I SAB/Łd 9/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Adamczyk (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda Sędzia WSA Paweł Kowalski Protokolant: St. sekretarz sądowy Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2016 r. sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. w przedmiocie niewydania decyzji w sprawie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2010 r. oddala skargę. A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. w przedmiocie niewydania decyzji w sprawie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2010 r. Skarżąca spółka zarzuciła organowi II instancji naruszenie art. 125 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej poprzez naruszenie zasady szybkości postępowania w trakcie rozpatrywania odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku. W uzasadnianiu wskazano, że odwołanie wpłynęło do organu drugiej instancji w dniu 18 stycznia 2016 roku, zaś organ zwrócił się o informacje istotne dla ustalenia terminu przedawnienia dopiero w dniu 21 marca 2016 roku, a następnie mimo otrzymania odpowiedzi w dniu 29 marca 2016 r. dopiero w dniu 22 kwietnia zlecił organowi pierwszej instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania, które do dnia 5 lipca (data wydania postanowienia przez Ministra Finansów) nie zostało zakończone. Mając na względzie powyższe wniesiono o: – zobowiązanie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi, – zobowiązanie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie, – zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ podatkowy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania. Decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. określił Spółce z o.o. A.: – zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za II-V,VII-VIII 2010 r. – wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad podatkiem należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za I,VI,IX-XII 2010 r. Od powyższej decyzji zostało złożone odwołanie z dnia 29 grudnia 2015 r., które wraz z aktami sprawy wpłynęło do organu w dniu 18 stycznia 2016 r. Postanowieniem z dnia 27 stycznia 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wyznaczył Stronie siedmiodniowy termin do zapoznania i wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Jednocześnie pismami z dnia 27 stycznia 2016 r. zwrócono się do Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł., Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-Ś. z prośbą o podanie informacji, czy w przedmiotowej sprawie wystąpiły okoliczności skutkujące zawieszeniem biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych za poszczególne miesiące 2010 r., zgodnie z art. 70 § 2 i § 6 ustawy Ordynacja podatkowa. W dniu 2 lutego 2016 r. do organu II instancji wpłynęła odpowiedź od Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. na powyższe wystąpienie, w którym poinformowano o sporządzeniu wobec P. D. - prezesa Spółki z o.o. A. postanowienia o przedstawieniu zarzutów w sprawie nieprawidłowości podatkowych. Celem ogłoszenia mu powyższego postanowienia był dwukrotnie wzywany do Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł.. Na żadne z wezwań P. D. się nie stawił. Natomiast w dniu 11 lutego 2016 r. wpłynęło pismo Strony, w którym ustosunkowano się do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz złożył wniosek o włączenie do akt sprawy obszernego materiału dowodowego w postaci kopi akt sprawy o sygn. [...] rozpoznawanej przez Sąd Rejonowy dla Ł.-W. w Ł. oraz protokół przesłuchania W. D. (jednego z wystawców zakwestionowanych w postępowaniu faktur zakupowych), złożonego w postępowaniu przed Urzędem Kontroli Skarbowej w innym postępowaniu. W dniu 4 marca 2016 r. do Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. wpłynęło pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-Ś. wraz z załączonym plikiem materiałów źródłowych dotyczących kwestii związanej z przedawnieniem zobowiązania podatkowego. W treści powyższego pisma wyjaśniono, że na podstawie zarządzeń zabezpieczeń w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2010 r. dokonano zajęcia zabezpieczającego rachunku bankowego Spółki w A. SA oraz w B. SA. Zawiadomienia z dnia 01.10.2015 r. doręczono Spółce w dniu 22.10.2015 r. natomiast dłużnikom zajętych wierzytelności w dniu 12.10.2015 r. W związku z tym zgodnie z art. 70 § 6 pkt 4 i § 7 pkt 4 ustawy Ordynacja podatkowa od dnia 22.10.2015 r. do dnia [...].12.2015 r. (wydania decyzji będącej przedmiotem odwołania) nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia na okres 54 dni. Powyższe spowodowało, że termin przedawnienia zobowiązania podatkowego za m-ce styczeń-listopad 2010 r. uległ przesunięciu do dnia 23 lutego 2016 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. w dniu [...].12.2015 r. wydał decyzję określającą zobowiązanie w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2010 r. Decyzja ta została doręczona Spółce w dniu 16.12.2015 r. Postanowieniem z dnia 27.01.2016 r. nadano tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Postanowienie doręczono Spółce w dniu 01.02.2016 r. W związku z powyższym w dniu 01.02.2016 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-Ś. wystawił tytuły wykonawcze w celu wyegzekwowania zaległości wynikających z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł.z dnia [...].12.2015 r. Wraz z zawiadomieniem. o zajęciu rachunku bankowego w A. S.A. wysłano odpisy tytułów wykonawczych, które zostały doręczone prezesowi Spółki A. w dniu 09.03.2016 r. Postanowieniem z dnia 18 marca 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. poinformował Stronę, że wydanie decyzji przez organ odwoławczy nastąpi w terminie do 18 kwietnia 2016 r. W treści postanowienia poinformowano, że przyczyną zwłoki w załatwieniu sprawy jest toczące się postępowanie wyjaśniające (w kwestii potencjalnego przedawnienia zobowiązań). W związku z brakiem informacji co do daty skutecznego doręczenia tytułów wykonawczych pismem z dnia 21 marca 2016 r. wystąpiono ponownie do Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-Ś. o przesłanie dokumentów potwierdzających skuteczne doręczenie wyżej wskazanych tytułów wykonawczych stronie postępowania. W odpowiedzi na powyższe Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-Ś. pismem z dnia 25 marca 2016 r. poinformował, iż wraz z zawiadomieniem o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego wysłano do A. Sp. z o.o. odpisy wyżej wskazanych tytułów wykonawczych, która to korespondencja została odebrana przez Prezesa Spółki w dniu 9 marca 2016 r. Postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. poinformował Stronę, że wydanie decyzji przez organ odwoławczy nastąpi w terminie późniejszym tj. do dnia 17 czerwca 2016 r. W treści postanowienia wskazano, że przyczyną zwłoki w załatwieniu sprawy jest konieczność kontynuowania postępowania wyjaśniającego. Pismem z dnia 22 kwietnia 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. działając na podstawie art. 229 Ordynacji podatkowej zlecił organowi pierwszej instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. Postanowieniem z dnia 16 czerwca 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. poinformował Stronę, że wydanie decyzji przez organ odwoławczy nastąpi w terminie do dnia 17 sierpnia 2016 r. W treści postanowienia wskazano, że przyczyną zwłoki w załatwieniu sprawy jest konieczność kontynuowania postępowania wyjaśniającego. W dniu 4 lipca 2016 r. do organu II instancji zostały zwrócone akta sprawy wraz z nowymi dowodami zebranymi w trakcie zleconego postępowania. Postanowieniem z dnia 12 lipca 2016 r. wyznaczono Stronie siedmiodniowy termin do zapoznania i wypowiedzenia się w sprawie nowego materiału dowodowego. Z przysługującego prawa Strona nie skorzystała. W dniu [...] sierpnia 2016 r. wydano decyzję, która została skutecznie doręczona w dniu 10.08.2016 r. W dniu 19 sierpnia 2016 r. wpłynęła do Dyrektora Izby Skarbowej skarga z dnia 16.08.2016 r. na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. w sprawie zakończonej wyżej wskazaną ostateczną decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w ocenie wnioskodawcy organ podatkowy dopuścił się naruszenia zasady szybkości postępowania pomimo posiadania materiału dowodowego, bowiem merytoryczne rozpoznanie sprawy z wniosku nie wymaga zgromadzenia dodatkowego materiału dowodowego, a jedynie analizy dokumentów, o które wnioskowała strona. Zdaniem Pełnomocnika organ podatkowy działał w sposób przewlekły naruszając zasadę szybkości postępowania. Opisując stan faktyczny sprawy Pełnomocnik wskazał, że postępowanie w sprawie przedmiotowego odwołania na dzień wnoszenia skargi trwa łącznie siedem miesięcy. Ponadto w dnia 5 maja 2016 r. Strona złożyła ponaglenie dotyczące niezałatwienia w terminie wyżej opisanej sprawy. Minister Finansów postanowieniem z dnia 05.07.2016 r. uznał to ponaglenie za niezasadne. Mając na uwadze powyższe organ II instancji, uznając skargę za niezasadną, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga nie jest zasadna. W pierwszej kolejności stwierdzić należy ,że przed jej wniesieniem organ wydał decyzję , w odniesieniu do której skarżąca domagała się uznania , że organ pozostaje w bezczynności. Z tego punktu widzenia jako bezprzedmiotowe pozostaje żądania opisane w pkt 1 wniosków skargi a mianowicie zobowiązanie organu do wydania decyzji , i to nawet przy hipotetycznym założenia , że mamy do czynienia z bezczynnością organu administracji publicznej, o czym niżej. Decyzja jest już w obrocie prawnym . Jak wynika z załączonych akt administracyjnych wskazana decyzja doręczona została stronie w dniu 10 sierpnia 2016 r. ( data prezentaty Kancelarii Adwokackiej na druku potwierdzenia odbioru ) , skarga natomiast nadana została w placówce pocztowej w dniu 16 sierpnia 2016 r., co oznacza ,że strona musiała mieć świadomość , że doszło do jej wydania ale także i doręczenia. Tym samym opisane żądanie nie przystaje do okoliczności niniejszej sprawy. Na marginesie wskazać także należy , że korespondencja obejmując skargę błędnie została zaadresowana . Zamiast do organu , którego bezczynność jest przedmiotem skargi tj. Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. wskazano Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł., jakkolwiek prawidłowo podając miejsce siedziby tego pierwszego – A.83 ( art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , tj. Dz.U. z 2016 poz. 718 ze zm. , dalej w skrócie " ppsa". ). Odnotować także należy ,że w ramach sądowej kontroli działania administracji podatkowej - bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania przez organy ustawodawca nie przewidział dla skarżącego żądania polegającego na zobowiązaniu organu do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie – pkt 2 wniosków skargi . Zakres żądań został ściśle uregulowany w art. 149 ppsa. . Kolejne zagadnienie , które w ocenie sądu wymaga rozstrzygnięcia jest kwestia skuteczności skargi na bezczynności lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ złożonej już po zakończeniu sprawy wydaniem decyzji. W tym zakresie występują rozbieżne poglądy tak w orzecznictwie jak i w doktrynie. W piśmiennictwie wyrażono pogląd, że w takim przypadku skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. jako niedopuszczalna z innych przyczyn. W chwili wniesienia skargi nie istnieje bowiem już przedmiot zaskarżenia, czyli stan przewlekłości postępowania (por. P. Kornacki, Skarga na przewlekłość postępowania administracyjnego, Warszawa 2014 r., rozdział III). Podobne stanowisko wyrażone zostało np. w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 czerwca 2011 r., I OSK 937/11, CBOSA. W orzecznictwie prezentowany jest również pogląd, że skarga winna być oddalona, jeżeli sąd stwierdzi, że organ nie pozostawał w bezczynności w dacie wniesienia skargi do sądu administracyjnego (zob. np. uzasadnienie uchwały składu 7 sędziów NSA z 26 listopada 2008 r., I OPS 6/08, ONSAiWSA 2009/4/63). Podobne stanowisko sformułowano w piśmiennictwie (zob. M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz, M. Grzywacz [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, 3 wyd., Warszawa 2015, s. W judykaturze wyrażono również i taki pogląd, że wydanie przez organ administracji decyzji przed wniesieniem skargi na przewlekłość postępowania nie stanowi przeszkody do jej merytorycznego rozpoznania przez sąd administracyjny, co uzasadniano zależnością skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania dla dochodzenia przez stronę odszkodowania w procesie cywilnym - w aspekcie wymogu uzyskania prejudykatu na podstawie art. 417¹ § 3 k.p.c.(Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 września 2013 r., II OSK 891/13,). Sąd rozpoznający niniejszą sprawę opowiada się za ostatnim z tych poglądów , który swym zakresem obejmuje także bezczynność organu uznając , że w takiej sytuacji jak w przedmiotowej sprawie wydanie decyzji nie zwalnia sądu administracyjnego z obowiązku rozpoznania skargi wniesionej na podstawie art. 3 par 2 pkt 8 ppsa . Art. 149 § 1 ppsa zawiera trzy odrębne , niezależne podstawy wyrokowania stanowiące kompetencje orzecznicze sądu administracyjnego. Oznacza to , że sąd rozpoznając skargę na bezczynność realizuję kompetencję adekwatną do stwierdzanego stanu rzeczy . A zatem orzekając na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ppsa nie musi uprzednio zobowiązać organ do wydania aktu , wystarczy stwierdzenie , że zaistniał on wcześniej. Zbędność orzekania na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 ppsa nie oznacza bezprzedmiotowości skargi ani jej bezzasadności. Wydaje się , że obowiązkiem sądu jest w takiej sytuacji ustalenie , czy przed wydaniem aktu nie doszło do bezczynności . Stwierdziwszy ,że stan taki miał miejsce możliwym jawi się przyjęcie przez sąd , pomimo, iż doszło już do wydania aktu ,że bezczynność ( przewlekłe prowadzenie postępowania ) miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa ( na podstawie art. 149 § 1 b ppsa. ). Podobnie, w takiej sytuacji nie ma przeszkód by sąd dodatkowo wymierzył organowi grzywnę lub przyznał skarżącemu sumę pieniężną , o których mowa w art. 149 § 2 ppsa. . ( por. wyrok NSA z 14 stycznia 2015 r. sygn. akt II OSK 1214/15 ). W konsekwencji uwzględnieniem skargi w rozumieniu art. 149 ppsa jest również stwierdzenie czy bezczynności lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzenie organowi grzywny ( por. postanowienie NSA z 26 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 1360/12 ). Przyjmując za wzorzec sądowej kontroli w niniejszej sprawie pogląd o konieczności merytorycznego rozpoznania skargi sąd stwierdza ,że nie doszło do bezczynności organu a podjęta decyzja nie jest obciążona wadą polegająca na nie podejmowaniu czynności mimo wynikającego z przepisów prawa obowiązku załatwienia sprawy ( tu: odwołania) w ustawowym terminie. Przedmiotem skargi jest bezczynność organu odwoławczego w zakresie nie wydania decyzji w ustawowym terminie , w związku ze złożonym odwołaniem. Z uzasadnienia skargi wynika natomiast ,że do tak uzewnętrznionego żądania w głównej mierze zastosowano argumentację odnoszącą się do przewlekłości postępowania . Przechodząc do oceny skargi z punktu widzenia zarzuconej bezczynności stwierdzić należy ,że ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi brak legalnej definicji bezczynności. Wobec tego sięgnąć należy do poglądów judykatury , gdzie powszechnie przyjmuje się , że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Wskazuje się przy tym , że nie dochodzi do wydania rozstrzygnięcia bez usprawiedliwienia pozwalającego na przesuniecie terminu ( por. wyrok WSA w Gdańsku z 9 grudnia 2015 r. sygn. akt II SAB/Gd 163/15 oraz wyrok NSA z 17 marca 2016 r. sygn. I OSK 2567/15 ). Podstawowy termin załatwienia sprawy w postępowaniu odwoławczym wynosi 2 miesiące od dnia otrzymania odwołanie przez organ odwoławczy , o czym stanowi art. 139 § 3 OP. Ordynacja podatkowa przewiduje w art. 140 tryb działania organu w przypadku niezałatwienia sprawy w terminach określonych w art. 139, przy czym nie dochodzi do automatycznego przedłużenia terminu w trybie art. 140 Op. jeśli brak ku temu wystarczających podstaw . Innymi słowy skorzystanie z możliwości jaką daje przepis art. 140 OP. , nie wyklucza automatycznie istnienia bezczynności organu. Tym samym przyczyny powodujące zaistnienie zwłoki w załatwieniu sprawy będą miały istotne znaczenia dla jej usprawiedliwienia , między innymi w toku postępowania przed sądem w następstwie wniesienia skargi na bezczynność organu. Z tej perspektywy sąd nie podziela zarzutów skargi , iż doszło do bezzasadnego niezałatwienia sprawy w terminie opisanym w art. 139 § 3 OP., tym samym zarzuconego naruszenia art. 125 Op. Chronologia podejmowanych czynności przez organ odwoławczy dla prawidłowego załatwienia odwołania z uwzględnieniem zasady dwuinstancyjności postępowania wymaga od organu II instancji ponowne merytoryczne załatwienie sprawy a nie tylko kontrolę zaskarżonej decyzji . Stąd też z uwzględnieniem tej zasady należy odczytywać podejmowane czynności przez organ odwoławczy w niniejszej sprawie. Nie do przyjęcia jest więc teza skarżącej ,że każde przekroczenie ustawowego terminu załatwienia sprawy oznacza , że mamy do czynienia z bezczynnością organu. Dokonując kontroli działań organu w tej sprawie celem jej załatwienia poprzez wydanie decyzji przez Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. w ocenie sądu nie sposób przyjąć ,że wystąpił stan bezczynności. W tym zakresie wskazać należy ,że skarżący zawęża przebieg podejmowanych przez organ czynność i ich znaczenie dla właściwego rozpoznania sprawy , dając temu wyraz na stronie 3 skargi . Sąd podziela stanowisko organu , że w terminie do wydania decyzji podejmowano szereg czynności niezbędnych dla prawidłowego jej rozpatrzenia a o każdym ponad ustawowy termin załatwienia odwołania informowano skarżącą spółkę wyznaczając przewidywany termin finalny. Działania organu charakteryzowały się znaczną ich koncentracją, nie były podejmowane oddzielnie i bez przemyślenia , z założoną logiką wpływu jednych na kolejne , a z ich charakteru wynikało , jak podano w odpowiedzi na skargę , że wyodrębniono etap , który związany był z ustaleniem zagadnień dotyczących przedawnienia zobowiązań a zatem kwestii przedmiotowości w ogóle prowadzenia postępowania , a następnie po jego rozstrzygnięciu przystąpienie do dalszego gromadzenia ( uzupełnienia ) dowodów i materiałów w sprawie. Słusznie odwołano się w tym zakresie do zasady prawdy materialnej jako nadrzędnego celu każdego postępowania. Czyniąc zadość temu obowiązkowi organ odwoławczy podjął szereg działań , o których niżej. I tak, w dniu 27 stycznia 2016 r. organ wystosował 3 pisma. Postanowienie w trybie art. 123 § 1 i art. 200 § 1 Op. skierowane do strony celem zapoznania i wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego , a nadto do Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej o informację co do ewentualnego zawieszenia biegu terminu przedawnienia , również do Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. –Ś. w kwestii przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych . Odpowiedzi na te pisma spłynęły kolejno 2 lutego 2016 r. oraz 4 marca 2016 r. . Natomiast strona pismem z 11.02.2016 r. ( data wpływu do organu ) zajęła stanowisko w kwestii dotychczas zgromadzonych dowodów wnosząc o włącznie do nich dodatkowych , załączonych przy rzeczonym piśmie, wskazując na ich istotność , jako warunku przeprowadzenia przez organ odwoławczy wyczerpującej kontroli zaskarżonej decyzji . Wskazać należy także na dodatkową korespondencję o istotnym znaczeniu do rozpoznania sprawy a mianowicie wynikającą z pisma z 21 marca 2016 r. , traktującą o przerwaniu biegu terminu przedawnienia , na które uzyskano odpowiedz już 29 marca 2016 r. . Na kanwie tych informacji zwianych z ustaleniem , iż nie doszło do przedawnienia zobowiązań objętych rozstrzygnięciem organu I instancji , organ odwoławczy pismem z 22 kwietnia 2016 r. zlecił przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów, co pozostaje w ścisłym związku z wnioskiem strony wyrażonym w piśmie strony z 11 lutego 2016 r. będącym odpowiedzią na wezwanie w trybie art. 123 § 1 i art. 200 § 1 OP. W wykonaniu zleconych czynności organ kontroli skarbowej pismem z dnia 4 lipca 2016 r. poinformował organ odwoławczy o podjętych czynnościach w zakresie gromadzenia dodatkowego materiału dowodowego i ich rezultatach. Z jego treści wynika , że nie wykonano ich części z powodów od organu niezależnych . Co więcej , wskazać należy ,że na wydłużony termin ich wykonania wpływ miał także pełnomocnik skarżącej , który kontaktował się z organem oświadczając , że mający być przesłuchanym P.D. w wyznaczonym dniu nie stawi się z powody wyjazdu , a na uzgodniony kolejny termin przesłuchania wyznaczony na 21.06.2016 r., pomimo odebrania wezwania nie przybył. Dysponując zgromadzonym w wyniku uzupełnienia materiałem dowodowym organ odwoławczy postanowieniem z 12 lipca 2016r . wezwał stronę do wypowiedzenia się w sprawie nowego materiału dowodowego a następnie [...] sierpnia 2016 r. wydał decyzję. Wobec nie dotrzymania terminu z art. 139 § 3 OP. organ 3 krotnie przedłużał ów termin wydając stosowne postanowienia ze wskazaniem na konieczność kontynuowania postępowania wyjaśniającego. W ocenie sądu podejmowane w tym czasie czynności nie maja charakteru pozornego, czy też charakteryzują się niecelowością ich podejmowania. Opisany przebieg postępowania przed organem odwoławczym pozwala zdaniem sądu na ocenę , iż nie wystąpił stan bezczynności . Organ usprawiedliwił przesuniecie terminu wyznaczonego dla załatwienia sprawy i sąd ten stan rzeczy akceptuje nie dopatrując się bezzasadności podejmowanych czynności w przedłużonym terminie do wydania decyzji. Nie sposób w świetle przedstawionych okoliczności podzielić pogląd strony ,że postępowanie dowodowe zainicjowane załączonymi do pisma strony z 11 lutego 2016 r. dokumentami , powinno ograniczyć się do ich analizy bez konieczności dalszego gromadzenia dowodów przez organ odwoławczy , w ramach zasad opisanych w art. 229 Op. Wobec stwierdzenia , że organ nie pozostawał bezczynny nie realizuje się przesłanka badania przez sąd charakteru bezczynności , o czym stanowi art. 149 § 1b ppsa. Mając powyższe na uwadze sąd na zasadzie art. 151 ppsa postanowił skargę oddalić. AKE.