I OZ 1869/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Ciąglewicz /spr./ po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 24 października 2016 r., sygn. akt II SO/Op 31/16 odmawiające przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi B. S. na Burmistrza Kolonowskiego w przedmiocie prawa pomocy w sprawie czynności dotyczących realizacji obiektów sportowych postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 24 października 2016 r., sygn. akt II SO/Op 31/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odmówił B. S. przyznania prawa pomocy. Sąd wskazał, że B. S. w dniu 27 lipca 2016 r. wniosła na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy oraz skargę na Burmistrza Kolonowskiego. W skardze zarzuciła, że Gmina Kolonowskie przed rozpoczęciem budowy obiektów sportowych nie poinformowała jej o tym fakcie na piśmie. Burmistrz nie otrzymał żadnej pisemnej zgody skarżącej na wybudowanie naprzeciw jej okna bieżni, boiska piaskowego, na których po zakończeniu godzin szkolnych odbywają się libacje alkoholowe. Skarżąca wniosła o nakazanie usunięcia bieżni i boiska przez Sąd. Skarga B. S. została wpisana w Wojewódzkim Sadzie Administracyjnym w Opolu w Repertorium spraw "SO" pod sygnaturą akt II Og/117/16 i na podstawie art. 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) - zwanej dalej "P.p.s.a.", przesłana do Burmistrza Kolonowskiego w celu udzielenia na nią odpowiedzi i nadesłania akt sprawy. We wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca nie wypełniła wszystkich rubryk, wobec czego wezwana została, na podstawie art. 257 P.p.s.a., do ich wypełnienia w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Skarżąca w dniu 18 sierpnia 2016 r. złożyła wypełniony wniosek. Odpowiadając na skargę pismem z dnia 29 sierpnia 2016 r. Burmistrz Kolonowskiego wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. Skarga B. S. na Burmistrza Kolonowskiego na czynności dotyczące realizacji obiektów sportowych została zarejestrowana w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu w Repertorium spraw "SA" pod sygnaturą akt II SA/Op 431/16. W związku z odpowiedzią złożoną przez skarżącą na wezwanie referendarza sądowego o uzupełnienie wniosku o przyznanie prawa pomocy, została ona wezwana, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, do wskazania: 1) czy złożony wniosek dotyczy przyznania prawa pomocy w sprawie z jej skargi na Burmistrza Kolonowskiego w przedmiocie czynności dotyczących obiektów sportowych, zarejestrowanej pod sygnaturą akt II SA/Op 431/16, 2) czy złożony wniosek, jak wskazała, uzupełniając go w dniu 16 sierpnia 2016 r., ma dotyczyć pisma Starosty Strzeleckiego z dnia 31 lipca 2014 r., nr [...], a jeśli tak to czy złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na powyższe pismo. Skarżąca pismem z dnia 26 września 2016 r. wyjaśniła, że wniosek dotyczy działania Burmistrza Kolonowskiego, on powinien być stroną pozwaną, gdyż jest właścicielem działki nr [...], na której znajduje się obiekt sportowy. Nadto, Burmistrz nie poinformował mieszkańców, a także skarżącej, o planowanej budowie, a miał taki obowiązek z uwagi na możliwość zakłócenia spokoju naprzeciw jej okna, podczas prac budowlanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu uznał, że wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy nie może zostać uwzględniony z uwagi na oczywistą bezzasadność skargi, o której mowa w art. 247 P.p.s.a. Sąd wskazał, że B. S. złożyła skargę na Burmistrza Kolonowskiego w przedmiocie czynności dotyczących realizacji obiektów sportowych. Zdaniem Sądu, skarga B. S. jest skargą na działalność Burmistrza Kolonowskiego, wniesioną w trybie tzw. postępowania skargowego, regulowanego przepisami działu VIII K.p.a. W postępowaniu objętym regulacją działu VIII K.p.a. nie rozstrzyga się żadnej sprawy administracyjnej, jedynie informuje się wnioskodawcę (zainteresowanego) o sposobie załatwienia tzw. skargi powszechnej. Działania administracji publicznej będące przedmiotem tego typu skarg nie podlegają kontroli sądów administracyjnych z uwagi na to, iż nie mieszczą się w katalogu czynności i aktów poddawanych nadzorowi sądowemu - art. 3 § 2 P.p.s.a. W związku z tym, w przypadku wniesienia skargi do organu administracji na podstawie art. 227 i nast. K.p.a., stronie nie służy skarga do sądu administracyjnego ani na bezczynność organu, ani na wynik tego postępowania. Skoro do rozpatrzenia skargi powszechnej na działalność Burmistrza Kolonowskiego w przedmiocie wykonywania działalności należącej do zadań własnych gminy właściwa jest Rada Miejska w Kolonowskiem i jest to postępowanie jednoinstancyjne, to nie służy na nie dalsza skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Stąd skarga B. S. na Burmistrza Kolonowskiego w zakresie wybudowania przez Gminę Kolonowskie, bez uprzedniego powiadomienia jej na piśmie o tym zamiarze, obiektów sportowych w sąsiedztwie jej posesji, jak i żądanie likwidacji tych obiektów, stanowi czynność niemieszczącą się w zakresie właściwości sądu administracyjnego. Sad stwierdził, że w sytuacji gdy przedmiotem skargi strona bezsprzecznie czyni akt nie podlegający zaskarżeniu do sądu administracyjnego, to skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła B. S. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest niezasadne. Zakres kognicji sądu administracyjnego określa art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, ze zm.), dalej P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd administracyjny sprawuje kontrolę nad działalnością administracji publicznej w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę, co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty jednostek samorządu terytorialnego i ich związków inne niż określone w pkt. 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Nadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3). Stosownie do treści art. 247 P.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Oznacza, to że zastosowanie powołanego przepisu jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na uwzględnienie skargi. W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 P.p.s.a. (por. J. P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2010, str. 573). Z załączonych akt sprawy o sygn. II SA/Op 431/16 oraz wyjaśnień skarżącej wynika, że wynika, skarga B. S. dotyczy czynności Burmistrza Klonowskiego dotyczących realizacji obiektów sportowych. Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd wyrażony przez Sąd pierwszej instancji, że skarga ta dotyczy postępowania skargowo – wnioskowego, regulowanego Działem VIII ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego. Postępowanie to ma charakter odrębny od postępowania administracyjnego, a do czynności podejmowanych w postępowaniu skargowo – wnioskowym nie stosuje się przepisów Działu II Kodeksu postępowania administracyjnego, ponieważ w odróżnieniu od postępowania administracyjnego, postępowanie skargowo – wnioskowe nie kończy się wydaniem decyzji administracyjnej. Tryb skargowo – wnioskowy (art. 221 i następne K.p.a.) jest jednocześnie jednoinstancyjnym postępowaniem o charakterze uproszczonym, którego zakończenie, czyli zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi lub wniosku, nie daje podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, a więc nie tylko postępowania odwoławczego, ale także postępowania sądowoadministracyjnego. Stwierdzona niedopuszczalność skargi oznacza oczywistą bezzasadność skargi, o której mowa w art. 247 P.p.s.a., a w takiej sytuacji prawo pomocy nie przysługuje. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu prawidłowo zatem odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy ze względu na oczywistą bezzasadność jej skargi. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.