II OSK 423/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Włodzimierz Ryms po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 grudnia 2016 r., sygn. akt II SAB/Wa 317/16 w zakresie odrzucenia skargi T. K. na bezczynność Rady m.st. Warszawy po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia [...] kwietnia 2007 r., sygn. akt [...] w przedmiocie odwołania z funkcji ławnika postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 14 grudnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę T. K. na bezczynność Rady m.st. Warszawy w przedmiocie odwołania z funkcji ławnika. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia [...] kwietnia 2007 r., sygn. akt [...], po rozpoznaniu skargi T. W. (obecnie T. K.) i [...] w W. uchylił zaskarżoną uchwałę Rady m.st. Warszawy z dnia 28 kwietnia 2005 r. w przedmiocie odwołania skarżącego z funkcji ławnika. W dniu 25 kwietnia 2016 r. skarżący wniósł skargę na bezczynności Rady m.st. Warszawy po wyroku z dnia [...] kwietnia 2007 r. w zakresie niewykonania zaleceń zawartych w tym wyroku. W obowiązującym stanie prawnym, w przypadku aktów prawa miejscowego i innych aktów jednostek samorządu terytorialnego, podejmowanych w sprawach z zakresu administracji publicznej ustawodawca nie przewidział skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, co wynika z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej P.p.s.a. W konsekwencji niedopuszczalna jest skarga na bezczynność organu po wydaniu przez sąd prawomocnego wyroku uwzględniającego skargę na akt określony w art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a. (uchwałę w przedmiocie odwołania skarżącego z funkcji ławnika). W skardze kasacyjnej skarżący zarzucił naruszenie art. 8 ust. 2, art. 45 ust. 1 i art. 77 Konstytucji RP oraz art. 3 § 2 pkt 5 i 8 i art. 149 P.p.s.a. Skarżący podniósł, że został wybrany na ławnika Sądu Okręgowego w Warszawie na kadencję 2004-2007, a następnie odwołany z tej funkcji z uwagi na niezdolność do pełnienia funkcji ze względu na stan zdrowia. Wyrokiem z dnia [...] kwietnia 2007 r., sygn. akt [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną uchwałę o odwołaniu z funkcji ławnika, wskazując, że odwołanie z funkcji ławnika wymaga wcześniejszego ustalenia kwestii zdolności do pełnienia tej funkcji, czego Rada m.st. Warszawy nie wyjaśniła. Skarżący podniósł, że Rada m.st. Warszawy niewyjaśnioną okoliczność jego stanu zdrowia przyjęła za podstawę do odrzucenia kandydatury skarżącego na ławnika kolejnej kadencji. Skarżący został pozbawiony konstytucyjnego prawa do sądu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej oznacza, że Sąd może odnieść się do tych zarzutów, które przytoczone są w podstawach kasacyjnych jako zarzuty naruszenia wskazanych przepisów prawnych. Zasadniczy zarzut skargi kasacyjnej, dotyczący naruszenia art. 3 § 2 pkt 8 i art. 149 P.p.s.a., sprowadza się do tego, że Sąd pierwszej instancji wadliwie odrzucił skargę, w sytuacji gdy Rady m.st. Warszawy pozostaje w bezczynności w zakresie wniosku Prezesa Sądu Okręgowego o odwołanie skarżącego z funkcji ławnika, ponieważ Rada m.st. Warszawy nie wyjaśniła, czy stan zdrowia skarżącego uzasadniał jego odwołanie z funkcji ławnika. Zdaniem skarżącego, zaniechanie działania w tym zakresie może być podstawą skargi w trybie art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej w tej sprawie nie doszło do naruszenia art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., ani pozostałych wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów. Skarga na bezczynność przysługuje jedynie w takich granicach w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje lub postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, a także pisemne interpretacje prawa podatkowego w indywidualnych sprawach, co jednoznacznie wynika z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Zobowiązanie organu do podjęcia określonych działań, na podstawie art. 149 P.p.s.a., musi wynikać z konkretnego przepisu ustawy, nie zaś z klauzuli generalnej stwierdzającej jedynie, że określone zadania leżą w kompetencji określonego organu administracji. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 -4a P.p.s.a. Tymczasem skarżący w istocie domaga się zobowiązania Rady m.st. Warszawy do podjęcia uchwały w przedmiocie odwołania skarżącego z funkcji ławnika, która jest aktem organu samorządu terytorialnego, określonym w art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a. Okoliczność, że prawomocnym wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 241/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił uchwałę Rady m.st. Warszawy z dnia 28 kwietnia 2005 r. w przedmiocie odwołania skarżącego z funkcji ławnika wskazując, że odwołanie z funkcji ławnika wymaga wcześniejszego ustalenia kwestii zdolności do pełnienia tej funkcji, nie oznacza, że stronie przysługuje skarga na bezczynność w zakresie podjęcia kolejnej uchwały w przedmiocie odwołania z funkcji ławnika. Tym bardziej skarżący nie może domagać się na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. zobowiązania Rada m.st. Warszawy do przeprowadzenia abstrakcyjnego postępowania w zakresie jego stanu zdrowia. Mając powyższe względy na uwadze należy uznać zarzut naruszenia art. 3 § 2 pkt 5 i 8 i art. 149 P.p.s.a. za nietrafne. Na uwzględnienie nie zasługują również zarzuty naruszenia przepisów art. 8 ust. 2, art. 45 ust. 1 i art. 77 Konstytucji RP poprzez pozbawienie prawa do sądu oraz uniemożliwienie dochodzenia naruszonych wolności lub praw. Obowiązek zagwarantowania skutecznego dostępu do sądu nie oznacza konieczności zagwarantowania stronom bezwarunkowego i nieograniczonego prawa do składania skarg na każde zachowanie organu administracji niezależnie od przepisów dotyczących kognicji sądu administracyjnego. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.