II SAB/Wa 317/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska (spr.), Sędziowie WSA Ewa Grochowska-Jung, Danuta Kania, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi T. K. na bezczynność Rady [...] po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 kwietnia 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 241/07 w przedmiocie odwołania z funkcji ławnika postanawia: 1. skargę odrzucić, 2. zwrócić skarżącemu T. K. z kasy tutejszego Sądu wpis od skargi w kwocie 100 zł (sto złotych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 241/07, wydanym w sprawie ze skargi T. W. i K. w [...] w pkt 1 uchylił uchwałę Rady [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie odwołania z funkcji ławnika, a w pkt 2 stwierdził, że uchylona uchwała nie podlega wykonaniu. T. K. (strona zmieniła nazwisko) w dniu [...] marca 2016 r. złożył do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w związku z bezczynnością Rady [...] w zakresie braku wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 kwietnia 2007 r. o sygn. akt VI SA/Wa 241/07. W dniu 25 kwietnia 2016 r. T. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Rady [...] zaistniałą po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 kwietnia 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 241/07. W treści skargi skarżący zażądał stwierdzenia bezczynności organu oraz zobowiązania do wykonania zaleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawartych w wyroku z dnia 17 kwietnia 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 241/07. Skarżący domagał się także przyznania od organu sumy, o której mowa w art. 154 § 7 w związku z § 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w wysokości 20.000 zł oraz zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący stwierdził, że w 2005 r. Rada [...] odwołała go z funkcji ławnika na wniosek Wiceprezesa Sądu Okręgowego z uwagi na stan zdrowia. W kwietniu 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił uchwałę Rady [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] oraz zobowiązał organ do przeprowadzenia postępowania administracyjnego mającego na celu wyjaśnienie stanu zdrowa skarżącego pod kątem zdolności do pełnienia funkcji ławnika. Mimo upływu 9 lat oraz wezwania do usunięcia naruszenia prawa organ nie wykonał zaleceń sądu, przez co popadł w bezczynność. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W ocenie Rady [...] zarzuty podniesione w skardze są bezzasadne i nie zasługują na uwzględnienie. Zdaniem organu w treści orzeczenia WSA w Warszawie sygn. akt VI SA/Wa 241/07 nie znalazło się zobowiązanie Rady [...] do przeprowadzenia postępowania administracyjnego mającego na celu wyjaśnienie stanu zdrowia skarżącego pod kątem zdolności do pełnienia funkcji ławnika ze względu na stan zdrowia. Tego typu odniesienie zawarto w uzasadnieniu wyroku, jako wskazanie, że w przypadku podejmowania przez Radę [...] uchwały w sprawie odwołania ławnika z powodu niezdolności do wykonywania funkcji ze względu na stan zdrowia, niezbędne jest przeprowadzenie postępowania dowodowego, a brak przeprowadzenia takiego postępowania uzasadniał uchylenie uchwały przez sąd. Zdaniem organu nie można mówić o bezczynności, jeśli uprzednio nie powstał obowiązek, odnośnie którego bezczynność jest zarzucana. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i z ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej zwana jako P.p.s.a.), obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. Skarga na bezczynność ma na celu zwalczanie zwłoki w załatwieniu sprawy poprzez spowodowanie wydania przez organ oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Stosownie natomiast do art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 P.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Zwrócić też należy uwagę, iż nowelą z kwietnia 2015 r. w art. 149 P.p.s.a. kompleksowo została uregulowana sprawa skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 §2 pkt 1-4a P.p.s.a., co skutkowało wykreśleniem z art. 154 §1 P.p.s.a. wyrazów "oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności", ograniczając zastosowanie tego przepisu jedynie do przypadku niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania (por. uzasadnienie do projektu zmian z dnia 10 lipca 2013 r., http://www.sejm.gov.pl). W stanie prawnym obowiązującym do 15 sierpnia 2015 r. z bezczynnością organu administracji publicznej w rozumieniu art. 154 mieliśmy natomiast do czynienia wówczas, gdy właściwy organ po wydaniu przez sąd prawomocnego wyroku, uwzględniającego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lub 2 albo § 2, art. 146-148 lub art. 150 skargę na akt lub czynność w zakresie określonym w art. 3 § 2 pkt 1-7 i uchylającego lub stwierdzającego nieważność zaskarżonego aktu lub czynności, nie wydał stosownego aktu lub nie dokonał stosownej czynności w powtórnym postępowaniu prowadzonym w wykonaniu wyroku sądu administracyjnego w terminach w prawie określonych (tak: Tadeusz Woś (w:) "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" pod red. T. Wosia, LexisNexis, Wydanie 3, Warszawa 2009, s. 632, teza 14). Na tle obowiązującego stanu prawnego do 15 sierpnia 2015 r. w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wyrażano też pogląd, iż w przypadku aktów prawa miejscowego i innych aktów jednostek samorządu terytorialnego, podejmowanych w sprawach z zakresu administracji publicznej, ustawodawca nie przewidział skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, co wynika jednoznacznie z treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wyprowadzono stąd wniosek, że niewykonanie wyroku w rozumieniu art. 154 § 1 ustawy musi polegać na niewydaniu aktu lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a. Niewykonanie wyroku nie dotyczy zatem przypadku uwzględnienia skargi na akt prawa miejscowego lub inny akt organu jednostki samorządu terytorialnego, wymienione w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tak np.: WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 5 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 92/14, CBOSA). Z powyżej przedstawionych regulacji wynika, iż w stanie prawnym obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r. dopuszczalne jest zaskarżenie bezczynności organu po wydaniu przez sąd prawomocnego wyroku uwzględniającego skargę na akt lub czynność w zakresie określonym w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. Niedopuszczalne jest natomiast zaskarżenie bezczynności organu po wydaniu przez sąd prawomocnego wyroku uwzględniającego skargę na akty określone w art. 3 § 2 pkt 5-7 P.p.s.a. a mianowicie na akty prawa miejscowego, inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków a także akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego. Biorąc pod uwagę, iż prawomocny wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 kwietnia 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 241/07, dotyczył uchwały Rady [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie odwołania skarżącego z funkcji ławnika, a więc aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a., skarga na bezczynność organu, polegającą na niewykonaniu tego wyroku, złożona w dniu 25 kwietnia 2016 r., jako niedopuszczalna winna ulec odrzuceniu. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. O zwrocie wpisu od skargi – Sąd postanowił w punkcie drugim postanowienia na mocy art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.