I SA/Go 654/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski Sędzia WSA Barbara Rennert (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Anna Pakuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi J.J. na indywidualną interpretację Ministra Finansów - Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę. W dniu 17 października 2014r. J.J. wniósł skargę na indywidualną interpretację Ministra Finansów – Dyrektora Izby Skarbowej z [...] sierpnia 2014 r. nr [...], wydaną w przedmiocie podatku od towarów i usług. Zaskarżona interpretacja została wydana w następującym stanie faktycznym. Wnioskiem z [...] kwietnia 2014 r., który wpłynął do organu 5 maja 2014 r., uzupełnionym pismem z [...] lipca 2014 r. (wpływ do organu 28 lipca 2014 r.) skarżący wniósł o udzielenie indywidualnej pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego - art. 120 ust. 4 i 10 ustawy o podatku od towarów i usług. Przedstawiając stan faktyczny J.J. wskazał, że prowadzi firmę, która zajmuje się sprzedażą samochodów używanych na terenie Polski i ma zamiar sprowadzać takie samochody z terytorium państwa trzecich. Auta będą kupowane od osób fizycznych na terenie Szwajcarii, a po ich zakupie skarżący będzie zobowiązany dokonać opłat celnych na granicy niemiecko – szwajcarskiej. Następnie auto trafi do firmy i zostanie przygotowane do sprzedaży na terenie Polski. W okresie między zakupem a sprzedażą pojazdy samochodowe nie będą wykorzystywane do czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W tym okresie są oferowane do sprzedaży ewentualnie do niej przygotowywane, tj. czyszczone, naprawiane. Skarżący zadał pytanie czy na gruncie przedstawionego stanu faktycznego można zastosować procedurę VAT - marża? J.J. zajął stanowisko, że w opisanej przez niego sytuacji nie ma możliwości zastosowania procedury VAT - marża, powołując się na przepisy art. 2, art. 2a, art. 5, art. 9, art. 11 i art. 36 ustawy o podatku od towarów i usług, stanął na stanowisku, że na terytorium Niemiec dochodzi do importu, co oznacza, że samochody zostają dopuszczone do wolnego obrotu na terytorium Unii Europejskiej. Przemieszczenie towaru z kraju trzeciego (Szwajcarii) stanowi czynność odpowiadającą dostawie towaru w państwie członkowskim, w którym dokonano importu towaru (tj. w państwie, w którym objęto ten towar procedurą dopuszczenia do obrotu) i dlatego też należy uznać, że firma dla ww. transakcji będzie działała w tym państwie (Niemcy) w charakterze podatnika od wartości dodanej. Skarżący stwierdził, że dokonując importu towaru na terytorium danego państwa członkowskiego (Niemcy), a następnie przemieszczając towar na terytorium innego państwa członkowskiego (Polska), będzie występował jako podatnik dla potrzeb podatku od wartości dodanej na terytorium państwa, w którym dokonano odprawy celnej. W oparciu o powyższe uznał, że przemieszczenie z Niemiec do Polski towaru, uprzednio zaimportowanego z kraju trzeciego (Szwajcarii) i dopuszczonego do obrotu na obszarze Unii Europejskiej (Niemcy), będzie stanowiło wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów – towar ten będzie służyć bowiem działalności gospodarczej podatnika. Czynność ta podlegać będzie zatem opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zgodnie z przepisami ustawy regulującymi dokonanie takich transakcji. Skarżący, przytaczając przepisy art. 120 ustawy o podatku od towarów i usług, powołał się na szczególną procedurę opodatkowania dostawy (m. in. towarów używanych), polegającą na opodatkowaniu marży, czyli różnicy między całkowitą kwotą, którą ma zapłacić nabywca towaru, a kwotą nabycia, pomniejszoną o kwotę podatku. Wskazał, że jest to wyjątek od ogólnej reguły opodatkowania obrotu, a katalog zawarty w art. 120 ust. 10 ww. ustawy jest katalogiem zamkniętym, tym samym, gdy podatnik – pośrednik nabędzie towary używane od podmiotów innych niż wymienione w tym przepisie, nie będzie uprawniony do opodatkowania marży. Zauważył, że w ww. katalogu nie został wymieniony import jako sposób nabycia towarów używanych, uprawniających do zastosowania opodatkowania marży, zatem z przywołanego przepisu wynika, iż procedura opodatkowania marży znajduje zastosowanie w sytuacji, gdy nabycie towaru używanego przez podatnika jest nieopodatkowane z uwagi na status zbywcy określony w ww. artykule. W żadnym z tych przypadków nie występuje jednak podatek naliczony z tytułu nabycia towarów używanych, tak jak ma to miejsce w imporcie (bądź wewnątrzwspólnotowym nabyciu) przedmiotowych samochodów. Skarżący powołał się na wyrok TSUE z dnia 3 marca 2011 r. wydany w sprawie C-203/10. Wskazał, że wątpliwości rodzą się jednak wobec odmiennych od zdania zawartego we wniosku, poglądu jaki został podniesiony w interpretacji [...], która pozwala w identycznej sytuacji prawnej zastosować opodatkowanie VAT – marża. Działający z upoważnienia Ministra Finansów Dyrektor Izby Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia [...] sierpnia 2014 r. uznał stanowisko skarżącego za prawidłowe. Uzasadniając wydaną interpretację, organ powołał się na przepisy art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1, art. 2 pkt 1, 5, 6, 7, art. 2a ust. 1 i 3, art. 15 ust. 1 i 2, art. 120 ust. 1 pkt 5, 6, ust. 4 i ust. 10, ust. 11 ustawy o podatku od towarów i usług. Następnie wskazał, że przepisy tej ustawy przewidują stosowanie szczególnej procedury opodatkowania dostawy m. in. towarów używanych, polegającej na opodatkowaniu marży. Jest to wyjątek od ogólnej reguły opodatkowania obrotu. Odnosząc ww. regulacje prawne do przedstawionego zdarzenia przyszłego, organ stwierdził, że marżą mogą być opodatkowane dostawy dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich lub antyków uprzednio zaimportowanych przez podatnika, o którym mowa w art. 120 ust. 4 i 5 ustawy. Tym samym, brak jest możliwości zastosowania szczególnej procedury opodatkowania marży w odniesieniu do odstaw towarów używanych (samochodów) uprzednio zaimportowanych przez podatnika. Zatem w sytuacji opisanej we wniosku, wnioskodawca przy sprzedaży tych samochodów na terenie kraju nie będzie miał możliwości zastosowania procedury VAT – marża. Organ wskazał, że powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 3 marca 2011 r. wydanego w sprawie C-203/10. W wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa skarżący zarzucił organowi, że dokonał błędnej wykładni, która narusza równowagę rynkową, gdyż pogarsza sytuację rynkową podmiotów, które są zmuszone do oferowania wyższych cen identycznych towarów. Ponownie powołał się na interpretację [...] i wniósł o zmianę interpretacji indywidualnej. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa organ stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji, wobec czego, J.J. złożył skargę na ww. interpretację, wnosząc o jej uchylenie w całości i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej interpretacji zarzucił naruszenie art. 120 ust. 4 i 10 ustawy o podatku od towarów i usług w zw. z art. 136, art. 314 i art. 315 Dyrektywy 2006/112 oraz naruszenie art. 14c i art. 14h w zw. z art. 120 i art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu skargi J.J. wskazał, że organ interpretacyjny podzielił jego błędne rozumowanie, natomiast w jego ocenie import towarów używanych zostaje dokonany na terytorium innego państwa członkowskiego (Niemcy), a z tego państwa podatnik dokonuje wewnątrzwspólnotowego przemieszczenia towarów. Transakcja wewnątrzwspólnotowa tego typu jest szczególna. Została ona wprowadzona do uregulowań prawnopodatkowych Wspólnoty z uwagi na wyeliminowanie zakłóceń konkurencji. Realizowane jest to w ten sposób, że dzięki opodatkowaniu wewnątrzwspólnotowego przemieszczenia towarów jako wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów w państwie członkowskim, do którego towar jest przemieszczany, przestaje być opłacalny zakup towarów w państwach członkowskich o niższych stawkach podatku VAT w celu ich przetransportowania do państw członkowskich o wyższych stawkach VAT. Transakcja taka w omawianym przypadku powinna być zatem rozpoznana jako wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów z przyczyn wyżej przedstawionych. Rozpatrując przy tym możliwość zastosowania systemu VAT – marża omawianych samochodów, pamiętać należy, że zostały one pierwotnie nabyte w państwie trzecim. W tym przypadku skarżący nie będzie dostawcą tego towaru (samochodu) – inaczej niż w przypadku wewnątrzwspólnotowego przemieszczenia towarów – dostawcą będzie podmiot spoza Wspólnoty. Kończąc, skarżący stwierdził, że w jego ocenie ma prawo sprzedawać towary używane (samochody), które nabył uprzednio w kraju trzecim, w systemie VAT – marża. W odpowiedzi na skargę, Minister Finansów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji. Powołując się na przepisy w niej wyszczególnione, w pierwszej kolejności zauważył, że katalog w art. 120 ust. 10 jest katalogiem zamkniętym, a zatem jest to wyliczenie wszystkich możliwych sposobów nabycia towarów używanych, które upoważniają do zastosowania opodatkowania na zasadzie marży dalszą sprzedaż nabytych towarów używanych. Tym samym gdy podatnik – pośrednik nabędzie towary używane od podmiotów innych niż wymienione w art. 120 ust. 10 ustawy, nie będzie uprawniony do zastosowania opodatkowania marży. Po drugie zauważył, że w ww. katalogu nie został wymieniony import jako sposób nabycia towarów używanych, uprawniający do zastosowania opodatkowania marży. Po trzecie stwierdził, że z ww. przepisu wynika, iż procedura opodatkowania marży znajduje zastosowanie w sytuacji, gdy nabycie towaru używanego przez podatnika jest nieopodatkowane z uwagi na status zbywcy określony w ww. artykule. W żadnym z tych przypadków nie występuje jednak podatek naliczony z tytułu nabycia tych towarów używanych, tak jak ma to miejsce przy imporcie bądź wewnątrzwspólnotowym nabyciu przedmiotowych towarów. Powołując się na przepisy art. 314, art. 315 i art. 136 Dyrektywy 2006/112/WE, organ wyjaśnił, że według przepisów unijnych zwolnienie przy dostawie towarów może być stosowane jeśli towary te zostały nabyte na cele działalności zwolnionej i podatnik nie miał prawa do ich odliczenia oraz względem tych towarów państwo członkowskie stosuje ograniczenia w odliczaniu podatku naliczonego. Wskazał przy tym ponownie na wyrok TSUE wydany w sprawie C-203/10. Minister podkreślił, że wskazanie, iż w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z wewnątrzwspólnotowym nabyciem towarów nie było przedmiotem wydanej interpretacji, bowiem skarżący w tym zakresie nie przedstawił we wniosku żadnych informacji, a zarzut podniósł dopiero w złożonej skardze. Uznał jednak, że analogicznie powyższe uzasadnienie odnosi się również do przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów. Ponadto organ zwrócił uwagę, że przepis art. 120 ust. 11 ustawy daje możliwość opodatkowania według procedury VAT – marża wyłącznie do dostawy dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich lub antyków uprzednio importowanych przez podatnika, o których mowa w art. 120 ust. 4 i 5 ustawy. Tym samym w odniesieniu do dostawy towarów używanych (samochodów) uprzednio zaimportowanych przez podatnika, nie będzie miała zastosowania szczególna procedura opodatkowania marży, bowiem import towarów używanych nie został wymieniony w katalogu wskazanym w art. 120 ust. 10 i ust. 11, jako sposób nabycia towarów używanych, uprawniający do zastosowania opodatkowania marży. Wobec powyższego, w sytuacji sprzedaży tych samochodów przez skarżącego na terenie kraju nie będzie możliwości zastosowania procedury VAT – marża. Odnośnie zarzutu naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej Minister Finansów wskazał, że zaskarżona interpretacja została wydana w oparciu o przedstawione zdarzenie przyszłe, na podstawie przepisów prawa podatkowego i zawiera ocenę stanowiska skarżącego. Uzasadnienie prawne w niej zawarte nie oznacza polemiki z argumentacją skarżącego. Podkreślił, że dokonana w interpretacji ocena prawna stanowiska pytającego potwierdziła jego prawidłowość. Sąd zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014, poz. 1647) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez m.in. kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem wydawanych przez nią decyzji, postanowień bądź innych aktów. Stosownie zaś do art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Sąd uwzględniając skargę na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego uchyla taką interpretację (art. 146 § 1 cytowanej ustawy). Dokonując kontroli zaskarżonej interpretacji indywidualnej w oparciu o przedstawione wyżej zasady należy mieć na uwadze również przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.). Zgodnie z jej art. 14b § 1 Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Natomiast w myśl art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Przepisy art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej stanowią, że interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. Zatem w sytuacji, gdy organ interpretacyjny uznaje za takie stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego we wniosku stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), ma możliwość odstąpienia od uzasadnienia prawnego. Wybór w tej kwestii został pozostawiony organowi wydającemu interpretację. W rozpoznawanej sprawie skarżący w złożonym wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przedstawił zdarzenie przyszłe oraz zawarł własne stanowisko, oceniające przedstawione zdarzenie przyszłe w oparciu o przepisy ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.). Przedstawiając to stanowisko stwierdził, że jego zdaniem w przedstawionym przez niego stanie faktycznym nie ma możliwości zastosowania procedury VAT-marża. Minister Finansów uznał, że w świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe. Nie skorzystał jednak z możliwości odstąpienia od uzasadnienia prawnego i w zaskarżonej interpretacji je zawarł, wyjaśniając - w oparciu o przepisy ustawy o podatku od towarów i usług - dlaczego stanowisko skarżącego zawarte w jego wniosku jest prawidłowe. Nie można zatem uznać zasadności zarzutu naruszenia art. 14c Ordynacji podatkowej, tym bardziej, że skarżący zarzutu tego nie uzasadnił. Natomiast zmiana przez skarżącego, po otrzymaniu przez niego interpretacji indywidualnej, dotychczasowego stanowiska na całkowicie odmienne nie może uzasadniać kierowanego do organu interpretacyjnego zarzutu, że ten ostatni, przychylając się do stanowiska wnioskodawcy, naruszył zawarte w art. 120 i art. 121 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej zasady legalizmu i prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Odnośnie odpowiedzi na zadane przez skarżącego we wniosku o wydanie interpretacji pytanie, czy w opisanym przez niego stanie faktycznym można zastosować procedurę VAT – marża (art. 120 ust. 4 i ust. 10 ustawy o podatku od towarów i usług), Sąd podziela stanowisko organu interpretacyjnego. Na wstępie należy zauważyć, że przepisy art. 120 ustawy o podatku od towarów i usług przewidują odstępstwo od ogólnych zasad opodatkowania tym podatkiem. Art. 120 ww. ustawy znalazł się w jej Rozdziale 4, obejmującym "Szczególne procedury w zakresie dostawy towarów używanych, dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich i antyków". W ust. 1 powyższego artykułu ustawodawca zamieścił definicje określające zakres przedmiotowy omawianej procedury. I tak pod pojęciem "towarów używanych" (pkt 4) ustawodawca rozumie ruchome dobra materialne, nadające się do dalszego użytku w ich aktualnym stanie lub po naprawie, inne niż dzieła sztuki, przedmioty kolekcjonerskie i antyki oraz metale szlachetne lub kamienie szlachetne. Zatem towarami używanymi są również używane samochody osobowe. Istotą szczególnego sposobu opodatkowania dostawy towarów używanych, dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich i antyków jest opodatkowanie marży. Zgodnie z art. 120 ust. 4 ww. ustawy w przypadku podatnika dokonującego dostawy towarów używanych, dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich lub antyków nabytych uprzednio przez tego podatnika w ramach prowadzonej działalności, w celu odprzedaży, podstawą opodatkowania podatkiem jest marża stanowiąca różnicę między kwotą sprzedaży a kwotą nabycia, pomniejszona o kwotę podatku. Przepis ten dotyczy dwóch grup dostaw. Pierwszą grupę dostaw określono w art. 120 ust. 10 ustawy (na który powołuje się skarżący), zgodnie z którym przepisy ust. 4 dotyczą dostawy ww. przedmiotów, które podatnik nabył od: 1) osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, niebędącej podatnikiem, o którym mowa w art. 15, lub niebędącej podatnikiem podatku od wartości dodanej; 2) podatników, o których mowa w art. 15, jeżeli dostawa tych towarów była zwolniona od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 lub art. 113; 3) podatników, jeżeli dostawa tych towarów była opodatkowana zgodnie z ust. 4 i 5; 4) podatników podatku od wartości dodanej, jeżeli dostawa tych towarów była zwolniona od podatku na zasadach odpowiadających regulacjom zawartym w art. 43 ust. 1 pkt 2 lub art. 113; 5) podatników podatku od wartości dodanej, jeżeli dostawa tych towarów była opodatkowana podatkiem od wartości dodanej na zasadach odpowiadających regulacjom zawartym w ust. 4 i 5, a nabywca posiada dokumenty jednoznacznie potwierdzające nabycie towarów na tych zasadach. Jednakże skarżący nie wziął pod uwagę drugiej grupy dostaw, o której mowa w art. 120 ust. 11 powołanej wyżej ustawy. Na podstawie tej regulacji przepisy ust. 4 mogą mieć również zastosowanie do dostawy: 1) dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich lub antyków uprzednio importowanych przez podatnika, o którym mowa w ust. 4 i 5; 2) dzieł sztuki nabytych od ich twórców lub spadkobierców twórców; 3) dzieł sztuki nabytych od podatnika, o którym mowa w art. 15, innego niż wymieniony w ust. 4 i 5, które podlegały opodatkowaniu podatkiem według stawki 7%. Zatem, jak słusznie zauważył organ interpretacyjny opierają się na ww. przepisach, marżą mogą być opodatkowane jedynie dostawy dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich lub antyków uprzednio zaimportowanych przez podatnika i brak jest możliwości zastosowania szczególnej procedury opodatkowania marży w odniesieniu do dostaw towarów używanych uprzednio zaimportowanych przez podatnika. Zgodnie z art. 2 pkt 7 ustawy o podatku od towarów i usług ilekroć w jej przepisach jest mowa o imporcie towarów, rozumie się przez to przywóz towarów z terytorium państwa trzeciego na terytorium Unii Europejskiej. Importu towarów używanych będzie w przedstawionym zdarzeniu przyszłym dokonywał skarżący. W skardze J.J. stwierdził, że import towarów używanych zostaje dokonany na terytorium innego państwa członkowskiego (Niemcy), a z tego państwa podatnik dokonuje wewnątrzwspólnotowego przemieszczenia towarów. Jednakże powołany wyżej przepis art. 120 ust. 11 pkt 1 nie odnosi się do miejsca dokonania importu, ale do osoby dokonującej importu przedmiotów w tym przepisie wymienionych – "uprzednio importowanych przez podatnika". Definicja importu towarów kładzie nacisk na czynność faktyczną jaką jest przywóz towarów. Skoro towar zostaje faktycznie przywieziony z państwa trzeciego do Unii Europejskiej to ma miejsce import. Nadto, powołując się w skardze na naruszenie przepisów art. 314 i art. 315 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE.L.06.347.1 ze zm.) skarżący pominął, wyszczególniony przez niego wcześniej we wniosku o interpretację, wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 3 marca 2011 r. wydany w sprawie C-203/10. W orzeczeniu tym Trybunał stwierdził, że art. 314 dyrektywy Rady 2006/112/WE należy interpretować w ten sposób, że procedura marży nie ma zastosowania do dostaw towarów takich jak używane części do pojazdów samochodowych, które zostały osobiście zaimportowane do Unii Europejskiej przez podatnika – pośrednika na podstawie zasad ogólnych podatku od wartości dodanej. Trybunał powołał się przy tym na przepis art. 316 ust. 1 lit. a dyrektywy, który określa dostawy towarów osobiście zaimportowanych przez podatnika – pośrednika, w odniesieniu do których państwa członkowskie powinny mu przyznać prawo wyboru na rzecz stosowania procedury marży, a wśród wyszczególnionych tam towarów brak towarów takich jak zaimportowane do Unii przez podatnika – pośrednika. Natomiast przepisem w polskiej ustawie o podatku od towarów i usług, przyznającym podatnikowi prawo wybory procedury marży, o którym mowa w art. 316 ust. 1 dyrektywy, jest omówiony wyżej art. 120 ust. 11, który w pkt 1 dotyczącym przedmiotów importowanych przez podatnika pomija towary używane. Tym samym Sąd nie podzielił zarzutu naruszenia przez organ interpretacyjny wymienionych w skardze przepisów prawa materialnego. Konkludując, w tym stanie sprawy Sąd stwierdził, że zaprezentowane przez Ministra Finansów w zaskarżonej interpretacji stanowisko znajduje oparcie w omówionych wyżej przepisach, w szczególności co do braku podstaw do zastosowania procedury opodatkowania marży w odniesieniu do będących towarami używanymi samochodów osobowych uprzednio zaimportowanych przez skarżącego. Mając na względzie całokształt poczynionych rozważań Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.