IV SA/Po 753/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Jarosz (spr.) Sędziowie WSA Donata Starosta WSA Józef Maleszewski Protokolant st. sekr.sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi P. P. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w P. z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę Sygn. akt IV SA/Po [...] UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] maja 2016 r., nr [...] Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w K. (zwany dalej: Komendant PPSP), na podstawie art. 155 ustawy z dnia [...] czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 23, zwanej dalej: Kpa) po rozpatrzeniu wniosku P. P. (zwanego dalej skarżący) z dnia [...] października 2015 r., dotyczącego decyzji Komendanta PPSP z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w sprawie zwolnienia ze służby w Państwowej Straży Pożarnej odmówił uchylenia ww. decyzji. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ opisał stan faktyczny w sprawie, wskazując, że podstawę wydania decyzji o zwolnieniu strażaka P. P. ze służby w Komendzie Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w K. stanowił raport zainteresowanego złożony w dniu [...] sierpnia 2012 r, a podstawę prawną - art. 43 ust. 2 pkt 5 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej (Dz.U. z 2016 r., poz. 603 j.t., zwanej dalej: Ustawa o PSP). W ocenie organu z przepisu tego jednoznacznie wynika, że w przypadku złożenia przez strażaka wniosku o zwolnienie ze służby, obowiązkiem organu jest wydanie decyzji w przedmiocie zwolnienia, nie później niż w terminie do 3 miesięcy od daty złożenia wniosku. Podkreślono, że w sytuacji, w której strażak składa raport o zwolnienie ze służby z podaniem konkretnej daty zwolnienia, data ta nie jest wiążąca dla organu, lecz stanowi jedynie propozycję terminu rozwiązania stosunku służbowego, która może, ale nie musi być przez organ uwzględniona. Organ ma, w jego ocenie, prawo określić inną datę zwolnienia pod warunkiem, że zawiera się ona w granicach 3 miesięcy od daty złożenia wniosku. Podkreślono, że skarżący do dnia zwolnienia ze służby tj. do dnia [...] listopada 2012r. pełnił służbę w Komendzie PPSP i z tego tytułu otrzymał uposażenie. Z uwagi na powyższe, zdaniem organu, brak jest podstaw do zmiany decyzji w sprawie zwolnienia ze służby w Państwowej Straży Pożarnej. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł skarżący, działający przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając zaskarżonej decyzji: naruszenie przepisu art. 7 Kpa poprzez niezachowanie proporcji pomiędzy interesem społecznym a słusznym interesem strony, jednocześnie stosując uznanie administracyjne w zakresie niewyjaśnienia względów faktycznych, które przemówiły za nieuwzględnieniem słusznego interesu strony; naruszenie przepisu art. 8 Kpa w związku z art. art. 107 § 1 Kpa poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy mających wpływ na rozstrzygnięcie, jednocześnie prowadząc postępowanie w sposób niebudzący zaufania strony do władzy publicznej; naruszenie przepisu art. 6 Kpa poprzez uznanie, ze przepis prawa jest nadrzędną wartością wykluczającą analizę konkretnego przypadku w odniesieniu do zasady słusznego interesu obywatela; naruszenie art. 155 Kpa poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu strony, mimo braku negatywnych przesłanek takich jak niezgodność zmiany decyzji z przepisami prawa, interesem społecznym lub zasadami współżycia społecznego; naruszenie art. 11 Kpa w związku z art. 155 Kpa poprzez brak wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierowano się przy załatwieniu sprawy. Pełnomocnik wniósł o uchylenie ww. decyzji w całości i o rozstrzygnięcie co do istoty sprawy. Uzasadniając powyższe zarzuty skarżący podniósł, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ administracji nie odniósł się do okoliczności, które przemówiły za nieuwzględnieniem złożonej przez odwołującego propozycji terminu zwolnienia ze służby, a w przypadku stosowania uznania administracyjnego organ powinien zachować stosowne proporcje pomiędzy interesem społecznym, a słusznym interesem strony, a także wyjaśnić dokonany wybór. W ocenie strony organ nie uwzględnił słusznego interesu strony, jakim jest wieloletnia służba w PSP, trudna sytuacja materialna, istotna różnica w wysokości uposażenia za miesiąc październik i listopad, a także uprzednia propozycja konkretnej daty zwolnienia ze służby. Okoliczności te, według skarżącego, przesądzają o słusznym interesie strony, który nie jest sprzeczny z przepisami prawa ani interesem społecznym, z kolei zgodny jest z zasadami współżycia społecznego. Zdaniem odwołującego się organ nie uargumentował w sposób dostateczny wydanej decyzji, bowiem nie odniósł się do wnioskowanych przez odwołującego kwestii, a także w sposób lakoniczny i ogólnikowy podał przyczynę podjętego rozstrzygnięcia. W jego ocenie jedynym argumentem przesądzającym o podjętej przez organ decyzji pierwotnej jest reorganizacja struktury w jednostce od dnia [...] listopada 2012 roku tj. dzień po wnioskowanym terminie zwolnienia ze służby. Użyte przez organ pojęcie jest, według skarżącego, na tyle nieostre i ogólnikowe, że wymagałoby szerszej analizy i kompleksowego wyjaśnienia. Dodano, że z długotrwałego doświadczenia odwołującego w PSP wynika, że zwolnienie ze względu na reorganizację struktury jednostki nie było zwyczajną i częstą przyczyną ustalenia daty zwolnienia ze służby. Decyzją z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...] W. Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej (zwany dalej: Komendant WWPSP), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm., zwanej dalej: Kpa) utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ opisał stan faktyczny w sprawie i wskazał, że podstawę wydania decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby w Komendzie Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej stanowił jego raport złożony w dniu [...] sierpnia 2012 r., w którym strażak określił datę zwolnienia na dzień [...] października 2012 r. Organ przytoczył art. 43 ust. 2 pkt 5 ustawy o Państwowej Straży wskazując, że w przypadku złożenia przez strażaka wniosku o zwolnienie ze służby, obowiązkiem organu jest wydanie decyzji w przedmiocie zwolnienia, nie później niż w terminie do 3 miesięcy od daty złożenia wniosku. W sytuacji, w której strażak składa raport o zwolnienie ze służby z podaniem konkretnej daty zwolnienia, data ta nie wiąże organu, lecz stanowi jedynie sugestię co do terminu rozwiązania stosunku służbowego. Według organu, ma on prawo określić inną datę zwolnienia pod warunkiem, że mieści się ona w granicach 3 miesięcy od daty złożenia raportu. W ocenie organu odwoławczego, decyzja Komendanta PPSP określająca datę zwolnienia na dzień [...] listopada 2012 r. została wydana zgodnie z wymogami ustawy o PSP. Organ podkreślił także, że decyzja ta została odebrana przez strażaka w dniu jej wydania, tj. przed datą wskazaną w jego raporcie, a skarżący, pomimo zawartego w niej pouczenia o prawie odwołania z tego prawa nie skorzystał. Po upływie zaś terminu do wniesienia odwołania skompletowana dokumentacja emerytalna została przesłana przez Komendanta PPSP do Zakładu Emerytalno-Rentowego MSW w W. w celu ustalenia zaopatrzenia emerytalnego. Organ wywodził dalej, że dopiero pismem z dnia [...] października 2015 r. strażak złożył wniosek o zmianę ostatecznej decyzji o zwolnieniu go ze służby, poprzez "uchylenie w/w decyzji i wydanie decyzji ustalającej datę zwolnienia ze służby na dzień [...] października 2012 r." Jako podstawę prawną wniosku wskazał art. 155 Kpa. Organ wskazał, że we wniosku skarżący stwierdził, że "przedmiotowa decyzja ustalając datę zwolnienia ze służby na dzień [...] listopada 2012 r. sprawia, że wysokość świadczenia emerytalnego jest istotnie niższa niż wysokość, którą by osiągnęło, gdyby dniem zakończenia służby był wnioskowany [...] października 2012 r.", w związku z otrzymanym za miesiąc październik dodatkiem motywacyjnym. Organ podkreślił, że postępowanie prowadzone w trybie art. 155 Kpa jest postępowaniem nadzwyczajnym i nie służy ponownemu rozstrzygnięciu sprawy, czego w istocie domaga się strona, ale służy weryfikacji decyzji tylko z jednego punktu widzenia tj. czy za zmianą decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony przy czym słuszny interes strony nie może być rozumiany jako kwestionowanie decyzji, która zdaniem strony jest dla niej krzywdząca. Organ argumentował, że taką możliwość daje postępowanie odwoławcze, z którego strażak nie skorzystał, zaś słuszny interes strony to interes obiektywnie słuszny, a nie jedynie zgodny z oczekiwaniem strony. Wskazano także, że zmiana decyzji o zwolnieniu ze służby uwzględniająca wniosek strażaka byłaby oczywiście sprzeczna ze stanem faktycznym, ponieważ bezspornym jest, iż strażak do dnia zwolnienia, tj. do [...] listopada 2012 r. faktycznie pełnił służbę w Komendzie PPSP i z tego tytułu otrzymał należne uposażenie. W ocenie organu prawidłowość rozstrzygnięcia organu I instancji znajduje potwierdzenie w obszernym orzecznictwie sądów administracyjnych. Słuszny interes strony nie może być bowiem sprzeczny z jasno brzmiącym przepisem ustawy ani też go zastępować. Według organu zmiana decyzji ostatecznej, w trybie art. 155 Kpa, może być dokonana wyłącznie w granicach stanu faktycznego sprawy, przy uwzględnieniu normy prawnej, w oparciu o którą decyzję pierwotną wydano. Organ podkreślił także, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom art. 107 § 3 Kpa - organ I instancji powołał podstawę prawną, wyjaśnił tę podstawę i wskazał, z jakich przyczyn wniosek strony nie mógł zostać uwzględniony. Skargę na powyższą decyzję złożył skarżący, działający przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając ją w całości oraz podtrzymując w całości zarzuty odwołania oraz przywołaną tam argumentację, poszerzając ten katalog o art. 154 oraz art. 11 w zw. z art. 155 Kpa oraz art. 15 Kpa i wskazując, iż organ nie wyjaśnił stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy rozwiązywaniu sprawy; oraz powielił decyzję pierwszej instancji, co – zdaniem skarżącego oznacza, że organ odwoławczy nie przeprowadził postępowania administracyjnego od początku, a jedynie zbadał przedmiotową sprawę na podstawie decyzji organu pierwszej instancji. Strona wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, wnosząc o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 j.t.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję, postanowienie lub inny akt administracyjny wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania kwestionowanego aktu. Sąd orzekając w sprawie, nie kieruje się zasadami słuszności, czy też celowości i nie ocenia kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia z punktu widzenia zasad współżycia społecznego. Przede wszystkim zaś Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, powołaną podstawą prawną, bądź poprawnością przytoczonej w skardze argumentacji, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 roku, poz. 718 z późn. zm., zwanej dalej – Ppsa). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności decyzji administracyjnej. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach. Zgodnie z dyspozycją art. 145 § 1 pkt 1 i 2 Ppsa, sąd uchyla decyzję lub postanowienie, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia, jeżeli zachodzą przyczyny określone we właściwych przepisach. Tak więc stwierdzenie istnienia którejkolwiek z powyższych przesłanek skutkuje wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji lub postanowienia z obrotu prawnego. Akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z prawem, jeżeli jest zgodny z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 Ppsa). Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z treścią art. 155 Kpa decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 listopada 2013 r. sygn. akt i OSK 2234/12 (dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl) zasada trwałości decyzji ostatecznych sprawia, że zakres stosowania trybu nadzwyczajnego, jakim jest m.in. zmiana decyzji ostatecznej, uzasadniony jest zakresem tej decyzji. Postępowanie w sprawie zmiany decyzji ostatecznej musi zatem być prowadzone w ramach tego samego stanu prawnego i faktycznego oraz z udziałem tych samych stron. Uchylenie lub zmiana decyzji w powołaniu się na treść art. 155 Kpa może zajść jedynie wtedy, gdy ustawodawca w przepisie materialnoprawnym przewidzi pewien "luz decyzyjny". Tylko w obszarze owego "luzu decyzyjnego" wzgląd na ważny interes społeczny lub słuszny interes strony może doprowadzić do uchylenia lub zmiany decyzji. Postępowanie prowadzone na podstawie art. 155 Kpa jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym zmierzającym do ustalenia zaistnienia przesłanek wymienionych w tym przepisie. Badanie interesu społecznego i słusznego interesu strony nie może polegać na ocenie zastosowania przepisów prawa przy wydawaniu decyzji ostatecznej. Postępowanie to nie zmierza do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy zakończonej już decyzją ostateczną. Rozstrzygnięcie podejmowane na gruncie powołanego przepisu ma charakter uznaniowy i podejmowane jest za zgodą strony. Na podstawie art. 155 Kpa mogą być zmienione lub uchylone zarówno decyzje wadliwe, jak i decyzje niewadliwe, wyłącznie jeżeli ich wzruszenie podyktowane jest względami interesu społecznego lub słusznym interesem strony, a nie sprzeciwiają się temu przepisy szczególne (por. wyrok Naczelny Sąd Administracyjny z dnia 18 lutego 2000 r., sygn. akt V SA 1346/99, niepubl.). Zakres zastosowania nadzwyczajnej instytucji pozwalającej na wzruszenie decyzji (w tym także określonej w art. 155 Kpa) powinien być rozumiany ściśle, to jest w taki sposób, aby nie doszło do naruszenia wspomnianej zasady trwałości decyzji administracyjnych. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego na gruncie art. 155 Kpa zwrócono uwagę na konieczność różnicowania dwóch rodzajów decyzji ostatecznych (uznaniowe, związane). Wskazuje się, iż charakter każdego z rodzajów rozstrzygnięć pozwala stosować nadzwyczajny tryb zmiany decyzji ostatecznej wyłącznie do pierwszych z nich. W uzasadnieniu wyroku z dnia 9 maja 2005 r., sygn. akt OSK 1746/04 (dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, iż uwzględnienie interesu strony w rozumieniu art. 155 Kpa należy rozumieć w ten sposób, iż mając do wyboru możliwość korzystniejszego dla strony rozstrzygnięcia, niepozostającego jednakże w kolizji z obowiązującym porządkiem prawnym, organ działając w granicach uznania administracyjnego przyjmuje ten sposób orzekania, zmieniając decyzję mniej korzystną dla strony. Wzruszenie decyzji niewadliwych może zatem dotyczyć tylko takich, które mają charakter uznaniowy, lub przy wydaniu których organ administracji ma do wyboru pewną gamę rozstrzygnięć. Wyłączone jest jednak zastosowanie tej instytucji do decyzji związanych. Należy również bezwzględnie podkreślić, że nie mieści się jednak w pojęciu interesu strony orzekanie w sposób sprzeczny z przepisami prawa. Prawna możliwość zastosowania trybu przewidzianego w art. 155 Kpa jest uwarunkowana prowadzeniem postępowania w ramach tego samego stanu prawnego i faktycznego. Możność zastosowania artykułu 155 Kpa w sprawie należy rozważać w świetle przepisów prawa materialnego obowiązujących w okresie wydawania ostatecznych decyzji administracyjnych. W obliczu powyższych rozważań Sąd stwierdza, że skarga podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Stosownie do treści art. 43 ust. 2 pkt 5 strażaka zwalnia się ze służby w przypadku zgłoszenia przez niego pisemnego żądania zwolnienia - w terminie do 3 miesięcy. Cytowana regulacja oparta jest na typowej dla materialnego prawa administracyjnego konstrukcji (por. wyrok Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z dnia 13 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 20/14, dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl), w której funkcjonariusz (strażak) występuje w sytuacji podmiotu legitymowanego do wszczęcia postępowania, a organ w roli podmiotu uprawnionego do formalnego jednostronnego decyzyjnego ustalenia sytuacji funkcjonariusza (strażaka). Oznacza to, że skutek czynności procesowej funkcjonariusza (strażaka) jest zdeterminowany imperatywną regulacją prawną wyznaczająca sposób zachowania się organu. Ze złożeniem przez funkcjonariusza zgłoszenia o wystąpieniu ze służby łączą się bowiem ustawowe obowiązki podjęcia przez organ materialnoprawnego aktu o zwolnieniu ze służby w normatywnie określonym terminie. Art. 43 ust. 2 pkt 5 ustawy o PSP, daje organom prawo ograniczonego wyboru wyłącznie w zakresie terminu zwolnienia. Organ nie jest przy tym związany wskazaną przez strażaka datą rozwiązania stosunku służbowego, ale po otrzymaniu żądania wystąpienia ze służby - w terminie 3 miesięcy - zobligowany jest rozwiązać z nim stosunek służbowy (por.: wyrok NSA z dnia 9 maja 2012 r. I OSK 1840/11, dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Przepis ten daje zatem organom prawo ograniczonego wyboru wyłącznie w zakresie terminu zwolnienia. Oznacza to, że zmiana przedmiotowych decyzji może w ograniczonym zakresie dotyczyć terminu zwolnienia ze służby. W pozostałym zakresie, a zwłaszcza w zakresie podstawy prawnej zwolnienia rozstrzygnięcia te mają charakter związany. Stosownie do treści art. 43 ust. 2 pkt 5 strażaka zwalnia się ze służby w przypadku zgłoszenia przez niego pisemnego żądania zwolnienia - w terminie do 3 miesięcy. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy bezspornym jest, że skarżący złożył w dniu [...] sierpnia 2012 r. raport stanowiący pisemne żądanie zwolnienia go ze służby, o jakim mowa w art. 43 ust. 2 pkt 5 ustawy o PSP. W związku z powyższym organ miał obowiązek wydać rozkaz o jego zwolnieniu ze służby i nie miał on charakteru uznaniowego. W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości fakt, że zwolnienie skarżącego ze służby nastąpiło przed upływem opisanych powyżej 3 miesięcy. W związku z brakiem związania organu terminem zwolnienia ze służby wskazanym przez skarżącego, należy uznać, że decyzja o zwolnieniu ze służby była prawidłowa, albowiem zachowano 3-miesięczny termin, o którym mowa w art. 43 ust. 2 pkt 5 ustawy o PSP. W tym jedynie zakresie organ działa w ograniczonej wszak mierze w graniach uznania administracyjnego. W ocenie Sądu organ granic tych nie przekroczył. Jednocześnie zaś działając w poddanym kontroli niniejszego Sądu postępowaniu w przedmiocie zmiany decyzji o zwolnieniu ze służby zasadnie odmówił zmiany decyzji we wskazanym "uznaniowym" zakresie – tj. terminu zwolnienia ze służby. W ocenie Sądu zmiana taka, nawet z pominięciem trybu odwoławczego (w okresie po upływie terminu do wniesienia odwołania) była możliwa, jednak tylko do dnia, w którym skarżący domagał się zwodnienia ze służby, tj. do dnia [...] października 2012 r. Po tym bowiem terminie, a zatem kiedy on upłynął, zmiana taka nie jest dopuszczalna, albowiem prowadziłaby do kolizji z prawem. Wszak – jak na to wskazał organ – okres pomiędzy [...] października 2012 r, a zwolnieniem ze służby – [...] listopada 2012 r. skarżący przepracował i wywołało to określone skutki prawne (niestety niekorzystne dla skarżącego). Sąd zatem rozumiejąc rozgoryczenie strony owymi niekorzystnymi dla niej skutkami, jednak podkreśla, że granicą możliwości zmiany decyzji w trybie art. 155 Kpa jest kolizja z prawem. Zanim zwolnienie ze służby zaistniało (dnia [...] listopada 2012 r.) możliwa była taka zmiana. Po tym terminie działanie organu byłoby sprzeczne z prawem, albowiem prowadziłoby – przy przychyleniu się do wniosku skarżącego o zmianę decyzji – do konfliktu pomiędzy rzeczywistym stanem rzeczy, a stanem faktycznym, stanowiącym podstawę wydania decyzji przez organ. Skarżący złożył wniosek o zmianę decyzji (pismo z dnia [...] października 2015 r.) dopiero po upływie prawie trzech lat od otrzymania decyzji o zwolnieniu ze służby. Słusznie wskazał organ powołując się na orzecznictwo sądowe, iż takie jest stanowisko judykatury. Art. 155 Kpa ma bowiem zastosowanie jedynie do takich decyzji, które nie zostały jeszcze "skonsumowane", tj. których cel nie został jeszcze całkowicie zrealizowany. Decyzja wydana w oparciu o art. 155 Kpa ma charakter decyzji konstytutywnej, co oznacza, iż niedopuszczalna jest zmiana decyzji w kwestii dotyczącej terminu w sytuacji, gdy ten termin już upłynął. W opisanych okolicznościach nie podlegają badaniu przesłanki interesu społecznego, czy słusznego interesu strony. Sąd nie dopatrzył się naruszeń wskazanych w skardze przepisów postępowania, uznając, że organ prawidłowo przeprowadził postępowanie oraz prawidłowo uzasadnił rozstrzygnięcie, nie przekraczając granic uznania administracyjnego. Zarzuty zawarte w skardze, a dotyczące naruszenia art. 6, 7, 8, 11, 15, 107 § 1 i § 3 Kpa, jak również art. 155 Kpa, jak słusznie wskazał organ, są – w obliczu powyższych rozważań – bezzasadne. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 Ppsa, należało orzec jak w sentencji wyroku.