I OSK 1840/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) sędzia NSA Barbara Adamiak sędzia del. NSA Janusz Furmanek Protokolant Karolina Kubik po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2012 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 maja 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 434/11 w sprawie ze skargi A.P. na decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany rozkazu personalnego w zakresie podstawy prawnej rozwiązania stosunku służbowego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od A.P. na rzecz Komendanta Stołecznego Policji kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 maja 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 434/11 oddalił skargę A. P. na decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany rozkazu personalnego w zakresie podstawy prawnej rozwiązania stosunku służbowego. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. A. P. raportem z dnia 25 czerwca 2007 r. wystąpił do Komendanta Rejonowego Policji Warszawa I o zwolnienie ze służby w Policji. Komendant Rejonowy Policji Warszawa I realizując jego prośbę rozkazem personalnym z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] wydanym na podstawie art. 41 ust. 3 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) zwolnił A. P. ze służby w Policji. Zgodnie z żądaniem wyżej wymienionego termin rozwiązania stosunku służbowego ustalono na dzień 30 czerwca 2007 r. Następnie A. P. pismem z dnia 21 maja 2010 r. w oparciu o art. 155 K.p.a. wniósł o zmianę ww. rozkazu personalnego z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...], w części dotyczącej podstawy zwolnienia ze służby, poprzez wskazanie jako podstawy zwolnienia art. 41 ust. 2 pkt 4 cyt. ustawy o Policji, a także o przyznanie uprawnień wynikających z art. 117 tej ustawy. Komendant Rejonowy Policji Warszawa I decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. odmówił zmiany rozkazu personalnego z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w zakresie podstawy prawnej rozwiązania stosunku służbowego. Na skutek wniesionego przez A. P. odwołania sprawę rozpoznawał Komendant Stołeczny Policji, który decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu decyzji odwołując się do treści art. 155 K.p.a. stwierdził, że decyzje podejmowane na podstawie tego przepisu mają charakter decyzji uznaniowych, co oznacza, że uchylenie lub zmiana poprzedniej decyzji pozostawione jest uznaniu organu orzekającego. A zatem nawet w przypadku spełnienia przesłanek z art. 155 K.p.a. organ administracyjny nie jest zobowiązany do zmiany czy też uchylenia decyzji ostatecznej. Uwzględniając wniosek strony, zgłoszony w ramach tego przepisu organ powinien dokonać oceny, czy za zmianą decyzji przemawia interes strony lub interes społeczny i czy szczególna norma prawna nie stoi na przeszkodzie zmiany decyzji. Organ odwoławczy wskazał, że w sprawie bezspornym jest, iż wydanie przez Komendanta Rejonowego Policji Warszawa I rozkazu personalnego z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] o zwolnieniu A. P. ze służby w Policji z dniem 30 czerwca 2007r. na podstawie art. 41 ust. 3 cyt. ustawy o Policji, nastąpiło na jego pisemną prośbę o zwolnienie w związku z osiągniętym prawem do zaopatrzenia emerytalnego. Komendant Stołeczny Policji odnosząc się do żądania zmiany podstawy prawnej decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji na art. 41 ust. 2 pkt 4 cyt. ustawy o Policji, podał, że zgodnie z tym przepisem policjanta można zwolnić ze służby w przypadku nabycia prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej. Z akt osobowych wyżej wymienionego wynika, że na dzień zwolnienia ze służby w Policji posiadał on wysługę emerytalną w łącznej wysokości 28 (dwadzieścia osiem) lat, 8 (osiem) miesięcy, 5 (pięć) dni. Nie posiadał zatem 30 - letniej wysługi emerytalnej, określonej w tym przepisie. Fakt ten znajduje odzwierciedlenie w decyzji Dyrektora Zakładu Emerytalno - Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. o ustaleniu mu prawa do emerytury policyjnej. W decyzji tej znajduje się zapis, że przy ustaleniu wysokości emerytury uwzględniono wysługę emerytalną, określoną na podstawie zaliczonych okresów: zasadniczej służby wojskowej od dnia 27 października 1978 r. do dnia 27 grudnia 1978 r. oraz służby w Policji od dnia 28 grudnia 1978 r. do dnia 30 czerwca 2007 r., co stanowi łącznie 28 (dwadzieścia osiem) lat, 8 (osiem) miesięcy i 5 (pięć) dni. Ponadto stwierdzono, że z uwagi na brak świadectw pracy, nie zostały doliczone do wysługi emerytalnej okresy pracy: od dnia 1 września 1972 r. do dnia 1 czerwca 1975 r., od dnia 4 maja 1976 r. do dnia 28 maja 1976 r. oraz od dnia 2 maja 1977 r. do dnia 28 maja 1977 r. W konsekwencji organ odwoławczy stwierdził, że w stanie faktycznym tej sprawy brak jest możliwości zmiany w trybie art. 155 K.p.a. podstawy prawnej rozkazu personalnego o zwolnieniu A. P. ze służby w Policji z art. 41 ust. 3 na art. 41 ust. 2 pkt 4 cyt. ustawy o Policji, gdyż nie spełnia on warunku posiadania 30 - letniej wysługi emerytalnej. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi A. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił: - naruszenie art. 155 K.p.a. poprzez niezastosowanie i przyjęcie, że nie może być on zastosowany w sprawie; - naruszenie art. 10 i 81 § 1 K.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się i przedstawienia dokumentów na temat okoliczności zawartych w sprawie, z których wynikałoby, że ma ona dłuższy staż pracy; - obrazę art. 41 ust. 1 pkt 1 oraz art. 2 ust 2 pkt 4 w zw. z art. 117 cyt. ustawy o Policji poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że podstawą rozwiązania stosunku służbowego był art. 41 ust. 3 cyt. ustawy o Policji podczas, gdy powinien nim być art. 41 ust. 2 pkt 4 tej ustawy. Skarżący podkreślił, że w obrocie prawnym istnieje decyzja z dnia [...] stycznia 1993 r., która jego zdaniem potwierdza, że ma on trzydziestoletni staż pracy, a więc powinna mu być wypłacona wyższa emerytura. Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Komendant Stołeczny Policji w odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku podał, że postępowanie administracyjne, które zostało zainicjowane w rozpoznawanej sprawie miało na celu zbadanie przesłanek określonych w art. 155 K.p.a. pozwalających na zmianę ostatecznej decyzji administracyjnej. W tej sprawie podstawą materialnoprawną rozkazu personalnego o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji stanowił art. 41 ust. 3 cyt. ustawy o Policji, który nakazuje organowi Policji zwolnić policjanta w ciągu trzech miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby. Wydanie przez organ Policji rozkazu personalnego w tym przedmiocie było obligatoryjne, a nie uznaniowe (por. wyrok NSA z dnia 1 sierpnia 2007 r. sygn. akt I OSK 597/09 LEX nr 447316). W takiej sytuacji do zmiany powołanego rozkazu personalnego o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji. nie można było zastosować trybu z art. 155 K.p.a. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: P.p.s.a.) skargę oddalił. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł A. P. reprezentowany przez adwokata i zaskarżając go w całości zarzucił: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, t.j. § 14 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej; Biura Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej oraz ich rodzin (Dz.U. Nr 239, poz. 2404), poprzez jego niezastosowanie, wówczas, gdy środkiem dowodowym potwierdzającym wysokość uposażenia dla celów emerytalnych jest zaświadczenie wystawione przez właściwe organy Policji, ze względu na ostatnie miejsce pełnienia służby przez funkcjonariusza, a zatem organ zobowiązany był zmienić uprzednio wydane zaświadczenie, po uprzedniej zmianie rozkazu personalnego Komendanta Rejonowego Policji Warszawa I z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...], na podstawie którego skarżący został zwolniony ze służby w Policji, a następnie przekazać prawidłowe dane do Zakładu Emerytalno - Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji; 2) naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 155 K.p.a. poprzez przyjęcie, że wskazany powyżej przepis nie dotyczy obligatoryjnych rozkazów personalnych o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby w Policji, wówczas gdy niniejszy artykuł ma zastosowanie w niniejszej sprawie, bowiem skarżący w wyniku wydania "wadliwego" rozkazu personalnego nie otrzymał świadczeń przysługujących mu z tytułu 30 - letniej wysługi lat, które przy prawidłowych ustaleniach mu przysługiwały; 3) naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 3 § 1 i art. 141 § 4 P.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych(Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., dalej: P.u.s.a.), poprzez poczynienie przez Sąd istotnych ustaleń w sprzeczności z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, wówczas, gdy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, powinien ustalić w sposób wyczerpujący stan faktyczny na podstawie całego materiału i dokonać jego właściwej oceny, zaś uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy oraz podstawę prawną rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie. Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podał, że, błędnie wydany rozkaz personalny miał przełożenie na wystawienie zaświadczenia przez organ Policji, które zostało następnie przekazane do Zakładu Emerytalno - Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji i wpłynęło na to, że skarżący otrzymuje niższe świadczenie niż powinien. Odwołując się do treści § 14 ust.1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r.w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej; Biura Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej oraz ich rodzin (Dz.U. Nr 239, poz. 2404) podał, że środkiem dowodowym potwierdzającym wysokość uposażenia dla celów emerytalnych jest zaświadczenie wystawione przez organy Policji. W obecnym stanie prawnym zaszła więc sytuacja, w której organ winien skorygować wystawione zaświadczenie i przekazać je do Zakładu Emerytalno - Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji. Autor skargi kasacyjnej wyjaśnił, że skarżący wystąpił z pisemnym wnioskiem do swojego przełożonego o wystąpienie ze służby, gdyż był przekonany, że posiada trzydziestoletni staż pracy. O tym, że organ nie uznał mu wszystkich okresów do stażu pracy dowiedział się wówczas, gdy otrzymał decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie uposażenia, którą zaskarżył. Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 września 2009 r. została ona uchylona. W związku z powyższym wskazał, że nadal w obiegu pozostaje ostateczna decyzja dotycząca wysługi stażowej z dnia [...] grudnia 1995 r. Z uwagi na to, że organ Policji nieprawidłowo odliczył mu okresy zaliczone do wysługi lat i takie dane przekazał do Zakładu Emerytalno - Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji skarżący otrzymuje niższą emeryturę. Ponadto skarżący uważał, że po zwolnieniu ze służby otrzyma świadczenie roczne, o którym mowa w art. 117 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. W ocenie skarżącego w niniejszej sprawie konieczna jest zmiana rozkazu personalnego z dnia [...] czerwca 2007 r. w części dotyczącej podstawy zwolnienia ze służby poprzez wskazanie jako podstawy zwolnienia art. 41 ust. 2 pkt 4 cyt. ustawy o Policji, a także przyznanie mu uprawnień wynikających z art. 117 tej ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki określone w § 2 art. 183 P.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Sąd drugiej instancji. Skarga kasacyjna złożona w przedmiotowej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. Istota rozpoznawanej sprawy sprowadza się do oceny, czy Sąd pierwszej instancji zasadnie podzielił stanowisko organów orzekających w sprawie, które odmówiły zmiany rozkazu personalnego o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji w zakresie podstawy prawnej zwolnienia w trybie art.155 K.p.a. Autor skargi kasacyjnej kwestionując powyższe stanowisko zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów prawa materialnego tj. § 14 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego; Straży Granicznej; Biura Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej oraz ich rodzin poprzez jego niezastosowanie, a także naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 145 § 1 lit c P.p.s.a. w zw. z art. 155 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i art. 3 § 1, art. 141 § 4 P.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Oceniając zasadność zarzutu naruszenia prawa materialnego wskazać należy, iż w myśl art. 174 pkt 1 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie zarzutu naruszenia prawa materialnego zastosowanego przez Sąd. Wskazanie w skardze kasacyjnej przepisu prawa materialnego, który nie był zastosowany w sprawie, czyni zarzut jego błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania nieskutecznym. (por. wyrok NSA z 14 kwietnia 2004 r. sygn. akt: OSK 121/4 ONSAiWSA 2004/1/11, wyrok NSA z 13 czerwca 2008 r. sygn. akt: I FSK 762/07 LEX nr 468884). Taka sytuacja wystąpiła w rozpoznawanej sprawie. Przedmiotem kontroli Sądu pierwszej instancji w tej sprawie była bowiem decyzja w przedmiocie odmowy zmiany rozkazu personalnego w zakresie podstawy prawnej rozwiązania stosunku służbowego wydana w oparciu o art. 155 K.p.a. Powołany jako naruszony § 14 ust. 1 pkt 4 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r. określający środek dowodowy potwierdzający wysokość uposażenia dla celów emerytalnych nie miał zastosowania tej sprawie. W związku z powyższym stwierdzić należy, iż powołanie przez skarżącego w skardze kasacyjnej przepisu prawa materialnego, który nie był i nie mógł być zastosowany w sprawie, czyni zarzut jego naruszenia nieskutecznym. Ubocznie zauważyć należy, iż uprawnienie w zakresie ustalenia wysługi emerytalnej, która ma wpływ na wysokość emerytury posiada Dyrektor Zakładu Emerytalno – Rentowego MSWiA. Wysługę emerytalną, jej wysokość oraz warunki ustalania określa ustawa z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67, Nr 121, poz. 1264 i Nr 191, poz. 1954) oraz ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227). Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania przypomnieć należy, iż podstawą skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. może być tylko naruszenie przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. A zatem między uchybieniem procesowym, a wydanym w sprawie wyrokiem podlegającym zaskarżeniu musi zachodzić związek przyczynowy wskazujący na potencjalną możliwość innego wyniku postępowania sądowego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przepisów postępowania nie sposób się dopatrzeć. Przechodząc do oceny ich zasadności, w pierwszym rzędzie należy odnieść się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Autor skargi kasacyjnej podnosząc ten zarzut ograniczył się do stwierdzenia, że Sąd pierwszej instancji poczynił istotne ustalenia w sprzeczności z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz podniósł, iż obowiązkiem Sądu było ustalenie w sposób wyczerpujący stanu faktycznego na podstawie całego materiału i dokonanie jego właściwej oceny, zaś uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy oraz podstawę prawną rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie skonkretyzował jednak na czym polegała zarzucana sprzeczność oraz, która część materiału dowodowego sprawy została przez Sąd pominięta. Nie wskazał również na czym polegało wadliwe podanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie. Oznacza to, że wbrew wymogom określonym w art. 176 P.p.s.a. zarzut ten nie zostały uzasadniony. Przypomnieć należy, iż nieodzownym elementem prawidłowo sporządzonej skargi kasacyjnej jest nie tylko sformułowanie podstaw kasacyjnych, ale również ich uzasadnienie. Istotą wnoszonego środka zaskarżenia jest podniesienie zarzutów w stosunku do orzeczenia zapadłego w toku postępowania przed sądem administracyjnym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 471/2007, publ. w systemie LexPolonica nr 1978087 oraz z dnia 3 listopada 2010 r., sygn. akt I FSK 1663/09, publ. w systemie LEX nr 744430). Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych. Powyższe nie zwalnia jednak skarżącego z powinności uzasadnienia podstaw kasacyjnych (art. 176 P.p.s.a.). Brak przytoczenia motywów zarzutu naruszenia przez zaskarżony wyrok określonego przepisu prawa uniemożliwia Sądowi drugiej instancji odniesienie się do takiego zarzutu. Nie jest bowiem rolą tego Sądu zastępowanie skarżącego w formułowaniu uzasadnienia podstaw kasacyjnych. Z tego względu dokonanie przez Naczelny Sąd Administracyjny merytorycznej oceny zasadności zarzutu naruszenia art.141 § 4 P.p.s.a. nie było możliwe. W tym przypadku autor skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. powiązał z art. 3 § 1 P.p.s.a. i art. 1 P.u.s.a. Przepis art. 1 P.u.s.a. stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej. Natomiast zgodnie z § 2 tego przepisu kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis ten ma charakter ustrojowy i określa funkcje pełnione przez sądy administracyjne. Nie reguluje on postępowania przed sądem administracyjnym i z tego względu nie może stanowić samoistnej podstawy naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 12 marca 2009 r. II FSK 1659/07 LEX nr 497758). Podobne uwagi należy odnieść do zarzutu naruszenia art. 3 § 1 P.p.s.a. gdyż przepis ten podobnie jak cytowany art. 1 P.u.s.a. określa funkcje pełnione przez sądy administracyjne. Oceniając zasadność zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 155 K.p.a. wyjaśnić należy, iż postępowanie prowadzone w trybie art. 155 K.p.a. jest samodzielnym postępowaniem, odrębnym od tego, w którym wydano kwestionowaną decyzję ostateczną. Jednakże decyzja kończąca postępowanie prowadzone w trybie przewidzianym w art. 155 K.p.a. zapada w sprawie tożsamej z punktu widzenia materialnego ze sprawą zakończoną decyzją wydaną w sprawie pierwotnej. Na sprawę administracyjną w znaczeniu materialnym składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe. Przy ustalaniu tożsamości sprawy należy badać te elementy łącznie. Tożsamość elementów podmiotowych to przede wszystkim tożsamość podmiotu będącego adresatem praw i obowiązków, a także innych stron postępowania. Natomiast tożsamość przedmiotowa to tożsamość tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej. W związku z tym nie może budzić wątpliwości, że decyzja wydawana na podstawie art. 155 K.p.a. może dotyczyć wyłącznie kwestii rozstrzygniętych decyzją, której dotyczy wniosek o jej uchylenie lub zmianę, a nie kwestii nowych. Dlatego też stwierdzić należy, że prawna możliwość zastosowania trybu przewidzianego w art. 155 K.p.a. uwarunkowana jest prowadzeniem postępowania w ramach tego samego stanu prawnego i faktycznego oraz z udziałem tych samych stron. Niedopuszczalna jest zatem w omawianym trybie – co do zasady zmiana decyzji polegająca na zmianie adresata czy podstawy prawnej rozstrzygnięcia (por. wyroki NSA: z dnia 18 listopada 2011 sygn. akt I OSK 631/11 oraz z dnia 22 października 2010 r. sygn. akt I OSK 649/10). Ponadto wskazać należy, że art. 155 K.p.a. może odnosić się do decyzji dotkniętych niekwalifikowanymi wadami (niedającymi podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji czy do wznowienia postępowania) lub decyzji prawidłowych. Nie jest więc dopuszczalna weryfikacja decyzji tylko w oparciu o jedną przyjętą w art. 155 K.p.a. przesłankę, a mianowicie, gdy przemawia za tym słuszny interes strony (por. wyroki NSA z dnia 17 czerwca 2005 r. OSK 1968/04 i z dnia 24 maja 2005 r. OSK 1792/04). Przechodząc od rozważań ogólnych na grunt rozpoznawanej sprawy podać należy, iż przedmiotem kontroli Sądu pierwszej instancji była decyzja Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Rejonowego Policji Warszawa I z dnia [...] sierpnia 2010 r. w sprawie odmowy zmiany w trybie art. 155 K.p.a. rozkazu personalnego Komendanta Rejonowego Policji Warszawa I z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji z dniem 30 czerwca 2007 r. na podstawie art. 41 ust. 3 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.). Zauważyć należy, iż rozkazem personalnym, którego zamiany domagał się skarżący rozstrzygnięto nie tylko kwestię zwolnienia ze służby, ale także datę i ściśle określoną podstawę rozwiązania stosunku służbowego. W świetle art. 107 § 1 K.p.a. podstawa prawna rozstrzygnięcia należy do istotnych elementów decyzji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji prawidłowo zaaprobował stanowisko organów, które uznały, że zmiana podstawy prawnej ostatecznego rozkazu personalnego z dnia [...] czerwca 2007 r. wydanego w oparciu o art. 41 ust. 3 omawianej ustawy o Policji w trybie art.155 K.p.a. była w tej sprawie niedopuszczalna. Przepis art. 41 ust. 3 tej ustawy, który stanowił podstawę prawną zwolnienia skarżącego ze służby daje organom prawo ograniczonego wyboru wyłącznie w zakresie terminu zwolnienia. Organ nie jest związany wskazaną przez policjanta datą rozwiązania stosunku służbowego, ale po otrzymaniu żądania wystąpienia ze służby- w terminie do 3 miesięcy- zobligowany jest rozwiązać z nim stosunek służbowy. Oznacza to, że zmiana przedmiotowych decyzji może w ograniczonym zakresie dotyczyć terminu zwolnienia ze służby. W pozostałym zakresie, a zwłaszcza w zakresie podstawy prawnej zwolnienia rozstrzygnięcia te mają charakter związany. Natomiast art.41 ust 2 pkt 4 tej ustawy stwarza organom jedynie uprawnienie z którego nie muszą skorzystać do zwolnienia ze służby policjanta w przypadku nabycia prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej. Z tego względu nie można podzielić stanowiska autora skargi kasacyjnej, że zmiana decyzji ostatecznej w zakresie podstawy prawnej z art. 41 ust. 3 na art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji nie będzie stanowiła nowego merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie. W związku z powyższym za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a. Przepis ten nakłada na Sąd administracyjny obowiązek uwzględnienia skargi i uchylenia decyzji w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej w sprawie nie doszło do naruszenia art.155 K.p.a. W związku z tym zarzut naruszenia powołanych przepisów nie zasługiwał na uwzględnienie. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 P.p.s.a. podlega oddaleniu. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego oparto o art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 i 3 P.p.s.a oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcą prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).