III SA/Wa 8/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Sędziowie sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (sprawozdawca), sędzia WSA Anna Wesołowska, Protokolant specjalista Robert Powojski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi G. E. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. decyzją z [...] września 2012 r. określił Skarżącej (Stronie) – G. E. zobowiązanie podatkowe w zryczałtowanym 10% podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 rok w kwocie 910.000 zł. Decyzja została wysłana pocztą na znany organowi pierwszej instancji adres strony, tj. ul. [...]. Pomimo dwukrotnego awizowania w dniach 13 września 2012 r. i 21 września 2012 r. strona nie odebrała ww. decyzji, zatem za datę jej doręczenia, zgodnie z art. 150 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.) – dalej: "O.p.", uznano dzień 27 września 2012 r. Pismem z 30 lipca 2013 r. Skarżąca złożyła odwołanie od ww. decyzji w którym zawarła wniosek o przywrócenie terminu do jego złożenia. Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z [...] października 2013 r. stwierdził uchybienie Skarżącej terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z [...] września 2012 r. określającej zobowiązanie podatkowe w zryczałtowanym 10% podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2007. W uzasadnieniu powołał się na art. 162 O.p. i wskazał, że ponieważ wniosek Strony o przywrócenie terminu został rozpatrzony przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. odmownie postanowieniem z [...] października 2013 r. postanowił jak w sentencji. Organ wyjaśnił, że stwierdzone uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji organu pierwszej instancji. W skardze na powyższe postanowienie skarżąca wniosła o jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania, a także przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów, tj.; deklaracji podatkowej PIT-40A za 2011 r. złożonej do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. przez organ rentowy na okoliczność: złożenia zgłoszenia aktualizacyjnego, uzyskanej wiedzy organów podatkowych o miejscu zamieszkania skarżącej wskazanym w tej deklaracji; pisemnego oświadczenia listonosza P. F. na okoliczność: nieprawidłowości w doręczeniu przesyłek poleconych, nie zamieszkiwania skarżącej pod adresem w L. przy ul. [...]. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła na naruszenie: - art. 162 § 1 O.p. poprzez błędne przyjęcie, iż nie spełnia przesłanek do przywrócenia terminu do złożenia odwołania od przedmiotowej decyzji; art. 150 O.p. poprzez błędne przyjęcie, że korespondencja kierowana w sprawie przez organ pierwszej instancji została prawidłowo i skutecznie doręczona na adres, L., ul. [...], pod którym nie zamieszkiwała; art. 165 § 4 O.p. poprzez błędne przyjęcie, że skutecznie organ pierwszej instancji doręczył postanowienie o wszczęciu postępowania podatkowego; art. 211 O.p. poprzez błędne przyjęcie, że skutecznie organ pierwszej instancji doręczył decyzję kończącą postępowanie w sprawie; art. 121 O.p. poprzez wydanie postanowienia z naruszeniem zasady pogłębiana zaufania obywateli do organów podatkowych; art. 122 w związku z art. 187 § 1 O.p. poprzez wydanie postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do złożenia odwołania oraz na jego podstawie postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, bez podjęcia wszystkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w postaci nie przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez skarżącą pomimo, iż wymienione przepisy nakazują dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego; art. 217 § 2 i art. 210 § 4 w związku z art. 219 O.p. poprzez brak odniesienia się do podniesionych przez stronę okoliczności związanych z prawidłowością doręczenia decyzji organu podatkowego pierwszej instancji, co spowodowało również wadliwość uzasadnień zawartych w skarżonym postanowieniu; art. 228 § 1 pkt 2 O.p. poprzez wadliwe przyjęcie, iż odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu; art. 15 w zw. z art. 17 § 1 w zw. z art. 18a i 18b O.p. poprzez błędne przyjęcie, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego W. był właściwym miejscowo do procedowania w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych, art. 9 ust. 1d ustawy o zasadach ewidencji podatkowej podatników i płatników poprzez jego nie zastosowanie, a w konsekwencji błędne uznanie, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego W. był właściwy miejscowo do prowadzenia wobec Skarżącej postępowania podatkowego; art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy o zasadach ewidencji podatkowej podatników i płatników (w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2012 r.). poprzez zastosowanie i dokonywanie na jego podstawie ustaleń istotnych dla podjętych rozstrzygnięć pomimo, iż przepis ten nie obowiązywał w dniu wydania postanowienia o wszczęciu postanowienia podatkowego przez organ pierwszej instancji z uwagi na zmianę brzmienia ust. 1 art. 9 z dniem 1 stycznia 2012 r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.",, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem, z uwzględnieniem stanu prawnego, który miał zastosowanie w chwili orzekania w sprawie. W związku z tym, zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia. Analiza powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że poza przypadkiem wymienionym pod literą b), warunkiem sine qua non uchylenia zaskarżonego postanowienia jest stwierdzenie, że naruszenie prawa, którego dopuścił się organ administracji, miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku opisanym pod literą c) wymaga się ponadto, aby wpływ ten był istotny. Jedynie w razie stwierdzenia naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) możliwe jest uchylenie zaskarżonego aktu administracyjnego niezależnie od tego, czy naruszenie mogło, czy też nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy. Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż wyrokiem z dnia 27 czerwca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Strony dotyczącą postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] października 2014 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji naczelnika urzędu Skarbowego W. z [...] września 2012 r. określającej wysokość zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. W rozpoznawanej sprawie zostały podniesione w skardze te same zarzuty , które w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie zasługują na uwzględnienie. Zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa materialnego, w stopniu dającym podstawę do jego uchylenia, jak również przepisów proceduralnych w stopniu mającym istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy. Sąd nie dopatrzył się też w przedmiotowym postępowaniu naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub wystąpienia przesłanek pozwalających na stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia. W rozpoznawanej sprawie kwestią sporną jest ustalenie, czy decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] września 2012 r. została prawidłowo uznana za doręczoną Skarżącej, w trybie zastępczym w dniu 27 września 2012 r., a tym samym, czy odwołanie z dnia 30 lipca 2013 r. zostało wniesione w ustawowym terminie. W kontekście oceny skuteczności doręczenia zastępczego sporne jest także to, czy Skarżąca w trakcie doręczania decyzji skutecznie zawiadomiła organ podatkowy o zmianie swojego adresu. Z akt sprawy wynikało, iż decyzja wymiarowa Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] września 2012 r., została nadana w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego i skierowana na znany organowi pierwszej instancji adres Strony tj. [...]. Z prawidłowo opisanego dokumentu pocztowego wynikało, iż w dniu 13 września 2012 r. pod ww. adresem nie zastano adresata i w związku z tym przesyłkę złożono w urzędzie pocztowym na okres 14 dni, zaś zawiadomienie o pozostawieniu pisma umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata (vide adnotacje na potwierdzeniu odbioru). Z powodu niepodjęcia przesyłki w terminie 7 dni awizowano ją powtórnie w dniu 21 września 2012 r. Określony w art. 150 § 2 O.p. termin doręczenia upływał zatem w dniu 27 września 2014 r. Pismem z dnia 30 lipca 2013 r. Skarżąca złożyła odwołanie od powyższej decyzji, w którym zawarła wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Stosownie do treści art. 223 § 2 pkt i O.p. odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Uchybienie terminu do wniesienia odwołania powoduje zamknięcie drogi do dalszego rozpatrywania sprawy. Jeżeli organ drugiej instancji stwierdzi, że środek odwoławczy został wniesiony z uchybieniem terminu, nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpatrzenia. Decyzja organu pierwszej instancji może podlegać kontroli instancyjnej, tylko wówczas, gdy skuteczna będzie czynność, od której zależy uruchomienie postępowania odwoławczego. W przedmiotowej sprawie decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] września 2012 r. została doręczona Skarżącej, w trybie art. 150 O.p., w dniu 27 września 2012 r. Odwołanie od ww. decyzji Skarżąca wniosła w dniu 30 lipca 2013 r. Tym samym okoliczność, że Skarżąca w przedmiotowej sprawie wniosła odwołanie z uchybieniem terminu określonego w art. 223 § 2 pkt 1 O.p. nie budzi wątpliwości Sądu. Stosownie do art. 228 § 1 pkt 2 O.p. organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Uchybienie terminowi do wniesienia odwołania jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie może przystąpić do merytorycznego rozpatrzenia odwołania, lecz ma obowiązek wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu. Nie jest to zależne od swobodnego uznania organu lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lipca 2010 r., sygn. akt II FSK 372/09, LEX nr 786866). Treść art. 228 § 1 pkt 2 O.p. wskazuje wyraźnie, iż stwierdzenie uchybienia terminu do złożenia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego, gdyż obowiązek taki wynika wprost z ustawy. Każde, nawet nieznaczne przekroczenie terminu stanowi samoistną podstawę do wydania postanowienia stwierdzającego jego uchybienie - Jacek Brolik, Komentarz do art. 228 ustawy - Ordynacja podatkowa, Wydanie V, LEX 2013. Obowiązek organu odwoławczego określony w przywołanym wyżej przepisie wynika również z istoty zasady trwałości decyzji ostatecznych - art. 128 O.p. Skoro bowiem upłynął termin na wniesienie odwołania od decyzji organu I instancji, to zgodnie z powyższą zasadą decyzja ta jest ostateczna i można wzruszyć wyłącznie w trybach nadzwyczajnych, nie zaś w zwykłym trybie odwoławczym. Jak wyżej wskazano z akt przedmiotowej sprawy w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że Skarżąca uchybiła terminowi na wniesienie odwołania. Zatem w ocenie Sądu Dyrektor Izby Skarbowej w W. miał obowiązek zaskarżonym postanowieniem stwierdzić ten fakt, nie dopuszczając tym samym do rozpatrzenia odwołania. W przedmiotowej sprawie kwestię sporną stanowi również to czy Skarżąca skutecznie powiadomiła organ o zmianie adresu zamieszkania. Jak wynika z akt sprawy Skarżąca w dniu 5 marca 2009 r. w Urzędzie Skarbowym W. złożyła zgłoszenie aktualizacyjnej NIP – 3, w którym wskazała adres zamieszkania przy ul: [...] w związku z tym na dzień wydania decyzji podatkowej adres zamieszkania Skarżącej mieścił się w L. przy ul: [...]. Sąd podzielił stanowisko organu podatkowego o prawidłowym i skutecznym doręczeniu decyzji z [...] września 2012 r. pod ww. adresem, bowiem był to adres, który wynikał z danych identyfikacyjnych i adresowych Skarżącej wskazanych przez nią i będących w dyspozycji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. a jej doręczenie zostało dokonane zgodnie z art. 150 § 2 O.p. Strona podniosła co prawda, iż od dnia 23 lipca 2009r. była zameldowana pod adresem ul. [...] w W. i organ podatkowy był w posiadaniu takiej informacji. Fakt ten nie ma jednak w przedmiotowej sprawie żadnego znaczenia dowodowego. Przepisy Ordynacji podatkowej jednoznacznie definiują adres rejestracyjny podatnika jako tożsamy z adresem zamieszkania, nie zaś z adresem zameldowania danej osoby. Wszelka korespondencja adresowana do podatnika w postępowaniu podatkowym, zgodnie z Ordynacją podatkową, powinna być kierowana na zgłoszony przez niego adres zamieszkania. W związku z faktem, że Strona nie złożyła zgłoszenia aktualizacyjnego, organ podatkowy nie miał obowiązku sprawdzania, czy dane identyfikacyjne dotychczas zgłoszone pozostają zgodne ze stanem faktycznym. Skierowanie zaś korespondencji na adres zamieszkania Skarżącej figurujący w ewidencji podatników na podstawie dokonanego przez nią zgłoszenia, jest działaniem prawidłowym. Zgodnie z art. 144 i art. 148 O.p, organ podatkowy doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, swoich pracowników lub przez osoby uprawnione na podstawie odrębnych przepisów. Pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Pisma mogą być również doręczane w siedzibie organu podatkowego: w miejscu pracy adresata - osobie upoważnionej przez pracodawcę do odbioru korespondencji. W razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i 2, a także w innych uzasadnionych przypadkach pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie. Dalej, w myśl art. 149 O.p. w przypadku nieobecności adresata w mieszkaniu pisma doręcza się za pokwitowaniem pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Zawiadomienie o doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy domu umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub na drzwiach mieszkania adresata lub w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Zgodnie natomiast z art. 150 O.p, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 lub art. 149 O.p, w przypadku doręczania pisma przez pocztę - poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej. Adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawaniu pisma w wyżej określonym miejscu. Powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni. Zawiadomienie o pozostawaniu pisma w placówce pocztowej umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub. gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa powyżej, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie. Z prawidłowo opisanego dokumentu pocztowego wynikało, iż w dniu 13 września 2012 r. pod ww. adresem nie zastano adresata i w związku z tym przesyłkę złożono w urzędzie pocztowym na okres 14 dni, zaś zawiadomienie o pozostawieniu pisma umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata (vide adnotacje na potwierdzeniu odbioru). Z powodu niepodjęcia przesyłki w terminie 7 dni awizowano ją powtórnie w dniu 21 września 2012 r. Z uwagi na niepodjęcie pisma w wyznaczonym terminie organ podatkowy zgodnie z art. 150 O.p, uznał doręczenie za dokonane z dniem 27 września 2012 r. W odwołaniu od decyzji Strona podniosła, iż od dnia 23 lipca 2009r. była zameldowana pod adresem ul. [...] w W. i organ podatkowy był w posiadaniu takiej informacji. Słusznie jednak organ podatkowy uznał, że fakt ten nie ma w przedmiotowej sprawie żadnego znaczenia dowodowego bowiem potwierdzenie zameldowania na pobyt stały nie jest dowodem wystarczającym dla określenia miejsca zamieszkania Strony. Przepisy Ordynacji podatkowej jednoznacznie definiują adres rejestracyjny podatnika jako tożsamy z adresem zamieszkania, nie zaś z adresem zameldowania danej osoby. Wszelka korespondencja adresowana do podatnika w postępowaniu podatkowym, zgodnie z Ordynacją podatkową, powinna być kierowana na zgłoszony przez niego adres zamieszkania. W związku z faktem, że Strona nie poinformowała o zmianie adresu, organ podatkowy nie miał obowiązku sprawdzania, czy dane identyfikacyjne dotychczas zgłoszone pozostają zgodne ze stanem faktycznym. Skierowanie zaś korespondencji na adres zamieszkania Skarżącej figurujący w ewidencji podatników na podstawie dokonanego przez nią zgłoszenia, jest działaniem prawidłowym. W związku z powyższym w ocenie Sądu organy podatkowe zasadnie przyjęły, iż korespondencja w trakcie postępowania wobec Skarżącej była kierowana na prawidłowy adres zamieszkania Skarżącej. Ponadto wskazać należy, że załączona do odwołania kserokopia zeznania podatkowego o nabyciu rzeczy lub praw SD-3 z dnia 16 października 2012 r, gdzie Strona wskazała adres zamieszkania W., ul. [...] stanowi zawiadomienie o aktualnym miejscu zamieszkania Strony począwszy od dnia 17 października 2012 r., tj. po doręczeniu decyzji z dnia [...] września 2012 r., natomiast do dnia 16 października 2012r. adres zamieszkania Strony, zgodnie ze złożonym w dniu 5 marca 2009r. w Urzędzie Skarbowym W. zgłoszeniu aktualizacyjne NIP-3 mieścił się w L. przy ul. [...]. Podkreślić również należy, że kwestię obowiązku aktualizacji miejsca zamieszkania regulują przepisy ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (Dz. U. z 2004 r. Nr 269. poz. 2681 z późn. zm.). W myśl art. 9 ust. 1d w przypadku zmiany adresu miejsca zamieszkania przez podatnika będącego osobą fizyczną objętą rejestrem PESEL nieprowadzącą działalności gospodarczej lub niebędącą zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług, za dokonanie aktualizacji uznaje się podanie przez tego podatnika aktualnego adresu miejsca zamieszkania w składanej deklaracji lub innym dokumencie związanym z obowiązkiem podatkowym. Podatnicy mogą również dokonać aktualizacji adresu zamieszkania wg wzoru określonego na podstawie art. 5 ust. 5 tej ustawy W świetle powyższych regulacji odnosząc się do kwestii złożonych przez ZUS w imieniu Skarżącej zeznań podatkowych PIT-40A Naczelnikowi Urzędu Skarbowego W. Sąd pragnie wskazać, że Naczelnik Urzędu Skarbowego W. pismem z dnia 8 sierpnia 2013 r. przekazał Naczelnikowi Urzędu Skarbowego W., zgodnie z właściwością miejscową, roczne obliczenie podatku przez organ rentowy PIT 40- A za lata 2009-2012 Skarżącej. Podanie przez ZUS nowego adresu podatnika nie może być jednak uznane za zgłoszenie aktualizacyjne zgodnie z art. 9 ust. 1 d ww. ustawy w brzmieniu obowiązującym w 2012 r. Przepis ten wymaga bowiem aby nowe dane zostały podane przez Podatnika a nie jak w analizowanej sprawie przez płatnika. Z okoliczności rozpatrywanej sprawy jednoznacznie wynika, iż Strona miała świadomość obowiązku zgłoszenia aktualnego miejsca zamieszkania, na co wskazuje złożenie w Urzędzie Skarbowym W. w dniu 6 marca 2009 r. wraz z NIP-3 oświadczenia o zmianie adresu zamieszkania. Ponadto żaden przepis prawa nie nakłada na organy podatkowe obowiązku informowania podatnika o konieczności aktualizacji danych osobowych. Obowiązek aktualizacji wszelkich danych osobowych wynikał wprost z art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników w brzmieniu obowiązującym w 2009 r. i ciąży na podatniku. Organy podatkowe prawidłowo wbrew twierdzeniom skargi odwołały się do treści powołanego przepisu, bowiem jak podaje Skarżąca w tym właśnie roku miało dojść do zmiany jej miejsca zamieszkania, a nie w 2012 r. Ponadto obowiązek ten istniał wbrew twierdzeniom skargi również w 2012 r. z tym, że od 1 stycznia 2012 r. osoby fizyczne nie prowadzące działalności gospodarczej, nie mają już obowiązku zgłoszenia zmiany miejsca zamieszkania na druku NIP-3, jaki obowiązywał jeszcze w 2009 r., w którym jak twierdzi Skarżąca ponownie zmieniła miejsce zamieszkania. W ocenie Sądu, organ podatkowy nie miał również obowiązku sprawdzania, czy dane identyfikacyjne dotychczas zgłoszone pozostają zgodne ze stanem faktycznym. Mając więc na uwadze powyższe regulacje a także fakt, że Skarżąca nie złożyła dokumentu NIP-3 ani żadnego innego dokumentu, z którego wynikałaby zmiana jej adresu zamieszkania Sąd uznał, że skierowanie korespondencji na adres zamieszkania Strony, figurujący w ewidencji podatników na podstawie dokonanego przez nią zgłoszenia, było działaniem prawidłowym. Odnosząc się natomiast do wniosków Strony o przesłuchanie świadków, na okoliczność, że faktycznie nie zamieszkiwała pod wskazanym przez nią samą adresem w L. ul. [...], twierdzenia Strony można nazwać jedynie nieporozumieniem. Strona ten właśnie adres zamieszkania zgłosiła osobiście do Urzędu Skarbowego W. 6 marca 2009 r. i w chwili zmiany jak twierdzi, miejsca zameldowania od 23 lipca 2009 r. jej obowiązkiem było o tym poinformować organ, jeżeli faktycznie miejsce zamieszkania zmieniła. Niewykonanie powyższego obowiązku (braku zgłoszenia aktualizacyjnego NIP - 3 , w tym czasie art.9 ust. 1 pkt 2 ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników. nakładał taki obowiązek lub w jakikolwiek inny sposób) obciąża Stronę i w konsekwencji prowadzi do uznania, iż doręczenie decyzji organu podatkowego jest prawidłowe. Przyjęcie toku rozumowania Strony, że w chwili kiedy dowiedziała się o wydanej decyzji przez Urząd Skarbowy W., organ ma prowadzić postępowanie dowodowe, czy faktycznie zamieszkiwała pod adresem, przez nią wskazanym, prowadziłoby do zniweczenia każdego postępowania podatkowego i uniemożliwienia wydania decyzji kończącej to postępowanie. Ponadto wskazać należy, że Skarżąca w skardze zawarła wniosek o przeprowadzenie dowodu m.in. z deklaracji podatkowej PIT -40 A za rok 2011 r. dołączonej do skargi, złożonej w imieniu Skarżącej do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. przez organ rentowy na okoliczność złożenia zgłoszenia aktualizacyjnego o miejscu zamieszkania wskazanym w tej deklaracji. Sąd na rozprawie w dniu 27 czerwca 2014 r. postanowił nie uwzględnić tego wniosku dowodowego z uwagi na to, złożono jedynie kserokopię powyższej deklaracji, która nie stanowi dokumentu, z którego dowód mógłby zostać przeprowadzony na podstawie art.106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) zwana dalej "p.p.s,.a." Ponadto zauważenia wymaga, iż art.106 p.p.s.a. nie służy do przeprowadzenia dowodu z dokumentów znajdujących się w aktach podatkowych, o co wnosił pełnomocnik Strony, co do oświadczenia P. F. – listonosza ( k -90 akt podatkowych). Sąd nie dał też wiary oświadczeniu Skarżącej jakie złożyła na rozprawie, iż została wprowadzona w błąd przez Urzędnika Urzędu Skarbowego W. co doprowadziło do zaistniałej sytuacji. Analiza akt sprawy pozwala na stwierdzenie że Skarżąca nie zaktualizowała danych w ZUS, i doprowadziła do tego, że deklaracje z ZUS - u , do celów podatkowych były przesyłane do Urzędu Skarbowego W., mimo, że z dniem 9 marca 2009 r. Skarżąca zgłosiła w Urzędzie Skarbowym W. zmianę miejsca zamieszkania na L. ul. [...]. W konsekwencji to, że ZUS błędnie przesyłał te informacje do Urzędu Skarbowego W., było skutkiem działań Skarżącej a nie organów podatkowych. Informacja z 9 marca 2009 r. złożona na druku NIP-3 do Urzędu Skarbowego A przez Skarżącą o zamieszkiwaniu w L. ul. [...] była ostatnią jaką Skarżąca złożyła do organów podatkowych, do czasu zakończenia postępowania podatkowego dotyczącego sprzedaży nieruchomości przez Skarżącą i wydania decyzji, której dotyczy odwołanie Strony wniesione po terminie ustawowym. ZUS natomiast dysponował jedynie starym adresem W. ul. [...]. O kolejnej zmianie miejsca zamieszkania, Skarżąca poinformowała dopiero po doręczeniu jej spornej decyzji. Podkreślenia jeszcze raz wymaga, iż dla organów podatkowych wiążącą informacją w sprawie miejsca zamieszkania, jest informacja podana przez Stronę. Urząd Skarbowy W. dopiero w sierpniu 2013 r. otrzymał deklaracje ZUS z Urzędu Skarbowego W., w trakcie postępowania wyjaśniającego jaki przeprowadził w związku z wniesionym przez Skarżąca odwołaniem. Pani E., mimo, że jak wskazała na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 27 czerwca 2014 r. kontaktowała się z Urzędem Skarbowym W., nie poinformowała, że wskazany przez nią adres zamieszkania L. ul. [...] jest już jak twierdzi nieaktualny. O tym , że ponownie zamieszkuje zgodnie z wcześniej podanymi danymi (w organach podatkowych) w W. na ul. [...], nie poinformowała żadnego z tych organów. Do Urzędu Skarbowego W. w okresie po 6 marca 2009 r. nie składała ani deklaracji podatkowych, ani zeznań rocznych. Znajdujące się aktach sprawy deklaracja PIT-23 z dnia 16 lutego 2007 r. (k-20_akt podatkowych) , oświadczenie z 12 marca 2007 r. (k-19 akt podatkowych) oraz akt notarialny dotyczący sprzedaży nieruchomości z 6 marca 2007 r.(K-18 akt podatkowych) przesłane przez Skarżącą do Urzędu Skarbowego W., zostały zgodnie z oświadczeniem Skarżącej zawartym w piśmie z 6 marca 2009 r.(k-21 akt podatkowych), przesłane do Urzędu Skarbowego W.. W piśmie tym Skarżąca jednoznacznie wskazała adres zamieszkania L. ul. [...] oraz to, że rozlicza się w Urzędzie Skarbowym W. w związku ze zmianą miejsca zamieszkania. Z pisma tego wynika też, że Strona miała pełną świadomość, że postępowanie dotyczące sprzedaży nieruchomości, którą wykazała w PIT-23 toczyć się będzie właśnie w Urzędzie Skarbowym W.. Natomiast jak już Sąd wskazał wyżej, zeznanie podatkowe o nabyciu rzeczy lub praw SD-3 z dnia 16 października 2012 r, złożone przez Skarżącą, w którym Strona wskazała kolejny adres zamieszkania W., ul. [...] stanowi zawiadomienie o aktualnym miejscu zamieszkania Strony począwszy od dnia 17 października 2012 r., tj. po doręczeniu decyzji z dnia [...] września 2012 r., natomiast do dnia 16 października 2012r. adres zamieszkania Strony, zgodnie ze złożonym w dniu 5 marca 2009r. w Urzędzie Skarbowym W. zgłoszeniu aktualizacyjne NIP-3 mieścił się w L. przy ul. [...]. W związku z powyższym w ocenie Sądu organy podatkowe zasadnie przyjęły, iż korespondencja w trakcie postępowania wobec Skarżącej była kierowana na prawidłowy adres zamieszkania Skarżącej. Mając na uwadze powyższe ustalenia i wnioski należy powiedzieć, iż brak jest ustawowych przesłanek do uwzględnienia skargi, w związku z czym należało ją oddalić na podstawie art. 151p.p.s.a. ----------------------- 11