II OZ 629/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marzenna Linska – Wawrzon po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 grudnia 2016 r., sygn. akt II SA/Gl 814/16, o odrzuceniu skargi M. J. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie obowiązku przedłożenia projektu budowlanego zamiennego postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 19 grudnia 2016 r., sygn. akt II SA/Gl 814/16, odrzucił skargę M. J. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] maja 2016 r. w przedmiocie obowiązku przedłożenia projektu budowlanego zamiennego. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zgodnie z przepisem art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 p.p.s.a.). Zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 3 czerwca 2016 r. zatem 30 - dniowy termin do wniesienia skargi upłynął 4 lipca 2016 r. Skarga została złożona w dniu 1 lipca 2016 r. w organie I instancji. Organ I instancji przekazał ją w dniu 6 lipca 2016 r. do Śląskiego WINB w Katowicach oraz jej kopię do WSA w Gliwicach. Sąd zwrócił uwagę, że zaskarżona decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o konieczności wniesienia skargi za pośrednictwem ŚWINB. Wbrew pouczeniu skarżący wniósł jednak skargę do organu I instancji. Za datę wniesienia skargi należało w konsekwencji przyjąć datę przekazania skargi do ŚWINB tj. 6 lipca 2016 r., a tym samym skarga została wniesiona z uchybieniem terminu. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., odrzucił skargę. Skarżący w zażaleniu na powyższe postanowienie opisał przebieg postępowania administracyjnego wskazując na wadliwość podjętych w sprawie rozstrzygnięć oraz podkreślił, że wnosząc skargę za pośrednictwem nadzoru budowlanego zmieścił się w 30 dniowym terminie. Ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego w piśmie procesowym z dnia 26 kwietnia 2017 r. wniósł opinię o braku podstaw do wniesienia środka zaskarżenia w niniejszej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. – dalej "p.p.s.a."), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z kolei w myśl z art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Zasada wnoszenia skargi za pośrednictwem organu administracji publicznej, który wydał zaskarżoną decyzję oznacza, że w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego lub też za pośrednictwem organu administracji publicznej innego niż ten, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, sąd ten lub organ powinien ją przekazać właściwemu organowi administracji publicznej, a o zachowaniu terminu do wniesienia skargi, określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a., decyduje wówczas data przekazania skargi przez sąd lub organ właściwemu organowi administracji publicznej (tak NSA w postanowieniu z 25 stycznia 2011 r., sygn. akt II FSK 2554/10, LEX nr 742361). Wprawdzie żaden z przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wprost nie przewiduje obowiązku przekazania do organu skargi błędnie skierowanej, to jednak takie działanie jest podejmowane celem nadanie jej właściwego biegu. Nie oznacza to jednak, że strona nie ponosi konsekwencji prawnych wynikających z tego, że skarga nie została złożona zgodnie z wymogami ustawy. W rozpoznawanej sprawie skarżący, wbrew dyspozycji powołanego art. 54 § 1 p.p.s.a., wniósł skargę do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta Bielska-Białej, a nie za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżoną decyzję, tj. Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach. Organ pierwszej instancji po otrzymaniu skargi w dniu 6 lipca 2016 r. przesłał ją do organu odwoławczego. Tę datę Sąd Wojewódzki prawidłowo przyjął jako miarodajną do stwierdzenia, czy strona dochowała ustawowego terminu trzydziestu dni na złożenie skargi. W związku z tym, że decyzję ostateczną organu doręczono skarżącemu w dniu 3 czerwca 2016 r. to termin określony w art. 53 § 1 p.p.s.a. upłynął w dniu 4 lipca 2016 r. Zaznaczyć należy, że termin 30-dniowy przewidziany na wniesienie skargi jest terminem ustawowym i sąd nie jest uprawniony do modyfikacji jego długości. W zaistniałej sytuacji, skoro przekroczenie terminu nastąpiło wskutek nieprawidłowo dokonanej czynności związanej z wysłaniem skargi do organu pierwszej instancji zamiast do organu odwoławczego, to Wojewódzki Sąd Administracyjny miał obowiązek uwzględnić z urzędu jego upływ i z tej przyczyny odrzucić skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.