II FSK 2554/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia WSA (del). Lidia Ciechomska-Florek po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 6 września 2010 r. sygn. akt I SA/Gd 723/10 w sprawie ze skargi M. N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 17 maja 2010 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od spadku i darowizn postanawia oddalić skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, postanowieniem z 6 września 2010 r. SA/Gd 723/10, odrzucił skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. w przedmiocie podatku od spadku i darowizn. W uzasadnieniu wskazał, że decyzja ta została doręczona stronie w dniu 21 maja 2010 r. wraz z pouczeniem o terminie i sposobie zaskarżenia. M.N. wniosła w dniu 21 czerwca 2010 r. skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, którą to skargę złożyła osobiście bezpośrednio w Sądzie. Sąd, pismem z 21 czerwca 2010 r., przekazał skargę według właściwości do organu administracji, który wydał zaskarżoną decyzję. Pismo to wpłynęło do organu administracyjnego w dniu 24 czerwca 2010 r. Zdaniem Sądu I instancji, decyzja Dyrektora Izby Skarbowej została doręczona stronie w dniu 21 maja 2010 r., a zatem termin do wniesienia skargi na tę decyzję interpretację indywidualną – przy uwzględnieniu zasady określonej w art. 83 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz 1270 ze zm., dalej P.p.s.a.) – upływał w dniu 21 czerwca 2010 r. Skarżąca wprawdzie wniosła w w/w terminie skargę, jednakże zaadresowała ją nie do organu administracji, lecz bezpośrednio do Sądu. Sąd zauważył, że przekazanie skargi - zgodnie z właściwością - nastąpiło w dniu 24 czerwca 2010 r., a więc po upływie ustawowego terminu. Strona, w skardze kasacyjnej z 7 października 2011 r., zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 53 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 83 § 3 P.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi z 21 czerwca 2010 r., która została wniesiona przez skarżącą w ustawowo zakreślonym terminie. W uzasadnieniu wskazała, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku przekazał skargę organowi właściwemu w dniu 21 czerwca 2010 r., zatem w przewidzianym terminie do wniesienia skargi. Zdaniem strony, utożsamienie daty wniesienia skargi z datą jej wpływu do organu administracji, jest bezzasadne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Z akt sądowoadministracyjnych wynika, że skarga, błędnie wniesiona bezpośrednio do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gdańsku, została przekazana do Dyrektora Izby Skarbowej w G. w dniu 24 czerwca 2010 r. Fakt i data przekazania wynika z kserokopii zwrotnego potwierdzenia odbioru, dołączonego do akt sprawy (s. 16 akt sądowoadministracyjnych). Błędne jest przy tym stanowisko wnoszącej skargę kasacyjną, że skarga została przesłana do organu administracji 21 czerwca 2010 r., ponieważ w dacie tej przygotowano jedynie przesyłkę i pismo przewodnie. Sąd rozpoznający niniejszą skargę kasacyjną podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w postanowieniach z dnia 30 listopada 2006 r., sygn. akt II OSK 1674/06, z dnia 10 października 2007 r., sygn. akt II OSK 1433/07, z dnia 4 października 2007 r., sygn. akt I OZ 715/07 i z 17 lipca 2009 r. II FSK 1517/08. Poglądy te nie mają jednakże oczekiwanego przez stronę zastosowania do sprawy, ponieważ przekazanie skargi do Dyrektora Izby Skarbowej w G., nastąpiło, jak wynika ze stempla Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, 24 czerwca 2010 r. Oznacza to, że w sytuacji, kiedy termin do wniesienia skargi upływał 21 czerwca 2010 r., skarga została przekazana przez Sąd do organu administracji publicznej dopiero w dniu 24 czerwca 2010 r. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wniesienie skargi kasacyjnej bezpośrednio do sądu, zamiast za pośrednictwem organu administracji publicznej, powoduje ten skutek, że sąd ten powinien ją przekazać właściwemu organowi administracji publicznej w celu nadania jej biegu. O zachowaniu ustawowego terminu do jej wniesienia decyduje wówczas data wysłania (przekazania) skargi przez sąd do właściwego organu administracji publicznej. (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 220). Błędny jest zatem pogląd wnoszącej skargę kasacyjną, że skoro wniosła skargę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w dniu 21 czerwca 2010 r., a nie do organu właściwego, to termin trzydziestodniowy do wniesienia skargi został zachowany. Skarżąca utożsamiła datę sporządzenia pisma przewodniego z datą przekazania tego pisma do Dyrektora Izby Skarbowej. W dniu 21 czerwca 2010 r. skarga nie została wysłana do organu administracji, o czym świadczy treść pieczątki sądowej, datowanej na 24 czerwca 2010 r., na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. O zachowaniu ustawowego trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi kasacyjnej ( art. 53 § 1-3 P.p.s.a.) decyduje bowiem data wysłania skargi przez sąd do właściwego organu administracji publicznej. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, w braku naruszenia powołanych w podstawie skargi kasacyjnej przepisów, na podstawie art. 184 i art. 182 § 1 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.