II SA/Kr 1118/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie : Sędzia WSA Mirosław Bator (spr.) Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2014 r. sprawy ze skargi Z. G. na decyzję nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 27 maja 2014 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego skargę oddala. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] decyzją z dnia 13 grudnia 2013 r. nr [...] działając na podstawie art. 80 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 83 ust. 1, art. 51 ust. 4 w związku z ust. 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz art. 104 K.p.a. zatwierdził projekt budowlany zamienny zagospodarowania działek nr [...], [...] w obr. [...] i nr [...], [...] w obr. [...] w N. przy ul. H., na których zrealizowany jest budynek mieszkalny jednorodzinny – kategoria obiektu I. W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzją z dnia 27 stycznia 2012 r. Prezydent Miasta [...] uchylił w części decyzję własną nr [...] z dnia 20 lipca 2010 r. udzielającą pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zakresie zagospodarowania działki (z wyłączeniem projektowanych przyłączy). Decyzją z dnia 28 marca 2012 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] zatwierdził projekt budowlany zamienny zagospodarowania działek nr [...], [...] obr. [...] i nr [...], [...] w obr. [...] w N. na których realizowany jest budynek mieszkalny jednorodzinny i udzielił M. K. i K. R. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Po rozpatrzeniu odwołania od tej decyzji Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 14 września 2012 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W dniu 5 lutego 2013 r. inwestorzy zawiadomili o zakończeniu budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego i przedłożyli komplet wymaganych przepisem art. 57 Prawa budowlanego dokumentów. Po uchyleniu wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 10 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 1566/12 decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 14 września 2012 r. oraz poprzedzającej ją decyzji PINB dla miasta [...] z dnia 28 marca 2012 r., w dniu 27 maja 2013 r. przeprowadzono oględziny na terenie nieruchomości, w trakcie których K. R. oświadczył między innymi, że wody opadowe z dachu budynku odprowadzane są do trzech dołów chłonnych, z których jeden usytuowany jest na działce nr [...], a dwa na działce nr [...]. Doły chłonne wykonane są w następujący sposób: w gruncie wykopane są dziury, które następnie zostały zasypane warstwowo żwirem, a z wierzchu przysypane ziemią uprawną. Do tak wykonanych dołów chłonnych doprowadzone zostały rury pcv (wkopane w grunt) odprowadzające wody opadowe ze wszystkich rur spustowych odprowadzających wody opadowe z dachu budynku. W dniu oględzin w miejscach, gdzie zgodnie z projektem zagospodarowania terenu powinny znajdować się doły chłonne widoczna była tylko ziemia uprawna, zatem brak było możliwości sprawdzenia ich wymiarów tj. szerokości i głębokości. Pismem z dnia 3 lipca 2013 r. K. R. złożył oświadczenie, że odpływy wód opadowych z połaci dachu zostały przerobione i są odprowadzana na teren działki, ponieważ wykonane doły chłonne nie spełniały oczekiwanych wymagań – woda opadowa cofała się i przelewała przez system rynien i rur spustowych. W dniu 5 lipca 2013 r. przesłuchano kierownika budowy który oświadczył, że na nieruchomości przy ul. H. w N. zostały wykonane trzy doły chłonne na podstawie szkicu dołu chłonnego, na które zgodnie z prawem budowalnym nie jest wymagane pozwolenie na budowę. Natomiast Z. G. twierdziła, że na terenie przedmiotowej nieruchomości zostały wykonane trzy studnie chłonne. Dwie studnie zostały wykonane na działce nr [...], a jedna studnia na działce nr [...]. Studnie zostały wykonane z kręgów betonowych średnicy ok. 120-150 cm. W dniu 26 lipca 2013 r. przeprowadzono ponownie oględziny w trakcie których stwierdzono, że wody opadowe z dachu budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego przy ul. H. w N. odprowadzane są rynnami i 8 rurami spustowymi. Rury spustowe są zakończone ponad terenem na wysokości 0-10 cm. Teren wokół budynku wysypany jest luźno rozsypanym, niepołączonym spoiwem klińcem o fakturze 2-6 cm. K. R. oświadczył, że doły zostały zasypane gruntem rodzimym, a rury łączące rynny z dołami, które wcześniej odprowadzały wody opadowe zostały w ziemi z uwagi na fakt, że zostały uszkodzone w trakcie robót ziemnych i nie spełniały swojej funkcji. Postanowieniem z dnia 13 września 2013 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowalnego dla miasta [...] nakazał inwestorom dostarczyć w wyznaczonym terminie 4 egzemplarze projektu budowlanego zamiennego zagospodarowania działek nr [...], [...] w obr. [...] i nr [...], [...] w obr. [...] w N. przy ul. H., uwzględniającego aktualny stan faktyczny sposobu odprowadzenia wód opadowych. W wyznaczonym terminie inwestorzy przedłożyli cztery egzemplarze żądanego projektu budowlanego zamiennego. Organ stwierdził, że Prawo budowlane normuje konsekwencje wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę bardzo ogólnie w treści art. 37 ust. 2. Ustawa nie zawiera natomiast żadnych postanowień co do konsekwencji wyeliminowania pozwolenia na budowę po zakończeniu budowy. WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 1 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Gl 896/09 stwierdził, że regulacja zawarta w art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, dotyczy także sytuacji zakończenia budowy, a brak odesłania do takiego przypadku w treści art. 51 ust. 7 wynika z faktu, że taki wypadek przewidziano w przepisie art. 51 ust. 4 ustawy. Na tej podstawie organ nadzoru budowlanego po sprawdzeniu wykonania obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych albo – jeżeli budowa została zakończona – o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego. W decyzji tej nakłada się obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie ( z wyjątkiem przypadku z ust. 6). Zatem bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje, że przedmiotowa inwestycja została już zrealizowana. Wykładnia gramatyczna art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowalnego wskazuje, że ustawodawca przewidział możliwość wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu zamiennego również w przypadku zakończonej budowy. W trakcie ponownego rozpatrzenia sprawy ustalono, że właściciele nieruchomości zmienili sposób odprowadzania wód opadowych z dachu budynku mieszkalnego jednorodzinnego i wody opadowe odprowadzane są na własny nieutwardzony teren. Zgodnie z § 28 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, działka budowlana, na której sytuowane są budynki, powinna być wyposażona w kanalizacje umożliwiającą odprowadzenie wód opadowych do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej. W razie braku możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej dopuszcza się odprowadzenie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych. Przepis art. 35 Prawa budowlanego określa zakres działania organu przy zatwierdzaniu projektu budowalnego. Ocenie może podlegać jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem i to w zakresie ściśle określonym w ustawie. Przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany zamienny spełnia wymagania Prawa budowalnego i przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, odnoszące się do kompletności projektu. W trakcie postępowania ustalono, że budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z zagospodarowaniem terenu została zakończona, a istotne odstępstwa od zatwierdzonego projektu polegały na zmianie o 60 cm wysokości usytuowania poziomu zera budynku oraz utworzenia nasypu wokół budynku. Wprowadzone zmiany zostały uznane za istotne, gdyż doszło do zmiany objętego projektem zagospodarowania działek ukształtowania terenu. Wprowadzone zmiany nie są sprzeczne i nie naruszają ustaleń decyzji Prezydenta Miasta [...] o warunkach zabudowy z dnia 16 listopada 2009 r. oraz decyzji zmieniającej częściowo powyższą decyzję z dnia 22 czerwca 2010 r., ponieważ żadna z tych decyzji nie ustala zakazu dowolnego kształtowania terenu działek – w tym dotyczące wysokości głównej kalenicy od średniego poziomu istniejącego oraz wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej od terenu istniejącego. Wody opadowe z budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działkach nr [...], [...] w obr. [...] i nr [...], [...] w obr. [...] przy ul. H. w N. odprowadzane są na nieutwardzony teren tych działek. Odległość wykonanych skarp od granicy z nieruchomością Z. G. jest duża, a nieruchomość położona jest w starorzeczu potoku [...] i warunki geologiczne pozwalają na swobodne przesiąkanie wód odpadowych do gruntu. W wyniku sprawdzenia złożonego projektu zamiennego stwierdzono, że jest on kompletny, nie są wymagane uzgodnienia i opinie, wprowadzone zmiany nie są sprzeczne z ustaleniami decyzji Prezydenta Miasta [...] o warunkach zabudowy oraz został sporządzony przez osobę posiadającą stosowane uprawnienia. Od tej decyzji odwołanie wniosła Z. G., domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Podniosła, że organ I instancji nie przeprowadził przed wydaniem decyzji nakazanego przez WSA w Krakowie postepowania wyjaśniającego w przedmiocie realizacji na terenie działek nr [...] i [...] w obr. [...] oraz nr [...] i [...] w obr. [...] trzech studni chłonnych – tym samym naruszone zostały przepisy art. 7, art. 8, art. 77 i art. 107 K.p.a. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 27 maja 2014 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i na podstawie art. 51 ust. 4 w związku z art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowalnego zatwierdził projekt budowalny zamienny zagospodarowania działek nr [...], [...] w obr. [...] i nr [...], [...] w obr. [...] w N. przy ul. H., na których zrealizowany jest budynek mieszkalny jednorodzinny – kategoria obiektu I. Organ odwoławczy zaznaczył, że przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ I instancji był związany wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 10 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 1566/12. Następnie przytoczył treść art. 28 i art. 36 a ust. 1 Prawa budowalnego. Podał, że PINB ustalił, iż inwestorzy dokonali istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowalnego. Z kopii mapy sytuacyjno – wysokościowej wynika, że o 60 cm została zmieniona wysokość usytuowania poziomu zerowego budynku z wysokości 285,92 m. n.p.m. na wysokość 286,52 m. n.p.m. oraz wokół budynku utworzony został nasyp. Zgodnie z treścią art. 36 a ust. 1 i 5 Prawa budowalnego należy je zakwalifikować jako istotne odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowalnego. Teren na działce nr [...] jest w ten sposób wyprofilowany, że w bliskiej odległości od budynku znajduje się skarpa o dużym nachyleniu. Projektowana rzędna górnej części nasypu przy tarasie wynosi 286,40 m n.p.m. U podnóża skarpy projektowana rzędna terenu wynosi 285,30 m. n.p.m. Natomiast rzędne terenu na granicy pomiędzy działkami nr [...], [...] i [...] są następuje: 285,51 m; 285,28 m; 285,22 m, 285, 42 m. Różnica spadku wysokości wynosi 12 – 18 cm na długości 12-22 m od granicy działki Z. G.. Analiza rzędnych terenu wskazuje, że miejscami nawet istnieje odwrotny kierunek spadku terenu. Zgodnie z ekspertyzą techniczną z października 2013 r. powyższe zmiany nie mają wpływu na zwiększenie spływu wód opadowych na posesje sąsiednie, ilość wód opadowych skutkiem zabudowy nie została zwiększona. Spełnione zostały warunki zabudowy zawarte w decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 16 listopada 2009 r. Organ dokonał analizy przedłożonego przez inwestora projektu budowalnego zamiennego pod względem jego zgodności z przepisami oraz kompletności i uznał, że jest on kompletny. Wskazywana przez WSA w Krakowie kwestia studni chłonnych została wyjaśniona. W trakcie oględzin przeprowadzonych w dniu 27 maja 2013 r. w terenie istniały doły chłonne. K. R. oświadczył, że doły chłonne wykonane są w następujący sposób: w gruncie wykopane są dziury, które następnie zostały zasypane warstwowo żwirem, a z wierzchu przysypane ziemia uprawną. Do tak wykopanych dołów chłonnych doprowadzone zostały rury pcv odprowadzające wody opadowe ze wszystkich rur spustowych odprowadzających wody opadowe z dachu budynku (...) wykonane doły chłonne nie mają żadnej obudowy czy to z kręgów betonowych czy z betonu wylanego na miejscu. Są to tylko dziury w ziemi. Następnie w piśmie z dnia 3 lipca 2013 r. inwestor wskazał, że odpływy wód opadowych z połaci dachu zostały przerobione zgodnie z opracowaniem w dokumentacji projektowej z odprowadzeniem na teren działki. Kanalizacja opadowa wykonana systemem gospodarczym i skierowana do dołów chłonnych nie spełnia oczekiwanych wymagań, woda cofa się i niekontrolowanie przelewa się przez system rynien i rur spustowych zalewając powierzchnię otaczającą budynek. W dniu 26 lipca 2013 r. PINB przeprowadził kolejne oględziny w trakcie których stwierdzili, że wody opadowe z dachu budynku zlokalizowanego w N. przy ul. H. są odprowadzane rynnami poziomymi i rurami spustowymi (8 rur spustowych w tym 4 od strony nieruchomości N.). Rury spustowe są zakończone ponad terenem na wysokości 0-10 cm. Teren budynku wysypany klińcem o fakturze 2 – 6 cm, luźno rozsypany, nie połączony spoiwem. Zatem organ I instancji dokonał weryfikacji stanu rzeczywistego w trakcie przeprowadzonych oględzin ustalając, że na terenie inwestycji istniejące doły chłonne zostały zlikwidowane. Powyższe znalazło wyraz w przedłożonym, projekcie zamiennym, w którym wskazano, że na przedmiotowych działkach zlokalizowane zostały doły chłonne (zasypane rodzimym gruntem) dla wód opadowych z połaci dachowej budynku. Wody opadowe odprowadzane są na terenie własnych działek, na nieutwardzony teren wokół budynku oraz z powierzchni utwardzonej dojazdu i dojścia do budynku na teren zielony poprzez korytko odwadniające. Jednocześnie jak zauważył organ II instancji w sentencji decyzji nie zostali wskazani inwestorzy, którym organ powiatowy zatwierdza projekt budowlany zamienny. Nadto brak było pouczenia o konieczności uzyskania przed przystąpieniem do użytkowania obiektu, decyzji o przyjęciu do użytkowania. W związku z powyższym organ skorzystał z kompetencji reformatoryjnych i w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję i orzekł na nowo. Na tą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła Z. G., domagając się jej uchylenia oraz uchylenia poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - art. 7 w związku z art. 77 oraz art. 80 K.p.a. poprzez zaniechanie dokonania w postępowaniu odwoławczym wszechstronnej oceny dowodów zgromadzonych przez organ I instancji; - art. 7 w związku z art. 77 oraz art. 80 K.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia sprawy wyłącznie na dowodach zgromadzonych przez organ i instancji bez poddawania ich należytej ocenie, w tym zgłaszanych pisemnie zastrzeżeń w odniesieniu do braku kontroli istnienia studni, a nie dołów chłonnych pomimo, iż rzędne opisane w zalegających w aktach sprawy mapach wskazywały, iż w tym miejscu warstwa ziemi wynosi ok. 6 cm; - art. 142 w związku z art. 84 K.p.a. polegające na nierozpatrzeniu przez organ II instancji zarzutów i dowodów zgłoszonych jako załączniki do odwołania, w tym udokumentowanego fotografiami wskazującymi, że w trakcie przeprowadzonego postępowania po dacie przyjęcia zgłoszenia organ nie stwierdził wykonywania kolejnych robót pomimo utrwalonych zdjęciami prac wskazujących, że zagospodarowanie działek nie zostało co najmniej do ostatniej daty zrealizowane; - art. 7 w związku z art. 77 i 84 K.p.a. mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a polegające na błędnym przyjęciu nietrafnej tezy zawartej w decyzji organu nadzoru budowalnego I instancji, jakoby w miejscu wskazywanym jako rzekome doły chłonne były w istocie wykonane studnie, na co wskazuje analiza mapy dla celów projektowych oraz rzędnych z dnia 23 maja 2012 r.; - art. 107 § 3 w związku z art. 140 K.p.a. polegające na całkowitym pominięciu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wymaganych prawem elementów, co utrudnia ocenę prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia organu wyższego stopnia; - art. 8 i art. 15 K.p.a. poprzez niewypowiedzenie się w przedmiocie zarzutów przedstawionych w odwołaniu od decyzji organu I instancji co skutkuje praktycznym pozbawieniem strony prawa do rozpatrzenia sprawy w II instancji; - art. 7 i art. 10 § 1 w związku z art. 81 K.p.a. poprzez zaniechanie przez MINB w K. rozważenia zastrzeżeń zgłoszonych przez skarżącą w toku postępowania; - art. 10 w związku z art. 86 i art. 89 K.p.a. poprzez zaniechanie wyznaczenia rozprawy administracyjnej pomimo, że zgłoszone zarzuty i wnioski oraz dowody załączone do odwołania na tym etapie postępowania przed organem II instancji również wskazywały na konieczność przeprowadzenia rozprawy; - art. 136 K.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dodatkowego postępowania w sprawie uzupełnienia dowodów wynikających z zarzutów i wniosków odwołania, w tym np. fotografii wykonanej na przełomie lat 1999/2000 przedstawiającej teren obecnej inwestycji na działkach wymienionych w decyzji, kopii mapy z zakreślonym przebiegiem starorzecza, mapy dla celów projektowych z dnia 23 maja 2012 r. itd. ; - art. 35 ust. 4 oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego wobec zmiany ukształtowania i zagospodarowania terenu poprzez usankcjonowanie wysokiego nasypu na całej długości działek; - art. 29 Prawa wodnego oraz uzasadnionego interesu właścicielki sąsiedniej nieruchomości poprzez niedopuszczalne podwyższenie poziomu o 0,64 – 0,66 cm, a następnie kolejnego poziomu o następne 69 cm, czyli o ponad 100%, jak też poprzez ukierunkowanie spływu wód z różnicy poziomów od 75 cm do jednego metra w kierunku nieruchomości skarżącej. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że organ odwoławczy w ogóle nie odniósł się do kwestii ustalenia istnienia studni. Nowy plan zagospodarowania nic nie zmienił na korzyść skarżącej i jest praktycznie taki sam gdyż nie ma tylko projektowanego wcześniej parkingu. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych – o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze jak i ponad te zarzuty – w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mającego wpływ na wynik postępowania. Przepis art. 151 mówi z kolei, iż w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Na wstępie zaznaczyć należy, że kwestia zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego dla przedmiotowej inwestycji była przedmiotem rozpoznania tutejszego sądu w postępowaniu II SA/Kr 1566/12, w którym zapadł wyrok w dniu 10 stycznia 2013 r. W uzasadnieniu do tego wyroku sąd wskazał, iż "organ I instancji posiadał wiedzę w zakresie budowy przez inwestora studni chłonnych. Tymczasem z ustaleń zawartych w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, które podtrzymuje w swym rozstrzygnięciu organ odwoławczy, wynika, że cyt. "Teren działek wyposażony jest w indywidualny system kanalizacji deszczowej z odprowadzeniem wód opadowych z rynien do dołów chłonnych (...)". W ocenie Sądu, powstała rozbieżność powinna stanowić impuls dla organu administracji do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, zaś oświadczenie inwestora co do budowy studni chłonnych winno być potraktowane przez organ jako dodatkowy materiał dowodowy, który powinien zostać w drodze oględzin nieruchomości zweryfikowany i oceniony pod kątem zgodności z przedłożonym do zatwierdzenia projektem budowlanym zamiennym". Zgodnie z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący co oznacza, że ani organ administracji publicznej ani sąd orzekając ponownie w tej samej sprawie nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Nieprzestrzeganie tego przepisu podważałoby obowiązującą w demokratycznym państwie prawnym zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji i prowadziłoby do niespójności działania systemu władzy publicznej. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciążący na organie i na Sądzie może być wyłączony tyko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, czyniącej pogląd prawny nieaktualnym, a także w razie wzruszenia wyroku w trybie przewidzianym prawem. Rozpoznając niniejszą skargę organy administracji były zatem związane z ustaleniami dokonanymi przez sąd w wyroku z dnia 10 stycznia 2013 r., oceną prawną wyrażoną w uzasadnieniu tego wyroku oraz wskazaniami co do dalszego postępowania. W wyroku tym sąd poddał kompleksowej kontroli projekt budowlany zastępczy oraz ocenił postępowanie organów administracji prowadzące do wydania zaskarżonej w tamtym postępowaniu decyzji. Wadliwości sąd dopatrzył się w postępowaniu dowodowym, wskazując na uchybienia jakich dopuściły się organy obu instancji w zakresie ustaleń w przedmiocie odprowadzania wód deszczowych dając wskazania, iż okoliczność tą organ winien ustalić w oparciu o oględziny nieruchomości. Innych wadliwości w postępowaniu przed organami administracji czy też w wydanych przez nich decyzji oraz podstaw prawnych na jakich decyzje zostały wydane sąd się nie dopatrzył. Jak mowa o tym wyżej wskazania te jak i wyrażona ocena prawna są wiążące w prowadzonym dalszym postępowaniu tak dla organów administracji jak i sądu rozpoznającego skargę na decyzję wydaną po uchyleniu poprzedniej. W tym stanie stwierdzić należy, iż organ zastosował się do zaleceń sądu. Organ I instancji przeprowadził oględziny nieruchomości na podstawie których ustalił, sposób odprowadzania wód opadowych, odmienny niż poprzednio tj. na nieutwardzony grunt, stwierdził iż projekt budowlany zamienny taki właśnie sposób odprowadzania wody deszczowej przewiduje i wskazał, że sposób ten jest zgodny z przepisami techniczno - budowlanymi. Uznał zatem, iż inwestor pozostaje w zgodzie z przepisami prawa które kwestie te regulują. Pogląd ten podzielić musi sąd rozpoznający niniejszą sprawę. Będąc związany oceną prawną i wskazaniami sądu rozpoznającego sprawę II SA/Kr 1566/12 uznać należy, iż organy w pełni zastosowały się do tych wskazać i zaleceń. Przeprowadziły bowiem postępowanie w żądanym przez sąd zakresie. Prawidłowo uznały także, że projekt budowlany zamienny przewiduje odprowadzanie wód opadowych na nieutwardzony teren należący do inwestora a zatem stan fatyczny zmian dokonanych w budynku jest zgodny z przedłożonym projektem budowlanym zamiennym oraz z przepisami techniczno - budowlanymi tj. z przepisem § 28 ust 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organy prawidłowo także zastosowały przepisy prawa materialnego tj. wydane przez siebie decyzję oparły o przepis art. 51 ust 4 ustawy prawo budowlane. Przepis ten stanowi, iż po upływie terminu lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, i wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych albo - jeżeli budowa została zakończona - o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego. W decyzji tej nakłada się obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Wprawdzie inwestycja będąca przedmiotem postępowania została już zakończona a przepis art. 51 ust 7 ustawy Prawo budowlane stanowi, iż przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1, co wskazywało by na brak możliwości stosowania w tej sytuacji art. 51 ust 4 ale po pierwsze organ na tej samej podstawie prawnej oparł swe rozstrzygnięcie w postępowaniu badamy przesz sąd w sprawie II SA/Kr 1566/12 gdzie sąd nie stwierdził wadliwości w tym zakresie - a jak mowa o tym wyżej ta ocena prawna jest dla organów i sądu rozpoznającego niniejszą sprawę wiążąca. Ponadto pogląd, iż przepis art. 51 ust 1 pkt 3 ma zastosowanie także do inwestycji zakończonych jest w orzecznictwie wyrażany i aczkolwiek nie jest to pogląd jednolity, wydaje się być dominujący (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 kwietnia 2011 r. akt II OSK 1173/10 oraz 8 października 2013 r. II OSK 1061/12 i z dnia 8 lutego 2013 r. II OSK 1890/11). Podnoszone przez skarżącą zarzuty dotyczą w zasadzie kwestii zalewania jej działki. Sąd zwraca uwagę, iż kwestia ta może być badana w innym postępowaniu administracyjnym niż postępowanie w sprawie skutków istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego (tzw. postępowaniu naprawczym). Mianowice naruszenie stosunków wodnych i szkodliwy wpływ tego naruszenia na działki sąsiednie, powinno być badane w postępowaniu prowadzonym przez wójta, burmistrza lub prezydenta miasta ma podstawie art. 29 ustawy Prawo wodne. W postępowaniu tym organ ma możliwość nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom. Celem postępowania naprawczego jest natomiast doprowadzenie inwestycji realizowanej ze znacznymi odstępstwami od zatwierdzonego projektu budowlanego do stanu zgodności z przepisami techniczno - budowlanymi oraz zapisami planu miejscowego a w razie jego braku - decyzji o warunkach zabudowy. Jak wykazano to wyżej, inwestor nałożonym na niego obowiązkom zadośćuczynił, co uzasadniało zatwierdzenie przedłożonego przez niego projektu budowlanego zamiennego. Organ odwoławczy prawidłowo także skorygował wadliwość decyzji organu I instancji w zakresie braku wskazania inwestorów (adresatów decyzji) oraz wyrzeczenia w przedmiocie obowiązku uzyskania decyzji o przyjęciu do użytkowania. Mając na uwadze powyższe okoliczności sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.