IV SA/Wa 2759/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. B. i J. B. na rozporządzenie Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania dla P. w W. p o s t a n a w i a: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącym cały uiszczony wpis od skargi w wysokości 300 zł (słownie: trzystu złotych). B. B. i J. B., reprezentowani przez radcę prawnego, w dniu 19 września 2016 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na rozporządzenie Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania dla P. w W. Jak wynika z uzasadnienia skargi i dołączonych do niej dokumentów, skarżący są właścicielami nieruchomości, oznaczonej jako działki ewidencyjne nr [...] i [...] obr. [...] w W., która została objęta utworzonym na mocy zaskarżonego rozporządzenia obszarem ograniczonego użytkowania. Skarżący nabyli przedmiotową nieruchomość w 1999 r. i – na podstawie pozwolenia na budowę udzielonego w 2000 r. – zrealizowali na niej inwestycję budowalną – budowę domu. B. B. i J. B. zarzucili wydanie zaskarżonego rozporządzenia z naruszeniem art. 174 ust. 3 w zw. z art. 112a ustawy Prawo ochrony środowiska oraz § 1 w ze. z zał. (Tabela) 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. W punkcie 5 uzasadnienia skargi skarżący zauważyli, że obecnie akt prawny, jakim było zaskarżone rozporządzenie Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] już nie obowiązuje, a Obszar Ograniczonego Użytkowania wokół P. w W. konstytuuje uchwała Sejmiku Województwa [...]. Niemniej jednak, w ocenie skarżących, zaskarżone rozporządzenie może dalej wywoływać skutki prawne w związku z możliwością stwierdzenia nieważności pozwoleń na budowę, które są w sposób oczywisty sprzeczne z § 4 ust. 1 pkt 3 zaskarżonego aktu. Sejmik Województwa [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej powoływanej jako P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż określone w art. 58 § 1 pkt 1 – 5 P.p.s.a. - m.in.: brak zdolności sądowej, powaga rzeczy osądzonej, upływ terminu, czy nieuzupełnienie braków formalnych skargi) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Niedopuszczalność skargi z innych przyczyn ma miejsce m.in., gdy brak jest przedmiotu zaskarżenia. Do niedopuszczalności skargi z "innych przyczyn" dojdzie więc w szczególności w sytuacji, gdy przed wniesieniem skargi na akt prawa miejscowego - rozporządzenie wojewody, czy uchwałę sejmiku województwa - akt ten przestanie obowiązywać. Skoro zniknie przedmiot kontroli Sądu administracyjnego, prowadzenie tej kontroli stanie się niedopuszczalne, bo nie będzie czego kontrolować. Akt prawa miejscowego - np. rozporządzenie wojewody, czy uchwała sejmiku województwa - przestaje obowiązywać, gdy zostanie uchylony, zastąpiony nowym aktem, czy też upłynie czas jego obowiązywania, który został wskazany w tym akcie, albo w ustawie, na podstawie której akt ten został wydany. Zaskarżone rozporządzenie Wojewody [...] zostało wydane na podstawie art. 135 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, który w ówczesnym stanie prawnym stanowił, że obszar ograniczonego użytkowania dla przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1, lub dla zakładów, lub innych obiektów, gdzie jest eksploatowana instalacja, która jest kwalifikowana jako takie przedsięwzięcie, tworzy wojewoda, w drodze rozporządzenia. Na podstawie art. 19 pkt 5 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji terenowej (Dz. U. Nr 175, poz. 1462), a następnie na podstawie art. 144 pkt 21 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227) nastąpiła zmiana brzmienia art. 135 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska. Od 15 listopada 2008 r. stanowi on, że obszar ograniczonego użytkowania dla przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, lub dla zakładów, lub innych obiektów, gdzie jest eksploatowana instalacja, która jest kwalifikowana jako takie przedsięwzięcie, tworzy sejmik województwa, w drodze uchwały. Nastąpiła zatem zmiana przepisu upoważniającego do wydania rozporządzenia w sprawie utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania dla P. w W., a ustawodawca nie przewidział przepisów przejściowych, które wskazywałyby na utrzymanie w mocy kwestionowanego przez skarżących rozporządzenia (czy szerzej - przepisów wykonawczych, dla których podstawę stanowił art. 135 ust. 2 we wcześniejszym brzmieniu). W dniu [...] czerwca 2011 r. Sejmik Województwa [...], działając m.in. na podstawie art. 135 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, podjął natomiast uchwałę nr [...] w sprawie utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania dla P. w W. (Dz. Urz. Woj. [...] z 2011 r. Nr [...], poz. [...] ze zm.). Wobec powyższego, nie ulega wątpliwości, że przed wniesieniem przedmiotowej skargi (19 września 2016 r.) nie istniał określony w niej przedmiot zaskarżenia – rozporządzenie Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...]. Podobne stanowisko, oceniając dopuszczalność skargi wniesionej na to samo rozporządzenie, zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 10 listopada 2016 r. sygn. akt II OSK 2596/16, a także, oceniając przesłanki umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego, w postanowieniach z dnia 29 września 2016 r. sygn. akt II OSK 445/09 i sygn. akt II OSK 502/09. Jedynie na marginesie, odnosząc się do argumentacji, która zdaniem skarżących ma przemawiać za dopuszczalnością skargi, pomimo nieobowiązywania zaskarżonego rozporządzenia, należy zauważyć, że art. 63 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie (Dz. U. z 2015 r., poz. 525 ze zm.) umożliwia zaskarżanie aktów wojewody jedynie tym, którzy wykażą się naruszeniem konkretnego, indywidualnego interesu prawnego, wynikającego z konkretnej normy prawa materialnego. Skarga wnoszona w trybie tego przepisu nie ma charakteru actio popularis. Argumentacja podniesiona w skardze odnosi się tymczasem do bliżej nieokreślonych decyzji o pozwoleniu na budowę, które – jako rażąco sprzeczne z zaskarżonym rozporządzeniem – mogłyby zdaniem skarżących wymagać stwierdzenia nieważności. Z treści skargi, a także z dołączonych do niej dokumentów, jednoznacznie natomiast wynika, że pozwolenie na budowę, na podstawie którego skarżący zrealizowali inwestycję budowlaną na należącej do nich nieruchomości, zostało udzielone znacznie przed wydaniem zaskarżonego rozporządzenia, to jest 19 maja 2000 r. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 P.p.s.a., Sąd odrzucił skargę. O zwrocie wpisu Sąd postanowił na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.