II SA/Bk 757/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant st. sekr. sądowy Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi T. S. na uchwałę Rady Gminy S. z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę W dniu [...] marca 2013 roku Rada Gminy S. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 400kV E. – granica RP na terenie gminy S. w obrębie geodezyjnym B. T. S. (dalej jako Skarżący) pismem z dnia 20 lutego 2014 r. wezwał organ gminy do usunięcia naruszenia prawa zachodzącego, zdaniem Skarżącego, w przedmiotowej uchwale. Uchwałą nr [...], z dnia [...] marca 2014 r. organ odmówił uwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Ze stanowiskiem tym nie zgodził się Skarżący wywodząc w dniu 21 maja 2014 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. W skardze zarzucił organowi naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci naruszenia: - art. 140 Kodeksu cywilnego poprzez określenie w treści § 31 skarżonej uchwały dla terenu oznaczonego w treści uchwały symbolem 47 U takiego jej przeznaczenia, który czyni niemożliwym wykorzystanie nieruchomości będącej własnością skarżącego w sposób przez niego zamierzony, zgodny z treścią § 21 ust. 1 uchwały nr [...] Rady Gminy S. z dnia [...] lutego 2007 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi B. w Gminie S. - art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej: u.p.z.p.) w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. poprzez uchwalenie skarżonej uchwały w okolicznościach, w których pomiędzy podjęciem uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego a uchwaleniem planu nastąpiła zmiana Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy S., która to zmiana dotyczyła również terenów objętych skarżoną uchwałą - art. 9 ust. 4 u.p.z.p. poprzez określenie w treści par. 31 skarżonej uchwały przeznaczenia terenu oznaczonego symbolem 47 U w sposób sprzeczny z postanowieniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania Gminy S. (tekst jednolity - załącznik nr l do uchwały nr [...] Rady Gminy S.), która to sprzeczność polega na przeznaczeniu w treści planu terenu oznaczonego symbolem 47 U w zakresie przeznaczenia dopuszczalnego - jako terenu postoju i parkowania pojazdów ciężarowych oraz obsługi technicznej związanej z komunikacją samochodami ciężarowymi, gdy studium przewiduje, iż wieś B., na obszarze której znajduje się ów teren jest jednostką o funkcji produkcyjnej oraz usługowej dla sąsiednich terenów, wspomagającą obsługę ludności i rolnictwa - art. 18 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 20 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 18 ust. 1 u.p.z.p. poprzez nieumotywowane i arbitralne nieuwzględnienie uwag do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wniesionych przez T. S. - art. 2 ust.1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zw. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 18 ust. 1 u.p.z.p. poprzez odmowę przez Wójta Gminy S. udostępnienia T. S. w trybie przepisów o dostępie do informacji publicznej akt postępowania w sprawie dot. skarżonej uchwały bez wydania wymaganej przy tym decyzji administracyjnej, przez co została ona pozbawiona zagwarantowanej prawnie możliwości zapoznania się z aktami postępowania i w konsekwencji - złożenia uwag do projektu planu po rzetelnym zapoznaniu się z aktami postępowania. W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, iż wywodzi interes prawny we wniesieniu skargi z treści art. 140 Kodeksu cywilnego. Skarżący jest właścicielem nieruchomości położonej w obrębie B., na którą składają się działki ewid. nr [...], [...] i [...], dla której prowadzona jest księga wieczysta KW nr [...], a nieruchomość ta jest położona w bezpośrednim sąsiedztwie terenu oznaczonego symbolem 47U. W perspektywie zapisu planu miejscowego, szczególnie istotne jest określenie sposobu planowanego wykorzystania nieruchomości będącej własnością Skarżącego oraz wpływu na niego zgodnego z zapisami § 31 kwestionowanej uchwały sposobu wykorzystania gruntu określonego symbolem 47 U. Obydwa grunty są położone względem siebie w bliskim sąsiedztwie, stąd działalność prowadzona na jednym z nich, przy pewnym stopniu natężenia ma wpływ bezpośredni na wykorzystanie drugiego. Nieruchomość będąca własnością skarżącego składa się z trzech działek, które stanowią teren, przeznaczony zgodnie z postanowieniami § 21 ust. 1 uchwały nr [...] Rady Gminy S. z dnia [...] lutego 2007 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi B. w Gminie S. na cele zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Wykorzystanie tych działek we wskazany powyżej sposób będzie nadmiernie utrudnione, a z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością stwierdzić nawet można, co podkreśla Skarżący, że niemożliwe, w razie wykorzystania gruntu oznaczonego w treści skarżonej uchwały symbolem 47 U w sposób w niej określony. Właściciel terenu oznaczonego w skarżonej uchwale symbolem 47 U, R. B., jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego towarów. Mając na uwadze przedmiot prowadzonej przez niego działalności gospodarczej oraz zapisy § 31 skarżonej uchwały oczywiste jest, że wykorzystanie tego terenu będzie w całości podporządkowane realizacji czynności mieszczących się w zakresie prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Jest faktem znacząca uciążliwość takiej działalności dla nieruchomości sąsiednich. Można uznać z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością, że zagospodarowanie tego terenu będzie polegało na zorganizowaniu tam wielkiej bazy transportowej, co jest niezgodne z istniejącym do tej pory sposobem zagospodarowania terenów na obszarze wsi B. i będzie w znaczący sposób oddziaływało na nieruchomości sąsiednie, w tym nieruchomości Skarżącego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W obszernej odpowiedzi na skargę, Rada Gminy S. stwierdziła, że odmówiła uwzględnienia wezwania z dnia 24.02.2014 r. do usunięcia naruszenia prawa uchwałą z dnia [...].03.2014 r. Natomiast , zarzuty skargi nie dają podstawy do stwierdzenia nieważności uchwały Rady Gminy S. z dnia [...].03.2013 r. o nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 KV E. – granica RP na terenie gminy S. obręb geodezyjny B. (zwanej dalej: uchwałą). Odpowiadając na zarzuty skargi, organ ripostował: 1. Skarżący nie legitymuje się uprawnieniem do wniesienia skargi na uchwałę, ponieważ w świetle art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8.03.1990 r. o samorządzie gminnym, nie wykazał, że posiada interes prawny, który został sporną uchwałą naruszony. Subiektywne przekonanie skarżącego o niesłuszności podjętej uchwały nie jest równoznaczne z naruszeniem jego interesu prawnego. 2. Nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 140 k.c., ponieważ przeznaczenie sąsiedniego terenu, w § 31 uchwały, oznaczonego na rysunku symbolem 47 U, nie uniemożliwia Skarżącemu wykorzystanie własnych działek na cele zabudowy mieszkaniowej. Teren zabudowy usługowej o symbolu 47 U został oddzielony od działek budowlanych (m.in. skarżącego) poprzez projektowanie pasy zieleni izolacyjnej o szerokości pasa 10 metrów, co zostało zaznaczone symbolem 26ZI w planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą nr [...] z dnia [...].02.2007 r. przez Radę Gminy w S. W tamtym planie wyznaczono też teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oznaczony symbolem 45 MN. Ustalono też rygorystycznie, możliwość zabudowy terenu o symbolu 47 U do 5 %. W ocenie organu, istnienie w bliskim sąsiedztwie terenu pod zabudowę mieszkaniową i pod usługową (47 U) nie będzie pozostawało w kolizji. Skarżący dopatruje się ponadnormatywnych oddziaływań w przyszłym prowadzeniu działalności w zakresie transportu drogowego na działkach usytuowanych w obrębie symbolu 47 U, co nie jest naruszeniem sfery władztwa nad nieruchomością Skarżącego. Organ stwierdził, że niezasadne jest powoływanie się na wnioski, jakie złożyła do projektu planu p. T. S., ponieważ dotyczyły innej osoby, a nie Skarżącego. 3. Organ nie zgodził się z twierdzeniem, że doszło do naruszenia art. 9 ust. 4 w związku z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 778), zwanej dalej: u.p.z.p., gdyż Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy S. uchwalone dnia [...].09.2008 r. (uchwała RM nr [...]) a następnie zmienione dnia [...].02.2013 r. (uchwała RM nr [...]) zawiera taki sam zapis dotyczący spornych terenów, określając ze "B. jest jednostką o funkcji produkcyjnej oraz usługowej dla sąsiednich terenów, wspomagającą obsługę ludności i rolnictwa". Organ zaprzeczył, aby Studium zostało uchwalone po dacie podjęcia uchwały intencyjnej o przystąpieniu do uchwalania planu. Tryb postępowania planistycznego, w świetle art. 28 ust. 1 u.p.z.p., nie został istotnie naruszony. 4. wg organu, nie jest naruszeniem art. 19 ust. 1 oraz art. 20 ust. 1 u.p.z.p. nieuwzględnienie uwag do projektu planu wnoszonych przez T. S., bo nie jest ona skarżącą. Fakt, że uwagi były rozpatrywane znajduje potwierdzenie w protokołach z dyskusji (gdzie brała udział p. T. S., a nie skarżący) oraz w dokumencie rozpatrzenia uwag z dnia 15.03.2013 r. gdzie Wójt Gminy S. zajął stanowisko. 5. Odnosząc się do zarzutu nie udzielenia p. T. S. informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej organ stwierdził, że jest to zagadnienie do innej sprawy i nie dotyczy osoby skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, wyrokiem z dnia [...].09.2014 r. (...) oddalił skargę. Sąd uznał, że Skarżący nie wykazał interesu prawnego, ponieważ jego działki nie leżą na terenie spornego planu. Uprawnienia Skarżącego do jego działek kształtuje inny plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony uchwalą nr [...] Rady Gminy dnia [...].02.2007 r. Interes Skarżącego jest interesem faktycznym, którego posiadanie nie legitymuje go do zaskarżenia planu, obowiązującego na sąsiednich nieruchomościach, niż są położone działki Skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia [...] października 2016 r. [...], uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że właściciel terenu sąsiedniego z obszarem objętym planem miejscowym ma prawo domagać się ochrony jego interesu prawnego przed ustaleniami planu miejscowego, jeżeli ustalenia tego planu wpływają na sposób korzystania z jego nieruchomości. Działki Skarżącego (nr [...], [...], [...]) położone są w bezpośrednim sąsiedztwie terenu oznaczonego symbolem 47 U przeznaczonego pod usługi, a sposób przeznaczenia tego terenu będzie, zdaniem Skarżącego, naruszać jego prawo własności do działek przeznaczonych pod budownictwo mieszkaniowe. Naczelny Sąd Administracyjny wytknął sądowi I instancji, iż tenże zaniechał dokonania oceny, czy zaskarżony plan narusza interes prawny we wskazany przez Skarżącego sposób, bowiem błędne było przyjęcie, że skoro plan nie obejmuje swoim zasięgiem działek Skarżącego, to nie może naruszać jego interesu prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny, rozpoznając ponownie sprawę zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej: p.p.s.a., sąd pierwszej instancji jest związany wykładnią prawną wyrażoną w tej sprawie, przez Naczelny Sąd Administracyjny. Powyższe oznacza, ze zadaniem składu orzekającego było dokonanie oceny, czy został naruszony interes prawny T. S. polegający na naruszeniu jego prawa własności do działek o nr [...], [...] i [...] przez to, że w zaskarżonym planie pod symbolem 47 U znajduje się teren usługowy. Jak twierdzi Skarżący, teren ten należy do R. B., który będzie prowadził tam działalność uciążliwą w postaci: parkowania pojazdów ciężarowych i ich obsługi technicznej oraz komunikacji tymi pojazdami. Prowadzenie takiej działalności może mieć, zdaniem Skarżącego, negatywny wpływ na przyszłą zabudowę mieszkaniową na jego działkach. Skarga została wniesiona do Sądu w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Stosownie do tego przepisu każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organy gminy w sprawie, z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W sprawie niniejszej, nie ulega wątpliwości, że wszystkie wymogi formalne zostały spełnione przez Skarżącego tj. sprawa dotyczy uchwały z zakresu administracji publicznej. Skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa (bezskutecznie), a następnie złożył skargę z zachowaniem wymaganego terminu. Skarżący posiadał też interes prawny w we wniesieniu skargi, o czym orzekł ostatecznie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia [...].10.2016 r. Zatem, posiadanie interesu prawnego a więc legitymacji procesowej Skarżącego, w tejże sprawie, nie jest przedmiotem rozważań, gdyż (jak wyżej wspomniano) kwestia ta została przesądzona na korzyść Skarżącego. Natomiast, posiadanie interesu prawnego w wytoczeniu sprawy nie jest równoznaczne z naruszeniem interesu prawnego zakwestionowanego uchwałą. Ustalić, zatem pozostało, czy zakwestionowana uchwała rzeczywiście naruszyła interes prawny Skarżącego. Pod pojęciem naruszenia interesu prawnego należy rozumieć konieczność wykazania przez skarżącego, że w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną – prawnie gwarantowaną (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją, a zaskarżoną uchwałą, polegający na tym, że uchwała ta narusza (czyli pozbawia lub ogranicza) jego interes prawny lub uprawnienie. Naruszenie interesu prawnego lub prawa dające stronie prawo do zaskarżenia uchwały z zakresu administracji publicznej nie oznacza jednak automatycznie uwzględnienia skargi. Obowiązek uwzględnienia skargi powstaje dopiero wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego jest związane jednocześnie z naruszeniem przepisów prawa tj. obowiązującej w dacie uchwalania planu normy prawa materialnego. W orzecznictwie podnosi się, że naruszenie interesu prawnego, o jakim mowa w art. 101 u.s.g. powinno być obiektywne tzn. takie, które polega na naruszeniu subiektywnie pojmowanego przez skarżącego jego interesu, które obiektywnie polega na nieprzestrzeganiu przez organ norm prawnych powszechnie obowiązujących (vide: wyrok NSA z dnia 9 czerwca 1995 r. sygn. akt IV SA 346/93, ONSA 1996/3/125). Jednocześnie nie jest wykluczona sytuacja, w której ustalone naruszenie nie doprowadzi do uwzględnienia skargi. W przypadku skarg na uchwały w przedmiocie planu zagospodarowania przestrzennego ma to miejsce wówczas, gdy naruszenie przepisów mieści się w granicach, tzw. władztwa planistycznego gminy przysługującego jej z mocy art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), powoływanej dalej jako: u.p.z.p. Na mocy przepisów powołanej ustawy organy gminy zostały upoważnione do ingerencji w prawo własności innych podmiotów, w celu ustalenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy. Wynika to wprost z treści art. 6 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Władztwo planistyczne obejmuje samodzielne ustalenie przez gminę przeznaczenia terenów, rozmieszczenia inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy. Podjęcie, zatem uchwały w sprawie planu zagospodarowania przestrzennego nawet z naruszeniem interesów podmiotu skarżącego, ale w granicach tego władztwa, nie doprowadzi do uwzględnienia skargi (vide: Z. Niewiadomski "Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz", C.H.Beck Warszawa 2006, s. 197 – 198, powoływany już wyrok NSA z dnia 26 lutego 2008 r. sygn. akt II OSK 1765/07, wyrok WSA w Lublinie z dnia 2 października 2008 r. sygn. akt II SA/Lu 342/08, Lex 463507). Przekładając w/w rozważania na grunt sprawy niniejszej, Sąd nie stwierdził, by zaskarżona uchwała, a przede wszystkim zapis w § 31 i teren oznaczony symbolem 47 U na mapie planu, naruszyły interes prawny Skarżącego, wywiedziony z art. 140 k.c. poprzez uniemożliwienie mu wykonywania prawa własności do działek o nr [...], [...], [...]. Działki te, wbrew twierdzeniom Skarżącego, nie leżą w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości o nr [...] i [...] (teren 47 U). Od granic terenu 47 U oddzielają je inne działki oraz teren zieleni izolacyjnej (oznaczony symbolem 26ZI) o szerokości pasa nie mniejszy niż 10 m. Trudno więc uznać, że jest to "bliskie" sąsiedztwo. Jak słusznie zauważa organ, w celu zniwelowania ewentualnych uciążliwości terenu o symbolu 47 U dla planowanej zabudowy jednorodzinnej (gdzie znajdują się m.in. działki Skarżącego), zaprojektowano izolacyjny teren zielony z roślinnością wysoką, ograniczono intensywność zabudowy terenu 47 U do 5 % a obsługa komunikacyjna tego terenu nie została zaplanowana jako kolidująca z lokalizacją nieruchomości Skarżącego. Nadto, należy zauważyć, że tereny dla zabudowy mieszkaniowej (oznaczone symbolem 45 MN) zostały zaplanowane w odległości dużo mniejszej od terenu 47 U, niż są położone działki Skarżącego. Twierdzenia Skarżącego, że działki o nr [...] i [...] będą wykorzystywane przez ich właściciela do parkowania i obsługi dużych pojazdów ciężarowych, co spowoduje nadmierne "utrudnienie", a "z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością stwierdzić można że niemożliwe" (cytat skargi str. 3) wykorzystanie działek skarżącego na cele mieszkaniowe – Sąd uznał za nieuprawnione. Uchwała musi naruszać rzeczywiście istniejący, w dacie jej podejmowania, interes prawny skarżącego. Istnienia naruszenia takiego interesu Skarżący nie wykazał, zaś jego argumentacja jest hipotetyczna, nie znajduje obiektywnego potwierdzenia w ustaleniach planu w zakresie zagospodarowania okolic terenu o symbolu 47 U, bowiem organ planistyczny przewidział odpowiednią ochronę terenów mieszkalnych przed, ewentualną, uciążliwością działalności usługowej, jaka może być prowadzona na działkach nr [...] i [...]. Sąd nie dopatrzył się przekroczenia tzw. władztwa planistycznego przez Radę Gminy S. Odnosząc się, stricte, do zarzutów skargi, przy przyjęciu przez Sąd (j/w), że interes prawny Skarżącego nie został naruszony, należy odnieść się w sposób negatywny do zarzutów naruszenia art. 18 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 20 ust. 1 u.p.z.p. a także art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez nieuwzględnienie uwag, do projektu planu złożonych przez T. S. i nieudzielenia tejże osobie żądanych przez nią informacji. Skarżącym, w niniejszej sprawie, jest T. S. i tylko jego zarzuty mogły być przedmiotem rozpoznawania, bowiem skarga ma charakter zindywidualizowany. Pani T. S. brała udział w postępowaniu planistycznym, jako właścicielka zupełnie innych działek. Nadto, interes Pani T. S. w dochodzeniu swoich racji do uzyskania od Wójta Gminy S. informacji publicznej, nie ma żadnego związku podmiotowego i przedmiotowego ze sprawą niniejszą. Sąd nie stwierdził też naruszenia, w tej sprawie trybu sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego. Takiego naruszenia Skarżący upatrywał w nie dochowaniu zapisów art. 9 ust 4 u.p.z.p. polegające na tym, ze: - w okresie między podjęciem uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego a ustaleniem planu, nastąpiła zmiana Studium, która dotyczyła terenów objętych zaskarżoną uchwałą; - teren oznaczony w planie symbolem 47 U i zapis § 31są sprzeczne ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania Gminy S. (t.j. – załącznik nr 1 do uchwały, nr [...] Rady Gminy S.), bo Studium przewidziało obszar 47 U jako teren o funkcji produkcyjnej oraz usługowej dla sąsiednich terenów, wspomagającą obsługę ludności i rolnictwa. Sąd nie uznał powyższych zarzutów za uzasadnione. Szeroką i przekonującą argumentację, w tej kwestii, zawarł organ w odpowiedzi na skargę (str. 17 odwrót, 18). Sąd podziela stanowisko organu, że zapis zawarty w studium określający, że "B. jest jednostką o funkcji produkcyjnej oraz usługowej dla sąsiednich terenów wspomagającą obsługę ludności i rolnictwa" – nie uległ zmianie podczas każdorazowej zmiany Studium, które zostało uchwalone [...].01.2001 r. uchwalą Nr [...] przez Radę Gminy S. Zmiany nastąpiły w latach: 2005, 2007, 2008, 2013. W §" 1 ust. 2 Uchwały powołano się na zgodność planu ze Studium m.in. z 2001 r., gdzie figuruje przytoczony zapis. Słusznie organ stwierdził, że brzmienie w/w zapisu nie było jedynym dla określenia sposobu zagospodarowania obecnego terenu, oznaczonego symbolem 47 U. Teren ten, znajduje się w strefie III polityki przestrzennej: rolniczo – osadniczej i aktywizacji gospodarczej nie mógł ograniczać się do "wspomagania obsługi ludności i rolnictwa", ale miał dotyczyć lokalizacji inwestycji produkcyjnych i usługowych w szerokim zakresie. Wskazuje na to opisana treść studium, zwłaszcza w rozdziale "Kierunki zagospodarowania przestrzennego gminy". W ocenie Sądu, nie zachodzi przesłanka niezgodności Uchwały ze studium, co oznacza brak naruszenia art. 9 ust. 4 u.p.z.p. Nadto, jak słusznie zauważa organ art. 28 ust. 1 u.p.z.p. stanowi o tym, że nieważność uchwały, m.in. dotyczącej planu miejscowego, może być stwierdzona tylko wówczas, gdy doszło do "istotnego naruszenia trybu" jego sporządzania. Skarżący nie dowiódł, by doszło do istotnego naruszenia uchwalenia planu poprzez brak jego zgodności ze Studium. Taka okoliczność, w ocenie Sądu, nie zaistniała. Na rozprawie sądowej w dniu [...].12.2016 r. pełnomocnik Skarżącego zgłosił dodatkowy zarzut: naruszenia art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Pełnomocnik nie uzasadnił, w czym upatruje naruszenia wskazanego przepisu. Przepis stanowi, że w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się prawo własności. Jak wyżej wspomniano, prawo własności nie jest prawem absolutnym i nieograniczonym. Ograniczenia te dopuszcza Konstytucja RP w art. 64 ust. 3, zgodnie z którym własność może być ograniczona, tyle że tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności. Koncepcja władztwa planistycznego zakłada więc nie tylko samodzielność gminy, ale i możliwość ingerencji w prawa prywatne (w granicach określonych prawem). Oznacza zatem, że zainteresowane podmioty (w tym właściciele nieruchomości położonych w granicach planu) nie mogą oczekiwać, że rada gminy nie będzie korzystała z przysługujących jej uprawnień w ramach władztwa z powodu niezgodności ustaleń planu z żądaniami właścicieli nieruchomości znajdujących się na obszarze objętym planem lub w bezpośrednim sąsiedztwie (Z. Niewiadomski "Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz", Warszawa 2006, s. 197 – 198, powoływany już wyrok NSA z 26 lutego 2008 r. sygn. akt II OSK 1765/07, wyrok WSA w Lublinie z 2 października 2008 r. sygn. akt II SA/Lu 342/08, CBOSA). W ocenie Sądu przy uchwalaniu przedmiotowej uchwały nie doszło do przekroczenia granic władztwa planistycznego. Uchwała została podjęta z zachowaniem odpowiednich proporcji i wyważenia interesu publicznego oraz prywatnego. Dlatego też, skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.