I SA/Gd 1462/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska, Sędziowie Sędzia WSA Irena Wesołowska (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę. I SA/Gd 1462/16 UZASADNIENIE Miasto (dalej jako: strona skarżąca) wystąpiło do Ministra Finansów o wydanie indywidualnej interpretacji w zakresie ustalenia wartości, jakie powinny składać się na mianownik i licznik wzorów określonych w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie sposobu określania zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych podatników (Dz. U. z 2015 r. poz. 2193, dalej jako: rozporządzenie). We wniosku z 21 marca 2016 r., strona skarżąca wskazała, że w związku z obowiązywaniem od 1 stycznia 2016 r. regulacji dotyczących odliczenia podatku przy pomocy proporcji (prewspółczynnika) w przypadku nabycia towarów i usług wykorzystywanych zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność gospodarcza w przypadku, gdy przypisanie tych towarów i usług w całości do działalności gospodarczej podatnika nie jest możliwe, planuje dokonać określenia prewspółczynnika na podstawie rozporządzenia. Strona skarżąca ma wątpliwości, jakie wartości należy uwzględniać pod poszczególnymi składowymi wzorów zamieszczonych w rozporządzeniu w zakresie: 1/ obrotu z działalności gospodarczej, o którym mowa w § 2 pkt 4 rozporządzenia; 2/ dochodu wykonanego urzędu obsługującego jednostkę samorządu terytorialnego, o którym mowa w § 2 pkt 9 rozporządzenia; 3/ dochodu wykonanego jednostki budżetowej, o którym mowa w § 2 pkt 10 rozporządzenia oraz 4/ zagadnień wspólnych dotyczących dochodów wykonanych urzędu obsługującego jednostkę samorządu terytorialnego i jednostki budżetowej (jednostki organizacyjnej jednostki samorządu terytorialnego) oraz poziomu prewspółczynnika. W związku z powyższym strona skarżąca zadała następujące pytania: Ad. 1/ a/ Czy dla jednostek organizacyjnych jednostki samorządu terytorialnego, będących czynnymi podatnikami VAT właściwe jest przyjęcie do kalkulacji prewspółczynnika jako obrotu, podsumy odpowiednich pozycji z deklaracji VAT-7? b/ Czy dla jednostek organizacyjnych jednostki samorządu terytorialnego, niebędących czynnymi podatnikami VAT właściwe jest przyjęcie do kalkulacji prewspółczynnika jako obrotu, podsumy pozycji podlegających u.p.t.u. spośród dochodów wykazanych w sprawozdaniach [...],[...] oraz [...]? c/ Czy właściwe jest niepomniejszanie obrotu o wartość sprzedaży mienia komunalnego gminy, które w ramach prowadzonej przez nią działalności gospodarczej przeznaczone jest do sprzedaży? d/ Czy właściwe jest uwzględnienie w obrocie wartości transakcji wewnętrznych, tj. pomiędzy jednostkami budżetowymi strony skarżącej lub jednostką budżetową strony skarżącej a strona skarżącą? Ad. 2/ a/ Czy przez dochody wykonane urzędu obsługującego jednostkę samorządu terytorialnego należy rozumieć tylko dochody wynikające ze sprawozdania rocznego z wykonania budżetu tej jednostki ([...]), czy również podsumę dochodów wykonanych jednostek budżetowych wynikających ze sprawozdań [...] (wiersz H sprawozdań), o których mowa w § 2 pkt 10 lit. b) rozporządzenia? b/ Czy jako dochody, o których mowa w art. 5 ust. 2 pkt 4 lit. d) ustawy o finansach publicznych należy odjąć od dochodów urzędu dochody z dywidend (pozycja § 074) oraz z wpłaty z zysku przedsiębiorstw i jednoosobowych spółek jednostek samorządu terytorialnego (pozycja § 073)? c/ Czy jako zwrot różnicy podatku, o którym mowa w § 2 pkt 9 lit. b) rozporządzenia należy rozumieć zwrot VAT otrzymanego i ujętego w danym roku w dochodach urzędu obsługującego jednostkę samorządu terytorialnego, na podstawie którego dokonuje się kalkulacji prewspółczynnika? d/ Czy w sytuacji, gdy jednostki budżetowe w sprawozdaniu [...] jako dochody wykonane, które podlegają odjęciu od dochodów wykonanych urzędu obsługującego jednostkę samorządu terytorialnego na podstawie § 2 pkt 9 lit. c) rozporządzenia, ujęły wpływy do budżetu pozostałości środków finansowych gromadzonych na wydzielonym rachunku (pozycja § 240) należy również odjąć tę pozycję na podstawie § 2 pkt 9 lit. d) rozporządzenia? e/ Jakie wartości należy rozumieć pod pojęciem środków innych niż stanowiące zapłatę, o której mowa w art. 29a ust. 1 u.p.t.u., przekazanych zakładom budżetowym, innym jednostkom sektora finansów publicznych oraz innym osobom prawnym lub jednostkom organizacyjnym nieposiadającym osobowości prawnej celem realizacji przez te podmioty zadań jednostki samorządu terytorialnego? Ad. 3/ a/ Czy przez dochody wykonane jednostki budżetowej, wynikające ze sprawozdania z wykonania planu finansowego tej jednostki należy rozumieć podsumę dochodów wykonanych wynikającą ze sprawozdania [...] (§ 2 pkt 10 lit. a) rozporządzenia)? b/ Czy w sytuacji wykazania przez jednostkę budżetową w sprawozdaniu [...] jako dochodu wykonanego wpływów do budżetu pozostałości środków finansowych gromadzonych na wydzielonym rachunku jednostki budżetowej (pozycja § 240) należy tę wartość uwzględnić w kalkulacji dochodu wykonanego tej jednostki? c/ Jakie wartości należy uwzględnić jako środki przeznaczone na zasilenie jednostki budżetowej celem realizacji przypisanych jej zadań jednostki samorządu terytorialnego? Ad. 4/ a/ Jakie pozycje wydatków (paragrafy) należy rozumieć pod pojęciem środków przeznaczonych na wypłatę przez jednostkę, na podstawie odrębnych przepisów, zasiłków, zapomóg i innych świadczeń o podobnym charakterze na rzecz osób fizycznych, celem realizacji zadań jednostki samorządu terytorialnego? b/ Czy dla § 3 ust. 5 rozporządzenia należy zastosować jednolitą wykładnię jak do art. 90 ust. 5 i 6 u.p.t.u.? c/ Czy w sytuacji, gdy z kalkulacji prewspółczynnika zostanie otrzymany wynik przekraczający 100% należy przyjąć, iż prewspółczynnik wynosi 100%? Postanowieniem z 21 czerwca 2016 r. Minister Finansów, na podstawie art. 165a § 1 w związku z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.; dalej jako: O.p.), odmówił wszczęcia postępowania na wniosek strony skarżącej o wydanie pisemnej interpretacji w zakresie ustalenia wartości, jakie powinny składać się na mianownik i licznik wzorów określonych w rozporządzeniu. Organ stwierdził, że złożony wniosek nie zmierzał do dokonania subsumcji określonego stanu faktycznego pod określony przepis prawa i wyjaśnienia zasad stosowania przepisów. W jego ocenie wskazane we wniosku okoliczności nie opisują zdarzenia przyszłego. Treść wniosku pozwala przyjąć, że strona skarżąca w istocie oczekuje wydania rozstrzygnięcia o charakterze interpretacji ogólnej, czy też ogólnej instrukcji z dziedziny księgowości i rachunkowości budżetowej, a nie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Organ wyjaśnił jednak stronie skarżącej, że w rozporządzeniu został przedstawiony wzór, na podstawie którego jednostka samorządu terytorialnego winna ustalić proporcję, sprecyzowane zostały symbole w nim zawarte oraz wyjaśnione pojęcia, których ustawodawca użył do ich opisu (w tym w odniesieniu do dochodów wykonanych urzędu obsługującego jednostkę samorządu terytorialnego i dochodów wykonanych jednostki budżetowej). Ministerstwo Finansów wydało także broszurę informacyjną dotyczącą zasad odliczania VAT przez podatników prowadzących działalność o charakterze mieszanym, która uwzględnia zmiany wprowadzone z dniem 1 stycznia 2016 r. Na powyższe postanowienie strona skarżąca wniosła zażalenie, żądając jego uchylenia oraz wydania interpretacji indywidualnej w zakresie sformułowanym we wniosku. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 14h w związku z art. 165a § 1 O.p., poprzez błędne przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie występują przesłanki uniemożliwiające wszczęcie postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego oraz art. 14b § 1 O.p., poprzez błędne przyjęcie, że przedmiotowy wniosek wykracza poza zakres przedmiotowy interpretacji przepisów prawa podatkowego. W ocenie strony skarżącej pytania sformułowane w przedmiotowym wniosku dotyczyły tylko i wyłącznie przepisów podatkowych, zawartych w rozporządzeniu wydanym na podstawie art. 86 ust. 22 u.p.t.u. Natomiast w żaden sposób nie odwoływały się do przepisów niepodatkowych. We wniosku strona skarżąca przedstawiła zdarzenie przyszłe, na co wskazuje użyte przez nią sformułowanie "planuje dokonać określenia prewspółczynnika". Strona skarżąca podniosła także, że wbrew twierdzeniom organu zarówno regulacje zawarte w rozporządzeniu, jak i wyjaśnienia broszury informacyjnej są nieprecyzyjne. W wyniku ponownej analizy sprawy, w kontekście zarzutów podniesionych w zażaleniu, Minister Finansów stwierdził brak podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Zaskarżonym postanowieniem z 22 sierpnia 2016 r. utrzymał je w mocy. Zdaniem organu samo wskazanie we wniosku przepisów prawa podatkowego mających być przedmiotem interpretacji, nie jest wystarczające dla określenia zakresu przedmiotowego interpretacji indywidualnej. Aby możliwe było wydanie interpretacji indywidualnej w przedstawionej przez wnioskodawcę sprawie, wniosek musi spełniać określone warunki. Przede wszystkim, musi być tak sformułowany, aby jego rozpatrzenie (ocena przedstawionego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego w kontekście zadanego przez wnioskodawcę pytania, ocena zawartego we wniosku własnego stanowiska wnioskodawcy dotyczącego problemowych przepisów prawa podatkowego) prowadziło do wydania rozstrzygnięcia, które spełnia łącznie następujące warunki: (-) dotyczy przepisów prawa podatkowego; (-) dotyczy osoby wnioskodawcy, a ściślej praw i obowiązków wnioskodawcy wynikających z interpretowanych przepisów prawa podatkowego; (-) wnioskodawca może się do niego zastosować i uzyskać z tego tytułu ochronę prawną określoną przepisami art. 14k-14n O.p. Jeśli zatem wniosek został złożony przez osobę niebędącą stroną lub z jakiekolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy, na podstawie art. 165a § 1 O.p., wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W dalszej części uzasadnienia organ wyjaśnił, że przepisy zawarte w art. 86 ust. 2a, ust. 2b, ust. 2c oraz ust. 22 u.p.t.u. oraz § 2 pkt 10, § 3 ust. 1-3 i ust. 5 rozporządzenia regulują kwestie sposobu określenia kwoty podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług wykorzystywanych do celów wykonywanej działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż ta działalność, gdy przypisanie tych towarów i usług w całości do działalności gospodarczej podatnika nie jest możliwe. W przepisach tych ustawodawca wskazał w jaki sposób można określić taką proporcję, według jakiego wzoru oraz wyjaśnił znaczenie symboli podanych w tych wzorach. Organ podkreślił, że żadna z tych norm prawnych nie odnosi się do typowo rachunkowych i księgowych kwestii związanych z przypisaniem odpowiednich pozycji wykazanych w sprawozdaniach finansowych celem ustalenia wartości danych zawartych w składowych elementach poszczególnych wzorów. Dokonanie oceny stanowiska strony skarżącej w zakresie uwzględnienia rodzaju wartości, pozycji wydatków, czy wyliczeń dokonanych na bazie sprawozdań z wykonania planów finansowych w mianowniku i liczniku wzorów określonych w rozporządzeniu, sprowadzałoby się do weryfikacji (niejako kontroli) działań występujących w księgowości i rachunkowości budżetowej. Rozstrzygnięcie miałoby wówczas charakter ogólnej instrukcji w kwestii technicznej związanej z ustaleniem kwot, które po zsumowaniu winny znaleźć się w liczniku i mianowniku wzorów określonych w rozporządzeniu. Organ zwrócił także uwagę, że Ministerstwo Finansów wydało broszurę informacyjną dotycząca zasad odliczenia podatku od towarów i usług przez podatników prowadzących działalność o charakterze mieszanym, z uwzględnieniem zmian wprowadzonych od 1 stycznia 2016 r. oraz załącznik do niej, w którym podano liczne przykłady, w jaki sposób należy zastosować regulacje rozporządzenia oraz co obejmują, a czego nie, poszczególne symbole użyte w przedstawionych wzorach. Odnosząc się do pozostałych zarzutów organ stwierdził, że opis zawarty w przedmiotowym wniosku nie stanowił opisu zdarzenia przyszłego w rozumieniu art. 14b § 3 O.p. Użycie przez stronę skarżącą sformułowania "planuje dokonać określenia prewspółczynnika" bez podania konkretnej sytuacji, jaka będzie miała miejsce, a zwłaszcza bez wskazania zdarzeń, które mogą mieć wpływ na obliczenie owej proporcji, nie może być uznane za opis zdarzenia przyszłego. Sam zamiar określenia tzw. prewspółczynnika nie kreuje żadnego zdarzenia. Organ podkreślił, że opis zdarzenia przyszłego musi być zindywidualizowany przedmiotowo tak, aby było możliwe porównanie zagadnienia opisanego we wniosku o wydanie interpretacji ze stanem występującym w rzeczywistości. Z tej przyczyny nie była możliwa ocena stanowiska strony skarżącej i udzielenie odpowiedzi na postawione przez nią pytania, mimo że odwoływały się one do przepisów prawa podatkowego. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Miasto zaskarżyło je do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Strona skarżąca wniosła o uchylenie postanowień oraz nałożenie na organ obowiązku wydania interpretacji indywidualnej w zakresie wskazanym we wniosku. Zaskarżonemu postanowieniu strona skarżąca zarzuciła naruszenie: 1/ art. 165a § 1 w związku z art. 14h oraz art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 O.p., polegające na utrzymaniu w mocy postanowienia z 21 czerwca 2016 r., mimo że nie istniały przesłanki do odmowy wszczęcia postępowania. Strona skarżąca podnosi, że postawione pytania dotyczyły wykładni i stosowania przepisów rozporządzenia (przepisów prawa podatkowego) i sformułowane zostały w sposób prawidłowy, tj. umożliwiający wydanie interpretacji indywidualnej a nie ogólnej. Wbrew stanowisku organu strona skarżąca nie oczekiwała weryfikacji operacji księgowych i rachunkowych, czy poprawności sporządzanych sprawozdań; 2/ art. 14b § 1 O.p. poprzez błędne przyjęcie, że wniosek wykracza poza zakres przedmiotowy interpretacji przepisów prawa podatkowego, wywodząc jak w uzasadnieniu do zarzuty wymienionego w punkcie 1; 3/ art. 14b § 3 O.p. poprzez uznanie, że zdarzenie przyszłe nie zostało przedstawione przez stronę skarżącą w sposób jasny i niebudzący wątpliwości, co skutkowało stwierdzeniem, że wniosek nie spełnia przesłanek formalnych. W ocenie strony skarżącej we wniosku zdarzenie przyszłe zostało ściśle sprecyzowane, odnosiło się do konkretnej sytuacji, która może zaistnieć, we wniosku zostały wskazane okoliczności mogące mieć wpływ na obliczenie proporcji; 4/ art. 14g § 1 w związku z art. 14h i art. 169 § 1 O.p., polegające na braku wezwania strony skarżącej do doprecyzowania przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego; 5/ art. 121 w związku z art. 14h O.p. poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zasadę zaufania do organów podatkowych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz powielając argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W myśl art. 14b § 1 O.p., minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Artykuł 14c § 1 O.p. stanowi, że interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. Z kolei w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 2 O.p.). Podnieść w tym miejscu należy, że instytucja interpretacji indywidualnej stanowi formę wyrażenia stanowiska, w jaki sposób należy interpretować oraz stosować przepisy prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, w sytuacji faktycznej, w której znajduje lub może znaleźć się osoba zainteresowana. Jej istotą jest dokonanie podatkowej kwalifikacji konkretnego lub przewidywanego stanu faktycznego opisanego przez zainteresowanego, a głównym celem – budowanie w praktyce opodatkowania zaufania do organów, zwłaszcza zaś zwiększenie przewidywalności jego rozstrzygnięć. Nadto zaznaczyć należy, że indywidualna interpretacja prawa podatkowego posiada znaczenie prawne dla jej wnioskodawcy. Zważyć należy, że zawiera ona ocenę możliwości zastosowania konkretnych przepisów w relacji do indywidualnych ze swej istoty okoliczności zaszłego bądź przewidywanego przez wnioskodawcę stanu faktycznego, dotyczącego jego spraw podatkowych. Wydanie interpretacji jest załatwieniem zapytania prawnego określonego wnioskodawcy, który może się do niej zastosować i oczekiwać z tego tytułu ochrony prawnej. Sąd orzekający w sprawie wskazuje jednocześnie, iż z normy zawartej w art. 14c § 1 O.p. wynika, że wydanie interpretacji przez organ podatkowy jest przede wszystkim formą oceny stanowiska wnioskodawcy, aniżeli samą interpretacją przepisów prawa podatkowego w odniesieniu do podanego we wniosku stanu faktycznego. W tej perspektywie zatem nie można przyjąć, że wskazanie przez zainteresowanego przedmiotu swoich wątpliwości rodzi obowiązek organu szczegółowego odniesienia się do nich w uzasadnieniu prawnym. Interpretacja podatkowa ma bowiem dokonać oceny stanowiska wnioskodawcy, nie zaś jego wątpliwości. Nie ma też spełniać funkcji opinii prawnej wydawanej na potrzeby podatnika przez organ. Z powyższego wynika, że celem instytucji indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego jest umożliwienie zainteresowanym podmiotom uzyskania od właściwych organów podatkowych rzetelnej i wiążącej informacji dotyczącej zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w opisanym stanie faktycznym (zdarzeniu przyszłym), a w konsekwencji udzielenie informacji co do zasad obliczenia podatku. Nie oznacza to jednak, iż każdy i w jakiejkolwiek sprawie może o taką interpretację wystąpić. Przechodząc do oceny prawidłowości wydanego w przedmiotowej sprawie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania Sąd uznaje, że w pełni odpowiada ono przepisom prawa, na podstawie których zostało wydane. Nie można bowiem podzielić poglądu, że strona skarżąca składając wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej o wyżej wskazanej treści oraz wnioskując o stwierdzenie, czy przedstawione przez nią wartości obrotu i dochodu wykonanego jednostki budżetowej zostały przez nią prawidłowo przyjęte dla potrzeb określenia proporcji według sposobu (wzoru) przedstawionego w rozporządzeniu, oczekiwała subsumcji zdarzenia przyszłego pod określony przepis prawa. Sąd podziela argumentację organu, że postępowanie, którego wszczęcia oczekiwała strona skarżąca, zmierzało nie do przyporządkowania stanu faktycznego do sformułowanej w wyniku wykładni normy prawnej, a raczej do uzyskania urzędowego, oficjalnego potwierdzenia, że zaprezentowany przez stronę skarżącą sposób określenia wartości obrotu i dochodu wykonanego jest prawidłowy. Za poglądem takim przemawia już treść wniosku. Jego analiza prowadzi bowiem do konkluzji, że wątpliwości strony skarżącej nie dotyczą znaczenia norm prawnych wynikających ze wskazanych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług i aktu wykonawczego, wydanego na ich podstawie, czy też problemów w ich rozumieniu. Sposób, w jaki zostały sformułowane pytania pozwala przyjąć, że strona skarżąca oczekiwała, że organ wskaże, które obroty i dochody wykonane, spośród dochodów ujętych w poszczególnych pozycjach sprawozdań, należy kwalifikować jako obroty i dochody wykonane w rozumieniu § 2 pkt 4, 5 oraz pkt 10 rozporządzenia i jakie ich wartości przyjąć przy sposobie określania proporcji według wzorów z § 3 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia. Ma rację organ wskazując, że w tej sprawie ocena stanowiska strony skarżącej sprowadzałaby się wyłącznie do weryfikacji wartości obrotu i dochodów wykonanych (z uwzględnieniem pozycji wydatków) oraz wyliczeń dokonanych na podstawie danych ze sprawozdań z wykonania planów finansowych, czyli podjęcia czynności technicznych z zakresu księgowości i rachunkowości budżetowej, co – w ocenie Sądu – ma służyć abstrakcyjnie oznaczonym obowiązkom strony skarżącej w zakresie prawa podatkowego a nie merytorycznej analizy konkretnego przypadku. Zdaniem Sądu dokonując tej czynności organ zobowiązany byłby do faktycznego stosowania materialnego prawa podatkowego, a nie do jego interpretacji, czym przekroczyłby swoje kompetencje. Jak wskazano powyżej takie działanie nie znalazłoby oparcia w obowiązujących przepisach, postępowaniem takim wykraczałby poza ramy upoważnienia do działania. Mając na uwadze przedstawioną wyżej argumentację stwierdzić należy, że wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie było postępowaniem prawidłowym. Żądane rozstrzygnięcie nie spełniałoby bowiem funkcji przewidzianych dla niego przez ustawodawcę. Zgodnie zaś z art. 165a § 1 w związku z art. 14h O.p., gdy żądanie, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę niebędącą zainteresowanym lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W przedstawionej sprawie, wobec braku możliwości wydania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego, wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania było więc jedynym prawnie dopuszczalnym rozstrzygnięciem. W związku z powyższym, sformułowane przez stronę skarżącą zarzuty naruszenia art. 165a § 1 w zw. z art. 14h O.p. oraz naruszenia art. 14b O.p. należy uznać za błędne i nieuzasadnione. W tym miejscu wskazać także należy, iż ustawodawca w art. 165a O.p. nie zdecydował się na wymienienie w sposób enumeratywny katalogu wszystkich możliwych sytuacji uzasadniających odmowę wszczęcia postępowania wszczynanego na wniosek. Oznacza to w sposób jednoznaczny, że przepis ten należy stosować także do wszelkich innych okoliczności uniemożliwiających wydanie prawidłowej interpretacji indywidualnej, tj. zawierającej niezbędne elementy przewidziane przez ustawodawcę dlatego rodzaju rozstrzygnięcia i spełniającej funkcje przypisane tej instytucji. Sąd za trafne uznał stanowisko organu, że występując o wydanie interpretacji indywidualnej strona skarżąca nie przedstawiła ani konkretnego zaistniałego stanu faktycznego, ani też konkretnego zdarzenia przyszłego, które – zgonie z art. 14b § 3 O.p. – stanowią konieczne elementy wniosku o wydanie interpretacji. W treści przedmiotowego wniosku strona skarżąca wskazała jedynie, że z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji wystąpiła w związku z wątpliwościami, co do wartości, jakie od 1 stycznia 2016 r. należy uwzględniać stosując do określenia proporcji wzory z rozporządzenia. Następnie zadała dziewiętnaście pytań i udzieliła na nie odpowiedzi. Sąd w składzie orzekającym w sprawie podziela argumentację zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 sierpnia 2015 r., II FSK 1059/13 (publ. orzeczenia.nsa.goc.pl), w którym NSA wskazał, że brak wyraźnego i zindywidualizowanego tła faktycznego (rozumianego jako zaistniały stan faktyczny i zdarzenie przyszłe), stanowiącego podstawę kwalifikacji prawnopodatkowej w ramach procesu wydawania interpretacji indywidualnej powoduje, iż nie można zasadnie oczekiwać od organu podatkowego odpowiedzi na postawione pytania. Nie zachodzi wówczas brak w zakresie elementów wniosku (art. 169 O.p.), lecz jego niedopuszczalność (art. 165a § 1 O.p.). Stąd zarzut naruszenia art. 14g § 1 w zw. z art. 14h i art. 169 § 1 O.p. należało uznać za bezzasadny. Nie można również zgodzić się z poglądem strony skarżącej, iż w niniejszej sprawie doszło do naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych wyrażonej w art. 121 § 1 O.p. Zaskarżone postanowienie wydane zostało zgodnie z obowiązującymi przepisami, z uwzględnieniem zasad ogólnych postępowania, odnoszących się do postępowania w przedmiocie wydawania interpretacji indywidualnych, wymienionych w art. 14h O.p. Sąd nie stwierdził nieprawidłowości, które naruszałyby prawnie chronione interesy strony bądź naruszały obowiązujące przepisy prawa procesowego w zakresie wpływającym na prawidłowość tego postępowania i kształt przyjętego rozstrzygnięcia. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.