II GSK 1529/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Małgorzata Rysz (spr.) Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia del. WSA Cezary Kosterna po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 stycznia 2017 r. sygn. akt VI SA/Wa 1537/16 w sprawie ze skargi J. D. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie nakazu rejestracji i ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych po wznowieniu postępowania 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od J. D. na rzecz Ministra Infrastruktury i Budownictwa 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z 5 stycznia 2017 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1537/16) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA), działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), oddalił skargę J. D. (dalej: skarżąca) na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] maja 2016 r. (nr [...]), którą organ ten utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] lutego 2016 r. (nr [...]) o odmowie uchylenia - po wznowieniu postępowania - decyzji Ministra Administracji i Cyfryzacji z [...] marca 2014 r. (nr [...]) oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. z [...] grudnia 2013 r. (nr [...]) nakazującej skarżącej rejestrację 74 używanych odbiorników telewizyjnych i ustalającej opłatę za używanie tych niezarejestrowanych odbiorników. W uzasadnieniu WSA przedstawił stan faktyczny i stanowisko Ministra Infrastruktury i Budownictwa, wynikające z decyzji wydanych w postępowaniu wznowieniowym. Wskazał, że skarżąca złożyła podanie o wznowienie postępowania w sprawie nakazu rejestracji 74 odbiorników telewizyjnych, podnosząc że bez własnej winy nie brała udziału w tamtym postępowaniu, co stanowi przesłankę wznowieniową, o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23; dalej: kpa). Skarżąca we wniosku tym domagała się uchylenia decyzji Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. i decyzji Ministra Administracji i Cyfryzacji. Minister Infrastruktury i Budownictwa odmówił uchylenia tych decyzji. Organ nie uwzględnił argumentacji skarżącej, że nie doszło do skutecznego doręczenia jej decyzji Ministra Administracji i Cyfryzacji z [...] marca 2014 r. Stwierdził, że korespondencja kierowana do strony była wysyłana na prawidłowy adres wskazany w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej jako adres do doręczeń, który był jednocześnie adresem głównego miejsca wykonywania działalności gospodarczej przez skarżącą. Organ podkreślił, że w aktach sprawy znajduje się potwierdzona za zgodność z oryginałem "Karta doręczeń przesyłek poleconych" z 28 marca 2014 r., z której wynika, iż wspomniana decyzja została odebrana 28 marca 2014 r. przez K. O. - pracownika recepcji. Ponadto właściwy Naczelnik Urzędu Pocztowego wystawił duplikat potwierdzania odbioru przesyłki zawierającej decyzję z [...] marca 2014 r., z którego jednoznacznie wynika, że przesyłka została doręczona na oznaczony w niej adres. Minister Infrastruktury i Budownictwa podniósł, że skarżąca nie wskazała jakichkolwiek danych, które mogłyby chociażby w niewielkim stopniu uprawdopodobnić, iż informacje zawarte w duplikacie potwierdzenia odbioru są niezgodnie z prawdą. Zdaniem WSA, decyzje Ministra Infrastruktury i Budownictwa wydane w postępowaniu wznowieniowym nie naruszyły prawa. WSA za niezasadny uznał zarzut niedoręczenia decyzji Ministra Administracji i Cyfryzacji z uwagi na brak w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru tej decyzji przez skarżącą. Sąd stwierdził, że w aktach sprawy znajduje się duplikat zwrotnego potwierdzenia odbioru wspomnianej decyzji, wystawiony przez Naczelnika Urzędu Pocztowego [...]. Z tego dokumentu urzędowego wynika, że decyzja z [...] marca 2014 r. została odebrana 28 marca 2014 r. przez K. O. - pracownika recepcji. WSA zauważył przy tym, że w sytuacji sporządzenia duplikatu zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki dokument ten podpisuje osoba w imieniu podmiotu wystawiającego duplikat na podstawie posiadanych dokumentów potwierdzających dokonanie doręczenia przesyłki. Skarżąca nie wskazała natomiast żadnych danych, które mogłyby uprawdopodabniać, że informacje zawarte w duplikacie potwierdzenia odbioru są niezgodne z prawdą. WSA dodał, że w aktach sprawy znajduje się też potwierdzona za zgodność oryginałem "Karta doręczeń przesyłek poleconych" z 28 marca 2014 r., która również potwierdza, że decyzja Ministra Administracji i Cyfryzacji została odebrana 28 marca 2014 r. przez K. O. Zdaniem WSA, do uchybień nie doszło również przy doręczaniu decyzji Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. z [...] grudnia 2013 r. Przesyłka zawierająca tę decyzję została prawidłowo zaadresowana, a wobec niemożności jej doręczenia w sposób wskazany w art. 42 i art. 43 kpa organ wykorzystał możliwość wskazaną w art. 44 kpa, co potwierdza znajdująca się w aktach informacja o dwukrotnym awizowaniu tej przesyłki. WSA zwrócił uwagę, że skarżąca podjęła aktywne działania w kierunku zniesienia negatywnych dla niej skutków i skutecznie złożyła odwołanie od decyzji Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. W ocenie WSA, w takim stanie rzeczy nie można podzielić argumentów skarżącej, że nie zapewniono jej czynnego udziału w postępowaniu dotyczącym niezarejestowania 74 odbiorników telewizyjnych. Wobec uznania, że w sprawie nie zaistniała wskazana przez skarżącą przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, Minister Infrastruktury i Budownictwa - stosownie do art. 151 § 1 pkt 1 kpa - zasadnie poprzestał na decyzji odmawiającej uchylenia decyzji dotychczasowych, nie przeprowadzając postępowania merytorycznego co do istoty sprawy. WSA uznał też, że wydając decyzje w postępowaniu wznowieniowym, Minister Infrastruktury i Budownictwa wyczerpująco zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 kpa). Stanowisko wyrażone w tych decyzjach zostało uzasadnione w sposób zgodny z art. 107 § 3 kpa. Skarżąca złożyła skargę kasacyjną od wyroku WSA, zaskarżając to orzeczenie w całości. Wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA (ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi przez uchylenie zaskarżonej decyzji), a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Skarżąca oświadczyła, że zrzeka się rozprawy. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1) naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 5 ust. 2 pkt 3 ustawy z 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. Nr 85, poz. 728 ze zm.) przez jego niezastosowanie, co doprowadziło do błędnego nakazania skarżącej rejestracji 74 używanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalenia wobec skarżącej opłaty za używanie 74 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 41 403 zł; 2) naruszenie przepisów prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a) art. 141 § 4 p.p.s.a. przez brak odniesienia się przez WSA w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do stanowiska skarżącej wyrażonego w skardze i pismach procesowych, dotyczącego zarzutu przedstawionego w skardze do WSA, a mianowicie naruszenia art. 5 ust. 2 pkt 3 ustawy o opłatach abonamentowych; b) art. 109 § 1 kpa przez jego błędne zastosowanie i nieprawidłowe uznanie, że decyzja organu II instancji o nr [...] z [...] marca 2014 r. została skutecznie doręczona skarżącej, podczas gdy w rzeczywistości decyzja ta nie została nigdy skarżącej doręczona; c) art. 10 § 1 kpa przez jego niezastosowanie, wskutek czego skarżąca bez własnej winy nie wzięła udziału w postępowaniu zarówno w pierwszej, jak i w drugiej instancji, czym naruszono zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym; d) art. 109 § 1 kpa przez jego błędne zastosowanie i nieprawidłowe uznanie, że pismo organu I instancji z [...] września 2013 r. (nr [...]) zostało skutecznie doręczone skarżącej, podczas gdy w rzeczywistości owe pismo nie zostało prawidłowo doręczone skarżącej; e) art. 40 kpa przez jego błędne zastosowanie przez doręczenie decyzji organu II instancji z [...] marca 2014 r. "K." O., w efekcie czego skutki związane z takim doręczeniem nie mogą znaleźć zastosowania wobec skarżącej. W uzasadnieniu skarżąca stwierdziła w szczególności, że WSA nie odniósł się do zarzutu naruszenia prawa materialnego, to jest art. 5 ust. 2 pkt 3 ustawy o opłatach abonamentowych, podczas gdy brak zastosowania tego przepisu doprowadził do błędnego nakazania skarżącej rejestracji 74 odbiorników telewizyjnych i ustalenia opłaty za używanie tych odbiorników. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca przedstawiła obszerną argumentację na poparcie stanowiska, że w niniejszej sprawie nie istniał obowiązek rejestracji wspomnianych odbiorników telewizyjnych, jak również, że dokonano wadliwych ustaleń podczas kontroli przeprowadzonej [...] sierpnia 2013 r. Zdaniem skarżącej, decyzja Ministra Administracji i Cyfryzacji z [...] marca 2014 r. nie weszła do obrotu prawnego, ponieważ nie została doręczona skarżącej. Uchybienie to skutkowało tym, że skarżąca bez własnej winy nie wzięła udziału w postępowaniu w II instancji. O braku doręczenia wspomnianej decyzji świadczy to, że organ nie dysponuje zwrotnym potwierdzeniem odbioru. W ocenie skarżącej, jedynie zwrotne potwierdzenie odbioru jest dokumentem urzędowym, nie zaś duplikat potwierdzenia odbioru sporządzony przez naczelnika. Ponadto decyzję tę doręczono rzekomo Pani "K." O., która nie była ani przedstawicielem ustawowym skarżącej, ani jej pełnomocnikiem upoważnionym do odbioru korespondencji. Skarżąca stwierdziła też, że nie brała czynnego udziału w postępowaniu w I instancji, ponieważ nie doręczono jej zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego. Brak jest przy tym podstaw do przyjęcia, że doszło do fikcji doręczenia z art. 44 kpa, ponieważ wskazane pismo zawierało błędne dane adresowe i dane oznaczające przedsiębiorcę. W adresie wskazano bowiem "ul. [...], [...] W.", podczas gdy w informacji umieszczonej w CEiDG widnieje adres "ul. [...], [...] W., J.", gdzie faktycznie znajduje się miejsce prowadzenia działalności i taki adres do doręczeń jest wskazany jako prawidłowy. Natomiast jak adresata pisma wskazano "Pani J. D. Dom wczasowy <<[...]>>", podczas gdy w CEiDG wpis jest zdecydowanie inny: "J. D. Dom Wczasowy <<[...]> J. D.". W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Infrastruktury i Budownictwa (zastępowany przez radcę prawnego) wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego, że z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą omawiany środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarga kasacyjna złożona w niniejszej sprawie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. przez brak odniesienia się przez WSA do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art. 5 ust. 2 pkt 3 ustawy o opłatach abonamentowych. Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a.: "Uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania". W orzecznictwie przyjmuje się, że z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. mamy do czynienia wówczas, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się sąd, podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę instancyjną orzeczenia, lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia (por. m.in. wyrok NSA z 19 marca 2012 r., II GSK 85/11). Zdaniem NSA, WSA odniósł się do zarzutu skarżącej dotyczącego naruszenia prawa materialnego. WSA stwierdził bowiem (s. 9 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), że "Wobec nieuznania, że w przedmiotowej sprawie zaistniała wskazana przez skarżącą przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., organ zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. zasadnie poprzestał na decyzji odmawiającej uchylenia decyzji dotychczasowych, nie przeprowadzając postępowania merytorycznego co do istoty sprawy". WSA wyraził zatem podgląd, że Minister Infrastruktury i Budownictwa nie miał podstaw do prowadzenie rozważań odnośnie do zastosowania przepisów prawa materialnego, skoro w sprawie nie wystąpiła przesłanka wznowieniowa, która uzasadniałaby uchylenie wydanych w tej sprawie decyzji rozstrzygających sprawę co do istoty. Takie stanowisko WSA poddaje się kontroli instancyjnej. Przechodząc do oceny zarzutów naruszenia przepisów kpa, należy stwierdzić, że zostały one nieprawidłowo skonstruowane. Skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym składanym od orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego, a zatem zarzucając w skardze kasacyjnej naruszenie przepisów postępowania należy wskazać przepisy postępowania sądowego, a nie jedynie przepisy postępowania administracyjnego, których sąd administracyjny nie stosuje. Chcąc zakwestionować sposób prowadzenia postępowania przez organy administracji, autor skargi kasacyjnej winien powiązać odpowiednie zarzuty naruszenia procedury administracyjnej z właściwymi przepisami regulującymi postępowanie sądowoadministracyjne - a więc w istocie zarzucić, że sąd pierwszej instancji błędnie ocenił zastosowanie przez organ przepisu postępowania administracyjnego. Ponadto należy zauważyć, że zarzuty naruszenia przepisów kpa wskazują na uchybienia, do których miało dojść w postępowaniu dotyczącym istoty sprawy (nakazu rejestracji odbiorników telewizyjnych i ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników), a nie w postępowaniu wznowieniowym, w którym wydano decyzje administracyjne kontrolowane obecnie przez sąd administracyjny. Prawidłowo konstruując te zarzuty, autor skargi kasacyjnej powinien był powiązać je z określoną przesłanką wznowienia postępowania administracyjnego, zarzucając Ministrowi Infrastruktury i Budownictwa np. wadliwe zastosowanie art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Zarzutu naruszenia tego przepisu w skardze kasacyjnej jednak nie postawiono. Mimo wadliwej konstrukcji omawianych zarzutów w przedmiotowej skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny ocenił je, mając na względzie uzasadnienie uchwały NSA z 26 października 2009 r. (sygn. akt I OPS 10/09; treść dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/) oraz brzmienie art. 193 in fine p.p.s.a. Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 40 kpa przez doręczenie decyzji Ministra Administracji i Cyfryzacji z [...] marca 2014 r. K. O. a nie skarżącej. Przepis art. 40 kpa składa się z pięciu paragrafów, które odnoszą się do różnych sytuacji procesowych związanych z doręczaniem pism stronie (określających sposób doręczenia pisma w przypadkach, gdy strona działa osobiście, przez przedstawiciela, przez pełnomocnika, gdy jest kilka stron, gdy strona ma miejsce zamieszkania lub siedzibę za granicą). Autor skargi kasacyjnej - wbrew wymaganiom wynikającym z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. - nie sprecyzował, który paragraf art. 40 kpa miał zostać naruszony. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano jedynie, że stroną postępowania była skarżąca, a Pani K. O. nie była przedstawicielem ani pełnomocnikiem skarżącej upoważnionym do odbioru korespondencji. Autor skargi kasacyjnej nie dostrzegł jednak, że decyzja Ministra Administracji i Cyfryzacji z [...] marca 2014 r. (której adresatem była niewątpliwie skarżąca jako strona postępowania) została skierowana do jej pełnomocnika – P. D., ustanowionego na etapie postępowania odwoławczego prowadzonego przez Ministra Administracji i Cyfryzacji. Takie doręczenie było zgodne z art. 40 § 2 zdanie pierwsze kpa, który stanowi: "Jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi". Czym innym jest natomiast kwestia odbioru tej przesyłki. Kwestia ta jest uregulowana w przepisach art. 42 - 44 kpa, określających w szczególności sposób doręczenia pisma w razie nieobecności adresata. Przepisy te nie zostały wskazane jako naruszone w zarzutach skargi kasacyjnej, a zatem omawiane zagadnienie pozostaje poza granicami rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny. Bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 109 § 1 kpa przez nieprawidłowe uznanie, że decyzja Ministra Administracji i Cyfryzacji z [...] marca 2014 r. została skutecznie doręczona skarżącej. Przepis ten stanowi, że decyzję doręcza się stronom na piśmie lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej. W piśmiennictwie wskazuje się, że art. 109 kpa stanowi konkretyzację zasady ogólnej pisemności postępowania wynikającej z art. 14 kpa (zob. komentarz do art. 109 kpa, [w:] P.M. Przybysz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. XII, 2017 r., LEX). Natomiast przepis ten nie określa sposobu doręczania decyzji, co z kolei zostało uregulowane w rozdziale 8 (Doręczenia) działu I (Przepisy ogólne) kpa, a więc w przepisach art. 39 - art. 49 kpa. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że skarżąca - zarzucając naruszenie art. 109 § 1 kpa - kwestionuje dowody doręczenia decyzji z [...] marca 2014 r. (duplikat zwrotnego potwierdzenia odbioru oraz potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię "Karty doręczeń przesyłek poleconych" z 28 marca 2014 r.), a zatem dysponowanie przez organ pisemnym potwierdzeniem odbioru przesyłki przez skarżącą. Tymczasem problematyka ta nie jest objęta normą z art. 109 § 1 kpa, lecz z art. 39 kpa ("Organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. poz. 1529), przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy") albo z art. 46 § 1 kpa ("Odbierający pismo potwierdza doręczenie mu pisma swym podpisem ze wskazaniem daty doręczenia"). Przepisy art. 39 i art. 46 kpa nie zostały wskazane jako naruszone w zarzutach skargi kasacyjnej. Z analogicznych powodów nie mógł zostać uwzględniony zarzut naruszenia art. 109 § 1 kpa przez nieprawidłowe uznanie, że pismo Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. z [...] września 2013 r. (o wszczęciu postępowania w sprawie nakazu rejestracji odbiorników telewizyjnych) zostało skutecznie doręczone skarżącej. Ponadto art. 109 § 1 kpa odnosi się do doręczenia na piśmie decyzji, a nie pisma informującego o wszczęciu postępowania. Z akt sprawy wynika, że pismo z [...] września 2013 r. to zostało uznane za doręczone na podstawie art. 44 § 4 kpa, a zatem podważając skuteczność doręczenia należało zarzucić naruszenie trybu z art. 44 kpa. Przepis ten nie został wprawdzie wskazany jako naruszony w petitum skargi kasacyjnej, jednak zarzut jego naruszenia można wywieść z uzasadnienia skargi kasacyjnej. Kwestionując skuteczność doręczenia na podstawie art. 44 § 4 kpa, skarżąca stwierdziła, że przesyłka zawierająca wspomniane pismo została wysłana na niewłaściwy adres i błędnie oznaczono jej adresata. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela tego stanowiska. Z akt sprawy wynika, że przedmiotową przesyłkę wysłano na adres "ul. [...], [...] W.", który - wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej - odpowiada adresowi do doręczeń wskazanemu przez skarżącą w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Nie ma bowiem istotnego znaczenia okoliczność, że we wspomnianym adresie do doręczeń są dodatkowe dane w postaci wyrazów "powiat [...], woj. [...], J. G.", skoro identyczny pozostaje pocztowy numer adresowy ([...]) oraz ulica i numer budynku, na podstawie których możliwe jest dostarczenie przesyłki. Jako adresata przesyłki jednoznacznie wskazano skarżącą. Z adnotacji na kopercie zawierającej wspomnianą przesyłkę wynika ponadto, że zachowane zostały wymagania określone w art. 44 § 1 pkt 1, § 2 i § 3 kpa. Wreszcie podkreślenia wymaga, że nawet w razie braku doręczenia skarżącej wspomnianego pisma trudno byłoby przyjąć, że skarżąca bez swojej winy nie brała udziału w postępowaniu, skoro później skutecznie złożyła odwołanie od decyzji Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A., a następnie uczestniczyła (przez pełnomocnika) w postępowaniu prowadzonym przez Ministra Administracji i Cyfryzacji. Nietrafny okazał się również zarzut naruszenia art. 10 § 1 kpa przez pozbawienie skarżącej czynnego udziału w postępowaniu, w którym zostały wydane decyzje o nakazie zarejestrowania odbiorników telewizyjnych i ustaleniu opłaty za używanie tych odbiorników. Zgodnie z art. 10 § 1 kpa organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Z akt sprawy wynika, że Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. oraz Minister Administracji i Cyfryzacji zrealizowali obowiązki wynikające z tego przepisu. W szczególności - wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej - w postępowaniu przed Dyrektorem Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. zawiadomiono skarżącą o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów (pismo z [...] września 2013 r. uznane za doręczone na podstawie art. 44 § 4 kpa), jak również doręczono pełnomocnikowi skarżącej decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z [...] marca 2014 r. Jak wskazano wyżej, doręczenia tych pism skarżąca nie podważyła skutecznie w skardze kasacyjnej. Bezzasadny jest zarzut naruszenia prawa materialnego, a mianowicie niezastosowania art. 5 ust. 2 pkt 3 ustawy o opłatach abonamentowych. Należy w pełni podzielić stanowisko WSA, że skoro Minister Infrastruktury i Budownictwa w postępowaniu wznowieniowym nie znalazł podstaw do uchylenia decyzji rozstrzygających sprawę co do istoty, to nie mógł stosować przepisów prawa materialnego, w tym art. 5 ust. 2 pkt 3 ustawy o opłatach abonamentowych, w którym określono, jakie odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne nie podlegają obowiązkowi rejestracji. Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.) zasądzając od skarżącej na rzecz Ministra Infrastruktury i Budownictwa 240 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika, który sporządził odpowiedź na skargę kasacyjną i prowadził sprawę w postępowaniu przed WSA. PG