II OSK 2047/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz /spr./ Sędziowie sędzia NSA Jerzy Stelmasiak sędzia del. WSA Tomasz Świstak Protokolant starszy inspektor sądowy Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej P.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 16 maja 2017 r. sygn. akt II SA/Ol 1391/16 w sprawie ze skargi P.P. na czynności Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. w przedmiocie wydania broni myśliwskiej wraz z amunicją i legitymacją posiadacza broni oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 16 maja 2017 r. sygn. akt II SA/Gl 1391/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę P.P. na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. w przedmiocie wydania broni myśliwskiej wraz z amunicją i legitymacją posiadacza broni. Wyrok ten został wydany w następującym stanie sprawy: Pismami z 1 i z 11 sierpnia 2016 r. Komendant Powiatowy Policji w G., działając na podstawie art. 19 ust. 1a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.) w zw. z art. 207 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz.U. z 2016 r., poz. 1137), wezwał P.P. do wydania legitymacji posiadacza broni seria [...], broni palnej myśliwskiej w postaci sztucera MAUSER o nr [...], kal. 8x57JS, dubeltówki IŻ o nr [...], kal 12/70 oraz amunicji do posiadanych jednostek broni. Wskazane wyżej jednostki broni i amunicji oraz dokument nie zostały wydane, a próba ich odebrania okazała się bezskuteczna. Pismem z dnia 29 sierpnia 2016 r., działając na podstawie art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 i art. 146 § 1 tej ustawy, skarżący wezwał Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. do usunięcia naruszenia prawa poprzez cofnięcie czynności wydania przez P.P. rzeczonej broni myśliwskiej wraz z amunicją oraz legitymacją. W odpowiedzi na powyższe Komendant Wojewódzki Policji w O. pismem z dnia [...] października 2016 r. uznał, że nie ma podstaw do cofnięcia czynności dotyczących przejęcia broni i amunicji oraz legitymacji posiadacza pozwolenia. Wyjaśnił, że przeciwko wyżej wskazanemu toczy się postępowanie o popełnienie czynu z art. 217 § 1 Kodeksu karnego, którego to przestępstwa można dopuścić się tylko umyślnie, a zatem mieści się ono w katalogu wskazanym w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Powyższe niweczy wiarygodność skarżącego co do przestrzegania przez niego przepisów ustawy o broni i amunicji. W skardze na czynność Komendanta w przedmiocie nałożenia obowiązku skarżący zarzucił naruszenie art. 19 ust. 1a ustawy o broni i amunicji, gdyż nie istnieje uzasadniona obawa użycia broni w sposób sprzeczny z prawem oraz art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego i niewyjaśnienie sprawy w sposób praworządny. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wywiedziona skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Podstawę jej oddalenia stanowił przepis art. 151 p.p.s.a. (tj. Dz.U. z 2016 r., poz. 718). W pierwszej kolejności Sąd wyjaśnił, że czynność nakazania skarżącemu wydania broni palnej myśliwskiej, amunicji oraz dokumentu pozwolenia na broń, podjęta na podstawie art. 19 ust. 1a ustawy o broni i amunicji, stanowi "inną czynność z zakresu administracji publicznej" w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 in principio p.p.s.a. oraz iż wywiedziona skarga została wniesiona w terminie wynikającym z art. 52 § 3 tej ustawy. Dalej Sąd przytoczył treść art. 19 ust. 1a ustawy o broni i amunicji oraz wskazał na normę art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy, a następnie podniósł, że poza sporem jest, iż przeciwko skarżącemu toczyło się postępowanie karne - skarżącemu postawiono zarzut popełnienia czynu z art. 217 § 1 Kodeksu karnego. Czyn ten można popełnić tylko umyślnie. W sprawie tej prokurator skierował do Sądu Rejonowego w O. wniosek o warunkowe umorzenie postępowania karnego przeciwko skarżącemu. W ocenie Sądu przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji został zinterpretowany prawidłowo. Warunkiem jego zastosowania jest skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo (lub umyślne przestępstwo skarbowe), względnie toczenie się postępowania karnego o takie przestępstwo (art. 19 ust. 1a tej ustawy). Do osób stanowiących zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, ustawodawca zaliczył m.in. osoby skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo. Innymi słowy osoby te zostały z mocy prawa zaliczone do osób stanowiących zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Oznacza to, że w sytuacji gdy posiadacz pozwolenia na broń został skazany prawomocnym orzeczeniem sądu za jakiekolwiek przestępstwo umyślne, to niejako automatycznie przyjąć należy, że w stosunku do takiej osoby została spełniona przesłanka zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, a to skutkuje obligatoryjnym wydaniem decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń, względnie jego odebrania (art. 19 ust. 1a ww. ustawy). Kwestię zagrożenia rozstrzygnął sam ustawodawca, nie pozostawiając organom Policji luzu decyzyjnego, a ustalony fakt toczenia się postępowania karnego o umyślne przestępstwo, jakim jest naruszenie nietykalności cielesnej (art. 217 § 1 Kodeksu karnego) implikował zastosowanie wobec skarżącego art. 19 ust. 1a ustawy o broni i amunicji. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł skarżący, kwestionując wydany wyrok w całości. Orzeczeniu temu zarzucono: 1/ naruszenie prawa materialnego przez ich niewłaściwą wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie, tj.: a) art. 19 ust. 1a ustawy o broni i amunicji, bowiem: - skarżący nie ubiega się o pozwolenie na broń, nie został prawomocnie skazany, a jedynie mając pozwolenie i broń, został wobec niego skierowany przez "Prokuratora Rejonowego w O. wniosek o warunkowe umorzenie postępowania o czyn z art. 217 § 1 Kodeksu karnego, - określając w art. 19 ust. 1 pkt 1 podstawy faktyczne do zabezpieczenia prewencyjnego broni palnej ustawodawca odsyła do dyspozycji art. 18 ust. 1 pkt 2-4 oraz ust. 5 ustawy o broni i amunicji, a nie art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy; regulacja art. 19 ust. 1 ustawy o broni i amunicji świadczy jedynie o tym, że ustawodawca odrębnie potraktował osoby które już posiadają broń, a którym w przypadku toczącego się postępowania o określone w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy przestępstwa można odebrać broń, od osób ubiegających się o wydanie broni; - konstrukcja zabezpieczenia prewencyjnego broni przypomina stan wyższej konieczności o którym mowa w prawie karnym materialnym (art. 26 § 1 i 2 Kodeksu karnego), co w sytuacji wniosku Prokuratora Rejonowego w O. o warunkowe umorzenie postępowania stoi w sprzeczności z przyjmowaną przez sąd oceną dobra interesu publicznego – bezpieczeństwa publicznego uzasadniające automatyczne odebrani broni wobec osoby, która znajduje się w etapie procesu karnego po stronie oskarżonej; b) art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że okoliczność prowadzenia przeciwko skarżącemu postępowania karnego równoważna jest co do skutków prawnych prawomocnemu skazaniu za przestępstwa wymienione w tym przepisie; użycie przez ustawodawcę słowa "może" stanowi wyraźną wskazówkę dla organów stosujących prawo, że dokonanie analizowanej czynności materialno-technicznej jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy zachodzi obawa, że podejrzany/oskarżony o popełnienie przestępstwa z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stanowiłby zagrożenie dla bezpieczeństwa lub porządku publicznego albo dla wolności i praw innych osób (wyrok TK z 18.12.2013 r. P 43/12); c) przy analizie zaskarżonej czynności Sąd nie zastosował się do wskazań wynikających z powyższego wyroku Trybunału Konstytucyjnego i nie przeprowadził wymaganej oceny, czy zachodzi uzasadniona obawa, że skarżący jako podejrzany (ówcześnie; obecnie: oskarżony) o popełnienie przestępstwa z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji może stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa lub porządku publicznego albo dla wolności i praw innych osób; 2/ przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 p.p.s.a. poprzez oparcie się przez Sąd na stanie faktycznym, który nie został wyjaśniony w sposób pełny, tj. z naruszeniem art. 5 § 1 Kodeksu postępowania karnego, co w efekcie doprowadziło do błędnego zastosowania środka w postaci uchylenia zaskarżonej decyzji w całości; Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz poprzedzającej ją czynności Komendanta Wojewódzkiego Policji w O., rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepianych. W uzasadnieniu zawarto argumenty na poparcie ww. podstaw kasacyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie żadna z enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, zatem niniejszą sprawę należało rozpoznać w granicach zakreślonych podniesionymi w złożonej skardze kasacyjnej zarzutami. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wniesiona skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Przystępując do wyjaśnienia przesłanek nieuwzględnienia wniesionego środka odwoławczego zaznaczyć należy, iż przedmiotem skargi wniesionej do Sądu pierwszej instancji była czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. polegająca na wezwaniu skarżącego do wydania broni myśliwskiej wraz z amunicją i legitymacją posiadacza broni w trybie art. 19 ust. 1a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2012 r., poz. 576 tj. ze zm.). Zgodnie z ww. przepisem Policja, a w przypadku żołnierzy zawodowych Żandarmeria Wojskowa, może za pokwitowaniem odebrać broń i amunicję oraz dokumenty potwierdzające legalność posiadania broni osobie posiadającej broń zgodnie z przepisami, przeciwko której toczy się postępowanie karne o przestępstwa określone w art. 15 ust. 1 pkt 6, do czasu prawomocnego zakończenia tego postępowania, na okres nie dłuższy niż 3 lata. Z kolei norma art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji statuuje, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom: stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: a) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, b) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo: - przeciwko życiu i zdrowiu, - przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia. Mając na uwadze wskazane wyżej normy ustawy o broni i amunicji zauważyć należy, iż uprawnienie wynikające z przepisu zgodnie z art. 19 ust. 1a omawianej ustawy nie jest przyznane organowi policji właściwemu do wydawania pozwoleń na broń – komendantowi wojewódzkiemu Policji, a Policji. Odebranie broni i amunicji oraz dokumentów potwierdzających legalność posiadania broni w trybie art. 19 ust. 1a ustawy o broni i amunicji jest czynnością materialno-techniczną. Z uwagi na fakt, że odebranie broni jest czynnością materialno-techniczną, nie jest dla jej przeprowadzenia wymagane wydanie jakiegokolwiek orzeczenia (postanowienia czy decyzji) w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego. Czynność materialno-techniczna to sfera faktycznego działania organów administracji. Nie jest sporne, że czynność odebrania broni w trybie art. 19 ust. 1a omawianej ustawy może być podjęta wyłącznie wobec tego posiadacza broni, przeciwko któremu toczy się postępowanie karne o przestępstwa określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Zaznaczyć należy, że pojęcie "przeciwko któremu toczy się postępowanie karne" oznacza, że musi być wydane postanowienie o przestawieniu zarzutów, to właśnie wówczas jest się podejrzanym lub oskarżonym o popełnienie przestępstwa. Nie można zatem odebrać broni na tej podstawie osobie, która jest podejrzewana, a której formalnie nie postawiono zarzutu popełnienia przestępstwa. W tej sprawie jest bezsporne, iż Prokurator Rejonowy w O. przedstawił skarżącemu P.P. (postanowienie z dnia [...] maja 2016 r.) zarzut popełnienia czynu z art. 217 § 1 k.p.a., a to naruszenia nietykalności cielesnej I.P. poprzez czterokrotne uderzenie jej otwartą dłonią w twarz. Zatem wobec skarżącego toczyło się postępowanie karne w trybie art. 217 § 1 Kodeksu karnego. Dobrem chronionym w przypadku tego czynu jest nietykalność cielesna, jest to powszechne i umyślne (w grę wchodzi zamiar bezpośredni i ewentualny) przestępstwo skutkowe, a jego skutkiem jest doznanie przez pokrzywdzonego, że jego nietykalność została naruszona. Zatem nie jest sporne również, że przestępstwo z art. 217 § 1 Kodeksu karnego jest przestępstwem umyślnym o jakim mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Spełnienie jedynie warunku z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji nie wypełnia wszystkich przesłanek na odebranie broni w każdym przypadku. W wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 grudnia 2013 r. P 43/12 - OTK-A 2013/9/139, Dz.U.2014/39, w którym badano konstytucyjność art. 19 ust. 1a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, uznano, że jest on zgodny z zasadą prawidłowej legislacji wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 32 ust. 1 oraz art. 64 ust. 2 i 3 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji. W motywach tego orzeczenia podniesiono, iż użycie przez ustawodawcę w art. 19 ust. 1a słowa "może", stanowi wyraźną wskazówkę dla organów stosujących prawo, że dokonanie analizowanej czynności materialno-technicznej jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy zachodzi obawa, że podejrzany/oskarżony o popełnienie przestępstwa z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stanowiłby zagrożenie dla bezpieczeństwa lub porządku publicznego albo dla wolności i praw innych osób. Zatem dokonując czynności materialno-technicznej wskazanej w art. 19 ust. 1a ustawy o broni i amunicji organ zobligowany jest dać wyraz swemu przekonaniu, iż w konkretnej sytuacji dopatruje się ze strony posiadacza broni, któremu przedstawiono zarzut popełnienia przestępstwa z katalogu zawartego w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, obawy stanowienia przez niego zagrożenia dla bezpieczeństwa lub porządku prawnego albo dla wolności i praw innych osób. Przy czym, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, charakter zarzucanego skarżącemu umyślnego przestępstwa z art. 217 § 1 Kodeksu karnego, świadczy o tym, iż w ten sposób na potrzeby niniejszego postepowania tenże staje się automatycznie osobą o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a cytowanej ustawy, a więc osobą stanowiącą zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego albo dla wolności i praw innych osób. Nie budzi więc wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że w sprawie została spełniona przesłanka do czasowego odebrani broni i amunicji na podstawie art. 19 ust. 1a omawianej ustawy, gdyż skarżący stał się osobą, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a powołanej ustawy. Każda z osób, której postawiono zarzut popełnienia umyślnego przestępstwa – tak jak w przypadku skarżącego, niejako automatycznie stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Bez znaczenia są wówczas takie okoliczności, jak: pozytywna opinia środowiskowa z miejsca zamieszkania czy okoliczności świadczące na korzyść strony. Niewątpliwie sytuacja zaistnienia w tej sprawie przesłanki z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji nakłada na Policję obowiązek odebrania broni i amunicji oraz niezbędnych dokumentów w trybie art. 19 ust. 1a ustawy o broni i amunicji. Jak powszechnie przyjmuje się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego - istnienie zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego uzasadnia sam fakt skazania za przestępstwo umyślne – patrz: wyrok NSA z dnia 16 października 2018 r. sygn. akt II OSK 2475/16. Podobnie należy przyjąć w przypadku potrzeby odebrania broni i amunicji w trybie art. 19 ust. 1a omawianej ustawy. Przecież od osób posiadających pozwolenie na broń należy wymagać nienagannej postawy i bezwzględnego przestrzegania przepisów prawa, z uwagi na ścisły związek prawa do broni ze sferą porządku i bezpieczeństwa publicznego, których to dóbr ochrona powierzona została m.in. Policji. Każde naruszenie prawa daje podstawę do założenia, że osoba je popełniająca nie wykazała się należytym szacunkiem do norm prawnych stanowionych właśnie po to, aby zapewnić ład i poczucie bezpieczeństwa wśród obywateli. Fakt przedstawienia zarzutu wiążącego się z przemocą wobec innej osoby daje, w ocenie Sądu, podstawę do sformułowania poglądu, że osoba taka nie jest wiarygodna co do posiadania, używania broni zgodnie z celami porządku i bezpieczeństwa publicznego, a tym samym wzbudza obawę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Skoro przeciwko skarżącemu toczy się postępowanie karne, zatem zachowanie skarżącego, choć niepotwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu, daje podstawę do założenia, że stwarza zagrożenie dla siebie, porządku i bezpieczeństwa publicznego. Postawienie osoby posiadającej broń palną pod zarzutem popełnienia przestępstwa umyślnego uzasadnia twierdzenie, że posiadacz broni palnej może użyć jej niezgodnie z obowiązującymi przepisami, zatem zastosowanie wobec skarżącego prewencyjnego zabezpieczenia broni znajduje oparcie w regulacji zawartej w art. 19 ust. 1a ustawy o broni i amunicji. Zatrzymanie broni, amunicji i właściwych dokumentów pozwoli wyeliminować ewentualne zagrożenie dla bezpieczeństwa publicznego. Dotychczasowe rozważania pozwalają jednoznacznie przyjąć, że w okolicznościach tej sprawy, zaistniały przesłanki odebrania skarżącemu broni i amunicji w trybie art. 19 ust. 1a ustaw o broni i amunicji, jako że skarżący zaliczony został zasadnie do kręgu osób o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a cytowanej ustawy. W tych okolicznościach sprawy żaden z zarzutów skargi kasacyjnej nie okazał się usprawiedliwiony. Sąd pierwszej instancji, wbrew podniesionym we wniesionym środku odwoławczym zarzutom, nie przedstawił błędnej wykładni art. 19 ust. 1a ustawy o broni i amunicji, właściwie także zinterpretował normę art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Nie można również uznać, że wbrew wyrokowi Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 grudnia 2013 r. sygn. akt P 43/12 nie dokonał wymaganej oceny, czy zachodzi obawa, że skarżący jako podejrzany o czyn z art. z art. 217 § 1 Kodeksu karnego, może stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji przeprowadził prawidłową, zgodną z prawem ocenę legalności zaskarżonej czynności materialno-technicznej odebrania broni i amunicji skarżącemu, a w konsekwencji zasadnie uznał, iż brak było podstaw do jej zakwestionowania. Dlatego też słusznie oddalił wniesioną skargę, prawidłowo stosując konstrukcję prawną z art. 151 p.p.s.a. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej nie było podstaw do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. W sprawie tej mamy do czynienia z czynnością materialno-techniczna z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a więc w przypadku uwzględnienia skargi na taka czynność zastosowanie winien mieć art. 146 § 1 p.p.s.a., którego w skardze kasacyjnej nie powołano, zaś norma art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. ma jedynie odpowiednie zastosowanie. Tak więc zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. nie został w tej sprawie właściwie sformułowany, zaś Naczelny Sąd Administracyjny nie może samodzielnie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej. Nie jest usprawiedliwiony zarzut zarówno naruszenia art. 133 § 1 jak i art. 134 § 1 p.p.s.a. przywołany także w skardze kasacyjnej. Zgodnie z art. 133 § 1 zdanie 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania. Skoro wyrok wydawany jest na podstawie akt sprawy, to badając legalność zaskarżonej decyzji sąd ocenia jej zgodność z prawem materialnym i procesowym w aspekcie całości zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego. Powołany przepis mógłby natomiast zostać naruszony, gdyby sąd wyszedł poza ten materiał. W tej sprawie jednak tak się nie stało, więc trudno w okolicznościach rozpoznawanej sprawy skutecznie zarzucić Sądowi pierwszej instancji naruszenie ww. normy. Z kolei z treści art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika obowiązek sądu administracyjnego pierwszej instancji do pełnego zbadania zgodności z prawem zaskarżonego aktu w granicach danej sprawy, niezależnie od treści i zarzutów skargi. Wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie Sąd pierwszej instancji przeprowadził taką właściwą kontrolę zasadnie uznając, że zaskarżona czynność materialno-techniczna w pełni odpowiada prawu. Ze stanowiskiem tym Naczelny Sąd Administracyjny zgadza się. Dlatego też uwzględniając dotychczasowe rozważania Naczelny Sąd Administracyjny, wobec nieusprawiedliwionych zarzutów skargi kasacyjnej, oddalił ją na podstawie art. 184 p.p.s.a.