I OSK 1724/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędzia del. WSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 16 marca 2017 r. o sygn. akt II SA/Sz 1050/16 ze skargi W.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 20 lipca 2016 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 16 marca 2017 r. (sygn. akt II SA/Sz 1050/16), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę W.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 20 lipca 2016 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Decyzją z dnia 7 kwietnia 2016 r., Starosta Policki, działając na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2016 r. poz. 627 ze zm., zwanej dalej: "u.k.p."), cofnął W.G. uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii "T" z uwagi na stwierdzenie u strony przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kategorii "A", "B", "T". (orzeczenie psychologiczne z dnia 16 marca 2015 r. nr 105/2015/K). W wyniku zaś rozpoznania odwołania W.G., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie, decyzją z dnia 20 lipca 2016 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. b) u.k.p., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu stanowiska Kolegium wyjaśniło, że w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia psychologicznego istnienia przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami, starosta ma obowiązek wydania decyzji cofającej kierowcy uprawnienia do kierowania pojazdami. Organ nie dokonuje samodzielnie żadnych ustaleń co do stanu zdrowia kierowcy, jak również nie jest uprawniony do oceny okoliczności, na podstawie których wydane zostało właściwe orzeczenie psychologiczne. Ma on jedynie obowiązek uwzględnić treść takiego orzeczenia poprzez wydanie decyzji w przedmiocie cofnięcia prawa jazdy w sytuacji, gdy stwierdzono w nim przeciwwskazania psychologiczne do kierowania pojazdami. Skoro więc w niniejszej sprawie orzeczenie psychologiczne zostało wydawane w oparciu o przepisy ustawy o kierujących pojazdami oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 8 lipca 2014 r. w sprawie badań psychologicznych osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, kierowców oraz osób wykonujących pracę na stanowisku kierowcy (Dz. U. z 2014 r. poz. 937, ze zm.), organ miał obowiązek je uwzględnić i wydać rozstrzygnięcie w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Odnosząc się do okoliczności podniesionych w odwołaniu, Kolegium wskazało, że o istnieniu przeciwwskazań psychologicznych przesądza wyłącznie ostateczne orzeczenie psychologiczne, wydane w określonym trybie, nie zaś wyniki badania sądowo-psychiatrycznego, przeprowadzonego na potrzeby postępowania sądowego. Ponadto organ zauważył, że chociaż odwołujący się był ponownie (w orzeczeniu psychologa określono termin ponownego badania na dzień 16 maja 2016 r.) to jednak na znajdującym się w aktach sprawy orzeczeniu psychologicznym z dnia 16 marca 2015 r. nr [...], stanowiącym podstawę wydania zaskarżonej decyzji organu I instancji, nie podano terminu kolejnego badania. Poza tym odwołujący się nie przedłożył w ogóle orzeczenia, na które się powoływał oraz – co było istotne - ww. orzeczenie psychologiczne zostało wydane na okres, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 2 oraz art. 16 ust. 3 u.k.p. Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 20 lipca 2016 r. wniósł W.G., zarzucając jej naruszenie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. b) u.k.p. oraz art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie faktu, że na orzeczeniu psychologicznym z dnia 14 maja 2015 r. nr 610/2015 wyznaczono kolejny termin badania na dzień 14 maja 2016 r. a które to badanie nie zostało przeprowadzone. Zdaniem skarżącego, nie doszło więc do wydania ostatecznego orzeczenia psychologicznego, które mogło być podstawą do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie wnosiło o jej oddalenie. W piśmie procesowym z dnia 6 marca 2017 r. ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego dodatkowo zarzucił organom obu instancji naruszenie: art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 16 ust. 3, art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. b) w zw. z art. 11 ust.1 pkt 2 lit. b) u.k.p. Wskazał przy tym na niespójność znajdujących się w aktach sprawy dokumentów: orzeczenia psychologicznego z dnia 16 marca 2015 r. nr [...] wydanego przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy Zachodniopomorskie Centrum Leczenia i Profilaktyki oraz orzeczenia lekarskiego z dnia 14 maja 2015 r. nr [...] wydanego przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy Zachodniopomorskie Centrum Leczenia i Profilaktyki, które to orzeczenie nie było – jego zdaniem - ostateczne. Oddalając skargę – na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369) – Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, iż była ona nieuzasadniona. Na wstępie Sąd przytoczył treść art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. b) i art. 84 ust. 5 u.k.p. oraz stwierdził, że w świetle powołanych przepisów organ w przypadku stwierdzenia na podstawie ostatecznego orzeczenia psychologicznego istnienia przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem ma nie tylko prawo, lecz i bezwzględny obowiązek wydać decyzję cofającą kierowcy uprawnienia do kierowania pojazdami. Decyzje wydawane bowiem w trybie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a) i b) u.k.p. stanowią akty o charakterze związanym, czyli takie, które nie zależą od uznania organu. Skoro w niniejszej sprawie z ustaleń organów potwierdzonych zebranym materiałem dowodowym w postaci ostatecznego orzeczenia psychologicznego z dnia 16 marca 2015 r. nr [...], wydanego przez psychologa w stosunku do skarżącego W.G., wynikało, iż w stosunku do strony zachodziły przeciwwskazania psychologiczne do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kategorii "A", "B", "T", to - w ocenie Sądu - Starosta Policki zobowiązany był do wydania decyzji cofającej skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami określonej kategorii, w tym przypadku "T". Odnosząc się do zarzutu dotyczącego orzeczenia lekarskiego z dnia 14 maja 2015 r. Nr [...], Sąd podkreślił, że nie mógł on zostać uwzględniony, ponieważ w przedmiotowym postępowaniu ocenie podlegała decyzja wydana w oparciu o orzeczenie psychologiczne, a nie lekarskie. W związku z tym orzeczenie to nie mogło stanowić podstawy oceny zasadności wydanych w sprawie decyzji. W skardze kasacyjnej, zaskarżając powyższy wyrok w zakresie oddalającym skargę, W.G. zarzucił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie naruszenie: I. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: 1) art. 151 p.p.s.a. - poprzez jego błędne zastosowanie i jednocześnie art. 145 § 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a - poprzez jego niezastosowanie w zw. z art. 11 ust. 1 pkt 2 lit. b, art. 13 ust. 1 pkt. 2, art. 16 ust. 3, art. 79 ust. 1 i 2, art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. b) u.k.p. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., co skutkowało tym, iż: - WSA w Szczecinie oddalił skargę, a powinien był uchylić zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzającą, ponieważ w sprawie wydano dwa orzeczenia lekarskie na podstawie ustawy o kierujących pojazdami, z których w jednym wprost wskazano, że aby stało się "ostateczne", musi zostać przeprowadzone kolejne badanie lekarskie, a to nie miało miejsca, - nie zbadano sprawy dogłębnie i wnikliwie, nie wyjaśniając wszystkich istotnych okoliczności i aspektów koniecznych do rozstrzygania w sposób ostateczny o pozbawieniu uprawnień do kierowania pojazdami o kategorii "T", - pominięto najważniejszy w sprawie fakt, iż Starosta Policki skierował skarżącego wyłącznie na badania zakończone orzeczeniem z dnia 14 maja 2015 r., a nie orzeczeniem z dnia 16 marca 2015 r., - pominięto w sprawie okoliczność, iż przywołane przez organy administracyjne przepisy nie znajdują zastosowania do sytuacji cofnięcia uprawnień kategorii "T" do kierowania pojazdami, - Sąd I instancji w sposób nieuprawniony przyjął, że nie miało znaczenia orzeczenie lekarskie z dnia 14 maja 2015 r. i że Starosta Policki winien wydać swoje rozstrzygnięcie wyłącznie w oparciu o jedno orzeczenie z dnia 16 marca 2015 r., - błędne uznanie, iż w sprawie znaczenie ma orzeczenie psychologa, a nie ma znaczenia orzeczenie lekarskie, - błędne uznanie, iż badanie zakończone orzeczeniem lekarskim z dnia 14 maja 2015 r. nr [...] nie zostało wydane w określonym trybie ustawy o kierujących pojazdami i rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 8 lipca 2014 r., podczas, gdy wprost z orzeczenia wynika, iż wydano je po przeprowadzeniu badania lekarskiego na podstawie ustawy o kierujących pojazdami, - ostatecznie odmówiono wzięcia pod uwagę orzeczenia lekarskiego z dnia 14 maja 2015 r. nr [...], - nie odniesiono się w ogóle do części zarzutów podniesionych przez skarżącego w toku postępowania przed Sądem I instancji, tj. iż przepisy art. 13 ust. 1 pkt 2 i art. 16 ust. 3, art. 79 u.k.p. nie odnoszą się do kategorii "T", 2) art. 141 § 4 p.p.s.a w zw. z art. art. 11 ust. 1 pkt 2 lit. b) oraz art. 79 ust. 1 i 2 u.k.p.- poprzez zupełne nieodniesienie się do zarzutów dot. zastosowania przez organy administracyjne przepisów prawa niedotyczących kategorii "T" w zakresie kierowania pojazdami; II. naruszenie prawa materialnego: 1) art. 13 ust. 1 pkt 2 i art. 16 ust. 3 u.k.p. - poprzez ich błędne zastosowanie w niniejszej sprawie, ponieważ przepisy te nie dotyczą uprawnień kategorii "T", 2) art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. b) w z w. z art. art. 11 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.k.p.- poprzez błędne uznanie, iż orzeczenie psychologiczne przesądza o prawie do posiadania bądź o cofnięciu uprawnień kategorii "T". W oparciu o wskazane podstawy kasacyjne skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie oddalającym skargę i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji wraz z zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W przypadku oddalenia skargi kasacyjnej wniesiono o przyznanie pełnomocnikowi skarżącego kosztów zastępstwa procesowego powiększonych o obowiązująca stawkę podatku VAT. Ponadto skarżący - na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – zrzekł się rozprawy i wniosił o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. Odpowiedź na skarge kasacyjną nie została wniesiona. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 - dalej zwanej: "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, a które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Tak więc postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie sprowadzało się wyłącznie do badania zasadności podstaw kasacyjnych, przytoczonych w skardze kasacyjnej. Kluczowe znaczenie w analizowanym stanie faktycznym miała okoliczność, iż przedmiotem kontroli Sądu I instancji była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 20 lipca 2016 r. weryfikująca decyzję Starosty Polickiego z dnia 7 kwietnia 2016 r., której materialną podstawę stanowił art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami. Zgodnie nowiem z art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. b) u.k.p., starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia psychologicznego istnienia przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem. Zawarte w powyższej regulacji sformułowanie "starosta wydaje decyzję", wskazuje zaś na bezwzględnie obowiązujący charakter tego przepisu, nakazujący organowi ściśle określone zachowanie. Wydanie decyzji cofającej uprawnienia do kierowania pojazdami nie zostało zatem pozostawione swobodnemu uznaniu organu i jego ocenie co do zasadności wydania takiego rozstrzygnięcia. Wręcz przeciwnie, w przypadku uzyskania przez organ informacji o ostatecznym orzeczeniu psychologicznym, w którym stwierdzono istnienie przeciwwskazań do kierowania pojazdami w stosunku do strony postępowania, starosta zobligowany jest przez ustawodawcę do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. Powyższe prowadzi do wniosku, że omawiana okoliczność stanowi jedyną przesłankę dopuszczalności wydania decyzji przez organ na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. b) u.k.p., niezależną od jakichkolwiek innych przyczyn. Szczegółowe warunki, tryb i sposób przeprowadzania badań psychologicznych w zakresie psychologii transportu określa natomiast rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 8 lipca 2014 r. w sprawie badań psychologicznych osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, kierowców oraz osób wykonujących pracę na stanowisku kierowcy (Dz. U. z 2014 r., poz. 937 - dalej zwane: "rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 8 lipca 2014 r."). W myśl przepisów tego rozporządzenia, po przeprowadzeniu badania psychologicznego w zakresie psychologii transportu uprawniony psycholog dokonuje analizy i interpretacji wyników oraz przekazuje osobie badanej informację o wynikach przeprowadzonego badania (§ 4 ust. 3) oraz wydaje orzeczenie psychologiczne według wzoru określonego odpowiednio w załącznikach nr 1 – 4 do tego rozporządzenia (§ 6 ust. 1). Oryginał orzeczenia psychologicznego otrzymuje osoba badana, a kopię dołącza się do dokumentacji badania psychologicznego (§ 6 ust. 2). Tryb odwoławczy od orzeczenia psychologicznego w zakresie psychologii transportu określają zaś przepisy ustawy o kierujących pojazdami. Stosownie więc do art. 84 ust. 2 i 3 u.k.p., osoba badana, która nie zgadza się z treścią orzeczenia psychologicznego może w terminie 14 dni od jego otrzymania, wystąpić o przeprowadzenie ponownego badania psychologicznego do wojewódzkiego ośrodka medycyny pracy, właściwego ze względu na miejsce zamieszkania osoby badanej, składając stosowny wniosek za pośrednictwem uprawnionego psychologa, który wydał orzeczenie. Z art. 84 ust. 5 u.k.p. wynika ponadto, że w przypadku gdy orzeczenie psychologiczne zawiera przeciwwskazania, kopię orzeczenia uprawniony psycholog przesyła jednostce wykonującej ponowne badanie, jeżeli osoba złożyła wniosek o przeprowadzenie ponownego badania, w przeciwnym zaś razie – właściwemu staroście, po upływie 14 dni od daty badania, jeżeli wniosek o jego ponowne przeprowadzenie nie został złożony. Wyżej wymieniona regulacja jednoznacznie określa tryb weryfikacji orzeczeń psychologicznych zawierających przeciwwskazania do kierowania pojazdem. Odnosząc powyższe do stanu rozpoznawanej sprawy wskazać trzeba, że podstawą wszczęcia postępowania administracyjnego było w tym przypadku pismo Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy Zachodniopomorskiego Centrum Leczenia i Profilaktyki w Szczecinie informujące Starostę Polickiego o wydaniu przez uprawnionego psychologa, na podstawie art. 82 ust. 1 pkt 5 u.k.p., orzeczenia z dnia 16 marca 2015 r. nr [...], stwierdzającego w stosunku do skarżącego istnienie przeciwwskazań do kierowania pojazdami w zakresie kategorii "A","B", "T". Do pisma dołączono jednocześnie kopię powyższego orzeczenia. Starosta, będąc więc związany tym orzeczeniem, a ściślej jego wynikiem w postaci "istnienia przeciwwskazań", prawidłowo zastosował dyspozycję przepisu art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. b) u.k.p., wydając decyzję o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami kategorii "T". Jak wyżej wspomniano, gramatyczna wykładnia art. 84 u.k.p. nasuwa bowiem jednoznaczny wniosek, że starosta jest związany orzeczeniem psychologicznym o istnieniu przeciwwskazań do kierowania pojazdami, które nie zostało zweryfikowane w trybie określonym w ustępie 2 i 3 tego artykułu, czyli osoba badana nie skorzystała z możliwości wystąpienia z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez wojewódzki ośrodek medycyny pracy. W sprawie, nie budzi przy tym wątpliwości, że skarżący z trybu odwoławczego nie skorzystał, będąc przy tym prawidłowo poinformowany o takiej możliwości, a co wynika wprost z treści pouczenia znajdującego się w orzeczeniu, które strona otrzymała. Z tego też względu, za zasadne należy uznać stwierdzenie Sądu I instancji, iż przedstawione przez skarżącego orzeczenie lekarskie z dnia 14 maja 2015 r. nie mogło zostać uwzględnione i stanowić podstawy oceny zasadności wydanych w sprawie decyzji. Nie dotyczyło ono bowiem przeciwwskazań psychologicznych, które stanowiły podstawę do wydania decyzji w przedmiotowej sprawie, lecz przeciwwskazań zdrowotnych, które miałyby znaczenie w przypadku, gdyby rozstrzygnięcie organu było podjęte w oparciu o art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.k.p. Sytuacja taka jednak w analizowanej sprawie nie zaistniała, stąd też zarzut naruszenia przepisów postępowania art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., dodatkowo przy tym częściowo błędnie sformułowany i zakwalifikowany (wskazanie naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez jego niezastosowanie, tj. art. 11 ust. 1 pkt 2 lit. b, art. 13 ust. 1 pkt. 2, art. 16 ust. 3, art. 79 ust. 1 i 2, art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. b u.k.p.), był nieuzasadniony. Przechodząc na tle tych wyjaśnień, do kolejnych zarzutów skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż nieusprawiedliwione jest stanowisko także skarżącego, że orzeczenie psychologiczne, w którym stwierdzono przeciwwskazania psychologiczne do kierowania pojazdem, nie przesądza o prawie do posiadania bądź cofnięciu uprawnień kategorii "T" prawa jazdy, a w związku z tym również zarzut naruszenia art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. b) u.k.p. w zw. z art. 11 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.k.p. nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Pomimo bowiem iż, wskazany przepis art. 11 u.k.p. nie wymaga od osoby ubiegającej się o wydanie prawa jazdy kategorii AM, A1, A2, A, B1, B, B+E lub T uzyskania orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, to jednak regulacja, dotycząca cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami w stosunku do osób, które już je posiadają, (określona w art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. b) u.k.p. i mająca w niniejszej sprawie zastosowanie) takich wyłączeń odnośnie kategorii prawa jazdy już nie przewiduje. Powyższe prowadzi zaś do wniosku, iż art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. b) u.k.p. odnosi się do każdej z kategorii prawa jazdy, wymienionej w art. 6 u.k.p., uprawniającej do kierowania pojazdami silnikowymi, a więc również do kategorii "T". Za taką wykładnią, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przemawia przy tym przede wszystkim przesłanka bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Niedomagania psychofizyczne kierowcy są bowiem ważnym czynnikiem wpływającym na zagrożenie w ruchu drogowym a w takiej sytuacji istotną rzeczą staje się nie tylko kwestia dopuszczenia do udziału w ruchu w charakterze kierujących osób nie mających wymaganego stanu zdrowia, ale także eliminowanie z ruchu tych, którzy utracili m.in. warunki psychofizyczne, co zostało potwierdzone stosownym orzeczeniem. W niniejszej sprawie takie orzeczenie zostało wydane, w związku z czym cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami było uzasadnione. Z uwagi na wskazaną argumentację, nie sposób także uznać, aby Sąd Wojewódzki dopuścił się naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 11 ust. 1 pkt 2 lit. b) oraz art. 79 ust. 1 i 2 u.k.p. poprzez nieodniesienie się do zarzutów skargi, dotyczących zastosowania przez organy przepisów prawa nie dotyczących kategorii "T" w zakresie kierowania pojazdami. Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Powyższą normę można zatem naruszyć wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się Sąd I instancji, wydając zaskarżone orzeczenie, a wada ta wyklucza kontrolę kasacyjną orzeczenia lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu, albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Obowiązek zaś odniesienia się do zarzutów zawartych w skardze nie oznacza jeszcze, że sąd jest zobowiązany do odniesienia się do każdego z argumentów strony skarżącej. Wystarczy, gdy z wywodów uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, dlaczego - w ocenie sądu - nie doszło do naruszenia prawa, wskazanego w skardze. W przedmiotowej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy wymienione w art. 141 § 4 p.p.s.a., w tym w szczególności stanowisko Sądu I instancji, co do legalności zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie analizowanej pod kątem zgodności z obiektywnie obowiązującym porządkiem prawnym. Kwestionowanie prawidłowości uzasadnienia wyroku tylko dlatego, że Sąd nie odniósł się zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego, które w istocie nie miały w przedmiotowej sprawie zastosowania, należy więc uznać za nieusprawiedliwione. Odnosząc się do zaś zarzutu naruszenia art. 13 ust. 1 pkt 2 i art. 16 ust. 3 u.k.p., stwierdzić należy, że jest on co prawda zasadny, aczkolwiek pozostał bez wpływu na prawidłowość wydanych w sprawie rozstrzygnięć. Wskazane wyżej przepisy zostały przywołane w uzasadnieniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 20 lipca 2016 r. w przedmiocie cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami kategorii "T". Jednak, jak wynika z ich treści, dotyczą one terminu ważności wydanego prawa jazdy w zakresie kategorii C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D lub D+E (art. 13 ust. 1 pkt 2 u.k.p.) oraz okresu, na jaki wydawane jest pozwolenie na kierowanie tramwajem (art. 16 ust. 3 u.k.p.). Regulacje te, co słusznie zauważył skarżący, nie miały więc w rozpoznawanej sprawie zastosowania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uchybienie to nie mogło jednak przesądzić o wadliwości kontrolowanej przez Sąd I instancji decyzji Kolegium. Z istoty bowiem aktu administracyjnego, jakim jest decyzja wynika, że sytuację prawną strony kształtuje przede wszystkim rozstrzygnięcie zawarte w tej decyzji, a nie samo uzasadnienie, które w okolicznościach niniejszej sprawy - jest znacznej części prawidłowe. Treść zaskarżonej decyzji rozstrzyga wyłącznie o cofnięciu skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii "T". Organ nie określił zatem żadnego okresu, na jaki uprawnienie zostało cofnięte. Z tych też względów, nie sposób uznać, iż wskazanie w końcowej części uzasadnienia powyższych przepisów mogło podważyć prawidłowość podjętej przez organ decyzji. Mając powyższe rozważania na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny - na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji.