V SA/Wa 728/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA - Beata Krajewska, Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), Protokolant: - sekr. sąd. Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi [...] [...] na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARIMR w [...] z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego: oddala skargę. S. W. złożył w Biurze Powiatowym ARiMR w S. wniosek o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego i o przyznanie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. We wniosku zadeklarował grunty rolne o łącznej powierzchni 7,11 ha. Wobec wykrycia w wyniku kontroli krzyżowej niezgodności dotyczącej działek o nr ewidencyjnych [...] i [...], wnioskodawcę wezwano do złożenia wyjaśnień. Niezgodność wynikała z faktu zadeklarowania wymienionych działek do płatności przez innego rolnika. Zgodnie z oświadczeniem strony, weszły one w jego posiadanie i są uprawiane na mocy umowy dzierżawy datowanej na [...] sierpnia 2012 r. Dla wyjaśnienia zaistniałych wątpliwości przeprowadzona [...] września 2013 r. została przeprowadzona rozprawa administracyjna, na której przesłuchano świadków. Ponadto dopuszczono jako dowód umowę dzierżawy zawartą między Z W. – właścicielem przedmiotowych działek – a R. O., poprzednim ich dzierżawcą. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w S. wydał [...] marca 2014 r. decyzję nr [...], którą odmówił przyznania stronie przyznania płatności i nałożył na nią sankcję. Decyzja ta została uchylona przez Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR decyzją nr [...] z [...] czerwca 2014 i przekazana do ponownego rozpatrzenia, celem dalszego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Ponownie rozpatrując sprawę, organ I instancji przesłuchał dodatkowych świadków na okoliczność prowadzenia działań rolniczych na obszarze spornych działek. Następnie Kierownik Biura wydał decyzję nr [...] z [...] stycznia 2015 r., którą odmówił stronie przyznania płatności ONW nakładając sankcję. Strona odwołała się od tej decyzji kwestionując ustalenia faktyczne dokonane przez organ. Dyrektor decyzją nr [...] z [...] czerwca 2015 r. uchylił rozstrzygnięcie organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Po dokonaniu dodatkowych ustaleń, Kierownik Biura decyzją z [...] lipca 2015 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 7 ust. 1 i 2, art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2012, poz. 1164, z późn. zm.) w związku z art. 58 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z 30 listopada 2009 ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316, str. 1); dalej: Rozporządzenie Nr 1122/2009 odmówił Wnioskodawcy przyznania jednolitej płatności obszarowej i nałożył sankcję w wysokości 2349,75 zł, oraz uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni upraw podstawowych. W uzasadnieniu tej decyzji Kierownik stwierdził, że przeprowadzone postępowanie dowodowe pozwoliło na ustalenie, że zgłoszone przez Wnioskodawcę działki nr [...] i [...] nie były przez niego użytkowane rolniczo, a zatem brak jest podstaw do przyznania płatności. Strona złożyła odwołanie od powyższej decyzji, kwestionując zarówno stan faktyczny ustalony przez organ w sprawie, jak i zarzucając wybiórczą i stronnicza ocenę materiału dowodowego. Decyzją z [...] września 2015 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, z późn. zm.); zwanej dalej: k.p.a., Dyrektor utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Kierownika z [...] lipca 2015 r. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji podkreślił, że jednym z obowiązkowych elementów dla przyznania jednolitej płatności obszarowej jest posiadanie działek, co do których wnioskuje się o udzielenie pomocy, w ciągu całego roku, za który złożony jest wniosek. Jednakże posiadanie jest w tym przypadku rozumiane węziej niż w znaczeniu cywilistycznym, a oprócz faktycznego władania gruntem konieczny jest jeszcze element użytkowania rolniczego gruntu. Tymczasem w toku postępowania ustalono, że w okresie, za który złożono przedmiotowy wniosek czyli 2013 r. Strona ww. działek nie użytkowała rolniczo, nie miała realnego wpływu na sposób prowadzenia działalności rolniczej na tych gruntach, a dokonywane przez nią czynności w postaci jednokrotnego wysiewu nawozu oraz jednokrotnego dokonania wykoszenia traw były czynnościami incydentalnymi, nie świadczącymi o faktycznym rolniczym użytkowaniu działki. W międzyczasie na spornych działkach był prowadzony regularny wypas zwierząt przez poprzedniego dzierżawcę. Ponadto organ ustalił, że powierzchnia użytków rolnych na działce nr [...] pierwotnie zadeklarowanej jako działka B, a następnie w wyniku korekty jako działki BB i B wynosząca 1,56 ha jest większa od powierzchni ewidencyjno-gospodarczej dla tej działki wynoszącej 1,27 ha. Różnica w powierzchni działki wyniosła 0,29 ha. Organ powołał się na treść art. 58 akapit pierwszy Rozporządzenia nr 1122/2009, zgodnie z którym jeżeli różnica między powierzchnia zadeklarowaną a stwierdzoną przekracza 3% lub 2ha, lecz nie więcej niż 20% powierzchni stwierdzonej, wówczas kwota, jaka ma być przyznana, zostaje pomniejszona w danym roku o kwotę przypadająca na dwukrotną wykryta różnicę. Jeżeli różnica ta przekracza 20%, ale nie jest większa niż 50%, następuje odmowa przyznania płatności. Natomiast w przypadku przekroczenia przez różnicę 50% rolnika wyklucza się również z otrzymywania pomocy do wysokości równej kwocie odpowiadającej różnicy między obszarem zadeklarowanym a zatwierdzonym zgodnie z art. 57 niniejszego rozporządzenia. Kwota ta zostaje odliczona zgodnie z art. 5b rozporządzenia Komisji (WE) nr 885/2006. Jeśli nie jest możliwe odliczenie całej kwoty zgodnie z wymienionym artykułem w ciągu trzech kolejnych lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym dokonano ustalenia, pozostałe saldo zostaje anulowane. Jako że Wnioskodawca zadeklarował powierzchnię gruntów 7,11 ha, natomiast powierzchnia stwierdzona wynosiła 4,28 ha, a zatem łączna różnica wyniosła 66,1215%, w sprawie należało odmówić przyznania płatności podstawowej, oraz uzupełniającej, a nałożona sankcja wyniosła 2349,75 zł i stanowiła iloczyn stawki do 1 ha – 830,30 zł oraz powierzchni różnicy pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną a stwierdzoną. Odnosząc się do zarzutów strony, organ zaznaczył, że na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego niemożliwym było wyciągnięcie innych wniosków i wydanie innej decyzji niż zapadła. W odniesieniu zaś do zgromadzonych zeznań świadków, organ zaznaczył, że za niewiarygodne uznano jedynie zeznania K. K., która nie była w stanie jednoznacznie stwierdzić, na których działkach był prowadzony wypas zwierząt hodowlanych R. O.. Strona złożyła na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie w całości oraz przyznanie dochodzonych płatności. W skardze podniesiono zarzuty naruszenia: – art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz. 427, z późn. zm.) poprzez błędne przyjęcie i uznanie, iż skarżącemu nie przysługują płatności; – art. 7 ust. 1 i 6 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego poprzez błędne jego zastosowanie w sprawie, co doprowadziło do uznania sprzecznego ze stanem faktycznym, tj. nie posiadania przez skarżącego działek nr 431 i 432 na dzień 31 maja 2013 r.; – art. 6, 7 i 77 k.p.a. poprzez nierozpoznanie wszystkich dowodów, powołanie wybiórczych okoliczności, brak odniesienia się do wszystkich okoliczności wskazywanych w sprawie i świadczących na korzyść skarżącego, co doprowadziło do przekroczenia granic swobodnego uznania administracyjnego i błędnego przyjęcia, iż skarżący nie posiadał spornych działek na dzień 31 maja 2013 r.; naruszenie obejmuje również błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydanej decyzji, poprzez przyjęcie, że: a) skarżący nie był użytkownikiem i nie uprawiał gruntów zgłoszonych do płatności, pomimo posiadania umowy dzierżawy z właścicielem, b) odmowy uznania, że to on dokonywał znaczących zabiegów agrotechnicznych utrzymujących grunt w dobrej kulturze rolnej; uchybienie w postaci braku przeprowadzenia kontroli organu na gruncie, co doprowadziło do sprzeczności ustaleń faktycznych z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlega zgodność aktów administracyjnych zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta dokonywana jest przy tym według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu może nastąpić wówczas, gdy zostanie spełniona przynajmniej jedna z przesłanek, o których mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.); dalej: "p.p.s.a.". Dodać należy, że zgodnie z art. 134 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zdaniem Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, mając na uwadze ww. kryteria kontroli sądowej, stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. W niniejszej sprawie, jak prawidłowo wskazują organy ARiMR zastosowanie mają przepisy powoływanej ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2012 r., poz. 1164, z późn. zm.). Na podstawie art. 7 ust. 1 tej ustawy rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009, jeżeli: - posiada w tym dniu działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku nr VII do rozporządzenia nr 1121/2009, z tym że w przypadku zagajników o krótkiej rotacji działka rolna powinna obejmować jednolitą gatunkowo uprawę o powierzchni co najmniej 0,1 ha; - wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; - przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; - został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Zgodnie z art. 7 ust 4 ustawy wysokość płatności bezpośredniej, płatności uzupełniającej, zwanych dalej "płatnościami obszarowymi", w danym roku kalendarzowym, ustala się jako iloczyn powierzchni kwalifikującej się do tych płatności i stawek płatności obszarowych na 1 ha tej powierzchni, po uwzględnieniu zmniejszeń lub wykluczeń wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości oraz niezgodności. W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości we wniosku dotyczących przekroczenia powierzchni wnioskowanej do przyznania płatności w stosunku do powierzchni uprawnionej do przyznania płatności, stosuje się przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. L [...] z dnia [...].12.2009 r.). Zgodnie z art. 7 ust. 1a ustawy o płatnościach, jednolita płatność obszarowa przysługuje do powierzchni gruntów rolnych nie większej niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 1122/2009, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, że posiadanie w rozumieniu art. 7 ust 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego należy odczytywać w drodze wykładni celowościowej, z uwzględnieniem krajowych i wspólnotowych przepisów dotyczących płatności do gruntów rolnych. W tym stanie pojęcie posiadania gruntów rolnych, w rozumieniu ustawy o płatnościach bezpośrednich, należy rozumieć jako faktyczne użytkowanie gruntów rolnych (tak np. WSA w Łodzi w wyroku z dnia 05-03-2014 r., sygn. III SA/Łd 1259/13, WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 17-07-2007 r., sygn. akt 1 SA/Gd 283/07, WSA w Warszawie w wyroku z dnia 24-04-2013 r., sygn. akt VIII SA/Wa 8/13). Zatem, aby zostać beneficjentem pomocy w ramach przedmiotowej płatności nie wystarczy być posiadaczem (samoistnym) działek rolnych w rozumieniu kodeksu cywilnego, ale należy je również rolniczo użytkować. Istotą przedmiotowych płatności jest więc to, że są one przyznawane osobie, która rzeczywiście użytkuje grunty, tzn. decyduje, jakie rośliny uprawiać, jakich dokonywać zabiegów agrotechnicznych, zbiera plony, utrzymuje te grunty zgodnie z normami dobrej kultury rolnej. W ocenie Sądu, organy obu instancji wykazały, iż skarżący nie posiadał gruntów rolnych w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, to jest nie użytkował ich rolniczo z wyłączeniem osób trzecich. Organ I instancji ustalił, że wnioskodawca wysiał dwa worki nawozu wiosną 2013 r., a także na jego zlecenie Z. B. wykonał pokos jednej z działek w sierpniu 2013 r. Trafnie oceniono powyższe czynności jako jednorazowe, które nie mogą stanowić potwierdzenia stanowiska strony skarżącej co do posiadania realnego wpływu na sposób użytkowania przedmiotowych działek. Należy zauważyć, iż skarżący przyznał w trakcie rozprawy administracyjnej w dniu 18 września 2013 r. (k. 86 akt adm.), że na działce 431 nie było trawy nadającej się do koszenia, a to z uwagi na prowadzony tam wypas krów przez R. O., co potwierdzili świadkowie: B. W., R. P., J. S. i K. M. (k. 76, 78, 224 i 226 akt adm.). Organy orzekające w sprawie ustaliły ponadto, iż dokonany w kwietniu wysiew nawozu był czynnością pozorną i nieskuteczną, gdyż - jak wynika z zeznań Z. W. - nawóz stał w jego szopie od 10 lat, a jego ilość była zbyt mała, by mogła zaszkodzić zwierzętom, gdyby w tym czasie był prowadzony wypas. Za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 7 ust. 1 i 6 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Należy zaznaczyć, że wprawdzie organ bada posiadanie gruntów rolnych w dniu 31 maja danego roku, jednakże data ta ma znaczenie jedynie dla ustalenia wartości uprawnień do płatności. Rolnik zobowiązany jest bowiem do posiadania zgłoszonych przez siebie gruntów przez cały rok kalendarzowy i utrzymywania ich zgodnie z normami i z uwzględnieniem podstawowych, a w przypadku programu rolnośrodowiskowego podwyższonych wymogów. W konsekwencji rolnik powinien wykazać się posiadaniem zgłoszonych przez siebie gruntów przez cały rok kalendarzowy, w którym ubiega się o płatności. Na tej podstawie organ zasadnie wykluczył z wniosku działki [...] i [...] z uwagi na fakt, że strona nie posiadała ich i nie użytkowała rolniczo w 2013 r. w rozumieniu art. 7 ust 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania wskazać należy, iż zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 ww. ustawy do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy k.p.a. chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej, przy czym właśnie ust. 2 tego artykułu określa, że w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. Ponadto w ust. 3 tego artykułu znajduje się zapis, iż strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Treść ust. 2 i 3 cytowanego art. 3 ustawy tym samym określa obowiązki organu, zastępując tą regulacją przepisy zasad ogólnych wskazanych w art. 7 oraz art. 9 i 10 k.p.a., które tym samym nie znajdują zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Zgodnie ze wskazanymi regulacjami prawnymi należy podkreślić, że stanowiąc, iż organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, ustawodawca zdecydował się na odejście od zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w części drugiej art. 7 k.p.a., nakazującej organom administracji publicznej podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Konsekwencją odejścia od tej zasady jest również rezygnacja z zasady postępowania dowodowego, wyrażonej w art. 77 k.p.a. Stosownie do powyższego przepisu k.p.a., na organ administracji publicznej nałożony został obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, przy czym obowiązek ten należy rozumieć w ten sposób, że organ albo czyni to z własnej inicjatywy, jeżeli uważa za konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, albo gromadzi w aktach sprawy dowody wskazane lub dostarczone przez strony, jeżeli mają one znaczenie dla sprawy. Zatem to organy administracji publicznej "podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy", aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. W art. 3 ust. 2 pkt 2 obowiązek ten został ograniczony jedynie do rozpatrzenia materiału dowodowego (całego), wskazanego we wniosku oraz innych dokumentach dołączonych przez wnioskodawcę i innych uczestników postępowania. Na ARiMR nie ciąży natomiast obowiązek aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie uprawnienia wnioskodawcy do otrzymania płatności. W art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego chodzi przede wszystkim o dowody wskazane we wniosku oraz innych dokumentach dołączonych przez wnioskodawcę i ewentualnie innych uczestników postępowania. W postępowaniu w sprawie przyznania płatności to nie organ administracji publicznej, a posiadacz gruntów ma przedstawić wszystkie dowody niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Jest to zatem oparcie postępowania dowodowego w znacznym stopniu na dowodach przedstawionych przez stronę w toku postępowania, a tym samym przeniesienie ciężaru dowodowego na osobę, która z faktu wywodzi skutki prawne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 87/11). Należy wyjaśnić, iż, wbrew twierdzeniom skarżącego, w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania poprzez niepodjęcie wszelkich kroków w celu niezbędnego i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Skarżący nie wykazał w trakcie przeprowadzonych rozpraw administracyjnych, iż był w posiadaniu spornych działek w sposób trwały przez cały rok kalendarzowy. Wnioskodawca nie decydował bowiem o tym, w jaki sposób działki nr [...] i [...] będą użytkowane, nie wiedział, że został dokonany pokos na działce nr [...], a na działce nr [...] był prowadzony wypas bydła. Trafna jest zatem konstatacja organu odwoławczego, iż wykonanie wsiewki nawozu, względnie pokosu na jednej z działek nie mogły zostać uznane za czynności potwierdzające trwałe posiadanie i użytkowanie gruntów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Mając wszystkie powyższe okoliczności na uwadze, Sąd uznał, że organy administracji w sposób prawidłowy zebrały materiał dowodowy, należycie go oceniły, zaś wydane na jego podstawie decyzje odpowiadają prawu. Z tych względów, w oparciu o art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę.