II SA/Po 754/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi M. H. na postanowienie Wojewody z dnia 16 sierpnia 2016 r. Nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania; oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia 16 sierpnia 2016 r., nr [...] Wojewoda na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., dalej: K.p.a.) po rozpoznaniu odwołania R. H. od decyzji Starosty [...] z dnia 16 czerwca 2016 r. znak [...] nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A. C. pozwolenia na dobudowę segmentu bliźniaczego do istniejącego budynku mieszkalnego wraz z projektem elewacji istniejącej części oraz wewnętrzną instalacją gazową na działce nr [...] przy ul. [...] w G., stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzją z dnia 16 czerwca 2016 r. znak [...] nr [...] Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. C. pozwolenia na dobudowę segmentu bliźniaczego do istniejącego budynku mieszkalnego wraz z projektem elewacji istniejącej części oraz wewnętrzną instalacją gazową na działce nr [...] przy ul. [...] w G.. Wojewoda przytoczył treść art. 129 § 1 i 2 K.p.a., by następnie wskazać, że z akt sprawy wynika, iż powyższa decyzja organu I instancji została skutecznie doręczona pełnomocnikowi odwołującego – adw. A. G. w dniu 23 czerwca 2016 r. Zatem 14-dniowy termin do wniesienia odwołania mijał w dniu 7 lipca 2016 r., gdy tymczasem odwołanie zostało złożone w dniu 8 lipca 2016 r. W związku z okolicznością, że uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołani Wojewoda na podstawie art. 134 K.p.a. orzekł jak na wstępie. Skargę na powyższe postanowienie Wojewody wniosła M. H. reprezentowana przez pełnomocnika adw. A. G.. Zarzuciła organowi II instancji naruszenie art. 77 § 1 K.p.a. poprzez dokonanie błędnych ustaleń dotyczących terminu do wniesienia odwołania. W motywach skargi podniesiono, iż odwołanie od decyzji Starosty [...] zostało wniesione przez skarżącą, a nie jak mylnie przyjął Wojewoda przez R. H.. Skarżąca zaznaczyła, że otrzymała decyzję organu I instancji w dniu 24 czerwca 2016 r., a zatem termin do wniesienia odwołania mijał w dniu 8 lipca 2016 r., kiedy to odwołanie zostało wniesione. Zdaniem skarżącej, jeżeli Wojewoda powziął wątpliwości co do tego przez kogo odwołanie zostało wniesione winien podjąć działania mające na celu wyjaśnienie tychże wątpliwości. Jednocześnie wskazano, że z treści odwołania nie wynikało jednoznacznie od kogo ono pochodzi. Nie było więc podstaw by domniemywać, że pochodzi od R. H.. W odpowiedzi Wojewoda wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swe stanowisko. Sąd postanowieniem z dnia 31 października 2016 r. oddalił wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 – dalej P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), kontrola dokonywana przez sądy administracyjne sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy szczególne nie stanowią inaczej. Ewentualne stwierdzenie uchybień w działaniu administracji publicznej obliguje sąd do uchylenia postanowienia, stwierdzenia jego nieważności, bądź też stwierdzenia wydania postanowienia z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 P.p.s.a.). Sąd administracyjny, kontrolując działalność administracji publicznej, pozostaje zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. związany granicami sprawy, a nie granicami skargi. Dokonując, w tak zakreślonych granicach kognicji, oceny legalności zaskarżonego postanowienia Wojewody o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania Sąd uznał, że przy jego wydaniu nie doszło do naruszenia prawa. Zgodnie z art. 134 K.p.a., który stał się podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Przepis art. 129 § 1 K.p.a. określa zaś, że Odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. Odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie (art. 129 § 2 K.p.a.). Przypomnieć należy, iż wydając zaskarżone postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania Wojewoda uznał, że odwołanie to pochodzi od R. H. i zostało wniesione z jednodniowym uchybieniem określonego w art. 129 § 2 K.p.a. terminu. Sąd stanowisko organu odwoławczego w pełni podzielił. Wojewoda prawidłowo przyjął bowiem, że odwołanie sformułowane w piśmie datowanym na dzień 5 lipca 2016 r., a złożone w dniu 8 lipca 2016 r., pochodzi od R. H.. Zważyć należy, iż w zakończonym postępowaniu administracyjnym adwokat A. G. na podstawie pełnomocnictwa udzielonego w dniu 4 marca 2014 r. reprezentował R. H.. W odwołaniu z dnia 8 lipca 2016 r. adw. A. G., choć w nagłówku pisma nie wskazał w imieniu kogo występuje, to w samej treści odwołania wyraźnie wyraził wolę reprezentowania interesów R. H.. Podniósł bowiem, iż zaskarżona "decyzja zezwala na budowę budynku piętrowego przy granicy z nieruchomością p. H. . To dalece idąca ingerencja w jego prawo własności. Przy granicy nieruchomości istnieje bowiem nadal budynek gospodarczy należący do p. H. ." Zdaniem Sądu wobec tak jasnych sformułowań świadczących o tym, że odwołanie wniesione zostało w imieniu R. H., nie sposób uznać, że Wojewoda wydając zaskarżone postanowienie dopuścił się naruszenia art. 77 § 1 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie od kogo pochodzi odwołanie. W aktach sprawy administracyjnej organu I instancji brak jest nadto pełnomocnictwa udzielonego adw. A. G. do reprezentowania w tym postępowaniu M. H., zaś w skardze nie wskazano by pełnomocnictwo takowe było już w toku postępowania administracyjnego udzielone i przedłożone organowi postępowanie to prowadzącemu. Pełnomocnictwa takowego nie dołączono również do odwołania, co dodatkowo wskazuje, iż odwołanie to złożone zostało przez profesjonalnego pełnomocnika działającego w imieniu R. H., którego pełnomocnik ten reprezentował już na wcześniejszym etapie postępowania, między innymi składając skutecznie odwołanie od uprzedniej decyzji organu I instancji z dnia 29 lipca 2015 r. Przechodząc do kwestii stwierdzonego przez organ odwoławczy uchybienia terminu do wniesienia odwołania należało w pierwszej kolejności zbadać prawidłowość doręczeń decyzji organu I instancji. Starosta [...] swą decyzję z dnia 16 czerwca 2016 r. doręczył w dniu 21 czerwca M. C. – pełnomocnikowi inwestorki A. C., a następnie w dniu 23 czerwca 2016 r.: pełnomocnikowi R. H. – adw. A. G., M. H., za którą w trybie art. 43 K.p.a. odebrał jako dorosły domownik jej syn R. H., R. H. oraz A. C.. Zważyć należy, iż zgodnie z art. 40 § 2 K.p.a. jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. W takiej sytuacji doręczenie decyzji stronie ma wyłącznie walor informacyjny, a skutki związane z doręczeniem rozpoczynają się dopiero z datą skutecznego doręczenia pisma (orzeczenia) ustanowionemu przez stronę pełnomocnikowi (por. wyrok NSA z dnia 21 listopada 2014 r., I OSK 1855/13, Lex nr 1590998). W świetle powyższego doręczenie decyzji Starosty osobiście R. H. i A. C. miało jedynie charakter informacyjny. Prawidłowo zaś przyjął organ odwoławczy, że zarówno M. H., jak i R. H. 14-dniowy termin do wniesienia odwołania upływał w dniu 7 lipca 2016 r. Składając zatem odwołanie w dniu 8 lipca 2016 r. reprezentujący R. H. adw. A. G. uchybił terminowi określonemu w art. 129 § 2 K.p.a. Niejako na marginesie powyższych rozważań o charakterze zasadniczym zauważyć należy, iż wobec skutecznego doręczenia decyzji organu I instancji M. H. w trybie doręczenia zastępczego przewidzianym w art. 43 K.p.a. (pismo odebrał dorosły domownik R. H.) w dniu 23 czerwca 2016 r., również w stosunku do tej strony postępowania termin do złożenia odwołania upłynął w dniu 7 lipca 2016 r., co oznacza, iż nawet gdyby przyjąć za prawdziwe twierdzenia strony skarżącej, iż odwołanie złożone zostało przez adw. A. G. jako pełnomocnika M. H., to również należałoby uznać, iż nastąpiło to z uchybieniem terminu do jego wniesienia. który upłyną w dniu 7 lipca 2016 r., albowiem odwołanie wniesione zostało w dniu 8 lipca 2016 r. W świetle powyższego uznać należy, że istniały podstawy do zastosowania art. 134 K.p.a. i stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Dlatego Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił, o czym orzeczono w sentencji wyroku. Sąd orzekł na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 P.p.s.a., według którego sprawa może być rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie kończące postępowanie wydane w postępowaniu administracyjnym, a takowym postanowieniem jest orzeczenie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania.