I SA/Ke 579/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Rojek, Sędziowie Sędzia WSA Maria Grabowska, Sędzia WSA Danuta Kuchta (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Anna Szyszka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi J. R. na decyzję Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za rok 2012. 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; 2. umarza postępowanie administracyjne; 3. zasądza od Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. na rzecz J. R. kwotę 1336 (jeden tysiąc trzysta trzydzieści sześć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Dyrektor Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. (ARiMR, Agencja) decyzją z [...] r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w K. z [...] r. nr [...] w sprawie ustalenia J. R. kwoty nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012 w łącznej wysokości 3391,07 zł. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że 19 kwietnia 2012 r. S.B. złożyła wniosek o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w R. decyzją z [..] r. nr [...] przyznał wnioskodawczyni płatności w ramach systemów wsparci bezpośredniego na rok 2012 w wysokości 3391,07 zł. Przyznane środki finansowe zostały przekazane na rachunek bankowy wskazany przez producenta rolnego we wniosku o wpis do ewidencji producentów 18 stycznia 2013 r. Na podstawie zapisów aktu zgonu oraz pisma z Urzędu Stanu Cywilnego w B. organ ustalił, że S.B. zmarła 20 maja 2012 r., tj. przed wydaniem ww. decyzji. Mając na względzie zapisy art. 110 K.p.a. organ stwierdził, że decyzja z 27 listopada 2012 r. nie została skutecznie doręczona jej adresatowi. Po śmierci wnioskodawczyni płatności przekazane na rachunek zmarłej w kwocie 4085,59 zł (w tym 3391,07 zł tytułem płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz 694,52 zł tytułem płatności ONW) zostały wypłacone w kwocie 4080 zł przez J. R., która zajmowała się pochówkiem zmarłej - na pokrycie kosztów pogrzebu. Kierownik Agencji wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie ustalenia J. R. kwoty nienależnie pobranych środków finansowych zrealizowanych na rzecz S. B.. W dniu 4 kwietnia 2016 r. zgłosiła się J.R. i oświadczyła, że nie pobrała pieniędzy z dopłat, tylko pieniądze jako zasiłek pogrzebowy do wysokości przedstawionych faktur wraz z wydrukiem potwierdzenia wykonanej operacji w sesji kasjerskiej. Zasady przyznawania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na lata 2012 regulują przepisy ustawy z 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U.2012.1164), dalej "ustawa z 26 stycznia 2007 r." Przepisy tej ustawy wprowadzają szczególne zasady nabycia przez spadkobiercę praw do płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w art. 22 ust. 1, ust. 2 i ust. 9, którego treść organ przytoczył. J.R. nie występowała w terminie 7 miesięcy od dnia otwarcia spadku o wstąpienie do toczącego się postępowania w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012. W myśl art. 924 K.c. spadek otwiera się z chwilą śmierci spadkodawcy, natomiast spadkobierca nabywa spadek z chwilą otwarcia spadku (art. 925 K.c.). Oznacza to, że z chwilą śmierci należące do spadkodawcy prawa i obowiązki stają się spadkiem, który podlega przepisom prawa spadkowego, a data śmierci (chwila śmierci) spadkodawcy ustala, kto staje się spadkobiercą oraz co wchodzi w skład masy spadkowej. Osoba fizyczna może być zatem stroną postępowania, jeżeli ma zdolność do bycia podmiotem praw i obowiązków, a więc jeżeli ma zdolność prawną, która powstaje z chwilą i narodzin i kończy się w momencie śmierci - art. 8 K.c. W ocenie oragnu oznacza to, że decyzja Kierownika Agencji z 27 listopada 2012 r. skierowana została do osoby, która nie miała już przymiotu strony, bowiem wygasł on z chwilą śmierci producenta rolnego, zatem powyższa decyzja nie mogła wywołać skutku prawnego w postaci należnie dokonanej płatności. Natomiast środki finansowe wypłacone 18 stycznia 2013 r. na rachunek bankowy S.B. jako wypłacone bez tytułu prawnego podlegają zwrotowi jako środki 1 nienależnie przekazane. Z art. 29 ust. 1 ustawy z 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz.U.2014.1438 ze zm.) dalej "ustawa o Agencji", wynika że to organ właściwy do rozstrzygnięcia w sprawie przyznania płatności lub pomocy finansowej ze środków publicznych ustala, w drodze decyzji administracyjnej, kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych z funduszy Unii Europejskiej oraz na finansowanie przez Agencję pomocy przyznawanej w drodze decyzji administracyjnej. Płatności przekazane na rachunek bankowy S.B. pochodziły ze środków publicznych przeznaczonych na pomoc przyznawaną w drodze decyzji administracyjnej, nie można natomiast uznać, że pomoc nie została skutecznie przyznana, z uwagi na śmierć podmiotu wskazanego w orzeczeniu decyzji. W tej mierze, w rozpoznawanej sprawie nie można pomijać art. 40 ustawy z 26 stycznia 2007 r. w ramach systemów wparcia bezpośredniego, z którego wynika, że w zakresie odnoszącym się do ustalenia kwot nienależnie lub nadmiernie pobranych jednolitej płatności odsyła on do art. 29 ust 1 ustawy o Agencji. Podstawą prawną zaskarżonej decyzji, był właśnie art. 29 ust. 1a ustawy o Agencji. Zgodnie z jego treścią, ust. 1 stosuje się również do podmiotów nie będących stronami postępowania w sprawie przyznania płatności lub pomocy finansowej, które nienależnie lub nadmiernie pobrały środki publiczne, o których mowa w art. 29 ust. 1 ustawy o Agencji. Przepis ten został dodany ustawą z 24 stycznia 2014 r. o zmianie ustawy o Agencji, która weszła w życie z dniem 2 kwietnia 2014 r. Nastąpiło to więc jeszcze przed wszczęciem z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego przyznanych S.B. na mocy decyzji z 27 listopada 2012 r., o którym to wszczęciu organ I instancji zawiadomił J.R. pismem z 22 kwietnia 2016 r. Jak wynika z uzasadnienia projektu tej zmiany ustawy o Agencji, proponowane dodanie w art. 29 ustawy ust. 1a miało na celu uregulowanie kwestii zwrotu nienależnie lub nadmiernie pobranych płatności pochodzących ze środków funduszy unijnych oraz krajowych przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych z funduszy Unii Europejskiej na rachunek osoby, która nie była stroną postępowania w sprawie przyznania płatności lub pomocy finansowej. Zgodnie z obowiązującymi dziś przepisami regulacja zawarta w art. 29 ust. 1 oraz 1a ustawy o Agencji stanowi normę kompetencyjną dla właściwego organu do ustalenia, czy nastąpiło rzeczywiste pobranie nienależnych środków publicznych, o których mowa w tym przepisie. Przepisy art. 29 ust. 1 i 1a ustawy o Agencji oraz art. 80 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z 30 listopada 2009 r. nie mogą być podstawą uznania odpowiedzialności Banku PKO BP, co sugeruje strona w odwołaniu. Przepis art. 29 ust. 1a ustawy o Agencji przewiduje, że decyzja o ustaleniu kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych jest wydawana również do podmiotów niebędących stronami postępowania w sprawie przyznania płatności lub pomocy finansowej, które nienależnie lub nadmiernie pobrały środki publiczne. Należy jednak podkreślić, że przepis ten wprowadza kompetencję do orzekania o nienależnie lub nadmiernie pobranych świadczeniach jedynie w stosunku do podmiotów, które nienależnie lub nadmiernie pobrały środki publiczne. Na podstawie tego przepisu może zatem być wydana decyzja jedynie wobec takich podmiotów, które te środki pobrały, stały się zatem w sposób nieuprawniony beneficjentami płatności, a więc środki te stanowiły dla nich przysporzenie majątkowe. Bank nie może być uznany za podmiot, który pobrał przedmiotowe płatności, których beneficjentem - zgodnie z decyzją organu - miała być S.B.. Płatności te zostały przez organ przekazane na rachunek bankowy S.B. w Banku PKO BP SA Oddział I w B.. Organ podkreślił, że był to rachunek bankowy S.B.. Bank nie stał się zatem beneficjentem tych środków, nie stanowiły one dla niego przysporzenia majątkowego. Zasady dostępu do tych środków wynikają z ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (Dz.U.2012.1376) dalej "Prawo bankowe", w szczególności zaś, w razie śmierci posiadacza rachunku, z art. 55 i art. 56 tej ustawy. Dyrektor Agencji stwierdził ponadto brak przesłanek uzasadniających odstąpienie od ustalenia kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych płatności, o których mowa w art. 49 ust. 1 ustawy z 26 stycznia 2007 r. oraz 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w zw. z art. 54 ust. 3 lit. a pkt i rozporządzenia (UE) Nr 1306/2013 (wysokość kwoty zwrotu), art. 80 ust. 3 (błąd organu), art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) nr 2988/95 lub art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej (przedawnienie). W zakresie przesłanki przedawnienia Dyrektor Agencji stwierdził, że organ przyznając płatności S.B. nie miał wiedzy o jej śmierci. Dyrektor Agencji podniósł, że w przypadku dokonania nienależnej płatności, strona zwraca daną kwotę powiększoną o odsetki. Jednocześnie wskazał na art. 3 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) Nr 937/2012 z 12 października 2012 r. oraz stosowne przepisy Ordynacji podatkowej, regulujące tę kwestię, na podstawie art. 29 ust. 7 Ordynacji podatkowej. Na powyższą decyzję J.R. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania. Zarzuciła nierozpoznanie istoty sprawy i błędne ustalenie, że J.R. pobrała płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012, w sytuacji gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy na to nie wskazuje, brak jest jakiegokolwiek dowodu aby skarżąca wypłaciła taką kwotę, a w szczególności w postaci wydruku potwierdzenia wykonanej operacji w sesji kasjerskiej - wypłata z 1 sierpnia 2013 r. tego nie potwierdza, a wręcz zaprzecza takim twierdzeniom. Zdaniem skarżącej to nie ona powinna być stroną zaskarżonej decyzji. Nie jest spadkobierczynią po S.B., nie jest też uprawniona do wglądu w jej konta bankowe. W chwili obecnej to spadkobiercy są zobowiązani do zwrotu należności z tytułu nienależnie wpłaconych środków na konto ich spadkodawczyni. W ocenie skarżącej ponadto organ wydał decyzję w oparciu o niepełny materiał dowodowy, ukrył bowiem fakt, że na wniosek organu I instancji Prokuratura Rejonowa w B. w sprawie RSD 419/15 prowadziła postępowanie karne przeciwko J.R. o podejrzenie popełnienia czynu z art. 297 § 1 K.k., które obejmowało rzekome nieuprawnione pobranie ww. kwoty pieniędzy, zakończone umorzeniem. W uzasadnieniu skarżąca dodatkowo podniosła, że cały wywód zaskarżonej decyzji potwierdza jedynie, że organ wypłacił środki na konto zmarłej S.B.. Organ nie wykazał, aby na kontach zmarłej nie było środków wystarczających na zwrot tych środków - co zdaniem skarżącej i tak nie ma znaczenia. Skarżąca otrzymała kwotę 4080 zł z tytułu "wypł. po zmarłym koszty pogrze" (potwierdzenie wykonanej operacji z 1 sierpnia 2013 r.). W ocenie skarżącej takiej wypłaty nie można wiązać z wypłatą środków z tytułu na jaki powołuje się organ. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Agencji podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (jt. Dz.U.2016.1066) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. 2016.718 ze zm.), określanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany, co do zasady, zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd rozpoznając sprawę w wyżej określonych granicach stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja jak i decyzja organu I instancji narusza prawa. Do wyjaśnienia pozostaje sporna kwestia odnosząca się do zasadności zastosowania w stanie faktycznym sprawy przepisu art. 29 ust. 1 i 1a ustawy o Agencji. W szczególności rozstrzygnąć należy, czy zasadnie organ skierował do J.R. decyzję w przedmiocie ustalenia nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, uznając że skarżąca jest tą osobą, o której mowa w art. 29 ust. 1a ustawy o Agencji. Zanim Sąd oceni zasadność zastosowania w sprawie przepisu art. 29 ust. 1 i 1a ustawy o Agencji, to w pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z poglądami judykatury jak i doktryny decyzja administracyjna wydana wobec osoby zmarłej jest uznawana za decyzję nieistniejącą. Oznacza powyższe, że nie wywołuje żadnych skutków prawnych, nie wchodzi bowiem ona do obrotu prawnego. Wobec śmierci S.B. przed wydaniem decyzji przyznającej płatność należy podzielić stanowisko organu, że ziściły się przesłanki prawne do uznania, że na konto spadkodawczyni przekazano środki publiczne – bez jakiejkolwiek podstawy prawnej. Nie zaistniał bowiem stosunek publicznoprawny skonkretyzowany indywidualnym aktem administracyjnym w postaci decyzji administracyjnej, z której wynikałoby prawo S.B. do otrzymania płatności. Decyzja uznana za nieistniejącą nie może być źródłem praw. Trafnie zatem co do zasady organ uznał przekazane środki publiczne na rachunek bankowy na podstawie decyzji nieistniejącej za kwotę nienależnie pobraną podlegającą zwrotowi stosownie do art. 29 ust. 1 ustawy o Agencji. Przepis ten wskazuje na dwa rodzaje należności podlegających zwrotowi: kwoty nienależnie pobranych środków publicznych oraz kwoty nadmiernie pobranych środków publicznych. Kwota nadmiernie pobranych środków publicznych jest kwotą wypłaconą w wysokości wyższej niż należna. Z kolei, kwota nienależnie pobranych środków publicznych, to kwota wypłacona przez organ w sytuacji, gdy nie było ustawowego obowiązku jej wypłacenia albo obowiązek ten istniał, ale wygasł. Istota omawianej instytucji polega na tym, że organ płaci wówczas, gdy nie musi tego robić (nie istnieje obowiązek wypłaty), albo płaci za dużo (kwota wypłaty przewyższa kwotę należną). Należy zauważyć, że w orzecznictwie sądowym przestała być już sporna kwestia, czy przepis art. 29 ustawy o Agencji daje podstawy dla organu do wydania decyzji określającej nienależne świadczenie względem osób trzecich, niebędących stroną w postępowaniu o przyznanie dopłaty, czy jedyną dopuszczalną drogą dochodzenia tych roszczeń jest droga cywilnoprawna w drodze powództwa z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia (tak wyroki NSA - z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. akt II GSK 961/11, z dnia 14 lutego 2013 r., sygn. akt II GSK 2039/11). Zagadnienie to przestało być sporne z uwagi na nowe uregulowanie tej materii ustawą z dnia 24 stycznia 2014 r. o zmianie ustawy o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa "ustawa zmieniająca" - (Dz. U. z 2014 r., poz. 341). Wskazaną ustawą wprowadzono między innymi art. 29 ust. 1a, zgodnie z którym przepis art. 29 ust. 1 stosuje się również do podmiotów niebędących stronami postępowania w sprawie przyznania płatności lub pomocy finansowej, które nienależnie lub nadmiernie pobrały środki publiczne, o których mowa w ust. 1. W uzasadnieniu rządowego projektu ustawy o zmianie ustawy o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (druk sejmowy nr 2000) stwierdzono, że: "Proponowane dodanie w art. 29 ustawy ust. 1a ma na celu uregulowanie kwestii zwrotu nienależnie lub nadmiernie pobranych płatności pochodzących ze środków funduszy unijnych oraz krajowych przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych z funduszy Unii Europejskiej na rachunek osoby, która nie była stroną postępowania w sprawie przyznania płatności lub pomocy finansowej, w tym również pobrania środków z rachunku zmarłego rolnika przez jego spadkobierców, w przypadku, gdy decyzja o przyznaniu płatności nie mogła być doręczona stronie z uwagi na jej śmierć, a tym samym nie wywołuje ona skutków prawnych. W takiej sytuacji płatności przekazane na rachunek zmarłego powinny zostać zwrócone przez podmiot, który je pobrał". Poza tym wskazano, że dochodzenie zwrotu nienależnie lub nadmiernie pobranych płatności na podstawie regulacji dotyczących bezpodstawnego wzbogacenia w znacznym stopniu ograniczają odpowiedzialność osób, które bezpodstawnie weszły w posiadanie wypłaconych przez Agencję środków finansowych, argumentowano także wprowadzenie tego przepisu krótszym okresem oczekiwania na załatwienie sprawy oraz mniejszymi kosztami postępowania w postępowaniu administracyjnym aniżeli w postępowaniu cywilnym. Postępowanie w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności w stosunku do skarżącej zostało wszczęte 22 kwietnia 2016 r., a zatem po wejściu w życie ustępu 1a dodanego do art. 29 ustawy. Podsumowując, w świetle obowiązujących na dzień podjęcia zaskarżonej decyzji przepisów nie może być wątpliwości prawnych co do kompetencji organów do wydawania decyzji ustalających kwoty nienależnie pobranego świadczenia wobec osób niebędących stroną dotychczasowego postępowania o przyznanie dopłat. Oceniając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji wskazać należy, że stan faktyczny sprawy nie jest sporny. Wynika bowiem z niego, że 19 kwietnia 2012 r. S.B. złożyła wniosek o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012. Kierownik Agencji decyzją z 27 listopada 2012 r. przyznał wnioskodawczyni te płatności w wysokości 3391,07 zł. Przyznane środki finansowe zostały przekazane na rachunek bankowy wskazany przez producenta rolnego we wniosku o wpis do ewidencji producentów 18 stycznia 2013 r. Na podstawie zapisów aktu zgonu nr 141/2012/1995 organ ustalił natomiast, że S.B. zmarła 20 maja 2012 r., tj. przed wydaniem ww. decyzji. Po śmierci wnioskodawczyni płatności przekazane na rachunek zmarłej w kwocie 4085,59 zł (w tym 3391,07 zł tytułem płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz 694,52 zł tytułem płatności ONW) zostały wypłacone w kwocie 4080 zł przez J.R., która zajmowała się pochówkiem zmarłej - na pokrycie kosztów pogrzebu. W ocenie Sądu zasadne są zarzuty skargi wskazujące, że brak jest jakichkolwiek dowodów, że skarżąca pobrała sporną kwotę z powołanych w decyzjach tytułów, a cały zaś wywód zaskarżonej decyzji potwierdza jedynie to, iż organ wypłacił nienależne środki na konto zmarłej S.B.. Nie można jak zasadnie twierdzi skarżąca, wypłaty środków w kwocie 4080 zł wiązać z wypłatą środków publicznych z tytułu, na który powołuje się organ. Ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentach, tj. potwierdzenia wykonania operacji z dnia 1 sierpnia 2013 r., pisma Banku PKO BP Oddział B. z dnia 5 sierpnia 2013 r. jednoznacznie wynika, że skarżąca pobrała z konta zmarłej S.B. jedynie środki pieniężne na pokrycie kosztów pogrzebu do wysokości przedstawionych faktur. Sąd nie dopatrzył się w tychże dokumentach okoliczności mogących podważyć ich autentyczność z urzędu, przez co zostały one obdarzone wiarą w całości. Oznacza to, że wbrew ocenie organu, Bank wypłacił skarżącej środki pieniężne, które nie sposób uznać za ,,środki publiczne", o których mowa w art. 21 ust. 1a ustawy o Agencji. Aby zastosować ww. przepis, musi jednoznacznie ze stanu faktycznego wynikać, że pobrane zostały ,,środki publiczne" (płatności), a nie jakiekolwiek inne środki pieniężne zgromadzone na koncie wskazanym we wniosku producenta. Jak wyżej wskazano z ww. dokumentów wynika, że skarżąca pobrała środki pieniężne tytułem zwrotu kosztów pogrzebu do wysokości przedłożonych faktur, a ich wypłata była zgodna z art. 55 ust. 1 pkt 1 Prawa bankowego. Przepis art. 55 ust. 1 pkt Prawa Bankowego stanowi, że: w przypadku śmierci posiadacza rachunku oszczędnościowego, rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowego lub rachunku terminowej lokaty oszczędnościowej bank jest obowiązany wypłacić z tych rachunków kwotę wydatkowaną na koszty pogrzebu posiadacza rachunku osobie, która przedstawiła rachunki stwierdzające wysokość poniesionych przez nią kosztów - w wysokości nieprzekraczającej kosztów urządzenia pogrzebu zgodnie ze zwyczajami przyjętymi w danym środowisku. Sam fakt pobrania przez skarżącą spornych kwot z konta zmarłej S.B., na które przekazano środki publiczne, nie jest wystarczającą przesłanką żądania ich zwrotu na podstawie art. 29 ust. 1a ustawy o Agencji. Muszą się ziścić wskazane w ww. przepisie przesłanki. Skoro pobrane przez skarżącą środki pieniężne z konta zmarłej S.B. stanowiły zwrot kosztów pogrzebu stosownie do art. 55 ust. 1 pkt 1 Prawa bankowego, a nie stanowiły ,,środków publicznych" w rozumieniu art. 29 ust. 1 ustawy o Agencji, to w stanie faktycznym sprawy brak jest podstaw do zastosowania ww. przepisu. W ocenie Sądu, nie może być tak, że pobranie spornych środków pieniężnych zostało zakwestionowane poprzez zastosowanie przepisu art. 29 ust. 1a ustawy o Agencji, w sytuacji gdy ich wypłata podlegała jednoczesnej ochronie prawnej wynikającej z art. 55 ust. 1 pkt 1 Prawa bankowego. Wobec naruszenia przepisu prawa materialnego, tj. art. 29 ust. 1 i 1a ustawy o Agencji poprzez nieprawidłowe zastosowanie w sprawie rozpoznawanej Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i § 3 w związku z art. 135 ustawy p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ja decyzję organu pierwszej instancji; stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarzył jednocześnie to postępowanie. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 ustawy p.p.s.a.