II OSK 801/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zofia Flasińska Sędziowie sędzia NSA Zdzisław Kostka sędzia del. WSA Tomasz Świstak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 stycznia 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 2581/15 w sprawie ze skargi D. D. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2015 r., znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA w Warszawie lub Sąd I instancji) wyrokiem z dnia 12 stycznia 2017 r., sygn. VII SA/Wa 2581/15, wydanym po rozpoznaniu skargi D. D. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: GINB) z dnia [...] sierpnia 2015 r., znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji i zasądził od GINB na rzecz skarżącej kwotę 457,- złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrok ten zapadł w następującym stanie faktycznym: Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach (dalej: PINB w Katowicach) przeprowadził w dniu 4 grudnia 2013 r. kontrolę budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w K., podczas której stwierdzono, że w lokalu nr [...] D. D. zamontowała nowe drzwi wejściowe antywłamaniowe typu "[...]". Drzwi otwierają się na zewnątrz, tj. na spocznik klatki schodowej o szerokości 1,50 m. Otwarcie drzwi na oścież zmniejsza prześwit spocznika na 50 cm. Decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] PINB w Katowicach nałożył na D. D. obowiązek zamontowania w terminie do 31 grudnia 2013 r. ogranicznika otwarcia drzwi wejściowych do lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w K. powodującego, iż szerokość drogi ewakuacyjnej w budynku będzie wynosić minimum 1,00 m. Podstawą prawną decyzji z [...] grudnia 2013 r. był art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Kontrola w dniu 17 września 2014 r. wykazała, że od wewnątrz drzwi do lokalu nr [...] zamontowano łańcuch ograniczający szerokość otwarcia drzwi na zewnątrz. Szerokość przejścia na korytarzu po otwarciu drzwi wynosi 1 m. Uznano zatem, że obowiązek nałożony decyzją z [...] grudnia 2013 r. wykonano. Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., znak: [...] wydaną na wniosek Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] w K. stwierdził nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. - po rozpatrzeniu odwołania D. D. – utrzymał w mocy decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2015 r., znak: [...]. GINB wyjaśnił w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, iż roboty budowlane polegające na wymianie drzwi wejściowych, bez jednoczesnego wykonywania innych robót mających na celu przywrócenie wartości użytkowej całego obiektu bądź jego znacznej części, nie stanowią remontu, lecz bieżącą konserwację w rozumieniu art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego. Decyzję z dnia [...] grudnia 2013 r. wydano zatem w oparciu o prawidłową podstawę prawną. Następnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego przytoczył § 242 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690, ze zm.) - w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania badanej decyzji PINB w Katowicach z dnia [...] grudnia 2013 r. Wskazał, iż zgodnie z tym przepisem szerokość poziomych dróg ewakuacyjnych należy obliczać proporcjonalnie do liczby osób mogących przebywać jednocześnie na danej kondygnacji budynku, przyjmując co najmniej 0,6 m na 100 osób, lecz nie mniej niż 1,4 m. Jednocześnie wskazał, że zgodnie z ust. 2 ww. rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. dopuszcza się zmniejszenie szerokości poziomej drogi ewakuacyjnej do 1,2 m, jeżeli jest ona przeznaczona do ewakuacji nie więcej niż 20 osób. Jednakże skrzydła drzwi stanowiących wyjście na drogę ewakuacyjną nie mogą po ich całkowitym otwarciu, zmniejszać wymaganej szerokości tej drogi (ust. 4 cyt. rozporządzenia). W dalszej kolejności GINB wskazał, że decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. nałożono obowiązek zamontowania ogranicznika otwarcia drzwi wejściowych do lokalu nr [...] w taki sposób, aby szerokość drogi ewakuacyjnej wynosiła min. 1 m. Powyższy nakaz PINB uzasadnił m.in. treścią § 68 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zdaniem GINB organ powiatowy nie uwzględnił jednak minimalnych wymogów szerokości drogi ewakuacyjnej z § 242 ust. 2 i ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ponadto organ podkreślił, że PINB w Katowicach powołał rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 kwietnia 2006 r. o ochronie przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. z 2006 r., Nr 80, poz. 563, ze zm.), które utraciło moc 30 czerwca 2010 r., tj. przed wydaniem weryfikowanej decyzji. Z uwagi na powyższe Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że decyzja z dnia [...] grudnia 2013 r. została wydana z rażącym naruszeniem § 242 ust. 1 cyt. rozporządzenia. Podkreślił, że wskazane naruszenie wywołuje skutki społeczno - gospodarcze niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym państwie prawa, bowiem ograniczenie szerokości drogi ewakuacyjnej powoduje naruszenie bezpiecznego użytkowania budynku, co wpływa na stan techniczny przedmiotowego obiektu. Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie D. D. wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 28 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że wspólnota mieszkaniowa ma przymiot strony. WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 12 stycznia 2017 r., sygn. VII SA/Wa 2581/15 wydanym na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd I instancji podzielił stanowisko organu, że Wspólnocie Mieszkaniowej przy ul. [...] w K. przysługiwał w sprawie przymiot strony. Jednocześnie Sąd wskazał, iż skarga zasługiwała na uwzględnienie z powodów innych niż w niej podniesione, albowiem organy naruszyły art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie WSA w Warszawie stwierdzenie, iż decyzja PINB w Katowicach z [...] grudnia 2013 r. obarczona jest wadą rażącego naruszenia § 242 ust. 2 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania badanej decyzji, było przedwczesne. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie przestawił bowiem w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia pogłębionej analizy, czy skutki społeczno – ekonomiczne jakie wywołuje decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] grudnia 2013 r. nie mogą być akceptowane w praworządnym państwie. Organ wskazał jedynie ogólnie, że ograniczenie szerokości drogi ewakuacyjnej narusza bezpieczne użytkowanie budynku, co wpływa na stan techniczny obiektu. Organ przytoczył jasno brzmiącą treść § 242 ust. 2 i 4 cyt. rozporządzenia, niemniej nie wyjaśnił, czy określona przez organ powiatowy w decyzji z dnia [...] grudnia 2013 r. szerokość otwarcia drzwi skarżącej do 1 metra zamiast 1,2 metra jest rażąca, a przez to decyzja stanowi akt nie do zaakceptowania z punktu widzenia zasad praworządności. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Generalny Inspektor Nadzoru Budowlanego zarzucając naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. § 242 ust. 2 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez błędne przyjęcie, że organ drugiej instancji nie wyjaśnił przesłanek rażącego naruszenia prawa i przedwcześnie stwierdził, że decyzja organu pierwszej instancji jest obarczona wadą naruszenia § 242 ust. 2 i ust. 4 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury, co skutkowało niewłaściwym zastosowaniem przez Sąd art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji na skutek uwzględnienia skargi pomimo, iż organ drugiej instancji wyjaśnił powody uznania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] grudnia 2013 r. za akt nie do zaakceptowania z punktu widzenia zasad praworządności. Organ wniósł o: 1. uwzględnienie skargi kasacyjnej, na podstawie art. 185 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w decyzji z dnia [...] sierpnia 2015 r. dokonał oceny naruszenia przepisu § 242 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. pod kątem rażącego naruszenia prawa oraz wskazał, że decyzja organu nadzoru budowlanego z dnia [...] grudnia 2013 r., wywołuje skutki społeczno - gospodarcze niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym państwie prawa, bowiem ograniczenie szerokości drogi ewakuacyjnej powoduje naruszenie bezpiecznego użytkowania budynku, co wpływa na stan techniczny przedmiotowego obiektu. GINB podkreślił, iż zgodnie z ust. 4 § 242 ww. rozporządzenia, skrzydła drzwi, stanowiących wyjście na drogę ewakuacyjną, nie mogą, po ich całkowitym otwarciu, zmniejszać wymaganej szerokości tej drogi. Jakkolwiek przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dopuszczają możliwość montażu drzwi otwierających się na zewnątrz mieszkania, jednakże dzieje się tak jedynie wtedy, gdy rozwiązanie takie nie stoi w kolizji z wymogami bezpieczeństwa ludzi, określonymi przepisami dotyczącymi zagrożeń związanych z pożarem. Dotyczy to przede wszystkim sytuacji, gdy sposób umieszczenia i otwierania drzwi zwęża drogę ewakuacyjną. Według autora skargi kasacyjnej, z uwagi zatem na szczególny charakter przepisów dotyczących bezpieczeństwa pożarowego budynków przeznaczonych na pobyt ludzi, nie może podlegać dyskusji kwestia, że wydanie decyzji administracyjnej naruszającej te przepisy jest rażącym naruszeniem prawa i wywołuje skutki niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym państwie. Nadto GINB wskazał w skardze kasacyjnej, że zrzeka się rozprawy. Żadna z pozostałych stron postępowania sądowadministracyjnego nie zażądała przeprowadzenia rozprawy, dlatego przedmiotowa skarga kasacyjna podlegała rozpoznaniu w trybie art. 182 § 2 P.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, ze zm.; dalej w skrócie: "P.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z przesłanek wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. nie wystąpiła, stąd też kontrola instancyjna ograniczała się jedynie do zbadania zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej, a poza kontrolą pozostawała natomiast zgodność orzeczenia z innymi przepisami prawa. Odnosząc się do zgłoszonego zarzutu w pierwszym rzędzie przypomnieć należy, iż zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. wadą nieważności dotknięta jest decyzja wydana z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa to zarówno ciężkie, kwalifikowane naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i ciężkie, kwalifikowane naruszenie przepisów prawa procesowego. W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje, że ostateczna decyzja PINB w Katowicach z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [... nałożyła na D. D. obowiązek zamontowania ogranicznika otwarcia drzwi wejściowych do lokalu mieszkalnego powodującego, iż szerokość drogi ewakuacyjnej w budynku będzie wynosić minimum 1,00 m. Bezspornym także pozostaje, iż decyzja ta pozostaje w kolizji z treścią § 242 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie stanowiącego w dacie jej wydania, iż skrzydła drzwi, stanowiących wyjście na drogę ewakuacyjną, nie mogą, po ich całkowitym otwarciu, zmniejszać wymaganej szerokości tej drogi, przy czym wymagana szerokość poziomych dróg ewakuacyjnych winna być obliczona proporcjonalnie do liczby osób mogących przebywać jednocześnie na danej kondygnacji budynku, przyjmując co najmniej 0,6 m na 100 osób, lecz nie mniej niż 1,4 m. (§ 242 ust. 1 rozporządzenia), z dopuszczeniem zmniejszenia szerokości poziomej drogi ewakuacyjnej do 1,2 m, jeżeli jest ona przeznaczona do ewakuacji nie więcej niż 20 osób (§ 242 ust. 2 rozporządzenia). Okolicznością sporną w sprawie pozostaje natomiast czy niewątpliwemu naruszeniu prawa przez ostateczną decyzję PINB w Katowicach z dnia [...] grudnia 2013 r. przypisać można przypisać charakter rażącego naruszenia prawa. O rażącym naruszeniu prawa można mówić wtedy, gdy naruszenie prawa ma charakter oczywisty, a jednocześnie przemawiają za tym charakter naruszonego przepisu oraz racje ekonomiczne i gospodarcze, które wywołuje rozstrzygnięcie. O ile jednak na gruncie rozpoznawanej sprawy można mówić o oczywistości naruszenia, to mając na uwadze konieczność zachowania proporcji między stwierdzonym naruszeniem, a skutkami, jakie miałyby wyniknąć z wyeliminowania kwestionowanego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego, koniecznym było wykazanie, iż stwierdzone naruszenie ma tak istotny charakter, że kwestionowana decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa, a potrzeba jej wyeliminowania z obrotu prawnego ma większą wagę aniżeli stabilność ostatecznego rozstrzygnięcia organu administracji. Inaczej rzecz ujmując dla stwierdzenia, że naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie miało charakter rażący koniecznym jest wykazanie, iż rozmiar i charakter odstępstwa od warunków technicznych ma charakter kwalifikowany, wyrażający się nie tylko w oczywistości naruszenia, lecz także niemożności zaakceptowania go w orzeczeniu organu praworządnego państwa. Takiej oceny jak słusznie zauważył Sąd I instancji zabrakło w uzasadnieniu decyzji GINB, w której w tym zakresie ograniczono się do stwierdzenia, że wskazane naruszenie wywołuje skutki społeczno-gospodarcze niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym państwie prawa, bowiem ograniczenie szerokości drogi ewakuacyjnej powoduje naruszenie bezpiecznego użytkowania budynku, co wpływa na stan techniczny przedmiotowego obiektu. Stwierdzenie GINB miało zatem charakter ogólnikowy i nie odnosiło się do realiów konkretnej sprawy, a organ nie podjął nawet próby wykazania, że stwierdzone naruszenie skutkuje naruszeniem bezpieczeństwa użytkowania tego konkretnego obiektu w postaci budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w K.. Co szczególnie znamienne również w uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor nie podjął próby wykazania, iż naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie zaistniałe w tej konkretnej sprawie miało charakter na tyle istotny, że może być uznane za naruszenie rażące, a jedynie ograniczył się do wskazania na szczególny charakter przepisów dotyczących bezpieczeństwa pożarowego budynków przeznaczonych na pobyt ludzi, co skutkuje tym, że w ocenie skarżącego kasacyjnie wydanie decyzji administracyjnej naruszającej te przepisy jest rażącym naruszeniem prawa i wywołuje skutki niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym państwie. Skarżący kasacyjnie organ administracji zajął zatem de facto stanowisko, iż każde naruszenie przepisów Działu VI rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie stanowić będzie rażące naruszenie prawa. Z takim generalnym i odrywającym się od realiów konkretnej sprawy stanowiskiem co do oceny naruszenia prawa jako naruszenia rażącego nie sposób się zaś zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zgodzić. Ujmując bowiem rzecz nieco kolokwialnie niewątpliwie inny charakter będzie miało ograniczenie przez całkowicie otwarte skrzydło drzwi szerokości drogi ewakuacyjnej przeznaczonej do ewakuacji 21 osób z wymaganych przez § 242 ust. 1 rozporządzenia 1,4 m, do 1,395 m, a inny chociażby ograniczenie szerokości takiej drogi przewidzianej do ewakuacji 20 osób z 1,2 m, do 0,5 m i każda z tych sytuacji wymagała będzie zindywidualizowanej oceny pod kątem tego, czy dane naruszenie prawa ma charakter rażącego naruszenia. Przeciwko przyjęciu przedstawionej przez skarżącego kasacyjnie koncepcji, iż każde naruszenie przepisów dotyczących bezpieczeństwa pożarowego budynków jest naruszeniem rażącym o nieakceptowalnych w państwie prawnym skutkach przemawia także okoliczność, iż sam ustawodawca w art. art. 9 Prawa budowlanego dopuścił możliwość odstąpienia od przepisów techniczno-budowlanych, a więc warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie oraz warunków technicznych użytkowania obiektów budowlanych, wprowadzając jednak w ust. 1 tego artykułu przesłanki, które muszą zostać spełnione, aby możliwe było odstąpienie od przepisów techniczno-budowlanych. W tym też zakresie rację miał Sąd I instancji zarzucając organom nadzoru budowlanego orzekającym w sprawie nieważnościowej naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy i brak odzwierciedlenia dokonanych w tym zakresie ustaleń i ocen w uzasadnieniu wydanej decyzji. Zauważyć w tym miejscu trzeba, iż naruszenie przez orzekające w sprawie organy art. 7 oraz art. 77 § 1 K.p.a. miało zakres większy niż dostrzeżony przez Sąd I instancji. Z akt sprawy nie wynika bowiem by organy poczyniły ustalenia co do tego jaka liczba osób może przebywać na poszczególnych kondygnacjach budynku oraz, na której kondygnacji zlokalizowany jest lokal D.D., którego dotyczyła decyzja z dnia [...] grudnia 2013 r., co czyni niemożliwym ustalenie do ewakuacji jakiej liczby osób przeznaczona jest droga ewakuacyjna, na którą otwierają się drzwi tego lokalu. Brak takowych ustaleń nie pozwala zaś na stwierdzenie, czy w niniejszej sprawie winien znaleźć zastosowanie ust. 1 czy też ust. 2 § 242 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Okoliczność ta może zaś mieć istotne znaczenie dla oceny czy stwierdzone naruszenie przepisów prawa materialnego ma charakter naruszenia rażącego, za które winno być uznane zarówno naruszenie wymogów w znacznym rozmiarze, jak i takie naruszenie, które powodowałoby realne zagrożenie zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia. Ta ostania sytuacja zaistniałaby na przykład w sytuacji gdyby w następstwie wykonania decyzji z dnia [...] grudnia 2013 r. spełnione zostały przesłanki uznania budynku za zagrażający życiu ludzi w rozumieniu § 16 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych I Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów. Z tych względów skarga kasacyjna, jako nieposiadająca uzasadnionych podstaw, podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 P.p.s.a., albowiem zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie mimo częściowo wadliwego uzasadnienia jest zgodny z prawem.