I SA/Rz 904/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Grzegorz Panek Sędziowie WSA Piotr Popek WSA Tomasz Smoleń / spr./ Protokolant ref. staż. Joanna Kulasa po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi K. K. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2016 r. n [...] 2) zasądza od Ministra Rozwoju i Finansów na rzecz skarżącego K. K. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I SA/Rz 904/16 UZASADNIENIE Wnioskiem z dnia 19 kwietnia 2016 r. K. K. (skarżący, wnioskodawca) zwrócił się do Ministra Finansów o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącego przepisów odnoszących się do rozporządzenia w sprawie kontroli niektórych wyrobów akcyzowych, wydanego na podstawie delegacji ustawowej zawartej w ustawie o Służbie Celnej. We wniosku skarżący wskazał następujący zdarzenie przyszłe: Skarżący jest zarejestrowanym podmiotem tytoniowy zajmującym się handlem suszem tytoniowym oraz jego przetwarzaniem w postaci dosuszania liści, nakrapiania ich preparatami zapachowymi antypleśniowymi, odpiaszczanie liści oraz oddzielania żyły liścia od jego blaszek. Podczas magazynowania i przetwarzania dochodzi do kruszenia się liści tytoniowych, czego powstaje pył, który nie nadaje się do dalszego wykorzystania. Pozostaje również piasek znajdujący się na liściach kupowanego tytoniu. Podobnie części żył liściowych, nie nadaje się do spożycia i dalszego przetwarzania. Skarżący zamierza zlecić utylizacji tych odpadów podmiotowi zewnętrznemu (zakładowi komunalnemu). Za odebrane odpady, skarżący uiszczać będzie opłatę. Sam jednak nie będzie dokonywał likwidacji tych odpadów, nie będzie niszczył ich we własnym zakresie. Skarżący otrzyma potwierdzenie ilości zebranych odpadów, co stanowić będzie udokumentowanie wagi przekazanych odpadów z suszu tytoniowego. W chwili odebrania odpadów są one ważone. Następnie skarżący otrzymuje kartę przekazania odpadów oraz fakturę VAT do zapłaty. Wskazując na wyżej podany po dane zdarzenie przyszłe skarżący zadał następujące pytanie: Czy skarżący musi zawiadomić naczelnika urzędu celnego o zamiarze oddania odpadów do podmiotu trzeciego celem ich likwidacji? Minister Finansów postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniosku skarżącego stwierdzając, że problem przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, dotyczy obowiązków skarżącego w zakresie objętym rozporządzeniem w sprawie kontroli niektórych wyrobów akcyzowych wydanych na podstawie ustawy o Służbie Celnej. Skarżący żąda bowiem w ramach postępowania w sprawie udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, dokonania wykładni przepisów w zakresie konieczności zawiadomienia naczelnika urzędu celnego o zamiarze oddania odpadów do podmiotu trzeciego celem ich likwidacji, wynikającym z § 30 ww. rozporządzenia. Tym samym pytanie skarżącego nie odnosi się do zastosowania w sprawie np. ustawy o podatku akcyzowym oraz wydanych na podstawie delegacji ustawowych zawartych w tej ustawie rozporządzeń wykonawczych do tej ustawy, to jest zastosowania odpowiednich przepisów prawa podatkowego, o których mowa w art. 3 pkt 2 ord.pod. Minister Finansów stwierdził, że skoro przedmiotowy wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej nie mieści się w zakresie określonym w art. 14b ord.pod., obliguje to organ do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia pisemnej interpretacji, co wynika z treści art. 165a § 1 ord.pod., w związku z art. 14h ord.pod. Organ w takiej sytuacji nie może, więc wydać interpretacji indywidualnej. Skarżący w złożonym zażaleniu na powyższe postanowienie zarzucił naruszenie przepisu art. 14b § 1 i § 2 ord.pod. w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c w związku z art. 20 ust. 1 ustawy o służbie celnej oraz § 30 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 18 grudnia 2015 r. w sprawie kontroli niektórych wyrobów akcyzowych. Wniósł o uchylenie postanowienia w całości i wydanie interpretacji. Minister Finansów, rozpoznając zażalenie postanowieniem z dnia [...] września 2016 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie. W uzasadnieniu wskazał, że osobami zainteresowanymi, które mogą wystąpić z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej prawa podatkowego są podatnicy, płatnicy, inkasenci, osoby trzecie odpowiedzialne za zobowiązania podatników - niezależnie od tego, czy interpretacja dotyczy ich obecnej, czy też przyszłej sytuacji; osoby, u których wystąpiła lub może wystąpić zaległość podatkowa, o którym mowa w art.52 § 1 ord.pod., osoby planujące utworzenie spółki - w sprawach związanych z przyszłą sytuacją tej spółki; przedsiębiorcy zamierzające utworzyć oddziały lub przedstawicielstwo - w sprawach związanych z przyszłą sytuacją tego oddziału lub przedstawicielstwa. Zwrócił uwagę, że ustawodawca w ustawie Ordynacja podatkowa sformułował definicję pojęcia "przepisy prawa podatkowego“ oraz "ustawy podatkowej“. Stosownie do art. 3 pkt 2 ord.pod., przez przepisy prawa podatkowego rozumie się przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych. Zgodnie z art. 3 pkt 1 ord.pod. przez ustawy podatkowe rozumie się w ustawy dotyczący podatków, opłat oraz nieopodatkowanych należności budżetowych określające podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujące prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatniku inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osoby osób trzecich. Z cytowanych wyżej przepisów wynika, że przedmiot interpretacji mogą być wyłącznie przepisy prawa podatkowego w rozumieniu wyżej wymienionego art. 3 pkt 2 ord.pod. Prawo podatkowe w kontekście regulacji dotyczącej trybu wydawania interpretacji indywidualnej winno być rozumiane jako ogół przepisów regulujących zasady powstawania, ustalania oraz wygasania zobowiązań podatkowych oraz obowiązki podatników, płatników i inkasentów poszczególnych podatków. Należy podkreślić, że przewidziany przez ustawodawcę zakres i sposób realizacji obrony prawnej związanej z zastosowaniem się do interpretacji indywidualnej, odnosi się wyłącznie do interpretacji przepisów materialnego prawa podatkowego. Prowadzi to do wniosków, że zakres przedmiotowy omawianej instytucji obejmuje wyłącznie przepisy materialnego prawa podatkowego. W sprawie, której dotyczy przedmiotowe zażalenie, we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej skarżący sformułował pytanie o treści - czy musi zawiadomić naczelnika urzędu celnego o zamiarze oddania odpadów podmiotu trzeciego celem ich likwidacji. Jak wskazuje treść tego pytania, problem nim postawiony dotyczy kwestii postępowania skarżącego w sytuacji, gdy będzie oddawał wskazanym w opisie sprawy odpady do podmiotu trzeciego celem ich likwidacji. Należy jednocześnie wskazać, że zgodnie z poz. 74 wniosku, jako przedmiot sprawy skarżący wymienił przepis § 30 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 18 grudnia 2015 r. w sprawie kontroli niektórych wyrobów akcyzowych. Zauważyć należy, że w świetle przywołanych wcześniej przepisów Ordynacji podatkowej zakres interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego wydanej na podstawie przepisu art. 14b ord.pod. zakreśla wnioskodawca poprzez sformułowanie pytania. W tych okolicznościach szczególnego znaczenia nabiera treść pytania sformułowanego we wniosku, bowiem do tego zakresu odnosi się zarówno stanowisko wnioskodawcy jak też sformułowane przez organ w interpretacji ocena prawna tego stanowiska. Treść postawionego przez wnioskodawcę pytania wskazuje, że w tej sprawie złożony wniosek dotyczy w istocie kwestii postępowania wnioskodawcy w sytuacji, gdy będzie oddawał wskazanych w opisie sprawy w odpady podmiotu trzeciego celem ich likwidacji. Podkreślił, że kwestie te nie są regulowane przepisami materialnego prawa podatkowego. Ani przepisy podstawowego aktu normatywnego w zakresie podatku akcyzowego to jest ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (tekst jednolity Dz.U. z 2014 r. poz. 752 ze zmianami), ani przepisy aktów wykonawczych do tej ustawy, nie zawierają uregulowań w kwestii, która była przedmiotem pytania skarżącego. Wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie żądanym przez skarżącego oznaczałoby dokonanie interpretacji przepisu § 30 wyżej wymienionego w rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie kontroli niektórych wyrobów akcyzowych, a zatem aktu prawnego, który został wydany nie na podstawie delegacji ustawowej wynikającej z wyżej wymienionej ustawy o podatku akcyzowym, lecz z ustawy o służbie celnej, która nie jest ustawą podatkową sensu stricto. Skoro, więc kwestie będące przedmiotem zapytania skarżącego nie są uregulowane przepisami ustawy podatkowej, jaką niewątpliwie jest wyżej wymieniona ustawa o podatku akcyzowym ani przepisami aktów prawnych wydanych na podstawie delegacji ustawowej wynikającej z tej ustawy, zatem nie mogą być one przedmiotem interpretacji indywidualnej wydanej w trybie art. 14b ord.pod. W takiej sytuacji organ zobowiązany jest odmówić wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej w oparciu o przepis art. 165a § 1 w związku z art. 14b § 1 i art. 14 h oraz w związku z art. 3 pkt 1 i pkt 2 ord.pod. Tak też postąpił organ pierwszej instancji w sprawie, której dotyczy złożone zażalenie. W konsekwencji postępowanie organu pierwszej instancji należy uznać za prawidłowe. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniósł skarżący, zarzucając: a) naruszenie art. 14b § 1 i § 2a ord.pod. w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c w związku z art. 20 ust. 1 ustawy o służbie celnej oraz § 30 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 grudnia 2015 r. w sprawie kontroli niektórych wyrobów akcyzowych, b) naruszenie art. 121 ord.pod. poprzez tworzenie wirtualnych przeszkód uniemożliwiających wydanie interpretacji oraz bezzasadny uchylanie się od wydania takiej interpretacji, w sytuacji, gdy problem dotyczy materialnego prawa podatkowego. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. W odpowiedzi na skargę Minister Rozwoju i Finansów wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Wojewódzkie Sądy Administracyjne powołane zostały do sprawowania kontroli nad działalnością administracji publicznej, przy czym zakres tej kontroli ograniczony jest do oceny legalności działania organów administracji ( art. 1 § 1 i 2 ustawy 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - (j.t. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.). Stosownie zaś do art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia Sąd doszedł do przekonania, że akt ten narusza prawo w zakresie powodującym konieczność wyeliminowania go z obrotu prawnego, a zatem skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 14b § 1 ord.pod. minister właściwy do spraw finansów publicznych, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). W myśl § 2 powołanego wyżej przepisu wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. Stosownie zaś do art. 14b § 3 ord.pod. składający wniosek obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ wydający interpretację indywidualną zawiera w niej ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z jej uzasadnieniem prawnym - art. 14c § 1 ord.pod. Natomiast art. 14h ord.pod. odsyła do odpowiedniego stosowania w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej m. in. art. 165a ord.pod. , zgodnie z którym (§ 1), gdy żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że organ wydający interpretację indywidualną w pierwszej kolejności jest zobowiązany do ustalenia, czy podmiot składający wniosek o wydanie interpretacji jest "zainteresowanym" w rozumieniu powołanego wyżej art. 14b ord.pod. W oparciu o powyższe kryterium równocześnie analizie powinien zostać poddany przedmiot wniosku, gdyż przedmiotem tym mogą być jedynie takie przepisy prawa podatkowego, które odnoszą się wprost do obowiązku czy zobowiązania wnioskodawcy, dotyczą bezpośrednio jego praw czy obowiązków. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym nie budzi wątpliwości, że zainteresowanym jest podmiot, który zwraca się o wydanie interpretacji indywidualnej w celu prawidłowej, tj. zgodnej z obowiązującymi przepisami, realizacji swoich praw i obowiązków w sferze prawa podatkowego, wyjaśnienia lub ułożenia swoich interesów w sferze prawa podatkowego. Zatem do uzyskania interpretacji indywidualnej legitymowany jest podmiot, dla którego określony stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe może rodzić konsekwencje w sferze jego stosunków prawnopodatkowych. Z art. 14b ord.pod. wynika, że interpretacja indywidualna dotyczy przepisów prawa podatkowego, w art. zaś 14b § 2a stanowi, że przedmiotem wniosku o interpretację nie mogą być przepisy prawa podatkowego regulujące właściwość oraz uprawnienia i obowiązki organów podatkowych. Stosownie do art. 3 pkt 1 ord.pod. , ilekroć w ustawie jest mowa o ustawach podatkowych - rozumie się przez to ustawy dotyczące podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określające podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujące prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich. Zgodnie z art. 3 pkt 2 ord.pod. ilekroć w ustawie jest mowa o przepisach prawa podatkowego - rozumie się przez to przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych. W rozpoznawanej sprawie organ uznał, że przedmiotem interpretacji mogą być tylko ściśle rozumiane przepisy podatkowego prawa materialnego. Stwierdził, że kwestia będąca przedmiotem zapytania skarżącego nie jest regulowana przepisami ustawy podatkowej jaką niewątpliwie jest ustawa o podatku akcyzowym ani przepisami aktów prawnych wydanych na podstawie delegacji ustawowej wynikającej z tej ustawy, zatem nie może być one przedmiotem indywidualnej interpretacji wydanej w trybie art. 14b ord.pod. Organ wskazał, iż wydanie interpretacji indywidualnej oznaczałoby dokonanie interpretacji przepisu § 30 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 18 grudnia 2015 r. w sprawie kontroli niektórych wyrobów akcyzowych a zatem aktu prawnego, który został wydany na podstawie delegacji ustawowej wynikającej nie z ustawy o podatku akcyzowym, lecz z ustawy o Służbie Celnej, która nie jest ustawą podatkową sensu stricte. To stanowisko w ocenie Sądu jest błędne. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wyrażany jest pogląd, że interpretacji indywidualnej mogą podlegać nie tylko przepisy prawa materialnego, ale również i przepisy proceduralne, pod warunkiem, że mają one związek z kształtowaniem obowiązku czy zobowiązania podatkowego wnioskodawcy, który wówczas jest zainteresowanym w rozumieniu powołanego wyżej przepisu (por. wyroki WSA w Kielcach z 31 grudnia 2013 r., I SA/Ke 677/13 i WSA w Gdańsku z 8 lipca 2015 r., I SA/Gd 477/15; publ.: CBOSA). Gdyby zawęzić rozumienie pojęcia "przepisy prawa podatkowego“, o jakich mowa w art. 14b § 1 ord.pod. sposób, jaki przyjął to organ, zbędne byłoby istnienie wyżej wskazany przepisu art. 14 § 2a ord.pod. Skoro zgodnie z wolą ustawodawcy na wniosek zainteresowanego, wydaje się, w jego indywidualnej sprawie indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego, to znaczy, że interpretację indywidualną wydaje się wówczas, gdy dotyczy ona przepisów mogących mieć znaczenie dla sytuacji prawnopodatkowej zainteresowanego, z wyłączeniem przepisów skierowanych wyłącznie do organu podatkowego, jak np. terminów do wydania decyzji w ramach postępowania podatkowego. Innych ograniczeń przedmiotu interpretacji w ramach wykładni przepisów prawa podatkowego o.p. nie zna. W opisie stanu faktycznego złożonego wniosku skarżący podał, że jest zarejestrowanym podmiotem tytoniowym zajmującym się handlem suszem tytoniowym oraz jego przetwarzaniem w postaci suszonych liści, nakrapianie ich preparatami zapachowymi antypleśniowymi, odpiaszczania liści oraz odzielania żyły liścia od jego blaszki. Zadając pytanie oczekiwał odpowiedzi na czy musi zawiadomić naczelnika urzędu celnego o zamiarze oddania odpadów (powstałych podczas magazynowania i przetwarzania suszu tytoniowego) do podmiotu trzeciego celem ich likwidacji? Jako interpretowany przepis prawa podatkowego wskazał § 30 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 grudnia 2015 roku w sprawie kontroli niektórych wyrobów akcyzowych (Dz.U. z 2015 roku poz. 2293). Zgodnie z § 30 ust. 1 tego rozporządzenia podmiot przed dniem planowanego niszczenia suszu tytoniowego nieprzydatnego do dalszego przerobu informuje właściwego naczelnika urzędu celnego o zamiarze jego niszczenia, podając datę i godzinę oraz masę suszu, który ma zostać zniszczony. Zdaniem Sądu prawidłowa interpretacja wyżej wskazanego przepisu pozwoli skarżącemu jako zarejestrowanemu podmiotowi tytoniowemu należyte wykonanie obowiązków nałożonych przez rozporządzenie w związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. Prawidłowa sygnalizacja, właściwemu naczelnikowi urzędu celnego, zamiaru niszczenia suszu tytoniowego umożliwi skarżącemu uniknięcie ewentualnych konsekwencji wynikających z regulacji zawartych w przepisach ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (tekst jednolity Dz.U. z 2014 r. poz. 752 ze zmianami, dalej – u.p.a.) Wskazać należy, że od dnia 1 stycznia 2013 r., zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 u.p.a., wyroby akcyzowe to wyroby energetyczne, energia elektryczna, napoje alkoholowe, wyroby tytoniowe oraz susz tytoniowy, określone w załączniku nr 1 do ustawy. Stosownie do art. 5 u.p.a., przedmiotem opodatkowania akcyzą są czynności lub stany faktyczne, o których mowa w art. 8 ust. 1-5, art. 9 ust. 1, art. 9a ust. 1 i 2, art. 9b ust. 1 i 2 oraz art. 100 ust. 1 i 2 u.p.a. - niezależnie od tego, czy zostały wykonane lub powstały z zachowaniem warunków oraz form określonych przepisami prawa. Zgodnie z art. 9b ust. 1 pkt 2 u.p.a., przedmiotem opodatkowania akcyzą jest sprzedaż suszu tytoniowego innemu podmiotowi niż podmiot prowadzący skład podatkowy lub pośredniczący podmiot tytoniowy. Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 2a oraz pkt 8 i 9 u.p.a., podatnikiem akcyzy jest osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, która dokonuje czynności podlegających opodatkowaniu akcyzą lub wobec której zaistniał stan faktyczny podlegający opodatkowaniu akcyzą, w tym podmiot: będący nabywcą lub posiadaczem suszu tytoniowego niebędący podmiotem prowadzącym skład podatkowy, pośredniczącym podmiotem tytoniowym lub rolnikiem, który wyprodukował susz tytoniowy, jeżeli nie została od tego suszu zapłacona akcyza w należnej wysokości i nie można ustalić podmiotu, który dokonał sprzedaży tego suszu; będący pośredniczącym podmiotem tytoniowym zużywającym susz tytoniowy; będący podmiotem prowadzącym skład podatkowy zużywającym susz tytoniowy do innych celów niż produkcja wyrobów tytoniowych. Za susz tytoniowy, zgodnie z art. 99a ust. 1 i 2 u.p.a., uznaje się suchy tytoń niebędący jeszcze wyrobem tytoniowym, a podstawą jego opodatkowania jest ilość wyrażona w kilogramach. Zgodnie z art. 99a ust. 4 pkt 2 u.p.a., w przypadku sprzedaży suszu tytoniowego innemu podmiotowi niż podmiot prowadzący skład podatkowy lub pośredniczący podmiot tytoniowy bez jego oznaczenia znakami akcyzy, stawka akcyzy wynosi 436,80 zł za każdy kilogram. Zgodnie art. 99a ust. 6 pkt 2 u.p.a., nie dokonuje się sprzedaży suszu tytoniowego innemu podmiotowi niż podmiot prowadzący skład podatkowy lub pośredniczący podmiot tytoniowy luzem bez opakowania. Wyżej wskazane przepisy jednoznacznie wskazują, że prawidłowa realizacja obowiązków wynikających z § 30 wyżej cytowanego rozporządzenia może kształtować się obowiązki skarżącego na gruncie ustawy o podatku akcyzowym i w tym przypadku bez znaczenia jest fakt, że rozporządzenie to wydano na podstawie art. 50 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej. Sąd podziela pogląd wyrażony w wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 lutego 2014 r. sygn. akt I SA/Gd 6/14, że przedmiotem interpretacji mogą być tylko takie sytuacje faktyczne, które mogą powodować powstanie obowiązku podatkowego lub zobowiązania podatkowego po stronie wnioskodawcy, a więc które dotyczą sfery odpowiedzialności podatkowej tego podmiotu. W tym stanie rzeczy Sąd uchylił zaskarżone postanowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Na podstawie art. 135 p.p.s.a uchylono postanowienie wydane w pierwszej instancji z dnia [...] czerwca 2016 r., gdyż było ono dotknięte tymi samymi wadami. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.