II FSK 2403/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Rypina (sprawozdawca), Sędzia NSA Jerzy Płusa, Sędzia WSA del. Marek Olejnik, , po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 12 maja 2016 r. sygn. akt I SA/Sz 290/16 w sprawie ze skargi H. [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp. k. w D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia 11 lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 i 2015 rok 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie na rzecz H. [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp. k. w D. kwotę 5400 (słownie: pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 12 maja 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (sygn. akt I SA/Sz 290/16) w sprawie ze skargi H. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp. k. w D. uchylił decyzję z dnia 11 lutego 2016 r. i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy K. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 i 2015 r. Decyzją z dnia 11 lutego 2016 r. Kolegium utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy K. z dnia 11 grudnia 2015 r., którą organ ten określił spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2014 r. w wysokości 281.072 zł oraz wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2015 r. w wysokości 281.072 zł. W wyniku wniesionej skargi, zaskarżonym do Sądu wyrokiem, uchylono powyższe decyzje. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wywiodło skargę kasacyjną i zaskarżyło wyrok w całości. W oparciu o art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.), dalej: p.p.s.a. zarzuciło naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez uchylenie decyzji Kolegium z powodu dokonanej przez Sąd błędnej wykładni przepisu materialnego stanowiącego, m.in. podstawę tej decyzji, a w szczególności art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2014 r. poz. 849 ze zm., dalej: u.p.o.l.) poprzez przyjęcie, że części budynków służące realizacji podstawowej działalności gospodarczej czterogwiazdkowego hotelu (basen, sauny, sala fitness), wykorzystywane także do udzielania w nich świadczeń zdrowotnych, powinny korzystać z preferencji podatkowej w postaci niskiej stawki podatku od nieruchomości określonej w wymienionym przepisie; stanowisko takie prowadzi do niedopuszczalnej na gruncie prawa podatkowego wykładni rozszerzającej przepisu podatkowego i przysporzenia tym samym korzyści materialnych podmiotowi gospodarczemu kosztem budżetu gminnego, oraz złamania zasady równości podatników przed prawem podatkowym. Wskazując na powyższe autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i merytoryczne rozpoznanie sprawy oraz o zasądzenie na rzecz strony wnoszącej skargę kasacyjną kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Spółka w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i wobec tego podlega oddaleniu. Na wstępie należy wskazać, że rozpoznawana sprawa jest kolejną sprawą jaka ma miejsce między stronami w przedmiocie podatku od nieruchomości. W wyroku z dnia 13 października 2016 r. sygn. akt II FSK 2635/14 Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygnął w identycznym stanie faktycznym dotyczącym podatku od nieruchomości za lata 2008-2013 i podniesione argumenty w rozpoznawanej sprawie są aktualne w sprawie niniejszej. Na początek przypomnieć należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., poza wskazanymi w art. 183 § 2 p.p.s.a. przypadkami nieważności postępowania sądowego, których nie stwierdzono, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę wyłącznie w granicach skargi kasacyjnej, które wyznaczają zarzuty kasacyjne: sformułowane, przedstawione i uzasadnione zgodnie z wymogami i standardami wynikającymi z art. 174 p.p.s.a. i art. 176 p.p.s.a. Skarga kasacyjna w sprawie niniejszej nie zawiera zarzutów naruszenia przepisów postępowania, na podstawie których ustalany, uzasadniany, przedstawiany był stan faktyczny sprawy. Zaniechania tego nie może sanować powołanie w skardze kasacyjnej (wyłącznie) przepisów prawa materialnego - i to w formie naruszenia ich przez błędną wykładnię. Wykładnia prawa, mówiąc w największym dopuszczalnym skrócie, to ustalanie treści i znaczenia interpretowanych unormowań, nie zaś ustalanie, rozważanie i ocenianie stanu faktycznego indywidualnej, rozstrzyganej przez organ stosujący prawo sprawy. Podnieść również należy, że wykładnia dokonywana w indywidualnej sprawie, ma na celu ustalenia treści i znaczenia określonych regulacji prawnych - zasadniczo w relacji do rozważenia możliwości następnego zastosowania ich do stanu faktycznego tej sprawy, nie zaś do jakiegokolwiek stanu faktycznego. Z niezakwestionowanego kasacyjnie stanu faktycznego sprawy wynika natomiast, że skarżący do Sądu pierwszej instancji, który postępowaniu kasacyjnym stał się stroną przeciwną do wnoszącego skargę kasacyjną organu podatkowego drugiej instancji, jest jednym podmiotem - prowadzącym dwojakiego rodzaju działalność gospodarczą. Okoliczność, że wymieniona jednostka prowadzi zarówno działalność hotelarską jak i działalność w zakresie świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, w tym art. 4 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 4 ust. 1 in fine ustawy o działalności leczniczej, nie uzasadnia twierdzenia, że jest ona dwoma podatnikami spornego podatku od nieruchomości, ponieważ podatek ten obciąża podatnika, nie zaś prowadzone przez niego działalności. Ponadto, ze stanu faktycznego przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji wynika, że basen, sauna i sala fitness oraz związana z nimi szatnia wykorzystywane są zarówno do działalności hotelarskiej jak i działalności leczniczej, to jest zajęte są zarówno na wykonywanie działalności w zakresie usług hotelowych jak i realizację świadczeń zdrowotnych. Skarga kasacyjna nie zarzuca natomiast naruszenia przepisów postępowania, na podstawie których można by ewentualnie ustalić i ocenić, że zajęcie wymienionych obiektów na prowadzenie działalności leczniczej nie miało miejsca, bądź było znikome i sporadyczne. W tym stanie sprawy, wobec niezakwestionowania kasacyjnego wyżej przedstawionych ustaleń faktycznych, dokonanych przez organy podatkowe i zaaprobowanych przez Sąd pierwszej instancji, w tym w szczególności ustalenia, że sporne w ocenie obiekty w rozpoznanej sprawie zajęte są na każdy z dwóch rodzajów prowadzonej przez podatnika aktywności gospodarczej, zarzuty kasacyjne naruszenia prawa materialnego w postaci art. 5 ust. 1 pkt 2 lit d) u.p.o.l. należało uznać za niezasadne. Z tych powodów, na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną.