IV SA/Gl 734/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Michalik, Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz, Protokolant Specjalista Ewa Pasiek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w B. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. stwierdził u W.S. chorobę zawodową – zespół cieśni w obrębie nadgarstka, wymienioną w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 1367). Rozstrzygnięcie to oparto na ocenie narażenia zawodowego, potwierdzającej fakt takiego narażenia pracownika podczas zatrudnienia w latach 2006-2008 w "A" Spółka z o.o. w B. oraz od roku 2008 do nadal w B S.A. w B., a także na orzeczeniu lekarskim Poradni Chorób Zawodowych w S. u, w którym ta choroba zawodowa została rozpoznana. W odwołaniu "A" Sp. z o.o. zarzuciła, że okres zatrudnienia pracownika w tej spółce był krótki, a nie wykazano, by wówczas ujawniły się objawy chorobowe. Nie wykazały ich też badania profilaktyczne, podczas których nie stwierdzono żadnych przeciwwskazań do dalszego wykonywania pracy. Skarżąca spółka zakwestionowała związek przyczynowy między stwierdzonym schorzeniem a pracą w tym zakładzie pracy. Zaskarżoną decyzją [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w trybie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję I instancji, całkowicie podzielając jej ustalenia i wnioski. Organ odwoławczy wskazał na przesłanki choroby zawodowej zawarte w art. 2351 Kodeksu pracy, które zostały w rozpatrywanym przypadku spełnione, gdyż postępowanie wyjaśniające potwierdziło występowanie narażenia zawodowego w obu zakładach pracy, którym doręczono decyzję, a choroba zawodowa została rozpoznana przez uprawnioną placówkę medyczną. Jednocześnie organ wyjaśnił, że w ramach tego postępowania nie ustala się stopnia zawinienia poszczególnych zakładów pracy, ani nie wskazuje się zakładu, w którym doszło do zachorowania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego spółka "A" wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w zakresie obciążającym tą spółkę za wystąpienie przedmiotowej choroby zawodowej lub za narażenie na wystąpienie tej choroby. Skarżąca zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych co do narażenia pracownika w okresie pracy u skarżącej, podczas gdy nie potwierdzono, by wówczas doświadczyła jakichkolwiek objawów choroby. W tym kontekście zarzuciła też naruszenie art. 2351 Kodeksu pracy podnosząc przy tym, że chorobę rozpoznano po upływie przewidzianego w rozporządzeniu okresu 1 roku. Naruszenia art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 kpa skarżąca upatrywała z kolei w tym, że niedopełniono obowiązku zgromadzenia pełnej dokumentacji medycznej pracownika, w tym z okresu pracy przed podjęciem pracy u skarżącej oraz po jej zakończeniu – w celu ustalenia przyczyn powstania choroby już 8 lat temu i jej ewentualnego związku z pracą wykonywaną w skarżącej spółce. W motywach skargi zbieżnych zasadniczo ze stanowiskiem skarżącej zajętym w postepowaniu odwoławczym dodatkowo zarzucono naruszenie art. 15 w zw. z art. 11 kpa z powodu nie odniesienia się przez organ odwoławczy do kwestii okresu, w jakim wystąpiły udokumentowane objawy chorobowe. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy postulował jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada wymogom legalności, w kryteriach której odbywa się sądowa kontrola wykonywania administracji publicznej (art. 1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych – j.t. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.). W szczególności całkowicie chybione są zarzuty podniesione przez skarżącą. W istocie nie kwestionuje ona wystąpienia u W.S. choroby zawodowej określonej w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych, ani też występowania narażenia zawodowego podczas zatrudnienia tego pracownika zarówno u siebie, jak i w drugim zakładzie pracy objętym ustaleniami organów sanitarnych. Ustalenia te nie budzą przy tym żadnych zastrzeżeń. W zakresie narażenia zawodowego zostały one bowiem oparte na zgromadzonym materiale dowodowym obejmującym m.in. karty narażenia zawodowego. W przypadku skarżącej karta taka zawiera szczegółowy opis czynności wykonywanych przez pracownika, potwierdzony przez pracownika skarżącej specjalizującego się w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy, który to opis wskazuje cały okres zatrudnienia pracownika u skarżącej jako okres narażenia zawodowego na powstanie choroby zawodowej cieśni nadgarstka. Z kolei kwestie medyczne zostały ocenione w orzeczeniu lekarskim rozpoznającym tą chorobę zawodową. Tak więc przesłanki z art. 2351 Kodeksu pracy zostały w pełni wyczerpane, co musiało skutkować takiej treści decyzją, jaka została w niniejszej sprawie wydana. W sytuacji, gdy pracownik nadal jest zatrudniony w drugim zakładzie pracy w warunkach narażenia zawodowego, bezprzedmiotowy jest zarzut związany z zapisem w wykazie chorób zawodowych o rocznym terminie upoważniającym do rozpoznania choroby mimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym. Dotyczy to bowiem ostatecznego zakończenia pracy w takim narażeniu, a nie pracy w poszczególnych zakładach pracy. Natomiast trafnie podniósł organ odwoławczy, że w przypadku, gdy narażenie to występowało w więcej niż jednym zakładzie, organy sanitarne nie ustalają, w którym zakładzie doszło do zachorowania, ani jaki jest współudział poszczególnego zatrudnienia w powstaniu choroby zawodowej. Z § 8 ust. 3 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych wynika jedynie obowiązek doręczenia decyzji w przedmiocie choroby zawodowej pracodawcom zatrudniającym pracownika w warunkach, które mogły spowodować skutki zdrowotne uzasadniające postępowanie w sprawie rozpoznania i stwierdzenia choroby zawodowej. Ponieważ takie hipotetyczne następstwa mogły się wiązać z zatrudnieniem pracownika w skarżącej spółce, co wykazał zgromadzony materiał dowodowy, to przesłanie tej spółce decyzji było prawidłowe. W zakresie przewidzianym przepisami prawa sprawa została więc przez organ sanitarny należycie wyjaśniona, a merytoryczne jej rozstrzygnięcie jest zgodne z prawem. Dlatego też na podstawie art. 151 Prawa o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji. ec