III SA/Wr 1293/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Katarzyna Borońska (sprawozdawca), Sędziowie: sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak, sędzia WSA Anna Siedlecka, Protokolant: starszy sekretarz sądowy Ewelina Bedyńska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 19 maja 2016 r. sprawy ze skargi G. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w formie egzaminu państwowego uchyla zaskarżoną decyzję. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. (dalej: SKO, organ odwoławczy) utrzymało w mocy decyzję Kierownika Działu Uprawnień Kierowców w Urzędzie Miejskim W., działającego z upoważnienia Prezydenta W. (dalej: organ I Instancji), z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...]) w sprawie skierowania G. S. (dalej: skarżący, strona), posiadającego uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie kategorii B prawa jazdy, na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w formie egzaminu państwowego. Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia [...] lutego 2015 r. Komendant Wojewódzki Policji we W. wystąpił do Prezydenta W. o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w formie egzaminu państwowego z uwagi na przekroczenie łącznie 27 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. We wniosku wskazano, że Skarżący w okresie od [...] marca 2014 r. do [...] lutego 2015 r. wielokrotnie naruszył przepisy prawa drogowego w ten sposób, że: - dnia [...] marca 2014 r. na ul. [...] we W., kierując samochodem osobowym przekroczył prędkość od 21 do 30 km/h ( 4 punkty) - dnia [...] maja 2014 w B., na obszarze wiejskim, samochodem osobowym wyprzedzał na przejściach dla pieszych i bezpośrednio przed nimi, nie stosował się do znaku P-4 "linia podwójna ciągła" (15 punktów) - dnia [...] lutego 22015 r. w R., na obszarze wiejskim kierując samochodem osobowym przekroczył prędkość od 41 do 50 km/h ( 8 punktów). Pismem z dnia [...] marca 2015 r. zawiadomiono Skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie m.in. skierowania na egzamin sprawdzający kwalifikacje w zakresie kat. B prawa jazdy. Pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r. Strona, działając przez pełnomocnika, wniosła o zawieszenie postępowania, wskazując, że załatwienie sprawy zależy od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. Wyjaśniła, że w dniu [...] kwietnia 2015 r. wystąpiła do ww. organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa poprzez dokonanie w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego zmiany liczby punktów zaewidencjonowanych Stronie jako wpis ostateczny z 15 na 10 za wykroczenie z art. 92 § 1 k.w. i inne z dnia [...] maja 2014 r., co do którego w prawomocnie zakończonym postępowaniu przed Sądem Rejonowym w W. (sygn. akt [...]) ustalono, że strona nie dopuściła się naruszenia skutkującego wpisem 15 punktów, a tylko naruszenia skutkującego wpisem 10 punktów. Do wniosku dołączono kopię wezwania do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] kwietnia 2015 r. oraz kopię odpisu wyroku Sądu Rejonowego w W. z dnia [...] listopada 2014 r. o sygn. akt [...]. Postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r., zawieszono postępowanie w sprawie skierowania Strony na egzamin sprawdzający kwalifikacje w zakresie kat. B prawa jazdy. Pismem z dnia [...] maja 2015 r. Komendant Wojewódzki Policji we W. poinformował, że zasady dokonywania wpisów w ewidencji kierowców za poszczególne naruszenia reguluje rozporządzenie MSW z dnia 25 kwietnia 2012 r. (Dz. U z 2012 r., poz. 488) i że w niniejszej sprawie że nie wystąpiły przesłanki do anulowania punktów przypisanych za czyny podlegające rejestracji przy czym liczbę punktów przypisywanych w ewidencji za poszczególne naruszenia określa wykaz naruszeń przepisów ruchu drogowego i punktów odpowiadającym tym naruszeniom, będących załącznikiem 1 do ww. rozporządzenia. W wyniku przeprowadzonego sprawdzenia stwierdzono, że w okresie od [...] marca 2014 r. do [...] lutego 2015 r. Skarżący dopuścił się wielokrotnego naruszenia przepisów ruchu drogowego, a ogólna liczba punktów przypisanych tytułem sprawstwa przekroczyła dopuszczalny limit 24 punktów i wyniosła 27 punktów. Odnosząc się do kwestii poruszonej w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, Komendant Wojewódzki Policji we W. stwierdził, że z treści powołanego przez Stronę wyroku Sądu Rejonowego w W. wynikało, iż uznano Skarżącego winnym tego, że "w dniu [...] maja 2014 r. o godz. 7.467 w miejscowości B., gm. B. na drodze [...], kierując pojazdem osobowym marki [...] nr rej. [...] nie stosował się do znaku P-4 "linia podwójna ciągła" i wyprzedzał na przejściu dla pieszych kolumnę dwóch pojazdów tj. o czyn z art. 92 §1 kw w zw. z §86 ust. 5 rozporządzenia w sprawie znaków z sygnałów drogowych i art. 97 kw w zw. z art. 26 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym". Dalej Komendant Wojewódzki Policji wyjaśnił, że zgodnie §2 ust. 4 rozporządzenia MSW z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, jeżeli kierowca jednym czynem naruszył więcej niż jeden przepis ruchu drogowego, w ewidencji uwidacznia się wszystkie naruszenia, przypisując każdemu odpowiednią liczbę punktów, z zastrzeżeniem ust. 5-9. Zgodnie z § 2 ust. 7 rozporządzenia, jeżeli w związku z wyprzedzaniem tego samego pojazdu kierowca dopuścił się naruszeń określonych w załączniku nr 1 kodami B02 (wyprzedzanie na przejściu dla pieszych lub bezpośrednio przed mini) i Cl 1 (niezastosowanie się do znaku P-4 "podwójna ciągła"), do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego wpisuje się tylko jedno naruszenie, tj. to któremu przypisano największą liczbę punktów. Skarżący dopuścił się naruszeń określonych w załączniku nr 1 kodami B02 (wyprzedzanie na przejściu dla pieszych lub bezpośrednio przez nim) i Cl 1 (niezastosowanie się do znaku P-4 "linia podwójna ciągła") w związku z wyprzedzaniem dwóch (podkreślenie Sądu) pojazdów, dlatego też zgodnie z § 2 ust. 4 rozporządzenia, do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego wpisano 15 punktów (kod B02 - 10 pkt., kod Cl 1 - 5 pkt.). W piśmie podkreślono, że wniosek o sprawdzenie kwalifikacji kierowcy sporządza się wyłącznie na podstawie wpisów ostatecznych zamieszczonych w ewidencji (§ 7 ust. 2 cyt. rozporządzenia). Zgodnie z powyższym wystąpienie z przedmiotowymi wnioskami nastąpiło po zarejestrowaniu w ewidencji faktu wydania przez sąd przywołanego wyżej wyroku. Organ I instancji postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r. podjął zawieszone postępowanie, a w dniu [...] lipca 2015 wydał wskazaną na wstępie decyzję nr [...], powołując się na art. 99 ust. 1 pkt 1, art. 139 pkt 3, w zw. z art. 49 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2011 r. Nr 30 poz. 151 ze zm.), art. 114 ust 1. pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.), oraz w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r.- Kodeks Postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.). W uzasadnieniu wskazano, że Skarżący podlega egzaminowi sprawdzającemu kwalifikacje zgodnie z wnioskiem Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. nr [...] z dnia [...].02.2015 r. w związku z uzasadnionymi zastrzeżeniami co do posiadanych kwalifikacji, z powodu przekroczenia 24 punktów za wykroczenia popełnione w ruchu drogowym. W odwołaniu pełnomocnik Strony wniósł o uchylenie powyższej decyzji, zarzucając organowi błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, że odwołujący się przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego, podczas, gdy nie przekroczył on wskazanej liczby punktów, albowiem zaewidencjonowane mu przez Komendanta Wojewódzkiego Policji 15 punktów (jako wpis ostateczny) za wykroczenie z dnia [...] maja 2014 r. zostało w prawomocnie zakończonym przed Sądem Rejonowym w W., w sprawie o sygn. akt [...] opisane w warunkach nakazujących zaewidencjonowanie 10, a nie 15 punktów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. nie uwzględniło odwołania i decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. utrzymało w mocy rozstrzygniecie organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że na mocy art. 139 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami, moc obowiązującą, do dnia 4 stycznia 2016 r., zachował art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, z którym, kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 tej ustawy. W niniejszej sprawie, okoliczność otrzymania przez Stronę w okresie od dnia [...] marca 2014 r. do dnia [...] lutego 2015 r., 27 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego została potwierdzona w piśmie Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Wojewódzkiej Policji we W. z dnia [...] maja 2015 r. Organ podkreślił, że decyzja administracyjna w sprawie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, wydana na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy - Prawo o ruchu drogowym, ma charakter decyzji związanej, a zatem właściwy organ administracji - starosta, jest zobligowany każdorazowo do skierowania osoby posiadającej uprawnienia do kierowania pojazdem na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji ilekroć ze stosownym wnioskiem wystąpi komendant wojewódzki Policji. Organ powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 czerwca 2012 r. (sygn. akt III SA/Gd 253/13, LEX nr 1212508), w którym stwierdzono: "organ wydając na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów karnych za przekroczenie przepisów ruchu drogowego, decyzję o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, nie ma uprawnienia do badania prawidłowości postępowania, w związku z którym naliczone zostały określonemu kierowcy punkty karne" oraz przywołano wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 marca 2015 r. (I OSK 1808/13, LEX nr 1665690), w którym NSA wyraził podobny pogląd. Organ odwoławczy konkludował, że skoro strona w przedstawionym okresie, nie dłuższym niż rok, przekroczyła liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego, to w świetle cytowanego przepisu zasadnym było skierowanie jej na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Okoliczności, na które powołuje się Strona w złożom odwołaniu, z uwagi na przywołaną regulację prawną nie mają natomiast wpływu na zasadność rozstrzygnięcie. W skardze do tutejszego Sądu Strona, działając przez pełnomocnika, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Podtrzymała zarzuty i argumentację podniesione w odwołaniu. Zarzuciła, ze z twierdzeń zawartych w decyzji nie wynika, czy organ dopuścił wnioskowany przez nią dowód z postanowienia Sądu Rejonowego oraz z nagrania video wykroczenia. Dowody te wskazują bowiem na to, że Skarżący został skazany za inne wykroczenie, niż te, które mu zarzucono – za które powinien był otrzymać 10 , a nie 15 punktów karnych. To zaś powoduje, że w opisanym okresie nie przekroczył liczby 24 punktów karnych. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko, zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "Ppsa", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 Ppsa). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga jest zasadna, choć z przyczyn innych, niż w niej podniesione. W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy utrzymując w mocy zaskarżoną decyzje organu instancji powołał się bowiem na inną podstawę prawną rozstrzygnięcia, sytuacji, gdy nieco odmiennie kształtuje ona nie tylko warunki skierowania kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, ale także zakres swobody działania organu administracji orzekającego w sprawie. Powołane w podstawie materialnoprawnej decyzji przepisy art. 99 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami (Dz. U z 2015r., poz. 155) stanowi, starosta wydaje decyzję o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w formie egzaminu państwowego, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do ich kwalifikacji. Treść dalszej części przepisu art. 99 a konkretnie ustępu 2 – go tego artykułu wskazuje, że starosta decyzję o skierowaniu kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji z uwagi na zaistnienie uzasadnionych zastrzeżeń co do tych kwalifikacji, podejmuje bądź z urzędu (art. 99 ust. 2 pkt 1), bądź na wniosek organu kontroli ruchu drogowego – w zakresie, o którym mowa w ustępie 1 pkt 1 art. 99 (art. 99 ust. 2 pkt 2 ). Z powyższego wynika, że na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 1 tej ustawy jedyną podstawą do skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w postaci egzaminu państwowego jest zatem uzasadnione podejrzenie co do kwalifikacji kierującego, a nie sam fakt przekroczenia liczby 24 punktów. Wniosek organu prowadzącego ewidencję kierowców jest w tej sytuacji, zdaniem Sądu, jedynie informacją dla starosty i nie oznacza, że organ ten jest zobowiązany do wydania decyzji zgodnie z wnioskiem. W przypadku Skarżącego, naruszenie przepisów ruchu drogowego nastąpiło na skutek opisanych na wstępie wykroczeń. Rodzaj i charakter tych wykroczeń oraz ich ciężar mogą potencjalnie uzasadniać wydanie decyzji na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami. Brak jednak w tym przypadku prostej zależności pomiędzy stwierdzeniem faktu przekroczenia przez kierowcę limitu 24 punktów karnych w ciągu roku a koniecznością wydania decyzji o skierowaniu na kontrolne badanie kwalifikacji w formie egzaminu państwowego. Stąd też ustawodawca w ustawie o kierujących pojazdami pozostawił pewną dozę swobody organowi w podejmowaniu decyzji co do sankcji administracyjnej także wobec kierującego który przekroczył liczbę 24 punktów. Stwierdzenie takiego przekroczenia z pewnością w wielu przypadkach może potwierdzać zasadność zastrzeżeń co do kwalifikacji kierowcy (podobnie jak mogą powstać uzasadnione wątpliwości co do kwalifikacji kierowcy mimo nieprzekroczenia przez niego powyższego limitu), jednak wymaga to od organu uzasadnienia, w którym powiązano by rodzaj i okoliczności stwierdzonych wykroczeń, skutkujących przekroczeniem 24 punktów karnych, z przesłanką zawartą w art. 99 ust. 1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami tj. istnieniem uzasadnionych zastrzeżeń co do kwalifikacji kierowcy. Jednocześnie należy mieć na uwadze, że na mocy art. 139 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami, art. 99 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, zakresie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, wchodzi życie z dniem 1 stycznia 2017 r. Powyższe oznacza, do dnia 1 stycznia 2017 r. wciąż pozostaje w mocy art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.) i w zakresie nim regulowanym nie można jednocześnie stosować art. 99 ust. 1 pkt ustawy o kierujących pojazdami. Przywołany przepis art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym stanowił z kolei podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji II instancji ( i został powołany obok art. 99 ust. 1 pkt 1 decyzji organu I instancji). Zgodnie z tą regulacją, kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1. Przepis, do którego odsyła art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy, stanowi w ust. 1, że Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się zaś odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 – 10 i wpisuje się do tej ewidencji. Punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się, zgodnie z art. 130 ust. 2 ustawy, po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty (w przypadku kierowców, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 3 ustawy, tj. kierowców w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy – 20 punktów). Wprowadzenie do porządku prawnego systemu punktowego za naruszenia przepisów ruchu drogowego miało na celu zdyscyplinowanie i wdrażanie kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ruchu drogowego oraz zapobieganie wielokrotnemu naruszaniu tych przepisów. Przekroczenie przez kierującego pojazdem 24 punktów w ciągu 1 roku od dnia pierwszego naruszenia powoduje skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji (art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b). Trzeba jednak zauważyć, że użyty przez ustawodawcę w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy zwrot, że osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdami "podlega" kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji oznacza, że kompetencja starosty do orzeczenia w drodze decyzji o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie tego uprawnienia ma charakter związany, wykluczający tym samym jakąkolwiek sferę uznania administracyjnego, a warunkiem wydania decyzji w tym przedmiocie jest stwierdzenie, w oparciu o wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, że osoba posiadająca uprawnienie przekroczyła 24 punkty otrzymane na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy. Porównanie przywołanych regulacji art. 99 ust. 1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami oraz art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym prowadzi zatem do wniosku, że o ile według tego ostatniego przepisu przesłanką skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w formie egzaminu państwowego jest przekroczenie liczny 24 punktów, to w przypadku oparcia decyzji na art. 99 ust 1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami, organ (starosta) podejmuje taką decyzję w razie uzasadnionych zastrzeżeń co do kwalifikacji kierowcy. W takim wypadku w uzasadnieniu decyzji organ musi wykazać, że zaistniały podstawy do takich zastrzeżeń i z czego je wywodzi. Szerszy zakres uznania powoduje również, że organ ma możliwość uwzględnienia dodatkowych okoliczności – inaczej, niż gdy działa związany wnioskiem Komendanta Wojewódzkiego Policji. Na takie okoliczności zwracała w sprawie strona uwagę – i w ramach orzekania na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami organ powinien był się do nich odnieść, nawet jeśli ostatecznie nie uznał ich za przemawiające przeciwko skierowaniu kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Tymczasem w decyzji pierwszoinstancyjnej organ powołał się jedynie a okoliczność przekroczenia przez skarżącego 24 punktów w okresie roku kalendarzowego. Powołanie w osnowie decyzji jednocześnie art. 99 ust. 1 pkt 1 (oraz wskazanie w uzasadnieniu, że istnieją zastrzeżenia do kwalifikacji kierowcy) i art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym powoduje w tej sytuacji, że trudno ocenić, w jakim trybie ostatecznie podjęto rozstrzygniecie. Z cytowanego art. 139 ust. 3 ustawy o kierujących pojazdami wynika tymczasem, zdaniem Sądu, że przepisy te nie mogą być stosowane jednocześnie. Organ odwoławczy oparł z kolei swoje rozstrzygnięcie na normie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym, stanowiącej podstawę do wydania tzw. decyzji związanej w sytuacji ustalenia, że kierowca przekroczył limit 24 punktów karnych. Związany charakter tej decyzji nie wymagał od organu analizowania innych okoliczności ani wykazywania, że zaistniały podstawy o do zastrzeżeń, o jakim traktuje art. 99 ust. 1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami. Tego rodzaju rozważania nie znalazły się zatem w zaskarżonej decyzji. W świetle powyższego nie można przyjąć, że organy obu instancji badały tożsame przesłanki zastosowania środka w postaci skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy, co z kolei uzasadnia postawienie organowi II instancji zarzutu naruszenia zasady dwuinstancyjności i wypełnia przesłankę uchylenia decyzji, o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2012 r., poz. 1270 ze zm.) . Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, uchylając zaskarżoną decyzje na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.