II OSK 185/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie Sędzia NSA Marzenna Linska – Wawrzon Sędzia del. NSA Andrzej Irla (spr.) Protokolant asystent sędziego Tomasz Bogdan Godlewski po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2017r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 września 2015 r. sygn. akt II SA/Po 1386/14 w sprawie ze skargi Z. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu objętym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 26 sierpnia 2015 roku (sygn. akt II SA/Po 1386/14) oddalił skargę Z.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] listopada 2014 roku Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: W dniu [...] listopada 2008 r. Y sp. z o.o. w P., zwróciło się do Burmistrza Miasta i Gminy S. z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu mieszkaniowego, wielorodzinnego wraz z układem komunikacyjnym w Z. przy ul. K./R. działki nr A., B., C. w całości i D. – w części. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. Burmistrz Miasta i Gminy S. ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., po rozpatrzeniu odwołania Z.K., decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało na szereg uchybień formalnych dotyczących zarówno złożonego wniosku, jak i sporządzonej analizy urbanistycznej. Zwrócono również uwagę na nieprecyzyjność decyzji organu I instancji, w zakresie braku określenia ilości elementów z których ma się składać zespół budynków oraz braku planowanej ilości mieszkań. Powyższa decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego została zaskarżona do WSA w Poznaniu, który wyrokiem z dnia 5 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Po 928/09, oddalił skargę. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 6 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1801/10 oddalił skargę kasacyjną Y. sp. z o.o. w P. od tego wyroku. Zanim sprawa ze skargi Y. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] sierpnia 2009 r. została prawomocnie rozstrzygnięta, Burmistrz Miasta i Gminy S. po uzupełnieniu wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...], ustalił warunki zabudowy dla inwestycji objętej wnioskiem z dnia [...] listopada 2008 r., polegającej na budowie zespołu mieszkaniowego składającego się z 2 budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z układem komunikacyjnym w Z. przy ul. K./R. działki nr A., B., C. w całości i D. – w części. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie Burmistrz stwierdził, że inwestycja spełnia wymogi określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 – 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 199 ze zm.). Zwrócił uwagę, że przy ul. R. (działki nr F. i G.) istnieje zabudowa wielorodzinna. Jej parametry, wskaźniki i gabaryty są zbliżone do cech planowanej inwestycji. Ponadto teren objęty inwestycją ma dostęp do drogi publicznej – z ul. K. zapewniony przez ul. R. (dz. nr H. - na podstawie uchwały Rady Miejskiej w S. nr [...]z dnia [...] marca 2006 r., dz. nr [...]oraz przez fragment dz. nr D. stanowiącej przedłużenie ul. R.). Inwestor przedłożył porozumienie o ustanowieniu drogi wewnętrznej przez działki nr H. i I., jako drogi dojazdowej od ul. K. do działek objętych wnioskiem. Ponadto przedłożył wypis oświadczenia złożonego w imieniu Miasta S. o ustanowieniu na rzecz każdorazowego właściciela działek nr nr A., B., C. służebności gruntowej polegającej na prawie przejazdu i przechodu przez działkę nr D., z prawem pobudowania drogi przeznaczonej do prowadzenia ruchu drogowego oraz z prawem ułożenia w ciągu tego pasa urządzeń kanalizacji sanitarnej, deszczowej oraz wszelkich innych przewodów i urządzeń służących do przesyłu wszelkich mediów. Organ I instancji stwierdził też, że inwestor zapewnił, iż projektowane uzbrojenie jest wystarczające dla planowanego zamierzenia budowlanego, a decyzja nie jest sprzeczna z przepisami odrębnymi. Dodatkowo podkreślił, że bezpośrednie sąsiedztwo obiektów produkcyjnych, składów i magazynów nie wyklucza lokalizowania obiektów o funkcji mieszkaniowej ponieważ wokół istniejących obiektów, w których prowadzona jest działalność gospodarcza nie zostały wyznaczone strefy ochronne i obszary ograniczonego użytkowania, a wszelkie uciążliwości związane z prowadzoną działalnością gospodarczą muszą mieścić się w granicach działki, na której jest ona prowadzona i nie może naruszać interesów osób trzecich. Następnie przedstawiono szczegółowe ustalenia co do wyznaczenia: linii zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy, szerokości elewacji frontowych, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowych i geometrii dachu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., po rozpatrzeniu odwołania Z.K., decyzją z dnia [...] marca 2011 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrz S. z dnia [...] grudnia 2010 r. podtrzymując w całości stanowisko organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu skargi Z.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] marca 2011 r., wyrokiem z dnia 21 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Po 112/12 oddalił skargę. Od powyższego wyroku Z.K. wniósł skargę kasacyjną. NSA wyrokiem z dnia 14 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 1890/12, uchylił zaskarżony wyrok WSA w Poznaniu z dnia 21 marca 2012 r. oraz uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] marca 2011 r. NSA podkreślił, że zasadniczy zarzut kasacyjny dotyczył przepisów art. 53 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowiących, że właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o warunkach zabudowy dokonuje analizy m.in. stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Naruszenia wymienionych przepisów skarżący upatrywał się w tym, że sąd I instancji uznał za legalne kontrolowane decyzje w przedmiocie warunków zabudowy, mimo iż wydane zostały bez ustalenia stanu faktycznego i prawnego terenu przeznaczonego pod przedmiotową inwestycję, a konkretnie z pominięciem istniejącej już zabudowy. NSA wskazał, że zarówno odwołanie jak i skarga wniesione przez skarżącego koncentrowały się na tym, że organy obu instancji podjęły rozstrzygnięcia ustalające warunki zabudowy dla inwestycji, która została częściowo zrealizowana, przy czym według skarżącego odbyło się to w warunkach samowoli budowlanej, natomiast w ocenie inwestora roboty budowlane wykonane zostały w okresie obowiązywania uzyskanego pozwolenia na budowę. NSA zauważył, że z akt sprawy oraz decyzji wydanych w obu instancjach nie wynika, aby wystąpienie przez inwestora o warunki zabudowy miało związek z postępowaniem legalizacyjnym. Sąd II instancji podkreślił jednakże, że we wniosku oraz w decyzjach brak było jakichkolwiek ustaleń w zakresie aktualnego zagospodarowania terenu, a zwłaszcza wykonanych robót budowlanych. Organy obu instancji swoje rozstrzygnięcia odnosiły do inwestycji planowanej traktując ją odrębnie od robót rozpoczętych na podstawie decyzji, która została wyeliminowana z obrotu prawnego. Jednocześnie z fragmentarycznych informacji zawartych w aktach sprawy wynika, że co do inwestycji podejmowanych na przedmiotowym terenie prowadzone są różne postępowania przez organy nadzoru budowlanego oraz organy architektoniczno-budowlane. W takim stanie sprawy realizacja obowiązku wynikającego z art. 53 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym powinna bezwzględnie polegać na dokonaniu ustaleń co do rzeczywistego stanu robót budowlanych na terenie objętym wnioskiem oraz uwzględnieniu postępowań prowadzonych w ich przedmiocie. W dalszej części uzasadnienia NSA, odwołując się do treści art. 48 ust. 2 pkt 1 lit. b oraz ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane wyjaśnił, że możliwość ubiegania się przez inwestora o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla obiektu wybudowanego lub będącego w budowie pozostaje w ścisłym związku z postępowaniem legalizacyjnym, w ramach którego wydawane jest postanowienie w tym przedmiocie. Nie jest natomiast dopuszczalne, aby inwestor inicjował postępowanie co do ustalenia warunków zabudowy niezależnie od działań organów nadzoru budowlanego podejmowanych co do robót budowlanych rozpoczętych bądź prowadzonych bez wymaganego pozwolenia na budowę. Ze względów systemowych wykluczyć należy sytuację, aby w przedmiocie tej samej inwestycji bądź inwestycji częściowo zrealizowanej, w sposób niezależny od siebie toczyły się dwa odrębne postępowania: jedno – nadzorcze o charakterze naprawczym lub legalizacyjnym, a drugie w przedmiocie warunków zabudowy. Naczelny Sąd Administracyjny, nie negując możliwości wystąpienia przypadków kwalifikujących się jako wyjątki od zasady ustalania warunków zabudowy przed przystąpieniem do realizacji inwestycji, stwierdził, że w żadnym razie nie powinno to prowadzić do kolizji z innymi postępowaniami dotyczącymi konkretnej inwestycji, a zwłaszcza z procedurą legalizacyjną. W realiach przedmiotowej sprawy oznaczało to konieczność ustalenia rzeczywistego stanu istniejącego na nieruchomości przewidzianej do zabudowy, jako okoliczności niezbędnej dla zweryfikowania wniosku i dokumentacji zawierającej charakterystykę planowanego zagospodarowania terenu i projektowanych obiektów budowlanych. Ponownie rozpoznając sprawę, SKO w P. decyzją z dnia [...] listopada 2014 r., (nr [...]), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...] grudnia 2010 r. Organ odwoławczy wyjaśnił, że pismem z dnia [...] maja 2014 r. zwrócił się do Burmistrza Miasta i Gminy S. z wnioskiem o przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów. Organ I instancji winien ustalić jaki jest stan aktualnego zagospodarowania terenu - działek nr A., B., C., oraz część działki nr D., położonych w miejscowości Z. w rejonie ul. K., R. i Y. Nadto, organ ten winien zbadać, czy w obszarze analizowanym nastąpiły zmiany stanu faktycznego i prawnego nieruchomości sąsiednich oraz dokonać ustaleń co do rzeczywistego stanu robót budowlanych na terenie objętym wnioskiem. Pismami z dnia [...] sierpnia 2014 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze zwróciło się do Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z wnioskiem o udzielenie informacji czy prowadzone były lub prowadzone są obecnie postępowania dotyczące zabudowy na działkach o nr geod. A., B., C., oraz część działki nr D, położonych w miejscowości Z. w rejonie ul. K., R. i Y. Na podstawie uzyskanych informacji ustalił organ odwoławczy, że na terenie działki nr B usytuowany został budynek mieszkalny wielorodzinny w budowie (zrealizowany do stanu surowego zamkniętego), zbudowany na podstawie decyzji Starosty P. o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r., która została następnie uchylona decyzją Starosty P. nr [...], natomiast pozostałe działki są niezagospodarowane. W obszarze analizowanym nie nastąpiła zmiana stanu faktycznego nieruchomości sąsiednich, zmienił się jedynie stan prawny. Właścicielem działki nr J., jest obecnie Y. Spółka z o.o., z siedzibą w P. Z informacji uzyskanych od Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego ustalono z kolei, że przed organami nadzoru budowlanego nie jest prowadzone żadne postępowanie administracyjne w przedmiocie inwestycji realizowanej na działkach o nr A., B., C., oraz część działki nr D, położonych w miejscowości Z. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał w dniu [...] stycznia 2012 r. decyzję o uchyleniu decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2011 r., którą organ nakazał Y. zaniechanie dalszych robót budowlanych przy budowie zespołu zabudowy wielorodzinnej, w skład której wchodzi budynek mieszkalny wielorodzinny trzysegmentowy IV kondygnacyjny (D1, D2, D3), budynek mieszkalny wielorodzinny dwusegmentowy IV kondygnacyjny (E1, E2) wraz z układem komunikacyjnym) w części dotyczącej podstawy prawnej i orzekł na podstawie art. 51 ust 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, natomiast w pozostałej części orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Powyższe oznacza, że na nieruchomości nie są prowadzone żadne prace. Po wydaniu wskazanej decyzji, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nie wszczynał następnych postępowań w tej sprawie, ponieważ jak ustalono na podstawie pisma Starosty P. z dnia [...] kwietnia 2014 r., ostateczną decyzją Starosty P. nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. wydaną na rzecz Y., zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego "D" w Z., gm. S. w rejonie ulic K., R., Y. na działkach/nr A., B., C., oraz część działki nr D. W obrocie prawnym pozostaje także decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...], udzielająca pozwolenia na budowę dla inwestycji: budynek mieszkalny, wielorodzinny E, jako I etap inwestycji obejmującej budowę zespołu dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych, wraz z układem komunikacji i wewnętrzną instalacją gazową, kategoria XIII (decyzja stała się ostateczna z dniem [...] września 2011 r.), zmieniona decyzją Starosty P. z dnia [...] października 2012 r. nr [...], (decyzja stała się ostateczna z dniem [...] listopada 2012 r.). Mając na względzie powyższe ustalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wyjaśniło, że decyzja o warunkach zabudowy, od której złożono odwołanie w niniejszym postępowaniu odwoławczym, nie została wydana dla samowoli budowlanej, gdyż w chwili składania wniosku, na działkach nim objętych nie istniała żadna zabudowa. Równocześnie organ odwoławczy nie stwierdził, aby postępowanie o ustalenie warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji prowadziło do kolizji z innymi postępowaniami dotyczącymi tej inwestycji, a zwłaszcza procedurą legalizacyjną, która, jak zostało ustalone, została już zakończona. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że inwestora prowadzącego roboty budowlane w oparciu o ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę nie można traktować jako podmiotu, popełniającego samowolę budowlaną w rozumieniu art. 48 ustawy Prawo budowlane. Nie zmienia tego fakt późniejszego wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji udzielającej pozwolenia na budowę, bowiem stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę nie może powodować, iż budowa jest nielegalna od samego początku. W sytuacji, gdy inwestycję realizowano w czasie ważności decyzji, którą później wycofano z obrotu, jak w przedmiotowym przypadku, dalsze postępowanie winno być prowadzone w trybie art. 51 ustawy Prawo budowlane. W związku z powyższym Kolegium uznało, że wyeliminowanie z obrotu decyzji o pozwoleniu na budowę ma ten skutek, że robót budowlanych wykonanych do daty wyeliminowania jej z obrotu prawnego nie można oceniać jako samowoli budowlanej i w takiej sytuacji ma zastosowanie postępowanie naprawcze, o jakim mowa w art. 51 ustawy Prawo budowlane. Tylko w tym trybie możliwe jest bowiem naprawienie wad, które legły u podstaw stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę i doprowadzenie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, a w dalszej kolejności uzyskanie pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Następnie Kolegium wskazało, że w niniejszej sprawie właściwa decyzja o ustaleniu warunków zabudowy musi być wydana, niezależnie od prac budowlanych wykonanych na nieruchomości objętej wnioskiem, które zostały wykonane na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę wydanej przez Starostę P. w dniu [...] lipca 2009 r. dotyczącej budowy zespołu zabudowy wielorodzinnej, w skład którego wchodzi: budynek mieszkalny wielorodzinny trzy segmentowy IV kondygnacyjny – oznaczony na planie lit. D1, D2, D3, budynek mieszkalny wielorodzinny dwusegmentowy IV kondygnacyjny – E1, E2, wraz z układem komunikacyjnym na działkach o nr A., B., C., położonych w Z. gm. S. przy ul. K./R. Przedmiotową decyzję o pozwoleniu na budowę inwestor uzyskał na podstawie decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] kwietnia 2009 r. Ponieważ decyzja o warunkach zabudowy została wyeliminowana z obrotu prawnego decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] sierpnia 2009 r. w następstwie uchylono udzielone inwestorowi wyżej opisane pozwolenie na budowę z dnia [...] lipca 2009 r. i wstrzymano prowadzone dotąd roboty. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy o ustalenie warunków zabudowy (na skutek przekazania sprawy do ponownego rozpoznania decyzją Kolegium z dnia [...] sierpnia 2009 r.) Burmistrz Miasta i Gminy S. wydał kolejną decyzję o warunkach zabudowy, która jest przedmiotem niniejszego postępowania. W konsekwencji stwierdziło Kolegium, że niniejszej sprawie zaistniał szczególny przypadek opisany w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2014 r., sygn. akt. II OSK 1890/12, kiedy po uzyskaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę dojdzie do uchylenia decyzji w przedmiocie warunków zabudowy, w oparciu o którą pozwolenie to zostało wydane. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł Z.K.. Zaskarżonej decyzji zarzucił nierozpoznanie sprawy zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku NSA z dnia 14 stycznia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, wyrokiem z dnia 9.09.2015 r. (sygn. akt II SA/Po 1386/15) oddalił skargę Z.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] listopada 2014 roku Nr [...]. Sąd I instancji odnosząc się do zarzutu skargi nieuwzględnienia przez organ odwoławczy wytycznych zawartych w wyroku NSA z dnia 14 stycznia 2014 roku (sygn. akt II OSK 1890/12) zacytował wskazane już wyżej motywy tego wyroku. Stwierdził, iż w niniejszej sprawie nie doszło do prowadzenia przez inwestora robót budowlanych w warunkach samowoli budowlanej w rozumieniu art. 48 prawa budowlanego tj. bez wymaganego pozwolenia na budowę. Przypomniał, że zostały wydane 3 pozwolenia na budowę i wszystkie trzy decyzje uzyskały walor ostateczności. Były to decyzje Starosty P.: - z dnia [...] lipca 2009 roku Nr [...] znak [...] obejmująca zespół zabudowy mieszkaniowej – budynek mieszkalny oznaczony lit. D1, D2, D3 i budynek mieszkalny wielorodzinny oznaczony lit. E1, E2. powyższa decyzja została wydana na podstawie decyzji o warunkach zabudowy z [...] kwietnia 2009 roku. - z dnia [...] sierpnia 2011 roku Nr [...] dla budynku mieszkalnego wielorodzinnego oznaczonego lit. E, oraz - z dnia [...] stycznia 2012 roku Nr [...] dla budynku mieszkalnego wielorodzinnego oznaczonego lit. D. Dwie ostatnie decyzje zostały wydane w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy – Decyzję Burmistrza Miasta i Gminy S. Nr [...]z dnia [...] grudnia 2010 roku będącą przedmiotem niniejszego postępowania. Z akt administracyjnych wynika, że, powyższe decyzje miały walor ostateczności, a więc zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy prawo budowlane umożliwiały inwestorowi legalne rozpoczęcie i prowadzenie robót budowlanych. WSA w Poznaniu podkreślił, że w orzecznictwie sądowym i literaturze przyjmuje się przy tym, że późniejsze wyeliminowanie z obrotu decyzji pozwolenia, nie czyni robót budowlanych prowadzonych w oparciu o to pozwolenie na budowę, samowolną budową w rozumieniu art. 48 prawa budowlanego lecz jest to sytuacja o której mowa w art. 50, 51 prawa budowlanego i podstawą orzekania organów nadzoru budowlanego powinny być te przepisy ustawy Prawo Budowlane - (komentarz pod red. A. Glinieckiego wyd. I Lexis Nexis str. 477, komentarz Prawo Budowlane pod redakcją Z. Niewiadomskiego wydanie 3 C.H. Beck - komentarz do art. 50 i 51 prawa budowlanego i powołane tam orzecznictwo, a także wyrok NSA z 18 czerwca 1998 roku sygn. IV SA 1399/96 lex 1635088) wyrok WSA w Opolu z 13 stycznia 2015 roku II SA/Op 581/14. W takiej sytuacji mamy do czynienia nie z postępowaniem legalizacyjnym lecz z postępowaniem naprawczym. Nie może więc być mowy o wydaniu w tych okolicznościach decyzji o warunkach zabudowy w trybie art. 48 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego. WSA w Poznaniu zwrócił uwagę, że w sprawie powstaje pytanie, czy możliwe jest wydanie w trybie "zwykłym" tj. nie w powiązaniu z prowadzonym postępowaniem legalizacyjnym na podstawie art. 48 prawa budowlanego, decyzji o warunkach zabudowy, gdy część robót została już wykonana i to wykonana zgodnie z udzielonym pozwoleniem. Na taką możliwość, w wyjątkowych przypadkach wskazywał NSA w wyroku z dnia 14 stycznia 2014 roku (II OSK 1890/12). Odpowiadając na pytanie czy taka wyjątkowa sytuacja zachodziła w niniejszej sprawie, sąd I instancji stwierdził, iż wbrew zarzutom skargi, SKO w sposób szczegółowy ustaliło czy i jakie postępowania legalizacyjne/naprawcze były lub są prowadzone w stosunku do robót budowlanych wykonywanych na terenie objętym wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, uzyskując informacje w tym zakresie od organów nadzoru budowlanego (pismo Wojewódzkiego Wielkopolskiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2014 r. i Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. z dnia [...] września 2014 r.). Na podstawie tych informacji stwierdził sąd, iż w stosunku do robót rozpoczętych na nieruchomości objętej wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, prowadzone było postępowanie naprawcze w trybie art. 50 i 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, jedynie w odniesieniu do robót wykonywanych na podstawie pierwotnego pozwolenia na budowę tj. decyzji Starosty P. z dnia [...] lipca 2009 roku Nr [...], wyeliminowanej z obrotu decyzją Starosty P. z dnia [...] lutego 2010 roku Nr [...]. Decyzję – pozwolenie na budowę z dnia [...] lipca 2009 roku wyeliminowano z obrotu w następstwie uchylenia decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] kwietnia 2009 roku wydanej przez Burmistrza Miasta i Gminy S. dla działek ew. A., B., C., oraz część działki nr D w Z. Stało się to podstawą do wszczęcia postępowania naprawczego w trybie art. 50 i 51 prawa budowlanego odnośnie robót prowadzonych na podstawie pozwolenia na budowę Nr [...]. Jak wynika z treści pism Wojewódzkiego Wielkopolskiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2014 roku i Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. z dnia [...] września 2009 roku (k: 155 i 153 akt administracyjnych), postępowanie to zostało zakończone decyzją Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2012 roku znak [...]. Organ odwoławczy zmieniając podstawę prawną rozstrzygnięcia organu I instancji, utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lutego 2011 roku w której organ ten nakazał Y. zaniechanie dalszych robót budowlanych przy budowie zespołu zabudowy wielorodzinnej, w skład której wchodzi budynek mieszkalny wielorodzinny trzysegmentowy IV kondygnacyjny (D1, D2, D3), budynek mieszkalny wielorodzinny dwusegmentowy IV kondygnacyjny (E1, E2) wraz z układem komunikacyjnym. Jak wyjaśniły natomiast organy nadzoru budowlanego w stosunku do pozwoleń na budowę wydanych na podstawie decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] grudnia 2010 roku będącej przedmiotem niniejszego postępowania, żadne postępowania legalizacyjne / naprawcze nie toczą się, decyzje te tj. decyzja z dnia [...] stycznia 2012 roku [...] oraz decyzja z dnia [...] sierpnia 2011 roku [...] pozostają w obrocie prawnym. Sąd I instancji zwrócił uwagę, że w decyzji z dnia [...] stycznia 2012 roku Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził prawidłowość wykonanych na podstawie uchylonego pozwolenia na budowę robót (ławy fundamentowe) jak również stwierdził, że dalsze prowadzenie robót budowlanych możliwe będzie pod warunkiem uzyskania przez inwestora dalszego pozwolenia na budowę. Podkreślił WSA w Poznaniu, że jest oczywiste, iż w tej sytuacji inwestor, by kontynuować prawidłowo rozpoczęte i prawidłowo wykonane prace budowlane musiał uzyskać nowe pozwolenie na budowę, a warunkiem koniecznym dla wydania pozwolenia na budowę, było uzyskanie nowej decyzji o warunkach zabudowy. W ocenie sądu I instancji, nie do zaakceptowania w tych warunkach byłoby stanowisko w myśl którego uzyskanie nowej decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w sytuacji legalizacji robót budowlanych w warunkach o których mowa w art. 48 prawa budowlanego, natomiast należy odmówić inwestorowi możliwości uzyskania decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji gdy przystąpił do robót budowlanych na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę wydanej na podstawie decyzji o warunkach zabudowy następnie uchylonej. Sąd I instancji podkreślił, że jest to sytuacja nadzwyczajna, stanowiąca jeden z tych wyjątków o których mowa w wyroku NSA z 14 stycznia 2014 roku II OSK 1890/12. W takich warunkach przyjąć należało, iż wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe mimo, iż roboty budowlane już zostały rozpoczęte i mimo, iż nie mamy do czynienia z przypadkiem o którym mowa w art. 48 ust. 2 prawa budowlanego. Sąd zwrócił uwagę, iż pierwotna decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...] kwietnia 2009 roku została zaskarżona w trybie zwykłym. To zaś powoduje, że nie stała się ona nigdy ostateczna. Mimo to zostało wydane na jej podstawie pozwolenie na budowę z dnia [...] lipca 2009 roku Nr [...]na podstawie którego inwestor rozpoczął roboty budowlane na terenie objętym wnioskiem. Równocześnie inwestorowi wydano zaświadczenie w dniu [...] maja 2009 roku, iż decyzja o warunkach zabudowy Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 stała się ostateczna, przy czym pracownik, który takie zaświadczenie wystawił, nie wiedział iż od decyzji tej w dniu [...] maja 2009 roku (ostatni dzień do wniesienia odwołania) wpłynęło odwołanie. O fakcie tym poinformowano wnioskodawcę i Starostę P. dopiero w dniu [...] września 2009 roku, a więc już gdy zostało wydane pozwolenie na budowę z dnia [...] lipca 2009 roku Nr [...] (str. 309 akt administracyjnych). Z powyższego wynika, iż inwestor dysponował decyzją o warunkach zabudowy, dysponował zaświadczeniem o tym, że decyzja powyższa ma walor ostateczności i na tej podstawie uzyskał w dniu [...] lipca 2009 roku decyzję o pozwoleniu na budowę Nr [...], która to decyzja stała się również ostateczna. Rozpoczynając zatem roboty budowlane inwestor posiadał ostateczne pozwolenie na budowę (art. 28 prawa budowlanego) i działał w zaufaniu do udzielonych mu przez organy administracji decyzji i zaświadczenia. Nie może więc pozostawać w sytuacji gorszej od osoby, która rozpoczęła roboty budowlane, bez wymaganego pozwolenia na budowę, a która w postępowaniu legalizacyjnym może ubiegać się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Uzyskanie zaś decyzji o warunkach zabudowy również w niniejszej sprawie było warunkiem koniecznym dla dalszego prowadzenia robot budowlanych po wydaniu przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. decyzji z dnia [...] lutego 2011 roku o zaniechaniu dalszych robót budowlanych na nieruchomości objętej wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, która to decyzja kończyła postępowanie naprawcze prowadzone w trybie art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 51 ust. 7 ustawy prawo budowlane. WSA w Poznaniu zwrócił uwagę, że jakkolwiek sytuacja, która zaistniała w niniejszej sprawie różni się nieco od przykładów przytoczonych przez NSA w wyroku z dnia 14 stycznia 2014 roku, a dotyczących możliwości wydania decyzji o warunkach zabudowy również dla obiektów zrealizowanych w całości lub części, niemniej w ocenie sądu I instancji, również w realiach niniejszej sprawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy, było możliwe z przyczyn, które były niezależne od inwestora. Wbrew zarzutom skargi, organ nie tylko w sposób szczegółowy wyjaśnił i ustalił zgodnie z wytycznymi Naczelnego Sądu Administracyjnego jakie postępowania administracyjne prowadzone są (były) w odniesieniu do terenu objętego wnioskami o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, ale również dokonał ustaleń co do stanu faktycznego przedmiotowego terenu. Służyć temu miała sporządzona na dzień [...] maja 2014 roku analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z analizy tej wynika, iż mimo znacznego upływu czasu, stan faktyczny na działkach sąsiednich nie zmienił się i parametry ustalone w decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] grudnia 2010 roku są nadal aktualne. Z analizy tej wynika ponadto, że na działce nr B. zlokalizowany jest częściowo zrealizowany (stan surowy zamknięty) budynek mieszkalny wielorodzinny, pozostałe zaś działki objęte wnioskami o wydanie decyzji o warunkach zabudowy (działki Nr A., B., C. oraz cześć działki nr geod. Nr D.) nie są zagospodarowane. Sąd I instancji podkreślił, że SKO w P. zgodnie z wytycznymi NSA oraz treścią art. 53 ust. 3 pkt 2 w związku z art. 64 u.p.z.p. dokonało analizy stanu faktycznego i prawnego terenu. Analiza ta doprowadziła do wniosku, że inwestor nie działał w warunkach samowoli budowlanej, że nie są prowadzone żadne postępowania legalizacyjne/naprawcze, które stałyby w kolizji z postępowaniami o wydanie decyzji w przedmiocie warunków zabudowy oraz że istnieją warunki materialnoprawne określone w art. 61 u.p.z.p. dla wydania pozytywnej decyzji w przedmiocie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Skargę kasacyjną od opisanego wyroku WSA w Poznaniu z dnia 9 września 2015 r. (sygn. akt II SA/Po 1386/14) wniósł Z.K.. Wyrok zaskarżył w całości, domagając się: - połączenia niniejszej sprawy do wspólnego rozpoznania ze sprawą ze skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Poznaniu o sygn. akt II SA/Po 1314/14, - uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Poznaniu, - zasądzenia kosztów postępowania. W ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. (naruszenie prawa materialnego) wskazał na niezastosowanie art. 53 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, podając, że jest to ponowne naruszenie prawa w tej sprawie mające związek z naruszeniem art. 190 p.p.s.a. W ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. (naruszenie przepisów postępowania) wskazał na "art. 133 par. 1, art. 134 par. 1, art. 141 par. 4 p.p.s.a. w zw. z art. 138 par. 1 pkt 1 i 2 k.p.a. przez zaakceptowanie przyjętego przez SKO sposobu rozstrzygnięcia sprawy – utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, podczas gdy w istocie miała miejsce jej zmiana". Wg skargi kasacyjnej, mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. oddalenie skargi. Uzasadniając podstawy skargi kasacyjnej, jej autor podał, że naruszenie art. 53 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. i art. 190 p.p.s.a. polega na zaakceptowaniu przez sąd I instancji decyzji SKO z dnia [...].11.2014 r., którą ten organ nie doprowadził do ustalenia stanu faktycznego i prawnego terenu, ani z daty decyzji Gminy z dnia [...].12.2010 r., ani z daty własnych decyzji z dnia [...].03.2011 r. i z dnia [...].11.2014 r. Organ odwoławczy dokonywał ustaleń bez udziału Gminy S. i uczestnika Y. sp. z o.o., a przez wymianę pism z nadzorem (budowlanym – przyp. NSA) nie doprowadził do tego ustalenia. Naruszenie art. 133 par. 1 p.p.s.a. polega na braku oceny całokształtu akt sprawy. Zwrócono uwagę, że w aktach znajdują się liczne dokumenty wskazujące na uchybienia wywołujące szkody sposobem wprowadzenia projektu do realizacji, od 2009 r. Naruszenie art. 134 par. 1 p.p.s.a. polega na zwężeniu rozpoznania i nierozpoznanie sprawy. Pomocnym dla sądu byłyby wskazania co do wad decyzji, podane w piśmie skarżącego z dnia [...].08.2015 r. Naruszenie art. 141 par. 4 p.p.s.a. polega "na zupełnym odstępstwie od uzasadnienia wyroku". W ocenie skarżącego kasacyjnie, sąd I instancji nie odniósł się do sposobu i formy rozstrzygnięcia organu II instancji, mimo, że skarżący wskazywał w toku postępowania sądowego i administracyjnego na konieczność określonego rozpoznania sprawy. Jest to związane z naruszeniem art. 138 k.p.a. Odpowiedź na skargę kasacyjną wniosło SKO w P., domagając się jej oddalenia. Kolegium podkreśliło, iż wydana decyzja uwzględnia wytyczne NSA zawarte w wydanym w sprawie wyroku. Inwestor nie działał w warunkach samowoli budowlanej, nie są prowadzone żadne postępowania, które stałyby w kolizji z postępowaniami o wydanie warunków zabudowy, a nadto spełnione są warunki materialnoprawne określone w art. 61 u.p.z.p. Odpowiedź na skargę kasacyjną wniósł również uczestnik Y. sp. z o.o. w P., domagając się jej oddalenia. Zwrócił uwagę, że nie jest dopuszczalne formułowanie zarzutu skargi jako naruszenie przepisu "poprzez jego niezastosowanie". Podkreślał, że naruszeń prawa materialnego nie wiąże skarżący z zakwestionowaniem stanu faktycznego sprawy. Wskazał na niezasadność podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 par. 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016 r., poz. 718; dalej ustawa powoływana jako p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpatrywanej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego określone w art. 183 par. 2 p.p.s.a., zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Powyższe oznacza, że zakres rozpoznawania sprawy wyznaczyła strona wnosząca skargę kasacyjną przez wskazanie podstaw kasacyjnych. Strona, która kwestionuje orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego, wnosząc skargę kasacyjną, obowiązana jest wskazać przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania, które jej zadaniem zostały przez sąd naruszone (art. 174 p.p.s.a.), a nadto obowiązana jest uzasadnić przytoczone podstawy kasacyjne (art. 176 par. 1 pkt 2 p.p.s.a.). Złożona w przedmiotowej sprawie skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, wobec czego podlegała oddaleniu (art. 184 p.p.s.a.). Na wstępie należy podkreślić, że skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym środkiem prawnym. Najważniejszym wymogiem formalnym skargi kasacyjnej jest konieczność oparcia jej na podstawach wskazanych w art. 174 p.p.s.a. Powyższe, decyduje o istocie i charakterze tego środka odwoławczego (por. H. Knysiak-Molczyk Skarga kasacyjna w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Warszawa 2009 r. str. 217). Analiza wniesionej w tej sprawie skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, iż jej podstawy, nie zostały skonstruowane w wymagany przepisami sposób. Należy bowiem zauważyć, że w ramach zarzutu naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) autor skargi kasacyjnej winien wykazać, że iż zarzucane sądowi I instancji uchybienie przepisom proceduralnym mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nadto, niezbędne jest podanie postaci w jakiej przejawiać się ma naruszenie tych przepisów, tj. czy miała miejsce błędna ich wykładnia czy też niewłaściwe ich zastosowanie (por. B. Dauter Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, WK 2016 r., teza 16 do art. 174). Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż przedmiotowa skarga kasacyjna nie wskazuje postaci naruszenia wymienionych w niej przepisów postępowania. Podaje jedynie, iż naruszenie tych przepisów (tj. art. 133 par. 1, art. 134 par. 1, art. 141 par. 4 p.p.s.a. oraz art. 138 par. 1 pkt 1 i 2 k.p.a.) nastąpiło "przez zaakceptowanie przyjętego przez sąd I instancji sposobu rozstrzygnięcia sprawy przez SKO". Taka postać zarzucanego naruszenia prawa procesowego, w kontekście wskazanych poglądów i ustawowych regulacji, nie jest poprawna. Nadto podkreślić należy, iż skarga kasacyjna nie wykazywała, że naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie zauważyć trzeba, że z punktu widzenia wymogów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej, określonych w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie jest wystarczające, jak uczynił to autor skargi kasacyjnej, jedynie posłużenie się cytowaną wyżej formułą, zawartą we wskazanym przepisie. Konieczne i niezbędne jest bowiem przeprowadzenie stosownej analizy i oceny, celem wykazania istotności wpływu naruszenia przepisów postępowania na wynik sprawy. Przedmiotowa skarga kasacyjna, nie zawiera takich treści. Operuje ogólnymi sformułowaniami, bez powiązania ich z normatywnymi wymogami konstrukcyjnymi (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Dokonana zaś przez NSA ocena naruszenia wskazanych przepisów postępowania prowadzi do wniosku, że zarzuty te nie są usprawiedliwione. W zakresie naruszenia art. 133 par. 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna zarzucała sądowi I instancji "brak oceny całokształtu akt sprawy, w tym rozlicznych dokumentów wskazujących na uchybienia wywołujące szkody sposobem wprowadzenia projektu do realizacji jak w sprawie i to już od 2009 r." Sformułowanie to nie jest jasne ani precyzyjne. Skarżący kasacyjnie nie wskazuje konkretnie, które dokumenty miały zostać pominięte przez sąd I instancji i jakie znaczenie miałoby to mieć dla oceny sprawy. Nie jest przy tym rzeczą NSA rozpatrującego skargę kasacyjną, czynienie domniemań w zakresie rzeczywistej treści zarzutu stawianego sądowi I instancji. Odnośnie naruszenia art. 134 par. 1 p.p.s.a. skarżący kasacyjnie odwołuje się do stanowiska zawartego we własnym piśmie z dnia [...].08.2015 r. Nie podaje jednak tego, czego pismo to w istocie dotyczyło i jaki związek występuje między treścią tego dokumentu a zarzutem "zawężenia rozpoznania sprawy przez sąd I instancji i nierozpoznania sprawy". Całkowicie nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 141 par. 4 p.p.s.a. poprzez "zupełne odstępstwo od uzasadnienia wyroku". Analiza uzasadnienia sporządzonego przez sąd I instancji wskazuje, iż zawiera ono wszystkie elementy wymagane przepisem art. 141 par. 4 p.p.s.a., a przy tym WSA odniósł się do wszelkich, miarodajnych dla sprawy kwestii prawnych i faktycznych. Zajmując stanowisko wobec zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego należy stwierdzić, że podstawa ta również nie została skonstruowana w poprawny sposób. Z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. wynika, że prawo materialne może być naruszone wyłącznie poprzez: błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie przepisów. Tymczasem autor skargi kasacyjnej zarzucił "niezastosowanie przepisów art. 53 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym", co nie odpowiada wymogom stawianym przez art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Niezależnie od wskazanej wadliwości należy zauważyć, że naruszenia przepisów prawa materialnego autor skargi kasacyjnej upatrywał w fakcie ponownego naruszenia w tej sprawie art. 53 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co przejawiać się miało w braku ustalenia stanu faktycznego i prawnego terenu inwestycji. Zarzut ten nie jest usprawiedliwiony. Trafnie bowiem sąd I instancji zaakceptował poprawność ustaleń i ocen SKO w P[...] zawartych w zaskarżonej decyzji z dnia [...] listopada 2014 r. odnośnie do wymogów wynikających z wydanego uprzednio w sprawie wyroku NSA z dnia 14 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 1890/12. Ostatnio wskazany Sąd dopuścił bowiem możliwość wystąpienia przypadków kwalifikujących się jako wyjątki od zasady ustalania warunków zabudowy wyłącznie przed przystąpieniem do realizacji inwestycji. Nie powinno to jednak prowadzić do kolizji z innymi postępowaniami dotyczącymi konkretnej inwestycji, a zwłaszcza procedurą legalizacyjną. W realiach przedmiotowej sprawy oznaczało to konieczność ustalenia rzeczywistego stanu istniejącego na nieruchomości przewidzianej do zabudowy, jako okoliczności niezbędnej dla zweryfikowania wniosku i dokumentacji zawierającej charakterystykę planowanego zagospodarowania terenu i projektowanych obiektów budowlanych. W celu wykonania wskazań zawartych w powyższym wyroku, SKO w P. podjęło właściwe czynności zmierzające do ustalenia, jakie jest aktualne zagospodarowanie terenu inwestycji a także, czy w obszarze analizowanym nastąpiły zmiany stanu faktycznego i prawnego nieruchomości sąsiednich. Ustaliło Kolegium również rzeczywisty stan robót budowlanych na terenie objętym wnioskiem o warunki zabudowy. Skarga kasacyjna nie formułuje żadnych zarzutów w zakresie niepoprawności ustaleń wynikających z pism Wojewódzkiego Wielkopolskiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2014 roku i Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. z dnia [...] września 2014 roku. Nie przedstawia także zastrzeżeń, co do ustaleń stanu faktycznego terenu inwestycji, a wynikających ze sporządzonej na dzień [...] maja 2014 roku analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z analizy tej jasno wynika, iż stan faktyczny na działkach sąsiednich nie zmienił się, zaś parametry inwestycji ustalone w decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] grudnia 2010 roku w dalszym ciągu pozostają aktualne. Z analizy tej wynika również, że na działce nr B. zlokalizowany jest budynek mieszkalny wielorodzinny w stanie surowym zamkniętym, zaś pozostałe działki objęte wnioskami o wydanie decyzji o warunkach zabudowy (działki Nr A., B., C., oraz część działki nr geod. D) nie są zagospodarowane. Poprawności wniosków wyciągniętych z ustalonego stanu faktycznego skarga kasacyjna w ogóle nie zwalczała. Mając powyższe na uwadze, NSA na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.