II FSK 2210/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka Sędziowie NSA Sławomir Presnarowicz (sprawozdawca) NSA Małgorzata Wolf-Kalamala po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 11 kwietnia 2017 r. sygn. akt I SA/Rz 1053/16 w sprawie ze skargi J. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z dnia 19 października 2016 r. nr [...] w przedmiocie wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) uchyla zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z dnia 19 października 2016 r. nr [...]. Wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2017 r., sygn. akt I SA/Rz 1053/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie (dalej: "WSA") oddalił skargę J. R. (dalej: "Skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie (dalej: "SKO") z dnia 19 października 2016 r. w przedmiocie wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Podstawą powyższego orzeczenia był art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Z uzasadnienia wyroku WSA wynika, że Wójt Gminy S. (dalej: "organ I instancji") decyzją z dnia 21 września 2016 r., określił Skarżącemu wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od 1 lipca 2013 r. do 31 grudnia 2013 r. w kwocie 32,00 zł miesięcznie (łącznie 192,00 zł), za okres od 1 stycznia 2014 r. do 31 grudnia 2014 r. w kwocie 28,00 zł miesięcznie (łącznie 336,00 zł), za okres od 1 stycznia 2015 r. do 31 grudnia 2015 r. w kwocie 28,00 zł miesięcznie (łącznie 336,00 zł), za okres od 1 stycznia 2016 r. do 31 sierpnia 2016 r. w kwocie 28,00 zł miesięcznie (łącznie 224,00 zł) oraz od września 2016 r. w kwocie 28,00 zł miesięcznie. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że właścicielem nieruchomości zabudowanej położonej na działce nr [...] w miejscowości M. jest W. R., który przebywa za granicą. Posiadaczem i osobą, która mieszka pod adresem M. jest brat W. R. – J. R., który pomimo kierowanych wobec niego pisemnych wezwań, nie złożył deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Pod adresem M. zameldowanych jest pięć osób na pobyt stały: L. R., Z. R., J. R., Ł. R. i S. R. Skarżący oświadczył, że nie zgadza się na ponoszenie opłat za odpady komunalne, natomiast L. R. poinformowała, że wszystkie odpady, które nadają się do segregacji, od 20 lat własnym transportem odwożą do SPGK. Według oświadczenia, od lipca 2013 r. pod adresem M. zamieszkują cztery osoby – L. R., J. R., Ł. R. i S. R., natomiast córka Z. R. przebywa w K. W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżący zakwestionował zasadność zaskarżonego orzeczenia i podał, że od wielu lat dobrowolnie segreguje odpady komunalne, które następnie własnym transportem odwozi do Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej w S. Wyjaśnił, że nigdy nie wywoził tam niczego co należałoby unicestwić, a jedynie przetworzyć. Podkreślił, że nigdy nie palił ani nie grzebał w ziemi odpadów, które zagrażałyby środowisku. Decyzją z dnia 19 października 2016 r. SKO utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z dnia 21 września 2016 r. W skardze wniesionej do WSA Skarżący powtórzył zarzuty z odwołania. Dodatkowo w piśmie procesowym z dnia 31 marca 2017 r. pełnomocnik Skarżącego zarzucił naruszenie art. 120, art. 121, art. 122 oraz art. 187 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., dalej: "o.p."), które polegało na: - niewskazaniu przepisów prawa skutkujących koniecznością ponoszenia opłaty w warunkach przedstawionych przez Skarżącego (brak odpadów lub ich eliminacja przez użytkownika nieruchomości; - prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych przez brak udzielenia niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach ustawy pozostających w związku z przedmiotem prowadzonego postępowania; - niepodjęcie wszystkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy z uwzględnieniem stanowiska Skarżącego i wskazanych przez niego okoliczności; - niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego i niedokonanie jego oceny w zakresie opisanym w art. 191 o.p. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wyroku WSA wskazał, że podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2016 r., poz. 250 z późn. zm., dalej: "u.cz.p.g."). W świetle tej ustawy właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku między innymi przez zbieranie powstałych na terenie nieruchomości odpadów komunalnych zgodnie z wymaganiami określonymi w regulaminie i przepisach wydanych na podstawie art. 4a. Właściciele nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, są zobowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o czym stanowi art. 6h u.cz.p.g. Obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstaje w przypadku nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy - za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje mieszkaniec (art. 6i ust. 1 pkt 1 u.cz.p.g.). Na gruncie obowiązującej u.cz.p.g. ustanowiono obowiązek złożenia deklaracji i uiszczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Zobowiązanym do uiszczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi jest osoba faktycznie zamieszkująca na danej nieruchomości. Dopiero w sytuacji niezłożenia deklaracji, o wysokości opłaty za gospodarowanie tymi odpadami właściwy organ określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Z akt sprawy wynika, że Skarżący, jako podmiot władający nieruchomością, nie złożył deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, co oznacza naruszenie art. 6m u.cz.p.g. Mając to na względzie, organ był uprawniony i zarazem zobowiązany do wydania decyzji w oparciu o art. 6o u.cz.p.g., a zatem do określenia Skarżącemu wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Z art. 6m ust. 1 u.cz.p.g. wynika, że ustawodawca nakładając na właściciela nieruchomości obowiązek złożenia deklaracji wskazał dwa momenty początkowe biegu terminu złożenia deklaracji o wysokości opłaty. Pierwszy to dzień zamieszkania na danej nieruchomości, drugi to powstanie odpadów na danej nieruchomości - w terminie 14 dni od tych zdarzeń Jednocześnie w art. 6m ust. 2 u.cz.p.g. ustawodawca wskazał, kiedy należy złożyć nową deklarację, a mianowicie w przypadku zmiany danych będących podstawą ustalenia wysokości należnej opłaty. Z unormowania tego wynika, że ustawodawca nie przewidział, by deklaracje miały być składane za określone okresy rozliczeniowe, przykładowo roczne. Opłata nie jest bowiem podatkiem i nie można przypisywać jej cech zobowiązania podatkowego (podatku), którego wielkość w poszczególnych okresach rozliczeniowych może być zmienna i kształtować się w okresie rozliczeniowym w oparciu o odmienne dane. Opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi jest wyliczana z uwzględnieniem kilku parametrów, które nie ulegają tak częstym zmianom. Deklaracja składana przez stronę jest bezterminowa, co potwierdza art. 6m ust. 2 u.cz.p.g. wskazujący, kiedy strona ma obowiązek złożyć nową deklarację. Przy braku zmiany danych strona składa jedną deklarację, w której deklaruje określoną wysokość opłaty i następnie uiszcza opłatę w terminach określonych przez gminę w uchwale. Z kolei wydanie decyzji przez gminę stosownie do art. 6o u.cz.p.g. zastępuje deklarację (niezłożoną bądź wadliwą), która to decyzja winna pełnić taką samą funkcję jak deklaracja. Stanowisko to znalazło potwierdzenie w brzmieniu ustawy obowiązującym od 1 lutego 2015 r. (z uwzględnieniem zmian wprowadzonych ustawą z 28 listopada 2014 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw Dz. U. z 2015 r. poz. 87). W ustawie w brzmieniu obowiązującym na datę wydania zaskarżonej decyzji (19 października 2016 r.) i orzekania przez organ I instancji (21 września 2016 r.) uregulowano jednoznacznie kwestię składania i obowiązywania deklaracji i wydawania decyzji. Zgodnie z art. 6m ust. 1d u.cz.p.g. wysokość zobowiązania określonego w deklaracji o wysokości należnej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi obowiązuje za kolejne miesiące do czasu korekty deklaracji lub zmiany stawki opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, z zastrzeżeniem art. 6o u.cz.p.g. Z unormowaniem tym koresponduje art. 6o ust. 2 u.cz.p.g. stanowiąc, że opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości określonej w decyzji o której mowa w art. 6o ust. 1 u.cz.p.g., obowiązuje od końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym następuje zmiana danych niezbędnych dla określenia wysokości tej opłaty. Z kolei w art. 6o ust. 3 u.cz.p.g. określono wprost okres obowiązywania opłaty w wysokości określonej w decyzji stanowiąc, że po doręczeniu decyzji, o której mowa w ust. 1, złożenie deklaracji nie jest dopuszczalne, jeżeli nie następuje zmiana danych niezbędnych do określenia wysokości tej opłaty, w tym stawki opłaty. Ostateczna decyzja o wysokości opłaty (wydana na podstawie art. 6o ust. 1 u.cz.p.g.) obowiązuje zatem "na przyszłość", tj. do czasu zmiany okoliczności, które mają wpływ na jej wymiar. Z wskazanego unormowania wynika, że organ jest uprawniony w decyzji do określenia stawki opłaty miesięcznej (art. 6i u.cz.p.g.) oraz daty początkowej jej obowiązywania. Na podstawie przytoczonych przepisów WSA stwierdził, że decyzja SKO i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji są prawidłowe. Skoro Skarżący będąc zobowiązanym do złożenia stosownej deklaracji, takiej deklaracji nie złożył, to organ I instancji miał obowiązek wydać decyzję określającą wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Przyjęta w tej decyzji ilość osób zamieszkałych na terenie nieruchomości Skarżącego, jak i stawka opłaty są prawidłowe i wynikają z należycie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego. Także określenie okresu, za jaki ustalono opłaty jest prawidłowe. Okoliczności te zostały w sposób dostateczny wyjaśnione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Prezentowane w odwołaniu od decyzji organu I instancji, a następnie w skardze do WSA twierdzenia, że w gospodarstwie Skarżącego śmieci są we własnym zakresie segregowanie i następnie oddawane do odpowiednich podmiotów zajmujących się ich przetwarzaniem, w ogóle nie podlegają weryfikacji w procesie ustalania opłaty. Ustawodawca przyjmuje założenie, że z zamieszkiwaniem ludzi związane jest wytwarzanie śmieci i nie przewiduje możliwości obalenia tego założenia. Nie przewiduje także wyjątków, w odniesieniu do takich sytuacji, pozwalających na odstąpienie od wymierzenia opłaty. W skardze kasacyjnej wywiedzionej od powyższego orzeczenia, organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA a także przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie z urzędu. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: I. przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 o.p., poprzez nieuwzględnienie błędnego utrzymania przez SKO decyzji organu I instancji w mocy, pomimo jej wadliwości i wydania z naruszeniem art. 120, art. 121, art. 122 oraz 187 i art. 191 o.p., które to uchybienia uzasadniały uchylenie decyzji organu I instancji w całości i umorzenie postępowania; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 187 § 1 i art. 235 o.p., poprzez nieuwzględnienie braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy przez SKO oraz niedostatecznego przez niego rozważenia i nieuwzględniania istotnych dla sprawy okoliczności i dowodów, tj. naruszenia zasad prawdy obiektywnej. Skutkowało to brakiem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i wymierzeniem opłaty niezależnie od tego, czy w gospodarstwie Skarżącego śmieci są we własnym zakresie segregowane i następnie oddawane do odpowiednich podmiotów zajmujących się ich przetwarzaniem; II. przepisów prawa materialnego, tj. art. 6o ust. 1 u.cz.p.g., przez jego błędne zastosowanie, pomimo braku przesłanek wydania przez organ decyzji określającej wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zostały uszczegółowione powyższe zarzuty. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) albo naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Dopełnienie wymogu wskazania podstaw skargi kasacyjnej zakreślonych w powołanym przepisie art. 174 p.p.s.a. jest konieczne, ponieważ wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi jest związany Naczelny Sąd Administracyjny (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Wyjątkiem są tu jedynie przesłanki nieważności postępowania, które Sąd bierze pod rozwagę z urzędu. Przed przystąpieniem do oceny zarzutów skargi kasacyjnej zbadano, czy nie zaistniała którakolwiek z przesłanek nieważności określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła żadna z przyczyn nieważności, wskazywana w przywoływanym unormowaniu. Naczelny Sąd Administracyjny za nietrafne uznaje zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 o.p. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 187 § 1 i art. 235 o.p. W rozpatrywanej sprawie nie zaistniała sytuacja "braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego". Wymierzenie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi znajduje swoje prawne uzasadnienie niezależnie od tego, czy w gospodarstwie Skarżącego śmieci są we własnym zakresie segregowane i następnie oddawane do odpowiednich podmiotów zajmujących się ich przetwarzaniem. Nie miałaby nawet znaczenia dla zaistnienia obowiązku daninowego okoliczność (przyjmując w założeniu abstrakcyjność takiej sytuacji), że Skarżący w ogóle nie wytworzyłby i nie posiadałby śmieci. Stosownie bowiem do przepisów omawianej ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku między innymi przez zbieranie powstałych na terenie nieruchomości odpadów komunalnych zgodnie z wymaganiami określonymi w regulaminie i przepisach wydanych na podstawie art. 4a. Słusznie zatem wskazuje WSA w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że "właściciele nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy", są zobowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o czym stanowi art. 6h u.cz.p.g. Obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstaje w przypadku nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy - za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje mieszkaniec (art. 6i ust. 1 pkt 1 u.cz.p.g.). Na gruncie powoływanej u.cz.p.g. ustanowiono obowiązek złożenia deklaracji i uiszczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Zobowiązanymi do uiszczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi są wszystkie osoby faktycznie zamieszkujące na danej nieruchomości, co powinno znaleźć odzwierciedlenie zarówno w składanej deklaracji, jak również w decyzji organu administracji. Naczelny Sąd Administracyjny za zasadny uznaje zarzut naruszenia przez WSA przepisów prawa materialnego, tj. art. 6o ust. 1 u.cz.p.g., przez jego błędne zastosowanie, pomimo braku przesłanek wydania przez organ decyzji w części "na przyszłość" określającej wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi ("od września 2016 r. w kwocie 28,00 zł miesięcznie"). Rację ma bowiem autor skargi kasacyjnej, że decyzja określająca wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powinna odnosić się do tych miesięcy, za które powstał obowiązek jej uiszczenia, tym samym opłata ta powinna być określona już po zakończeniu danego miesiąca. Decyzja, o której mówi ustawodawca w art. 6o u.cz.p.g. nie stanowi wprost "odpowiednika" deklaracji składanych w trybie art. 6m ust. 1 i ust. 2 u.cz.p.g., nie może zatem określać zobowiązania, które jeszcze nie powstało. W tym miejscu należy przypomnieć, że zgodnie z postanowieniami art. 6 ust. 12 u.cz.p.g. w brzmieniu obowiązującym od 1 lutego 2015 r., do opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta. Zatem nie można przyjąć właściwej wykładni treść przepisu art. 6o u.cz.p.g., bez odpowiedniego uwzględnienia zapisu art. 21 § 3 o.p. W myśl powołanej jednostki redakcyjnej, jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, albo powstałego zobowiązania nie wykazano, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. Do spraw opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, zastosowanie będzie miała tylko część cytowanej regulacji prawnej, w kontekście przesłanki "niezapłacenia w całości lub w części" tejże opłaty. Nie może być brana pod uwagę przesłanka "niezłożenia deklaracji", gdyż nie ma wątpliwości, że chodzi tu wyłącznie o deklaracje, w których podmiot zobowiązany jest do samodzielnego obliczenia daniny (zob. L. Etel [w:] L. Etel, Cezary Kosikowski (red.), J. Brolik, R. Dowgier, P. Pietrasz, M. Popławski, S. Presnarowicz, W. Stachurski, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2013, s. 286). Z przesłanką "nie zapłacenia w całości lub w części" danej opłaty mamy do czynienia jedynie w znaczeniu czynności – niezrealizowanej, wymagalnej. Wówczas gdy upłynął termin wymagany przepisami prawa. Decyzja taka posiada charakter deklaratoryjny, jedynie potwierdzający zaistnienie określonego zdarzenia (obowiązku uiszczenia opłaty w terminie, który upłynął). Zatem w kontekście powyższych rozważań należy stwierdzić, że decyzja wydana na podstawie przepisu art. 6o u.cz.p.g., w związku z przepisem art. 21 § 3 o.p., może jedynie określać wysokość zobowiązania, które powstało z mocy prawa i nie zostało wykonane, nie może natomiast określać zobowiązania "na bliżej nieokreśloną przyszłość". Błędny zatem okazał się wywód WSA zaprezentowany w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, w części odnoszącej się do przepisu art. 6o u.cz.p.g. Nota bene przeprowadzony bez pogłębionej analizy treści przepisu art. 21 § 3 o.p. w związku art. 6o u.cz.p.g. (str. 9 uzasadnienia). W szczególności uszło uwadze WSA, że ustawodawca w stanie prawnym obowiązującym od 1 lutego 2015 r. w art. 6o u.cz.p.g. nie używa zwrotu "...od końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym...", lecz określenia "...od końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym...""...do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym...". Tym bardziej powyższe potwierdza, że ostateczna decyzja o wysokości opłaty (wydana na podstawie art. 6o ust. 1 u.cz.p.g.) nie może obowiązywać "na przyszłość", tj. do czasu zmiany okoliczności, które mają wpływ na jej wymiar. Podobnie orzekł WSA w Opolu w prawomocnym wyroku z dnia 7 września 2017 r. (sygn. akt I SA/Op 291/17; opublikowany w: www.orzeczenia.nsa.gov.pl) oraz WSA w Rzeszowie w wyroku I SA/Rz 396/17 z dnia 8 sierpnia 2017 r., opublikowany w: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że decyzja wydana na podstawie przepisu art. 6o ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, w związku z przepisem art. 21 § 3 ordynacji podatkowej, w brzmieniu obowiązującym od 1 lutego 2015 r. może jedynie określać wysokość zobowiązania, które powstało z mocy prawa i nie zostało wykonane, nie może natomiast określać zobowiązania "na bliżej nieokreśloną przyszłość". Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną jako zasługującą w części na uwzględnienie i stosując przepis art. 188 p.p.s.a., oraz będąc związany wnioskami skargi kasacyjnej, poprzez treść art. 183 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.