I SA/Rz 396/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Jarosław Szaro Sędziowie WSA Małgorzata Niedobylska / spr./ WSA Grzegorz Panek Protokolant sekr. sąd. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi Skarbu Państwa – Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe Nadleśnictwo [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oddala skargę. I SA/Rz 396/17 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2017r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: SKO) utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] kwietnia 2017r., nr [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza z dnia [...] lutego 2016r., w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Z uzasadnienia decyzji oraz akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 6 lutego 2017r. "A" (dalej: wnioskodawca/"A"/skarżący) zwróciło się do SKO o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza z dnia [...] lutego 2016r., nr [...], w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za poszczególne miesiące. Według wnioskodawcy, decyzja została wydana bez podstawy prawnej, gdyż w dacie jej wydania część uchwał Rady Miejskiej w Ustrzykach Dolnych powołanych w jej sentencji utraciła moc. Ponadto zdaniem wnioskodawcy, decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, gdyż przepis art. 60 ustawy z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz. U. z 2016r., poz. 250 ze zm. – dalej: ustawa o utrzymaniu czystości), nie może stanowić podstawy prawnej do obciążania podmiotu, od którego odbierane są odpady, nieuiszczonymi opłatami, a wydana na jego podstawie decyzja może mieć jedynie skutek na przyszłość, a nie wstecz. Rażąco naruszono również przepisy postępowania przez zaniechanie dokładnego zbadania i analizy zebranego w sprawie materiału. Wnioskodawca wskazał, że z uzasadnienia decyzji wynika, iż opłaty za miesiące lipiec-październik, grudzień 2013r., styczeń-kwiecień, czerwiec, sierpień, wrzesień, grudzień 2014r. zostały uiszczone, bezzasadnie strona została nimi obciążona. W ocenie wnioskodawcy, treść sentencji decyzji "rozmija się" z jej uzasadnieniem, gdyż w sentencji zostały określone opłaty, które zostały uiszczone. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2017r., SKO odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza z dnia [...] lutego 2016r., w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, stwierdzając, że decyzja ta nie jest dotknięta żadną z wad określonych w art. 247 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2017r., poz. 201 ze zm. – dalej: O.p.). Od powyższej decyzji "A" wniosło odwołanie, po rozpatrzeniu którego, SKO powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] maja 2017r., utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. SKO stanęło na stanowisku, że w sprawie nie zaistniały przesłanki uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji określone w art. 247 § 1 O.p. W ocenie SKO, decyzja Burmistrza z dnia [...] lutego 2016r., określająca Nadleśnictwu wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi nie została wydana bez podstawy prawnej. Organ wyjaśnił, że podstawę prawną kwestionowanej decyzji stanowią m.in. przepisy art. 6o i 6q ustawy o utrzymaniu czystości oraz akty prawa miejscowego, tj. uchwały Rady Miejskiej w U. dotyczące stawek opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, jakie obowiązywały w poszczególnych miesiącach, za które zostały określone opłaty. SKO podkreśliło, że oparcie decyzji o akt prawa miejscowego obowiązującego w czasie, za który określona została opłata, a który to akt prawa miejscowego w chwili wydania decyzji już nie obowiązywał, nie stanowi wydania decyzji bez podstawy prawnej. Dla ważności takiej decyzji, istotne jest to, aby akt ten obowiązywał w czasie, za który określona została opłata, przy czym przepisy prawa międzyczasowego nie są wymagane. Zdaniem SKO, kwestionowana decyzja nie jest również dotknięta wadą z art. 247 § 1 pkt 3 O.p., gdyż nie została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa. Podstawa z ww. przepisu ma miejsce wówczas, gdy między rozstrzygnięciem, a przepisami prawa występuje wyraźna i oczywista sprzeczność. Organ wskazał, że decyzja określającą wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za poszczególne miesiące, za okres wsteczny, została wydana po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, wszczętego na skutek powzięcia przez organ administracyjny wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji Nadleśnictwa o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i korekty tej deklaracji. Organ wyjaśnił, że decyzja określająca wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi nie stanowi wiernego odpowiednika deklaracji składanych w trybie art. 6m ust. 1 i 2 ustawy o utrzymaniu czystości i nie może określać zobowiązania, które jeszcze nie powstało. Decyzja taka powinna wskazywać wprost okres, którego dotyczy i nie może działać do przodu, brak jest natomiast przeszkód, by określała opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres wsteczny, za który wątpliwości organu co do danych zawartych w deklaracji się potwierdziły. W ocenie SKO, kwestionowana decyzja nie jest także dotknięta wadą kwalifikowaną w postaci jej trwałej niewykonalności w chwili jej wydania, określoną w art. 247 § 1 pkt 6 O.p. Odnosząc się do zarzutów Nadleśnictwa dotyczących rozbieżności pomiędzy sentencją decyzji, a jej uzasadnieniem odnośnie wysokości kwot należności do zapłaty, organ wskazał, że decyzja określająca wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi ma charakter deklaratoryjny i wtórny względem powstania zobowiązania do uiszczenia opłaty. Zdaniem SKO, nie ma konieczności wydawania takich decyzji odnośnie każdego miesiąca, a kwestionowana decyzja spełnia ww. wymogi, zaś w jej uzasadnieniu wyjaśniono, że w miesiącach, za które wnioskodawca uiścił opłatę w niższej, niż wynikającej z sentencji kwocie, zobowiązany jest do jej uzupełnienia poprzez wpłacenie różnicy. Decyzja ta nie nakłada, po raz drugi, obowiązku uiszczenia opłaty, choćby z uwagi na jej deklaratoryjny charakter. SKO nie stwierdziło również istnienia pozostałych przesłanek nieważności decyzji określonych w art. 247 § 1 pkt 1, 4, 5, 7 i 8 O.p., uznając, że w sprawie nie zachodzą sytuacje określone w tym przepisie. Na ww. decyzję SKO "A" złożyło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającego ją rozstrzygnięcia oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie art. 247 § 1 pkt 2 i 3 O.p., polegające na nieuwzględnieniu żądania stwierdzenia nieważności decyzji pomimo istniejących ku temu podstaw prawnych. W uzasadnieniu skargi skarżący zarzucił, że zakwestionowana decyzja z dnia rażąco narusza prawo, a ponadto możliwa jest też podstawa stwierdzenia jej nieważności określona w art. 247 § 1 pkt 6 O.p., gdyż między sentencją, a uzasadnieniem istnieją rozbieżności, które mogą powodować wątpliwości co do prawidłowej interpretacji decyzji i jej wykonania, przy czym niewykonalność ta ma charakter trwały. Zdaniem skarżącego, SKO w ogóle nie odniosło się do tych kwestii, a zostały one wskazane we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. Skarżący zaznaczył, że wnosił o przeprowadzenie dowodu z upomnienia z dnia 27 stycznia 2017r. na okoliczność, że decyzja ma kwalifikowane wady prawne ze względu na oczywistą rozbieżność pomiędzy kwotami wykazanymi w upomnieniu, a sentencją decyzji. Ponadto zdaniem skarżącego decyzję wydano bez podstawy prawnej, gdyż w dacie jej wydania część uchwał Rady Miejskiej w U. powołanych w jej sentencji utraciła moc (cztery uchwały), natomiast inne (cztery) uchwały choć obowiązywały w dacie wydania decyzji, to nie zawierały regulacji intemporalnych wskazujących na możliwość stosowania przepisów obowiązujących poprzednio. W tej sytuacji, zdaniem skarżącego, należało stosować przepisy nowe. W odpowiedzi na skargę, SKO podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2016r., poz.1066) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017r., poz.1369 - dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest ocena zasadności odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej określającej skarżącemu wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za poszczególne miesiące. Zdaniem SKO, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji jest niezasadne, gdyż w sprawie nie zaistniała żadna z podstaw stwierdzenia nieważności. Skarżący stanął natomiast na stanowisku, że kwestionowana przez niego decyzja została wydana bez podstawy prawnej, z rażącym naruszeniem prawa, oraz była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, a zatem powinna zostać stwierdzona jej nieważność. W ocenie Sądu, prawidłowe jest stanowisko SKO. Zaskarżona decyzja została wydana w trybie nadzwyczajnym, jakim jest postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, unormowane w rozdziale 18 Działu IV O.p. Tryb stwierdzenia nieważności decyzji jest nadzwyczajnym trybem wzruszenia decyzji, stanowiącym odstępstwo od określonej w art. 128 O.p. zasady trwałości decyzji ostatecznych. Zgodnie z tym przepisem decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności lub wznowienie postępowania, mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Ordynacji podatkowej oraz w ustawach podatkowych. Zasada trwałości decyzji ostatecznych ma podstawowe znaczenie dla stabilizacji opartych na decyzji skutków prawnych, dlatego uchodzi za jedno z kardynalnych założeń całego systemu postępowania administracyjnego. Jest to tzw. domniemanie mocy obowiązującej decyzji. Z uwagi na szczególny charakter instytucji stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, niedopuszczalne jest stosowanie rozszerzającej wykładni przepisów określających zastosowanie tego nadzwyczajnego środka (por. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2011r., sygn. akt II FSK 1051/10, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dost. https:/cbois.nsa.gov.pl/). Instytucja stwierdzenia nieważności nie jest środkiem, za pomocą którego można wzruszać każdą wadliwą decyzję ostateczną, abstrahując od stopnia tej wadliwości. Podkreślić należy, że postępowanie dotyczące stwierdzenia nieważności nie może prowadzić do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy co do jej istoty, tak jak w postępowaniu odwoławczym. Postępowanie to ogranicza się do zbadania, czy kwestionowane ostateczne rozstrzygnięcie jest dotknięte jedną z kwalifikowanych wad, wymienionych enumeratywnie w art. 247 § 1 O.p., uzasadniających stwierdzenie nieważności. W postępowaniu dowodowym sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji, organ zasadniczo dokonuje oceny przez pryzmat akt postępowania zwykłego, nie przeprowadza zaś nowych dowodów, które miałyby na celu podważanie, czy też kwestionowanie stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją, która jest przedmiotem kontroli w postępowaniu nadzorczym. Rolą sądu administracyjnego w prowadzonym wskutek skargi strony postępowaniu sądowoadministracyjnym jest zbadanie, czy odmowa stwierdzenia nieważności była uzasadniona i zgodna z prawem. Sąd nie może natomiast oceniać decyzji, której stwierdzenia nieważności odmówiono. Nie ma więc obowiązku (ani podstaw) do badania legalności decyzji ostatecznej, bowiem wówczas wykroczyłby poza granice sprawy, poza zakres naruszeń prawa zakreślony wnioskiem skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego - (dalej: NSA) - z dnia 21 listopada 2012r., sygn. akt II FSK 714/11, dost. CBOiS). W niniejszej sprawie postępowanie zostało zainicjowane przez skarżącego, który domagał się stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej określającej wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za poszczególne miesiące, twierdząc, że rozstrzygnięcie to rażąco narusza prawo, zostało wydane bez podstawy prawnej oraz było niewykonalne w dniu jego wydania i jego niewykonalność ma charakter trwały. W orzecznictwie sądowoadministarcyjnym wskazuje się, że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia w sytuacji, gdy orzeczenie wydane przez organ w sposób ewidentny odbiega od obowiązującej normy prawnej, przy czym wykładnia tej normy nie budzi wątpliwości. Najogólniej mówiąc, proste zestawienie treści decyzji z treścią przepisu wskazuje na ich wzajemną sprzeczność. Ponadto, strona domagając się stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa powinna wykazać, że treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa, a charakter tego naruszenia powoduje, iż decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa (por. np. wyrok NSA z 13 lipca 2001r., III SA 1110/00, niepubl.). We wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, skarżący argumentował, że kwestionowana przez niego decyzja rażąco narusza prawo, gdyż przepis art. 60 ustawy o utrzymaniu czystości, nie może stanowić podstawy prawnej do obciążania podmiotu, od którego odbierane są odpady, nieuiszczonymi opłatami, a wydana na jego podstawie decyzja może mieć jedynie skutek na przyszłość, a nie wstecz. Ponadto według skarżącego, rażąco naruszono również przepisy postępowania przez zaniechanie dokładnego zbadania i analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, gdyż z uzasadnienia decyzji wynika, że opłaty za miesiące lipiec-październik, grudzień 2013r., styczeń-kwiecień, czerwiec, sierpień, wrzesień, grudzień 2014r. zostały uiszczone, wobec czego bezprzedmiotowym było określanie opłat za te miesiące w sentencji decyzji. W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, SKO trafnie oceniło, że przy wydaniu decyzji nie doszło do rażącego (kwalifikowanego) naruszenie prawa, tj. naruszenia takiej wagi, by konieczne było złamanie zasady trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej, przez jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Z powołanego przepisu art. 60 ust. 1 i 2 ustawy o utrzymaniu czystości, bezsprzecznie wynika, że w razie uzasadnionych wątpliwości co do danych zwartych w złożonej deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi właściwy organ (wójt, burmistrz lub prezydent miasta) określa w drodze decyzji wysokość tej opłaty, biorąc pod uwagę dane właściwe dla wybranej przez radę gminy metody, a w przypadku ich braku – uzasadnione szacunki. Opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości określonej w wydanej decyzji obowiązuje do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym następuje zmiana danych niezbędnych do określenia wysokości tej opłaty. Zdaniem Sądu, prawidłowe jest stanowisko SKO, że Burmistrz był uprawniony do określenia stronie wysokości opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi za miesiące wstecz, tj. za okres od lipca 2013 do lipca 2015r., z uwagi na powzięcie uzasadnionych wątpliwości co do danych zwartych w złożonej przez skarżącego deklaracji, które wynikały z rozbieżności deklarowanej ilości odpadów komunalnych do odebrania miesięcznie, z rzeczywistą ilością tych odpadów. Sąd podziela prezentowany przez SKO pogląd, że decyzja, o której mowa w art. 60 ustawy o utrzymaniu czystości, nie jest odpowiednikiem deklaracji składanych w trybie art. 6m ust. 1 i 2 tej ustawy, a określenie wysokości opłaty możliwe jest jedynie za okresy, w których powstał i uległ konkretyzacji obowiązek jej uiszczenia. Oznacza to, że decyzja ta nie może określać wysokości opłaty "na przyszłość", przy czym dopuszczalne jest określenie tej opłaty "wstecz" za okresy, co do których potwierdziły się wątpliwości organu odnośnie danych zawartych w złożonej deklaracji. W ocenie Sądu, wykładnia przepisu art. 60 ustawy o utrzymaniu czystości, nie daje podstaw do przyjęcia stanowiska skarżącego o niedopuszczalności określenia w drodze decyzji wydanej na podstawie tego przepisu opłaty za okres wsteczny, a co za tym idzie, brak podstaw do przyjęcia, że w wyniku jej wydania doszło do rażącego naruszenia prawa. Według Sądu, zakwestionowana decyzja nie narusza rażąco prawa również z pozostałych wskazanych przez skarżącego powodów. Podnoszona przez skarżącego niezgodność sentencji decyzji z jej uzasadnieniem, przez wymienienie w sentencji miesięcy za które opłata została uiszczona, wbrew jego twierdzeniom, nie świadczy o rażącym naruszeniu obowiązku dokładnego zbadania i analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów, skoro - jak stwierdza sam skarżący - w uzasadnieniu tej decyzji wyjaśniono za które miesiące strona zobowiązana jest uiścić opłatę uzupełniającą, stanowiącą różnicę pomiędzy opłatami już dokonanymi, a opłatami należnymi wynikającymi z tej decyzji, zgodnie z rzeczywistą ilością odebranych odpadów komunalnych. Ponadto jak słusznie wskazuje SKO deklaratoryjny i wtórny charakter tej decyzji wyklucza podwójne jej nałożenie na skarżącego. Wskazana przez skarżącego rozbieżność między sentencją, a uzasadnieniem decyzji oraz przesłanym upomnieniem, nie stanowi również postawy do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 247 § 1 pkt 6 O.p. Niewykonalność decyzji w rozumieniu tego przepisu ma miejsce tylko wówczas, gdy zachodzi przeszkoda w jej wykonaniu wynikająca z określonych przepisów prawa lub jest ona faktycznie (obiektywnie) niemożliwa do wykonania, na przykład przy istniejącym stanie wiedzy technicznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2011r., sygn. akt I GSK 1192/09, LEX nr 1080722). W ocenie Sądu, taka sytuacja w niniejszej sprawie nie zachodzi. Wskazywane rozbieżności są pozorne, bo sentencja decyzji określa prawidłową wysokość opłaty, ale z uwagi na uiszczenie należności, pozostała do zaplata kwota (wskazana w upomnieniu) jest niższa. W świetle zarzutów skargi należy wskazać, że postępowanie nadzwyczajne nie podlega rygorowi ponownego przeprowadzania postępowania dowodowego, a jedynie prowadzenia postępowania pod kątem wystąpienia przesłanek wynikających z treści art. 247 § 1 O.p. Z tego obowiązku organ wywiązał się należycie, zaś wyniki przeprowadzonego postępowania szczegółowo przedstawił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W konsekwencji podnoszone przez skarżącego żądanie przeprowadzenia dowodu z upomnienia w toku postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej nie mogło zostać przez organ uwzględnione, gdyż prowadziłoby to do ponownego rozpatrzenia sprawy. Postępowanie nadzwyczajne nie zastępuje bowiem postępowania odwoławczego i nie może przeradzać się w postępowanie o charakterze merytorycznym, w którym bada się na nowo zebrany materiał dowodowy, przeprowadza dowody uzupełniające lub ponownie ocenia zarzuty strony. W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom skarżącego, w sprawie nie wystąpiła również podstawa do stwierdzenia nieważności decyzji określona w art. 247 § 1 pkt 2 O.p. tj. wydanie decyzji ostatecznej bez podstawy prawnej. O braku podstawy prawnej można mówić wówczas, gdy nie istnieje przepis prawa pozwalający regulować daną materię w drodze decyzji administracyjnej albo też przepis istnieje, lecz nie ma charakteru powszechnie obowiązującego. Bezsporne w orzecznictwie jest to, że przesłanka określona w art. 247 § 1 pkt 2 O.p. nie zachodzi, gdy w decyzji nie powołano podstawy prawnej albo powołano ją błędnie (por. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 30 marca 2017r., sygn. akt I SA/Gl 1200/16, LEX nr 2281927). Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie miała miejsca, kwestionowana decyzja została wydana na podstawie wskazanych w niej przepisów prawa, w tym prawa miejscowego obowiązującego w poszczególnych miesiącach, za które została określona opłata. Przepisy te określają wysokość stawek opłat za pojemnik oraz sposób uiszczania tych opłat. Podnoszona przez skarżącego okoliczność, że wskazane w skardze uchwały Rady Miejskiej w U. nie obowiązywały w momencie wydawania decyzji nie stanowią o wydaniu decyzji bez podstawy prawnej, w sytuacji gdy akt ten obowiązywał w czasie, za który określona została opłata. Przeciwnie – wydanie decyzji na podstawie przepisów nie obowiązujących w okresie, którego dotyczy decyzja, byłoby niezgodne z prawem. Kontrola zaskarżonej decyzji prowadzi zatem do wniosku, że odmowa stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej była uzasadniona i zgodna z prawem - nie wystąpiła żadna z wymienionych w art. 247 § 1 pkt 1 – 8 O.p. podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej. Z przedstawionych względów, Sąd uznał za niezasadny podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 247 § 1 pkt 2, 3 i 6 O.p. Nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.