II OSK 1242/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Łuczaj Sędziowie sędzia NSA Jerzy Stelmasiak sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka /spr./ Protokolant starszy asystent sędziego Hubert Sęczkowski po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 1 lutego 2017 r. sygn. akt II SA/Wr 775/16 w sprawie ze skargi M. W., I. H. i W. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie robót budowlanych oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 1 lutego 2017 r., sygn. akt II SA/Wr 775/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, oddalił skargę M. W., I. H. – K. i W. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie robót budowlanych - utwardzenia gruntu. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła M. W., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, jak również o zasądzenie koszów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego w wysokości podwójnej stawki minimalnej, z uwagi na niezbędny nakład pracy radcy prawnego. Zaskarżonemu wyrokowi skarżąca zarzuciła: 1) naruszenie prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię art. 30 ust. 1 pkt 2 i, art. 29 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz. U. z 2013 r., poz. 1409) w zw. z art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 z późn. zm.) oraz w zw. z art. 4 pkt 8, art. 29 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych ( Dz. U. z 2014 r., poz. 1310) i w zw. z § 3 pkt 13, § 77, § 78 i § 79 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie ( Dz. U. nr 43, poz. 430 z późn. zm), w brzmieniu obowiązującym wg stanu prawnego obowiązującego w dniu 8 stycznia 2015r., tj. w dniu dokonania zgłoszenia zamiaru przystąpienia do wykonywania robót budowlanych, polegających na utwardzeniu powierzchni gruntu [...]/1 na działce położonej w B. Obręb N. ul. K., nr ewidencyjny działki [...], a w konsekwencji niezastosowanie art. 50 ust. 1 pkt 1-3 oraz art. 51 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy Prawo budowlane wskutek przyjęcia, że działka ta jest działką budowlaną, dla utwardzenia której nie było potrzebne uzyskanie pozwolenia na budowę, nie doszło do obejścia prawa, w związku z czym brak było podstaw do wdrożenia przez organ nadzoru budowlanego postępowania naprawczego, zachodziły natomiast podstawy do formalnego zakończenia postępowania poprzez jego umorzenie, 2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 133 § 1 oraz art. 141 § 4, a także art. 151 w zw. z art. 3 § 1 i art. 145 § 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a., poprzez brak odniesienia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do wszystkich argumentów podniesionych w skardze na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, a w konsekwencji niewyjaśnienie w uzasadnieniu wyroku dlaczego i na jakiej podstawie argumenty te nie zostały uznane za prawidłowe, a ograniczenie się wyłącznie do konkluzji, że działka gruntu, przeznaczona w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod budowę jest działką budowlaną, i nie ma znaczenia, czy ma legalny, prawny dostęp do drogi publicznej, niewyjaśnienie czy w sprawie nie doszło do obejścia prawa, a także oddalenie skargi mimo rażącego naruszenia przez organy administracji publicznej art. 7, art. 8 , art. 77, art. 107 § 3 i art. 138 § 1 k.p.a., co spowodowało brak ustalenia ponad wszelką wątpliwość zaistnienia przesłanki do umorzenia postępowania w sprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca podała, że wspomnianym wyżej wyrokiem sąd oddalił jej skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2016 r. nr [...] - w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie robót budowlanych - utwardzenia gruntu na działce nr [...]/1, położonej w B., przy ul. K. przez M. K. i R. K., wykonanych na podstawie zgłoszenia. Skarżąca kasacyjnie wskazała, że wbrew poglądowi Sądu I instancji, stanowiącemu podstawę wydania zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku, aby działka mogła zostać uznana za działkę budowlaną, musi ona posiadać legalny, a nie tylko nieformalnie istniejący zjazd z drogi publicznej. W brzmieniu obowiązującym na dzień rozpoczęcia robót budowlanych na przedmiotowej działce, ustawa Prawo budowlane nie zawiera definicji działki budowlanej. W dalszej kolejności powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, stwierdziła, że sama możliwość wjazdu na działkę z drogi publicznej jest niewystarczająca dla uznania, że działka ma dostęp do drogi publicznej: Wymóg ten jest spełniony dopiero wtedy, gdy na daną nieruchomość można dostać się zgodnie z prawem z drogi publicznej. Zauważyła także, że w przypadku gdy teren objęty zamiarem inwestycyjnym nie leży bezpośrednio przy drodze publicznej, to dla zagwarantowania właściwej komunikacji konieczne jest, aby działka inwestora miała pośredni dostęp do drogi publicznej przez drogę wewnętrzną albo poprzez inną działkę, przy czym konieczne jest wówczas obciążenie tej działki odpowiednią służebnością. Skarżąca kasacyjnie podniosła, że skoro przedmiotowa działka w świetle obowiązujących przepisów nie była i nie jest działką budowlaną, choć przeznaczona jest zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego pod określoną zabudowę, dla jej utwardzania niezbędne było uzyskanie pozwolenia na budowę na podstawie zatwierdzonego projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi, który to projekt budowlany ponadto zawierać musi min. projekt zagospodarowania działki i terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany całego zamierzenia budowlanego. M. W. zarzuciła, że organy nie uwzględniły zgłaszanych przez pełnomocnika stron wniosków dowodowych i wnoszonych zastrzeżeń, że przedmiotowa działka nie jest działką budowlaną, gdyż nie posiada legalnego dostępu do drogi publicznej, czego dowodem jest to, że dopiero w trakcie toczącego się postępowania w niniejszej sprawie inwestorzy wystąpili do zarządcy drogi powiatowej w trybie art. 29 ustawy o drogach publicznych o zezwolenie na lokalizację zjazdu publicznego (a więc nie o zezwolenie na przebudowę zjazdu indywidualnego na zjazd publiczny), zauważyła ponadto że organ nie przeprowadził w tym zakresie żadnego postępowania wyjaśniającego. Zauważyła także, że organy nie uwzględniły zastrzeżeń wniesionych przez pełnomocnika pismem z dnia 18.01.2016 r., w tym zastrzeżeń do przedłożonej na żądanie organu przez inwestorów w dniu 31.12.2015 r. inwentaryzacji budowlanej. Podkreśliła, że do dnia dzisiejszego nie został wybudowany ani zjazd indywidualny ani publiczny do działki gruntu oznaczonej jako działka nr [...]/1, natomiast inwestorzy prowadzą nadal utwardzenie gruntu na tej działce. Skarżąca kasacyjnie zarzuciła, że Sąd I instancji uznając kontrolowaną decyzję za legalną, naruszył ww. przepisy postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, mimo że organ odwoławczy nie rozpatrzył sprawy zgodnie z regułami wynikającymi z art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a., oraz zignorował zarzuty zawarte w odwołaniu co do istotnych aspektów sprawy, a co miało również istotny wpływ na wynik postępowania odwoławczego. Jej zdaniem Sąd I instancji kierując się niewłaściwym rozumieniem przepisu art. 2 pkt 12 u.p.z.p., zawierającym legalną definicję pojęcia "działka budowlana", wadliwie przyjął w zaskarżonym wyroku, że pomimo zarzutów skargi rozumienie tego pojęcia sprowadza się wyłącznie do przeznaczenia działki gruntu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, przyjmując tym samym pogląd przyjętego przez [...] Wojewódzkiego inspektora Nadzoru Budowlanego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. M. W. stwierdziła również, że nie można zgodzić się z twierdzeniem że skarżący w skardze do WSA we Wrocławiu nie wykazali istotności wpływu naruszenia przepisów postępowania, skoro z uzasadnienia skargi jednoznacznie wynika, że naruszenie przez organy obu instancji zasad prowadzenia postępowania dowodowego spowodowało nierozpoznanie istoty sprawy, czyli miało istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, tj. że nieuzasadnione było umorzenie postępowania, gdyż wnikliwe, wszechstronne przeprowadzenie postępowania dowodowego wykazałoby bezsprzecznie, że w sprawie utwardzenie gruntu dotyczyło nie działki budowlanej, ale działki niebudowlanej, jedynie przeznaczonej w miejscowym planie pod zabudowę. Pismem z 27 marca 2019 r. pełnomocnik M. W. poinformowała sąd, że w sprawie będącej przedmiotem skargi kasacyjnej wystąpiły nowe okoliczności istotne dla sprawy. Aktualnie zarządca drogi powiatowej nr [...] przeprowadził remont drogi, wykonana została nawierzchnia asfaltowa i przebudowane zostały zjazdy indywidualne. Wykonany został również nowy zjazd z nieruchomości nr [...]/1, co oznacza, że nie istniał żaden prawny zjazd z drogi publicznej do tej nieruchomości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu. W myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko - radcowskim (art. 175 § 1 - 3 p.p.s.a). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Sprawa ta mogła być zatem rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna złożona w przedmiotowej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 p.p.s.a. tj. na naruszeniu prawa materialnego oraz naruszeniu przepisów postępowania. W pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania, albowiem dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd przepis prawa materialnego. Za niesłuszny uznać też należało zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw jego wydania. Naruszenie określonej w art. 133 § 1 p.p.s.a. zasady orzekania na podstawie akt sprawy mogłoby stanowić podstawę kasacyjną np. w sytuacji oddalenia skargi mimo niekompletnych akt sprawy, pominięcia istotnej części tych akt, przeprowadzenia postępowania dowodowego przez sąd z naruszeniem przesłanek zawartych w art. 106 § 3 p.p.s.a., czy oparcia orzeczenia na własnych ustaleniach sądu, tzn. dowodach lub faktach nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy, o ile nie znajduje to umocowania w art. 106 § 3 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 26 maja 2010 r. sygn. akt I FSK 497/09; LEX nr 594014). Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest co do zasady materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania. Art. 133 § 1 p.p.s.a. może stanowić podstawę skutecznego zarzutu, gdyby sąd administracyjny przeprowadził kontrolę legalności zaskarżonego aktu administracyjnego, która prowadziłaby do przedstawienia przez sąd stanu sprawy w sposób oderwany od materiału dowodowego zawartego w jej aktach i ustaleń dokonanych w skarżonym akcie administracyjnym. Tak się w niniejszej sprawie nie stało. Co zaś dotyczy naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., to jego naruszenia upatrywać trzeba w sytuacji, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny, podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta wyklucza kontrolę kasacyjną orzeczenia lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu, albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Sama okoliczność, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie odniesiono się szczegółowo do wszystkich argumentów strony, stanowi istotne naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. tylko w sytuacji, gdy taka wadliwość mogła mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czyli na treść podjętego rozstrzygnięcia. Zarzuty w tym zakresie nie są jednak skuteczne, gdy mimo nieprawidłowego nawet uzasadnienia, zaskarżony wyrok odpowiada prawu (art. 184 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny, mając na uwadze powyższe, analizując uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nie dopatrzył się w nim takich mankamentów, które obligowałyby go do uwzględnienia skargi kasacyjnej, w tym zakresie. W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji niewątpliwie odniósł się do meritum sprawy, tj. dlaczego organ nadzoru budowlanego umorzył postępowanie w sprawie robót budowlanych polegających na utwardzeniu gruntu na działce nr [...]/1. Wadliwie także wnosząca skargę kasacyjną, mając na uwadze treść zarzutów, zarzuca naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a. Przepis ten jest przepisem ustrojowym. Sąd administracyjny może naruszyć go wówczas, gdy zaniecha kontroli skutecznie złożonej skargi, rozpozna sprawę nienależącą do jego kognicji, zastosuje środek kontroli inny niż określone w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi bądź zastosuje inne niż zgodność z prawem kryterium kontroli działalności administracji publicznej. W tej sprawie Sąd rozpoznał skargę na decyzję ostateczną, oceniał ją pod kątem legalności, zastosował środek kontroli przewidziany w art. 151 p.p.s.a. To czy ocena legalności zaskarżonej decyzji była prawidłowa czy też błędna, nie może być utożsamiane z naruszeniem ww. przepisu. Wbrew zarzutom skargi organy nadzoru budowlanego należycie ustaliły stan faktyczny sprawy, który słusznie został zaakceptowany przez sąd I instancji zatem nie doszło do naruszenia art. 7, art. 8 , art. 77, art. 107 § 3 i art. 138 § 1 k.p.a Przypomnieć należy, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wszczął postępowanie w sprawie utwardzenia terenu działki [...]/1 przy ul. K. w B.. Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że pismem z dnia 7 stycznia 2015 r. M. i R. K. dokonali zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na utwardzeniu powierzchni gruntu działki nr [...]/1 (termin rozpoczęcia robót budowlanych wskazali - 7 luty 2015 r.). Starosta nie wniósł sprzeciwu wobec tego zgłoszenia co jest niekwestionowane przez skarżącą kasacyjnie. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r. Nr [...]/2015 Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nałożył na M. i R. K. obowiązek przedłożenia wykonanej przez osobę uprawnioną w budownictwie - w terminie do dnia 31 grudnia 2015 r. - inwentaryzacji wykonanych robót. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że inwentaryzacja sprawdzi prawidłowość wykonanych robót budowlanych z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w szczególności z zapisem określającym maksymalną dopuszczalną powierzchnię zabudowy, tj. 60% powierzchni działki, oraz warunkami technicznymi. W wyznaczonym terminie M. K. i R. K. przedłożyli inwentaryzację budowlaną, która wykazała, że inwestycja jest zgodna z obowiązującym planem, a powierzchnia utwardzona działki nr [...]/1 wynosi 42% powierzchni działki. Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt. 5) ustawy prawo budowlane (w brzmieniu na datę wykonania robót budowlanych przez inwestorów) – pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na utwardzeniu powierzchni gruntu na działkach budowlanych. Roboty takie podlegały zgłoszeniu właściwemu organowi architektoniczno-budowlanemu (art. 30 ust. 1 pkt. 2) ustawy). Istotą sporu w sprawie jest czy działka inwestorów jest działką budowlaną, skarżąca kasacyjna twierdzi, że pomimo przeznaczenia jej w planie miejscowym na cele budowlane nie jest. Prawo budowlane nie definiuje pojęcia "działki budowlanej" definicję natomiast zawiera ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w art. 2 pkt. 12. Zgodnie z tym przepisem przez "działkę budowlaną" należy rozumieć nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. Nie jest kwestionowane, że zgodnie z uchwałą Rady Miejskiej w B. z dnia 27 kwietnia 2002 r. Nr XLIV/351/2002 (Dz. Urz. Woj. Dolnośląskiego Nr 177, poz. 2553) działka nr [...]/1 częściowo objęta jest terenem oznaczonym symbolem 3.1-3.5 MN/U - tereny zabudowy mieszkaniowo-usługowej, częściowo - terenem oznaczonym symbolem 7.1.-7.11 PBS/U - tereny zabudowy produkcyjnej, alternatywnie usługowe. Wątpliwości skarżącej kasacyjnie dotyczą dostępu utwardzonej działki do drogi publicznej. W aktach niniejszej sprawy znajdują się trzy pisma Zarządu Dróg Powiatowych w K. (organu właściwego odnośnie dróg publicznych), w piśmie z 8 stycznia 2015 r. znajduje się informacja, w której pozytywnie opiniuje się wniosek w sprawie wyrażenia zgody na dokonanie remontu zjazdu z drogi powiatowej na działkę nr [...]/1. Z pisma z 17 lipca 2015 r. wynika, że M. i R. K. dopełnili formalności prawych związanych z uzyskaniem pozwolenia na modernizację zjazdu. 13 sierpnia 2015 r. Zarząd Dróg powiatowych poinformował natomiast, że prowadzi ewidencję dróg, w której jest ujęty zjazd z drogi powiatowej nr [...] w B. ul. K. na działkę [...]/1. Powyższy zjazd jest zjazdem indywidualnym. Mając w sprawie takie dowody jak informacje wyspecjalizowanego organu, powiatowy i wojewódzki inspektor nadzoru budowlanego, a za nimi także sąd I instancji prawidłowo przyjęły, że utwardzona działka posiada dostęp do drogi publicznej, a więc jest działką budowlaną i z tego powodu postępowanie w sprawie należało umorzyć. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i doktryną prawa bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 105 § 1 kpa, to brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Sprawa administracyjna jest więc konsekwencją istnienia stosunku administracyjnego – takiej sytuacji prawnej, w której strona ma prawo żądać od organu administracyjnego skonkretyzowania jej indywidualnych uprawnień wynikających z prawa materialnego. Postępowanie w takiej sprawie staje się bezprzedmiotowe, jeżeli brakuje któregokolwiek z elementów stosunku materialnoprawnego. /por. wyrok NSA z dnia 26 marca 1998 r. sygn. akt II SA 70/98 Lex nr 43205/. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. jak i [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo przyjęli, że w sprawie brak jest podstaw do ingerencji organów nadzoru budowlanego gdyż utwardzeni działki nastąpiło zgodnie z obowiązującymi przepisami. Tym samym zarzut naruszenia prawa materialnego jest także niezasadny. Na marginesie już tylko zauważyć należy, że sąd wojewódzki nie dokonywał wykładni przepisów - art. 4 pkt 8, art. 29 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych i § 3 pkt 13, § 77, § 78 i § 79 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, które dotyczą zjazdów indywidualnych, publicznych i parametrów jakie powinny one mieć, a zatem nie mógł ich naruszyć. Sprawa niniejsza dotyczyła utwardzenia działki, a nie budowy zjazdu z drogi publicznej. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.