III SA/Wa 430/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (sprawozdawca),, sędzia WSA Anna Sękowska, Protokolant referent Michał Strzałkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2017 r. sprawy ze skargi S. sp. z o.o. z siedzibą w P. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 13 października 2015 r. nr IPPB5/4510-632/15-4/MK w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) zasądza od Ministra Rozwoju i Finansów na rzecz S. sp. z o. o. z siedzibą w P. kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 16 lipca 2015 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie braku obowiązku poboru podatku u źródła w związku z wypłatą należności z tytułu najmu urządzeń (maszyn budowlanych) na rzecz kontrahenta z państwa członkowskiego Unii Europejskiej. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe. S. Sp. z o. o. (dalej: Spółka, Wnioskodawca) jest spółką z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegającą nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w podatku dochodowym od osób prawnych ("CIT"). Spółka będzie realizować na terenie Polski kontrakt budowlany. W celu wykonania robót budowlanych Wnioskodawca będzie wykorzystywał maszyny i urządzenia budowlane, które będzie najmował m. in. od podmiotów zagranicznych z państw członkowskich Unii Europejskiej (dalej - "UE"). Wskazane podmioty jako podatnicy mają siedziby dla celów podatkowych na terenie państw członkowskich UE. Najem będzie polegał na użytkowaniu przez Spółkę za wynagrodzeniem maszyn i urządzeń budowlanych, stanowiących własność wynajmującego, tj. podmiotu z kraju UE. Wynajęte maszyny i urządzenia będą wykorzystywane do świadczenia usług budowlanych w budownictwie drogowym, polegających na niwelowaniu terenu, humusowaniu, przemieszczaniu, hałdowaniu, zagęszczaniu mas gruntowych jako materiałów sypkich, układaniu i zagęszczaniu nawierzchni z mieszanek mineralno-asfaltowych, bitumicznych, betonu. Maszyny te są przeznaczone do robót ziemnych, budowlanych, przy budowie infrastruktury drogowej i nie posiadają one innego ogólnego zastosowania. Przedmiotem najmu będą m. in. koparki gąsienicowe, koparki kołowe, ładowarki kołowe, walce do robót ziemnych i drogowych, spycharki gąsienicowe, równiarki, zgarniarki, zrywarki, betoniarki, rozściełacze do mas mineralno-asfaltowych i betonu służące budowie nawierzchni bitumicznych, betonowych, itp. Jako element opisu zdarzenia przyszłego Wnioskodawca zastrzegł, że maszyny i urządzenia będące przedmiotem analizy nie są "środkami transportu" tj. ruchomościami sklasyfikowanymi w Grupie 7 "Środki transportu" Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT). Wnioskodawca zastrzegł również, iż w zakresie opisanego zdarzenia przyszłego odnosi się do przypadków, dla których nie mają zastosowania regulacje art. 21 ust. 3 u.p.d.o.p. W zakresie opisanego zdarzenia przyszłego Spółka odniosła się do wypłat należności z tytułu najmu maszyn i urządzeń budowlanych, które to należności nie są związane z działalnością na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, prowadzoną przez zagraniczne zakłady (w rozumieniu art. 4a pkt 11 u.p.d.o.p.), podatników o których mowa w art. 3 ust. 2 u.p.d.o.p. Ponadto, w piśmie z dnia 30 września 2015 r. stanowiącym odpowiedź na wezwanie z dnia 25 września 2015 r., Wnioskodawca uzupełnił przedstawione zdarzenie przyszłe i wskazał, że siedziba kontrahenta na rzecz którego Spółka wypłaca należności z tytułu najmu maszyn budowlanych znajduje się na terenie Niemiec. Kontrahent nie posiada zakładu zagranicznego na terenie Polski. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie: Czy wypłaty należności za najem maszyn i urządzeń budowlanych na rzecz kontrahentów z siedzibą na terenie państw członkowskich UE, nie mających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, będą podlegały opodatkowaniu podatkiem dochodowym pobieranym u źródła przez płatnika na podstawie art. 21 w związku z art. 26 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych z uwzględnieniem Urnowy o unikaniu podwójnego opodatkowania pomiędzy Polską i Niemcami? Zdaniem Wnioskodawcy, wypłata należności z tytułu najmu urządzeń i maszyn budowlanych na rzecz kontrahentów z siedzibą w Niemczech, nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym na podstawie art. 21 ust. 1 u.p.d.o.p, pobieranym u źródła przez płatnika na podstawie art. 26 u.p.d.o.p. z uwzględnieniem umowy w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu pomiędzy Rzeczpospolitą Rolska a Republiką Federalną Niemiec (dalej: Umowa). Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tj. Dz. U. z 2014, poz 851 ze zm. u.p.d.o.p) podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu od dochodów, które osiągają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Stosownie do treści art. 21 ust. I pkt 1 u.p.d.o.p., podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, przychodów: z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego, za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how) ustala się w wysokości 20%. Wskazany przepis zgodnie z art. 21 ust. 2 u.p.d.o.p. stosuje się z uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. Zgodnie z art. 26 ust. 1 u.p.d.o.p. osoby prawne i jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów wymienionych w szczególności w art. 21 ust. 1 u.p.d.o.p., są co do zasady obowiązane jako płatnicy pobierać, w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat. Zgodnie z art. 12 Modelowej Konwencji OECD (dalej: Konwencja) należności licencyjne, powstające w umawiającym się państwie i wypłacane osobie uprawnionej, mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim umawiającym się państwie, podlegają opodatkowaniu tylko w tym drugim państwie. Określenie "należności licencyjne" użyte w tym artykule oznacza wszelkiego rodzaju należności płacone za użytkowanie lub prawo do użytkowania wszelkich praw autorskich do dzieła literackiego, artystycznego łub naukowego, włącznie z filmami dla kin, wszelkiego patentu, znaku towarowego, wzoru lub modelu, planu, tajemnicy technologii lub procesu produkcyjnego lub za korzystanie z doświadczenia zawodowego w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej. Zasadnicze więc znaczenie ma wyrażenie "użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego", a w szczególności pojęcie "urządzenie przemysłowe", którym posługuje się zarówno u.p.d.o.p. jak i Modelowa Konwencja OECD. Ani ustawa u.p.d.o.p., ani Modelowa Konwencja OECD nie precyzują, co należy rozumieć przez "należności za użytkowanie lub prawa do użytkowania urządzenia przemysłowego". Konsekwentnie również odpowiednie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania podatkiem dochodowym, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, nie wprowadzają definicji tych pojęć. Kolejną kwestią jest odpowiedź na pytanie, czy maszyny budowlane uznawane są na gruncie u.p.d.o.p. za urządzenia przemysłowe. Ustawa u.p.d.o.p. nie zawiera legalnej definicji "urządzeń przemysłowych", poza zastrzeżeniem, iż pod tym pojęciem rozumie się w myśl art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. explicite "środki transportu". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z 8 października 2012 r" sygn. akt. 111 SA/Wa 2973/11 przeanalizował relacji między "budownictwem" a "przemysłem" i uznał, że budownictwo nie może zostać uznane za przemysł" (tak również: Wojewódzki Sąd Administracyjne w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 8 listopada 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 748/10). Zdaniem Spółki, wynajmowane przez podatnika maszyny i urządzenia budowlane nie stanowią więc urządzeń przemysłowych zarówno w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p., jak i art. 12 ust. 2 Modelowej Konwencji OECD, z zastrzeżeniami wniesionymi przez Polskę, a w związku z tym dochody podatnika, nie posiadającego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, pochodzące z wypłat wynagrodzenia, z tytułu umów najmu takich maszyn i urządzeń budowlanych, dokonywanych przez płatnika, nie stanowią dochodów za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzeń przemysłowych, których dotyczą ww. przepisy, lecz przychody, których dotyczą ogólne zasady opodatkowania zgodnie z u.p.d.o.p. Oznacza to, iż w przypadku, gdy zagraniczni kontrahenci nie posiadają na terenie Polski zagranicznych zakładów (w rozumieniu przepisów właściwych umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, stanowiących pochodną art. 5 Modelowej Konwencji OECD), którym to zakładom ww. dochód mógłby zostać przypisany, to zgodnie z art. 7 Modelowej konwencji OECD implementowanym odpowiednio do umów w sprawie zapobiegania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, przychody uzyskane przez zagranicznych kontrahentów za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzeń i maszyn budowlanych są wyłączone z opodatkowania w Polsce, gdyż Konwencja zezwala na opodatkowanie takich zysków przedsiębiorstwa co do zasady w państwie siedziby zagranicznych kontrahentów. W tym zakresie więc Wnioskodawca, jako wypłacający takie dochody nie będzie zobligowany do pobrania w momencie wypłaty i odprowadzenia do budżetu Rzeczypospolitej Polskiej podatku dochodowego wynikającego z regulacji art. 12 "Należności licencyjne" właściwych umów o zapobieganiu podwójnemu opodatkowaniu - przy założeniu, iż zastosowanie tej regulacji właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania byłoby dopuszczalne w myśl art. 21 ust. 2 w związku z art. 26 ust. 1 tiret ostatnie u.p.d.o.p. Jednocześnie jednak z uwagi na fakt, że wypłacane zagranicznemu kontrahentowi wynagrodzenie w formie najmu za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzeń i maszyn budowlanych nie wypełnia definicji wynagrodzenia "za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzeń przemysłowych, w tym także środków transportu, urządzenia handlowego lub naukowego" w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d..o.p., to nawet w sytuacji, gdyby zagraniczny kontrahent nie udokumentował Wnioskodawcy swojej siedziby dla celów podatkowych odpowiednim certyfikatem rezydencji podatkowej, w konsekwencji czego do takiej transakcji wypłaty wynagrodzenia dla kontrahenta zagranicznego nie miałyby wprost zastosowania przepisy właściwych umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, to i tak Wnioskodawca w zakresie wypłat ww. wynagrodzeń nie będzie zobowiązany do zastosowania się do regulacji art. 26 ust. 1 u.p.d.o.p. tj. pobrania u źródła i odprowadzenia podatku w wysokości 20% wypłacanych przychodów, bowiem te przychody nie mieszczą się w kategorii przychodów, o których mowa w art. 21 ust. I pkt 1 u.p.d.o.p. i jako ¡akie podlegają opodatkowaniu przez podatnika zagranicznego w kraju, gdzie ma on swoją siedzibę dla celów podatkowych. Spółka podkreśliła, że jej stanowisko znajduje swoje potwierdzenie również w innych, niecytowanych wyżej orzeczeniach sądów administracyjnych, wydanych w podobnych stanach faktycznych, w szczególności w: w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 05.03.2014 r. sygn. II FSK 820/12 - w zakresie wyłączenia z opodatkowania u źródła najmu maszyn wykorzystywanych w budownictwie, w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21.02.2012 r. sygn. II FSK 1476/10 - w zakresie interpretacji art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy CIT, w kontekście ujętego w tej normie pojęcia "przemysłowy", w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10.07.2013 r. sygn. akt I SA/Wr 1336/12 - w zakresie definicji pojęcia "urządzenia przemysłowego". Kwestia ta była przedmiotem rozważań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z 8 października 2012 r., sygn. akt. III SA/Wa 2973/11, który przyjął, że budownictwo nic może zostać uznane za przemysł (tak również: Wojewódzki Sąd Administracyjne w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 8 listopada 2010 r., sygn. akt 111 SA/Wa 748/10). Po rozpatrzeniu przedmiotowego wniosku Organ podatkowy wydał interpretację indywidualną, w której przedstawione stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej opisanego zdarzenia przyszłego uznano za nieprawidłowe. W interpretacji wskazano, że w pojęciu kategorii urządzenia przemysłowego mieszczą się również specjalistyczne urządzenia, wykorzystywane przy wykonywaniu robót budowlanych, które wykorzystuje Wnioskodawca. Tym samym Organ uznał za nieprawidłowe stanowisko Wnioskodawcy w zakresie braku obowiązku pobierania zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych na podstawie art. 21 ust. 1 oraz art. 12 umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania między Polską a Niemcami, w związku z wypłatą należności na rzecz kontrahenta z Niemiec, z tytułu najmu (użytkowania) urządzeń (maszyn budowlanych). Strona wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa w interpretacji indywidualnej. W odpowiedzi na powyższe wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, Organ podatkowy stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej. Na powyższą interpretację przepisów prawa podatkowego Strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zarzuciła: - naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 21 ust. 1 pkt 1 w związku z postanowieniami art. 26 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej "Ustawa o CIT" lub "u.p.d.o.p.") oraz - naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 12 ust. 3 w związku z postanowieniami art. 3 ust. 2 Umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania pomiędzy Rzeczpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec (dalej "Umowa"), zrównującą przychody z najmu lub z prawa do użytkowania urządzeń i maszyn budowlanych z przychodami za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego, co spowodowało nieprawidłowe uznanie przez Organ, iż Spółka będzie zobowiązana do poboru u źródła podatku dochodowego w związku z wypłatą należności z tytułu najmu urządzeń (maszyn) budowlanych na rzecz kontrahenta z siedzibą dla celów podatkowych na terenie Republiki Federalnej Niemiec. W związku z tymi zarzutami Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej Interpretacji jako niezgodnej z wyżej wymienionymi przepisami prawa i zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przypisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zażył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 1) u.p.d.o.p., podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, przychodów z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego, za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how), ustala się w wysokości 20% przychodów. Nie budzi wątpliwości Sądu, orzekającego w składzie niniejszym, że budownictwo nie może zostać uznane za przemysł, a wynajmowane przez podatnika maszyny budowlane nie stanowią urządzeń przemysłowych w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. Dochody podatnika z wypłat dokonywanych przez płatnika nie stanowią dochodów i za użytkowanie urządzeń przemysłowych, których dotyczy ww. przepis, lecz przychody, których dotyczą ogólne zasady opodatkowania zgodnie z w.w. ustawą. Powyższe stanowisko znajduje odzwierciedlenie w ugruntowanym już orzecznictwie sądów administracyjnych, na co zwróciła uwagę Skarżąca, powołując wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10.07.2013 r. sygn. akt I SA/Wr 1336/12, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w w wyroku z 8 października 2012 r., sygn. akt. III SA/Wa 2973/11, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - wyrok z dnia 8 listopada 2010 r., sygn. akt 111 SA/Wa 748/10). Naczelny Sąd administracyjny w wyroku z dnia 5 marca 2014 II FSK 820/12 wprost przyjął, że przychód uzyskany z tytułu wydzierżawienia koparki gąsiennicowej wykorzystywanej w budownictwie nie stanowi przychodu w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000, Nr 54, poz. 654 ze zm.) oraz art. 12 ust. 3 umowy zawartej między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Republiki Włoskiej z dnia 21 czerwca 1985 r. w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania z dnia 21 czerwca 1985 r. (Dz. U. z 1989 r. Nr 62, poz. 374) i nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych u źródła w Polsce. Skoro zatem opisane w stanie faktycznym w sprawie niniejszej maszyny są maszynami budowlanymi, do stanu tego ma zastosowanie powołany wyrok NSA. W konsekwencji należy przyjąć, że wymienione przez Skarżącą maszyny są maszynami budowlanymi, a nie środkami transportu, mimo że każda z nich (z uwagi na swoje gabaryty) posiada też funkcję jezdną, są zdolne do przemieszczania się, ale tylko w zasadzie po placu budowy lub w celu wykonania prac budowlanych. Funkcja jezdna tych maszyn jest funkcją akcesoryjną, umożliwiającą korzystanie z nich zgodnie z ich przeznaczeniem. Posiadanie przez maszyny budowlane funkcji jezdnej nie zmienia ich głównego przeznaczenia i nie pozwala na zaliczenie do grupy innej niż maszyn budowlanych. W szczególności brak jest podstaw faktycznych i prawnych do zaliczenia maszyn, wymienionych we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej, do urządzeń przemysłowych. W konsekwencji zatem należało przyjąć, że dochody podatnika z wypłat dokonywanych przez płatnika nie stanowią dochodów za użytkowanie urządzeń przemysłowych, których dotyczy ww. przepis, lecz przychody których dotyczą ogólne zasady opodatkowania zgodnie z u.p.d.o.p. Prawidłowe jest zatem zdanie Spółki, że zaskarżona interpretacja została wydane z naruszeniem postanowień art. 21 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 26 u.p.d.o.p. Zgodnie z treścią art. 26 ust. 1 u.p.d.o.p. "Osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b i 2d. w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń, przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e. Zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, albo niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania miejsca siedziby podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podajnika certyfikatem rezydencji". Zgodnie z postanowieniami właściwej dla analizowanego zdarzenia przyszłego Umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku, w szczególności: art. 12 - Należności licencyjne "(1) Należności licencyjne, powstające w Umawiającym się Państwie i wypłacane o: obie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie, mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie. (2) Jednakże należności licencyjne, o których mowa w ustępie i niniejszego artykułu; mogą być także opodatkowane w Umawiającym się Państwie, w którym powstają, i zgodnie z jego ustawodawstwem, ale jeżeli osoba uprawniona do należności licencyjnych ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie, to podatek w ten sposób ustalony nic może przekroczyć 5 procent kwoty brutto należności licencyjnych. (3) Określenie "należności licencyjne" użyte w niniejszym artykule oznacza wszelkiego rodzaju należności płacone za użytkowanie lub prawo do użytkowania wszelkich praw autorskich do dzieła literackiego, artystycznego lub naukowego, włącznie z filmami dla kin, wszelkiego patentu, znaku towarowego, wzoru lub modelu, planu, tajemnicy technologii lub procesu produkcyjnego lub za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego lub za informacje dotyczące doświadczenia w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej. Postanowienie to stosuje się odpowiednio do wszelkiego rodzaju wypłat za użytkowanie lub prawo do użytkowania nazwy, zdjęcia lub innych podobnych praw osobistych oraz do wypłat otrzymywanych jako wynagrodzenie za nagranie przez radio lub telewizję występów sportowców lub artystów. (...)" W myśl art. 3 Umowy- Definicje ogólne - Przy stosowaniu niniejszej umowy przez Umawiające się Państwo, jeżeli z kontekstu nie wynika inaczej, każde określenie, które nie zostało w niej zdefiniowane, będzie miało takie znaczenie, jakie przyjmuje się w danym czasie zgodnie z prawem tego Państwa w zakresie podatków, do których ma zastosowanie niniejsza umowa, przy czym znaczenie wynikające ze stosowanego ustawodawstwa podatkowego tego Państwa będzie miało pierwszeństwo przed znaczeniem nadanym określeniu przez inne przepisy prawne tego Państwa." Rację ma zatem Skarżąca, że w wydanej interpretacji indywidualnej Organ podatkowy wyciąga wnioski stojące w sprzeczności z samą treścią postanowień art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. W tym kontekście analiza usytuowania rodzaju najmowanych ruchomości w Klasyfikacji Środków Trwałych pozwala na stwierdzenie, iż nie są one urządzeniami przemysłowymi. Najmowane przez Skarżącą jako płatnika koparki gąsienicowe, koparki kołowe, ładowarki kołowe, walce do robót ziemnych i drogowych, spycharki gąsienicowe, równiarki, zgarniarki, rozściełacze do mas mineralno-asfaltowych i betonu służące budowie nawierzchni bitumicznych, betonowych itp. klasyfikować należy, zgodnie z rozporządzeniami Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. (Dz.U. z 1999 r. Nr 112, poz. 1317 ze zmianami) a następnie z dnia 10 grudnia 2010 r. (Dz.U. z 201 Or. Nr 242, poz. 1622) w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych do grupy 5 ("Maszyny, urządzenia, aparaty specjalistyczne"), podgrupa 58 (" Maszyny do robót ziemnych, budowlanych i drogowych"), rodzaj 580 ("Maszyny do robót ziemnych i fundamentowych") i rodzaj 582 ("Maszyny dc robót drogowych"). Z kolei w tejże Klasyfikacji znajdują się w grupie 6 ("Urządzenia techniczne") stanowiąc podgrupę - 65 "Urządzenia przemysłowe". Skoro zatem u.p.d.o.p. odwołuje się niekiedy do Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT), to fakt, że na gruncie KST maszyny do robót ziemnych, fundamentowych i drogowych zostały umieszczone w osobnej grupie i podgrupie niż urządzenia przemysłowe należy uznać, że i na gruncie u.p.d.o.p., wobec braku legalnej definicji urządzeń przemysłowych, należy również rozróżniać pojęcia "urządzeń przemysłowych" i "urządzeń budowlanych". Fakt ten został całkowicie pominięty przez Organ w wydanej interpretacji. Sąd podziela stanowisko Skarżącej, iż całkowicie nieprawidłowym i stojącym w sprzeczności z obowiązującym prawem jest twierdzenie Dyrektora IS, iż Skarżąca, jako wypłacający dochody za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzeń i maszyn budowlanych będzie zobligowana do pobrania w momencie wypłaty i odprowadzenia do budżetu Rzeczypospolitej Polskiej podatku dochodowego wynikającego z regulacji art. 12 "Należności licencyjne" właściwych umów o zapobieganiu podwójnemu opodatkowaniu; w analizowanym zdarzeniu przyszłym zgodnie z art. 12 ust. 1 i 2 w związku z treścią ust. 3 i treścią art. 3 ust. 2 Umowy pomiędzy Rzeczpospolitą Rolską a Republiką Federalną Niemiec - przy założeniu, iż zastosowanie tych regulacji właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania byłoby dopuszczalne w myśl art. 21 ust. 2 w związku z art. 26 ust. 1 tiret ostatnie u.p.d.o.p. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę, na podstawie art. 146 § 1 P.p.s.a. Sąd o zwrocie kosztów postępowania sądowego stronie orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 i 4 oraz art. 209 P.p.s.a. w związku z § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 31 stycznia 2011r. w sprawie opłat za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31 poz. 153), zasądzając na rzecz Skarżącego zwrot wpisu sądowego w wysokości 200 złotych oraz wynagrodzenie doradcy podatkowego w wysokości 240 złotych i 17 złotych tytułem uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (punkt drugi sentencji wyroku).