III SA/Lu 733/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Hałabis, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Kowalczyk, Sędzia WSA Iwona Tchórzewska (sprawozdawca), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Beata Skubis-Kawczyńska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 2 lutego 2017 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2016 r. nr SKO.[...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] marca 2016 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] po rozpatrzeniu odwołania A. utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. Starosta [...] cofnął A. uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii B. Podstawę decyzji stanowiło ustalenie, że A. w dniu 16 stycznia 2013 r. przystąpił do egzaminu kontrolnego sprawdzającego kwalifikacje i uzyskał negatywny wynik z egzaminu praktycznego. Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Starosty [...]. Organ odwoławczy zauważył, że decyzja z dnia [...] stycznia 2013 r. najprawdopodobniej weszła do obrotu prawnego w dniu jej wydania. Na posiedzeniu przed Kolegium pracownik Urzędu Miejskiego w [...] stwierdził bowiem, że osobiście doręczył stronie decyzję w dniu jej wydania, przyznając, że nie poprosił o potwierdzenie jej doręczenia. Z uwagi na brak dowodu doręczenia decyzji stronie Kolegium uznało, że decyzja została doręczona dopiero w dniu 2 października 2015 r., co obligowało organ do rozpatrzenia odwołania. Organ odwoławczy zaznaczył przy tym, że strona znała treść decyzji, a przynajmniej wiedziała o jej wydaniu, gdyż zastosowała się do żądania zwrotu dokumentu prawa jazdy, w którym organ powołał się na tę decyzję. Rozpatrując sprawę merytorycznie Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło, że decyzja z dnia [...] stycznia 20013 r. została wydana na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137). Na mocy ustawy z dnia 5 stycznia 2013 r. o kierujących pojazdami (Dz. U Nr 30, poz. 151) przepis ten został uchylony z dniem 19 stycznia 2013 r. Nie oznacza to jednak, że decyzja organu pierwszej instancji została wydana bez podstawy prawnej. Nie ma bowiem znaczenia czy w decyzji powołano konkretne przepisy, stanowiące jej podstawę prawną, istotne jest, czy przepisy takie rzeczywiście istnieją. W rozpatrywanej sprawie podstawa prawna do cofnięcia uprawnień z powodu stwierdzenia utraty kwalifikacji na podstawie wyniku egzaminu państwowego przewidziana w art. 140 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym została wprawdzie usunięta z tej ustawy, ale została przeniesiona do ustawy o kierujących pojazdami. Zgodnie z art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2011 r. nr 30, poz. 151) starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia utraty kwalifikacji, na podstawie wyniku egzaminu państwowego przeprowadzonego w trybie art. 49 ust. 1 pkt 2 i 3. Oznacza to, że organ pierwszej instancji nie tylko miał podstawę prawną do wydania decyzji, ale również był zobligowany do jej wydania. Zarówno bowiem redakcja przepisu art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o kierujących pojazdami, jak i przepisu powołanego w decyzji organu pierwszej instancji wprost wskazują, że mają one charakter bezwzględnie obowiązujący. Wydanie decyzji cofającej uprawnienia do kierowania pojazdami z uwagi na niezdanie egzaminu państwowego nie zostało pozostawione swobodnemu uznaniu organu i jego ocenie co do zasadności wydania takiej decyzji. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego zarzut przewlekłości postępowania nie zasługiwał na podzielenie w sytuacji, gdy decyzja organu pierwszej instancji została wydana w przepisanym terminie. Organ odwoławczy uznał również za chybiony zarzut braku zawiadomienia o wszczęciu postępowania wskazując, że zawiadomieniem z dnia 14 listopada 2012 r. Starosta [...] poinformował stronę o wszczęciu postępowania w sprawie cofnięcia prawa jazdy. Następnie w dniu 16 listopada 2012 r. wydano stronie skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Wobec informacji o niezdaniu egzaminu przez skarżącego, decyzja o cofnięciu uprawnień była konsekwencją postępowania wszczętego na mocy powołanego wyżej zawiadomienia. Przy tym wbrew zarzutom skarżącego decyzja ta zawiera uzasadnienie, w którym stwierdzono, że strona uzyskała wynik negatywny z egzaminu praktycznego, stąd też utraciła kwalifikacje do kierowania pojazdami. A. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2016 r., domagając się uchylenia decyzji organów obu instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. i art. 11 k.p.a. poprzez błędną ich wykładnię dokonaną przez organ drugiej instancji i uznanie, że: a) oparcie przez organ pierwszej instancji decyzji na przepisie nieistniejącym w dniu jej wydania, tj. art. 140 ust. 1 pkt 2 Prawa o ruchu drogowym i tym samym podanie przez organ pierwszej instancji nieprawidłowej podstawy prawa materialnego, na której oparto rozstrzygnięcie w sprawie co do istoty, a także jednoczesny brak uzasadnienia prawnego decyzji organu pierwszej instancji nie stanowią naruszenia przepisów postępowania administracyjnego; b) rzekoma (bezpodstawnie i nieprawidłowo domniemana przez organ drugiej instancji) wiedza strony o jej sytuacji prawnej skutecznie wyłączyła obowiązki prawne organu pierwszej instancji w zakresie wskazania prawidłowej podstawy prawnej decyzji i jej uzasadnienia prawnego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy ponieważ bezpośrednio doprowadziło do naruszenie przez organ drugiej instancji art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji pomimo tego, że została wydana z naruszeniem ww. przepisów prawa; 2. art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. i art. 11 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie przez organ drugiej instancji i: a) brak odniesienia się przez organ rozstrzygający sprawę do wszystkich podnoszonych przez stronę w odwołaniu zarzutów; b) brak uzasadnienia prawnego decyzji organu drugiej instancji w zakresie zarzutów wskazanych przez stronę w odwołaniu co miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez uniemożliwienie stronie ustalenia podstawy prawnej decyzji organu, obrony jej interesów i prowadzenie polemiki z organem w niniejszej skardze; 3. art. 7 k.p.a. oraz art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę wskazanych w uzasadnieniu dowodów, prowadzącą do błędnego ustalenia, że decyzja organu pierwszej instancji została już wykonana, a w konsekwencji bezzasadną odmowę organu drugiej instancji w zakresie wstrzymania wykonalności decyzji, co miało istotny wpływ na rozstrzygniecie sprawy; 4. art. 7 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. i art. 9 k.p.a. oraz art. 12 k.p.a. i art. 35 k.p.a. w zw. z art. 108 k.p.a. w zw. z art. 110 k.p.a. poprzez rażące naruszenie podstawowych praw skarżącego i utrzymanie w mocy przez organ drugiej instancji decyzji organu pierwszej instancji opatrzonej rygorem natychmiastowej wykonalności, którą doręczono stronie dopiero po 2 latach od jej wydania, co stoi w rażącej sprzeczności z podstawowym zasadami prawa, w tym w szczególności z zasadą pogłębiania zaufania do organów administracji, zasadą praworządności, zasadą udzielania informacji, zasadą szybkości postępowania, a w konsekwencji naruszenie przez organ drugiej instancji art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji pomimo wyżej wymienionych naruszeń przepisów prawa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr z 2016 r., poz. 1066 z późn.zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm., powoływanej dalej jako: p.p.s.a.) polegają na kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, to jest kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Daje temu wyraz przepis art. 145 p.p.s.a., który w § 1 stanowi między innymi, że sąd administracyjny uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Wbrew zarzutom sformułowanym w skardze decyzja zaskarżona w niniejszej sprawie nie jest dotknięta wadami, które w świetle powołanych przepisów uzasadniałyby wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego. W kontrolowanym postępowaniu nie doszło też do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Bezspornym jest, że A. w dniu 16 stycznia 2013 r. przystąpił do egzaminu kontrolnego sprawdzającego kwalifikacje i uzyskał negatywny wynik z egzaminu praktycznego. Okoliczność ta wynika jednoznacznie z treści wypełnionego przez egzaminatora dokumentu zawierającego wynik egzaminu (k. [...] akt postępowania administracyjnego). W związku z negatywnym wynikiem egzaminu kontrolnego sprawdzającego kwalifikacje skarżącego Starosta [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. cofnął A. uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi kategorii B, powołując jako podstawę prawną decyzji przepis art. 140 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137). Przepis ten stanowił, że decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie utraty przez kierowcę kwalifikacji, co stwierdza się na podstawie wyniku egzaminu państwowego. Nie budzi wątpliwości, że w dacie wydania decyzji organu pierwszej instancji powołany w niej przepis art. 140 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym już nie obowiązywał, gdyż z dniem 19 stycznia 2013 r. został uchylony przez art. 125 pkt 16 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. Nr 30, poz. 151, aktualnie Dz. U. z 2016 r., poz. 627). Jak trafnie jednak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, regulacja zawarta poprzednio w art. 140 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym została w istocie przeniesiona do ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, której przepis art. 103 ust. 1 pkt 1 lit c stanowi, że starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku utraty kwalifikacji, na podstawie wyniku egzaminu państwowego przeprowadzonego w trybie art. 49 ust. 1 pkt 2 i 3. W myśl art. 49 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami sprawdzeniu kwalifikacji w formie egzaminu państwowego podlega osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem w razie uzasadnionych zastrzeżeń co do jej kwalifikacji. Porównanie treści art. 140 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym i art. 103 ust. 1 pkt 1 lit c ustawy o kierujących pojazdami prowadzi do wniosku, że oba wymienione przepisy zawierają normę prawną, zgodnie z którą starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku utraty kwalifikacji, na podstawie wyniku egzaminu państwowego. W konsekwencji, niewątpliwie błędne powołanie podstawy prawnej w decyzji organu pierwszej instancji, który powinien był znać i stosować przepisy aktualne w dacie wydania decyzji, nie mogło mieć wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie, gdyż w świetle obowiązującego w dacie wydania decyzji art. 103 ust. 1 pkt 1 lit c ustawy o kierujących pojazdami starosta był zarazem uprawniony, jak i zobowiązany wydać decyzję rozstrzygającą o cofnięciu skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami. Nie zasługuje zatem na uwzględnienie zarzut naruszenia zaskarżoną decyzją przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez jego zastosowanie przez organ odwoławczy i utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji. Organ drugiej instancji naprawił bowiem błąd organu pierwszej instancji i w swojej decyzji przywołał prawidłowo jako materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia przepis art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o kierujących pojazdami. Wymaga podkreślenia, że charakter rozstrzygnięć organu odwoławczego w sposób bezpośredni zdeterminowany jest zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Realizując tę zasadę przepis art. 138 k.p.a. ukształtował postępowanie przed organem odwoławczym - co do zasady - jako postępowanie merytoryczne. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności, każda sprawa administracyjna rozpoznana i rozstrzygnięta decyzją organu pierwszej instancji podlega w wyniku wniesienia odwołania, przez legitymowany podmiot, ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ drugiej instancji, a zatem jest dwukrotnie rozpoznawana i rozstrzygnięta. Dwukrotne rozpoznanie oznacza obowiązek przeprowadzenia dwukrotnie postępowania wyjaśniającego. Konsekwentnie do tego ukształtowane jest postępowanie odwoławcze, którego przedmiotem nie jest weryfikacja decyzji, a ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej. Niewątpliwie zakres rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej decyzją odwoławczą jest wyznaczany zakresem rozstrzygnięcia sprawy decyzją organu pierwszej instancji, a więc musi zachodzić tożsamość podmiotowa i przedmiotowa sprawy. Organ jest obowiązany ocenić prawidłowość zaskarżonej decyzji nie tylko w granicach zarzutów przedstawionych w odwołaniu, lecz także pod kątem przepisów prawa materialnego i procesowego, które mają zastosowanie w sprawie rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją. Ocena ta nie powinna być jedynie formalna w znaczeniu przyjętym dla kasacyjnego modelu orzekania, lecz powinna być poprzedzona, o ile jest to konieczne dla sprawdzenia zasadności i poprawności decyzji, przeprowadzeniem stosownego postępowania wyjaśniającego. Tak więc w sytuacji, gdy w ocenie organu drugiej instancji należało zastosować inny, niż to uczynił organ pierwszej instancji, przepis prawa materialnego, wystarczające jest i prawidłowe orzeczenie przez organ odwoławczy o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji z jednoczesnym podaniem właściwej w jego ocenie podstawy prawnej i omówieniu tej kwestii w uzasadnieniu własnej decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 listopada 2014 r., II OSK 1173/13). W okolicznościach sprawy, mając na względzie zbieżność regulacji art. 140 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o kierujących pojazdami, uchybienie organu pierwszej instancji polegające na powołaniu niewłaściwej podstawy prawnej, które zostało omówione przez organ odwoławczy ze wskazaniem prawidłowej materialnoprawnej podstawy rozstrzygnięcia, pozostaje bez wpływu na legalność zaskarżonej decyzji organu drugiej instancji, w tym zgodność decyzji z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Wskazać także należy, że decyzja organu pierwszej instancji zawierała zarówno powołanie podstawy prawnej, która została skorygowana przez organ odwoławczy, jak i uzasadnienie faktyczne decyzji wymagane przepisem art. 107 § 3 k.p.a. Zaniechanie omówienia przez organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji podstawy prawnej rozstrzygnięcia, w sytuacji jej powołania w sentencji decyzji, nie mogło zaś mieć wpływu na wynik niniejszej sprawy. Brak także w sprawie przesłanek do przyjęcia, że mylne powołanie w decyzji organu pierwszej instancji nieobowiązującej już podstawy prawnej, w sytuacji gdy taka podstawa była w dacie wydania decyzji przewidziana innym przepisem, mogło mieć negatywny wpływ na realizację w kontrolowanym postępowaniu prawa skarżącego do obrony jego interesów. Z akt postępowania administracyjnego, jak również treści skargi nie wynikają w tym zakresie okoliczności przeciwne. Wymaga zarazem podkreślenia, że w świetle przepisów art. 140 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o kierujących pojazdami decyzja w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami zarówno w poprzednim, jak i w obecnym prawnym, jest decyzją związaną, a zatem nie zależy od uznania organu, na co trafnie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zatem w sytuacji zaistnienia przewidzianej w powołanych przepisach ustawowej przesłanki w postaci negatywnego wyniku egzaminu sprawdzającego kwalifikacje skarżącego, organ zobowiązany był do wydania decyzji o określonej w przepisie treści. Wbrew podnoszonym w skardze zarzutom nie doszło w toku postępowania administracyjnego do naruszenia zasad postępowania administracyjnego wynikających z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Okoliczności sprawy zostały ustalone w sposób wyczerpujący, a brak pozytywnego wyniku egzaminu w zakresie kategorii B wprost uzasadniał podjęte rozstrzygnięcie. Także skarżący okoliczności tych nie kwestionował. Odnosząc się do zarzutu odwołującego się do daty doręczenia decyzji organu pierwszej instancji przede wszystkim wskazać należy, iż w aktach sprawy brak jest dowodu doręczenia tej decyzji przed dniem 2 października 2015 r. W aktach postępowania administracyjnego znajduje się jedynie potwierdzenie odbioru decyzji w dniu 2 października 2015 r. (k. [...] akt administracyjnych). Okoliczności wcześniejszego doręczenia decyzji nie potwierdzają również wyjaśnienia pracownika organu, wskazującego jedynie na prawdopodobieństwo doręczenia decyzji stronie, przy jednoczesnym braku adnotacji o doręczeniu czy też innego potwierdzenia tego faktu (wyjaśnienia k. [...] akt administracyjnych). Okoliczności wcześniejszego doręczenia decyzji nie przyznaje także skarżący. W konsekwencji nie zachodziły podstawy do uznania, że decyzja weszła do obrotu prawnego przez doręczenie stronie przed dniem 2 października 2015 r., co uzasadniało merytoryczne rozpoznanie sprawy przez organ odwoławczy. W związku zaś z zarzutami naruszenia zasad postępowania administracyjnego wskutek utrzymania w mocy decyzji doręczonej stronie dwa lata po jej wydaniu trzeba zauważyć, że powołanie się na naruszenie wyrażonej w art. 12 k.p.a. oraz art. 35 k.p.a. zasady szybkości postępowania nie może mieć wpływu na wynik niniejszej sprawy, której przedmiot stanowi ocena legalności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, a nie zagadnienie czy w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym doszło do bezczynności lub przewlekłości postępowania. Nie można również uznać, by w stanie niniejszej sprawy wzgląd na odmienną ocenę mogło stanowić odwołanie się skarżącego do wyrażonej w art. 8 k.p.a. zasady zaufania obywateli do organów państwa. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy sam upływ czasu pomiędzy wydaniem decyzji przez organ pierwszej instancji, opatrzonej rygorem natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § 1 k.p.a., a utrzymaniem jej w mocy przez organ odwoławczy pozostaje bez negatywnego wpływu na zgodność z prawem decyzji organu drugiej instancji. Jeszcze raz bowiem należy podkreślić związany charakter decyzji, a także brak po wydaniu decyzji organu pierwszej instancji takich zdarzeń, które w świetle przepisów prawa mogłyby przemawiać za odmiennym rozstrzygnięciem. Bez wpływu na wynik sprawy pozostaje kwestia nieustosunkowania się organu odwoławczego do podniesionego w odwołaniu zarzutu bezpodstawnego opatrzenia decyzji organu pierwszej instancji rygorem natychmiastowej wykonalności. Trzeba zauważyć, że istotą przepisu przewidującego cofnięcie uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku utraty kwalifikacji, co wynika z negatywnego wyniku egzaminu, jest zapewnienie, aby osoby, które nie mają niezbędnych kwalifikacji do prowadzenia pojazdów nie mogły uczestniczyć w ruchu drogowym w charakterze kierowców. Przepis ten pełni funkcję ochronną zarówno co do samego kierowcy, jak i przede wszystkim w stosunku do innych uczestników ruchu drogowego. Dlatego nadanie takiej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności należy uznać za uzasadnione w świetle art. 108 § 1 k.p.a., który przewiduje możliwość nadania rygoru natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne między innymi ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego bądź też ze względu na inny interes społeczny. Mając na względzie inny charakter instytucji cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami nie ma przy tym decydującego znaczenia okoliczność wcześniejszego zatrzymania skarżącemu prawa jazdy. Bez wpływu dla rozstrzygnięcia sprawy pozostaje również okoliczność zaniechania wstrzymania przez organ odwoławczy natychmiastowego wykonania decyzji organu pierwszej instancji. Nieuzasadniony jest zarzut nieustosunkowania się organu drugiej instancji do zarzutu odwołania dotyczącego braku zawiadomienia strony o wszczęciu postępowania. Organ wskazał, iż nastąpiło to zawiadomieniem z dnia 14 listopada 2012 r. Zgodnie ze znajdującym się w aktach potwierdzeniem odbioru, jego doręczenie stronie nastąpiło w dniu 16 listopada 2012 r. Treść skargi wskazuje, że formułując zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego skarżący nie powołuje konkretnych argumentów, które wskazywałyby na realny i istotny wpływ wywodzonych naruszeń na prawidłowość rozstrzygnięcia sprawy przez organ. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w sprawie nie wystąpiły tego rodzaju naruszenia przepisów postępowania, które mogłyby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Zaskarżona decyzja oparta jest również na prawidłowej podstawie prawnej. Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę.