I OZ 800/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Kremer po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 lutego 2017 r., sygn. akt III SA/Gd 1042/16 o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie należnych kosztów postępowania w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego postanawia oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 24 lutego 2017 r., sygn. akt III SA/Gd 1042/16 (dalej postanowienie z 24 lutego 2017 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił wniosek A. M. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie należnych kosztów postępowania w sprawie ze skargi A. M.(dalej skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] maja 2016 r.) w przedmiocie zasiłku okresowego. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w zawiadomieniu o rozprawie z dnia 3 stycznia 2017 r. skarżący został pouczony w pkt 7 o treści art. 210 § 1 p.p.s.a. zgodnie z którym strona traci uprawnienie żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów. Wyrokiem z dnia 2 lutego 2017 r. WSA w Gdańsku uchylił decyzję z dnia [...] maja 2016 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy Krokowa z dnia [...] lutego 2016 r. W dniu 9 lutego 2017 r. (data stempla pocztowego ) skarżący złożył wniosek o przyznanie kosztów postępowania w łącznej kwocie 55 zł, wnosząc także o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o zwrot kosztów postępowania. Podniósł, że uchybił terminowi do złożenia wniosku z przyczyn przez siebie niezawinionych. Chciał uczestniczyć w rozprawie i wówczas dokonać tej czynności, jednak z uwagi na doznany w dniu 2 lutego 2017 r. atak padaczki nie był w stanie tego uczynić. Sąd I instancji podkreślił, że termin określony w zdaniu pierwszym art. 210 § 1 p.p.s.a. nie podlega przywróceniu, gdyż nie jest możliwe przywrócenie terminu dokonania takiej czynności, która mogła być podjęta tylko do określonego momentu. Pogląd ten wzmacnia ponadto brzmienie powołanego przepisu, na mocy którego po upływie tego terminu strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów. Zażalenie na postanowienie z 24 lutego 2017 r. wywiódł osobiście A. M., zarzucając rażące naruszenie art. 86 § 1, art. 87 § 1, art. 88, art. 200, art. 205 § 1, art. 211, art. 226 p.p.s.a. oraz art. 2 Konstytucji, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji lub zmianę. Skarżący wskazał, że zaskarżone postanowienie narusza przepisy prawa przez co powoduje utratę zaufania do władzy publicznej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 210 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.) strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów. Stronę działającą bez adwokata lub radcy prawnego sąd powinien pouczyć o skutkach niezgłoszenia wniosku w powyższym terminie. Postanowienie z 17 lutego 2017 r. nie narusza 86 § 1, art. 87 § 1, art. 88, art. 200, art. 205 § 1, art. 211, art. 226 p.p.s.a. Jak wynika z treści zawiadomienia o rozprawie skarżący został prawidłowo pouczony o utracie uprawnienia do żądania zwrotu kosztów w przypadku niezgłoszenia wniosku w terminie zakreślonym w art. 210 § 1 p.p.s.a. (k. 12 akt sądowych). Skoro w niniejszej sprawie wniosek skarżącego o zwrot kosztów postępowania wpłynął po zamknięciu rozprawy, trafnie Sąd I instancji uznał, że nie mógł zostać uwzględniony. Niedopuszczalne jest żądanie przywrócenia terminu do dokonania takiej czynności, jak złożenie wniosku o zwrot kosztów, która stosownie do art. 210 § 1 p.p.s.a. może być przedsięwzięta najpóźniej do momentu zamknięcia rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia (por. postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 19 marca 2007 r., sygn. akt IV SA/Gl 426/06). Niedopuszczalne jest żądanie przywrócenia terminu do dokonania takiej czynności, jak złożenie wniosku o zwrot kosztów, która stosownie do art. 210 § 1 p.p.s.a. może być przedsięwzięta najpóźniej do momentu zamknięcia rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia (por. postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 19 marca 2007 r., sygn. akt IV SA/Gl 426/06). Nie jest bowiem możliwe przywrócenie terminu do dokonania takiej czynności, która mogła być podjęta tylko do określonego momentu – np. zamknięcia rozprawy, daty posiedzenia sądu, okresu wyznaczonego przez konkretne zdarzenie (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi., Komentarz LexisNexis wyd. 3, Warszawa 2009, s. 818; J. Krajewski, Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz pod red. J. Jodłowskiego i K. Piaseckiego, Warszawa 1989 r., str. 267 -275). Taki termin jest terminem prekluzyjnym, czyli nieprzekraczalnym i nieprzywracalnym. Pogląd ten dodatkowo wzmacnia brzmienie powołanego przepisu, w myśl którego po upływie tego terminu strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa, 2009 r., s. 268 ). Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, że wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o zwrot kosztów postępowania należało uznać za niedopuszczalny i w konsekwencji podlegający odrzuceniu na podstawie art. 88 p.p.s.a. Zaskarżone postanowienie nie narusza art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. nr 78, poz. 483 ze zm). Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.