II OSK 2255/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Łuczaj /spr./ Sędziowie sędzia NSA Teresa Zyglewska sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant starszy asystent sędziego Hubert Sęczkowski po rozpoznaniu w dniu 10 września 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. W. i M.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 maja 2017 r. sygn. akt II SA/Gd 673/16 w sprawie ze skargi R. D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, wyrokiem z dnia 17 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Gd 673/16, po rozpoznaniu sprawy ze skargi R. D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2016r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] oraz zasądził od Wojewody na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania. Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Prezydent Miasta [...], decyzją z [...] listopada 2015 r. udzielił M. W. pozwolenia na zabudowę tarasu i podestu północnej elewacji budynku mieszkalno-usługowego przy ul. K. [...] w [...] (dz. [...] [...] obr. [...]). Decyzją z [...] stycznia 2016 r. Wojewoda [...] uchylił w całości ww. decyzję oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Rozpoznając sprawę ponownie Prezydent Miasta [...], postanowieniem z [...] kwietnia 2016 r., nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia projektu budowlanego w zakresie obszaru oddziaływania inwestycji (analiza zacieniania i przesłaniania) oraz charakterystyki ekologicznej. Ponadto ustalił ponownie krąg stron postępowania. Następnie, po uzupełnieniu projektu budowlanego przez inwestora, decyzją z [...] czerwca 2016 r., orzekł o udzieleniu M. W. pozwolenia na zabudowę tarasu i podestu północnej elewacji ww. budynku. Zaskarżoną decyzją z [...] września 2016 r. Wojewoda [...], po rozpoznaniu odwołania R. D., utrzymał w mocy powyższą decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] czerwca 2016 r. Wojewoda uznał, że projekt budowlany jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy z dnia [...] czerwca 2012 r. Podniósł, że zaprojektowano dach płaski, a wysokość budynku wraz z nową częścią będzie wynosiła nieco ponad 9 m. Z uwagi na fakt, że zabudowa tarasu i podestu północnej części budynku nie zmienia obrysu budynku, rzeczywista odległość między budynkami przy ul. K. [...] i K. [...], zgodnie z aktualnym pomiarem geodezyjnym, wynosi 8 m. Nie zmieniła się także szerokość elewacji frontowej. Inwestor na etapie postępowania odwoławczego dołączył nową analizę zacienienia i przesłaniania dla poprawianej odległości między budynkami - 8m. Oceniając powyższą analizę przesłaniania i zacieniania organ stwierdził, że potwierdza ona zgodność projektu budowlanego z obowiązującymi przepisami w tym zakresie, to jest z §§ 13, 57 i 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W ocenie Wojewody zarówno decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. o udzieleniu pozwolenia na budowę, jak również załączony do niej projekt budowlany, są w pełni zgodne z Prawem budowlanym oraz przepisami odrębnymi. Projekt zawiera wszelkie wymagane uzgodnienia i analizy, w tym analizę zacieniania i przesłaniania. W skardze na powyższą decyzję R. D. wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji. Skarżąca zarzuciła naruszenie: art. 34 Prawa budowlanego poprzez zatwierdzenie projektu, zawierającego błędne określenie rzeczywistej odległości między budynkami, którego integralną częścią jest oczywiście wadliwa analiza zacienia i przesłaniania; art. 10 i art. 74 § 2 k.p.a. mające wpływ na rozpoznanie sprawy przez naruszenie prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu i nierozstrzygnięcie wniosku o wydanie z akt sprawy uwierzytelnionego odpisu analizy zacieniania i przesłaniania; niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozpoznania sprawy poprzez niezbadanie, czy na dzień wydania zaskarżonej decyzji budowa rozpoczęta w 1978r. została ważnie zakończona tj. z potwierdzonym decyzjami administracyjnymi przejściem uprawnień z decyzji o pozwoleniu na budowę z 1978 r. na kolejnych właścicieli nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny, w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku wskazał, że z decyzji organów obu instancji wynika, że udzielono pozwolenia jedynie na zabudowę tarasu i podestu północnej elewacji budynku mieszkalno-usługowego przy ul. K. [...] w [...] (działka nr [...], aktualnie działka nr [...], obręb G. [...]). Taki zakres robót budowlanych objętych pozwoleniem na budowę opisał organ I instancji w swoim rozstrzygnięciu, a także organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji. Wojewoda podkreślił przy tym, że inwestycja obejmuje tylko zabudowę tarasu i podestu północnej części istniejącego już budynku i nie zmienia obrysu budynku. W ocenie Sądu analiza stanowiącego załącznik do decyzji organu I instancji projektu budowlanego z sierpnia 2015 r. nie potwierdza tych ustaleń organów. Z projektu budowlanego wynika bowiem, że zakres robót objętych tym projektem jest szerszy. W szczególności wskazuje na to zestawienie powierzchni zabudowy znajdujące się na karcie 16-tej projektu budowlanego, z którego wynika, że powierzchnia zabudowy istniejąca - 118, 23 m2 zwiększa się, ponieważ powierzchnia zabudowy projektowana wynosi 120,60 m2. Potwierdza to także rzut piwnicy, z którego wynika, że na tym poziomie wybudowana ma zostać nowa ściana zewnętrzna, przesunięta w stosunku do ściany przeznaczonej do wyburzania. Projektowana jest także nowa ława fundamentowa, jako przedłużenie ławy fundamentowej już istniejącej. Także w opisie zamierzenia projektowego zaznaczono, że nastąpi przesunięcie ściany piwnicznej od strony frontowej, co spowoduje zwiększenie pomieszczenia pomocniczego. Te zapisy projektu budowlanego wskazują na to, że poza projektowaną zabudową tarasu i podestu inwestor chce także wykonać inne roboty budowlane, mające na celu rozbudowę budynku, co nie zostało dostrzeżone przez organy obu instancji. Także we wniosku inwestora zakres robót budowlanych w pozycji D.2 "Cel zamierzenia budowlanego" i w pozycji D.3 "Nazwa i rodzaj zamierzenia budowlanego" został określony inaczej niż w rozstrzygnięciach organów. W pozycji D.2 inwestor wskazał bowiem - jako cel zamierzenia budowlanego - rozbudowę istniejącego obiektu budowlanego i nadbudowę tego obiektu budowlanego, natomiast w pozycji D.3 napisał, że zamierza wykonać roboty budowlane określone jako "zabudowa tarasu i podestu w północnej elewacji oraz nadbudowa budynku mieszkalno-usługowego". Sąd podkreślił, że na wątpliwości dotyczące zakresu robót budowlanych objętych wnioskiem inwestora i projektem budowlanym wskazywała skarżąca już w swoim piśmie z 23 września 2015r. Wskazał, że w każdym postępowaniu administracyjnym podstawowym zadaniem organu administracji jest prawidłowe ustalenie przedmiotu postępowania. Stwierdzone powyżej rozbieżności w opisie robót budowlanych, objętych przedmiotowym postępowaniem, zawartym w decyzjach i wynikającym z projektu budowlanego, budzą istotne wątpliwości co do tego, jakiego w istocie zakresu robót budowlanych dotyczyło przedmiotowe postępowanie i jakie roboty budowlane organy analizowały. Istnienie takich rozbieżności w opisach robót budowlanych jest, zdaniem Sądu, uchybieniem istotnym. Biorąc pod uwagę powyższe uchybienia Sąd uznał, że organy dopuściły się naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu stwierdzone rozbieżności pozwalają uznać, że również ww. warunków nie spełnia utrzymane w mocy zaskarżoną decyzją rozstrzygnięcie organu I instancji. W sentencji decyzji z [...] czerwca 2016 r. organ I instancji określa bowiem zakres zatwierdzonych robót budowlanych jako "zabudowa tarasu i podestu w północnej elewacji budynku mieszkalno-usługowego", ale jednocześnie zatwierdza tą decyzją projekt budowlany, który - jak to wykazano powyżej - obejmuje szerszy zakres robót budowlanych. Także zatem z tego powodu obie wydane w sprawie decyzje istotnie naruszają art. 107 § 1 k.p.a. Sąd stwierdził również, że zasadnie skarżąca zarzuca, iż organ II instancji naruszył przy wydawaniu zaskarżonej decyzji w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy art. 10 § 1 k.p.a. oraz art. 74 § 2 k.p.a., ponieważ odmówił jej pismem z [...] września 2016 r., a zatem pismem z tej samej daty co zaskarżona decyzja, udostępnienia uwierzytelnionej kopii - złożonej przez inwestora do organu drugiej instancji - uzupełniającej dokumentacji dotyczącej analizy zacieniania, na której to dokumentacji Wojewoda oparł swoje rozstrzygnięcie. Wojewoda winien był rozpatrzeć wniosek skarżącej z 22 września 2016 r. o wydanie uwierzytelnionego odpisu dokumentacji złożonej przez inwestora w postępowaniu odwoławczym wydając stosowne postanowienie, od którego skarżąca mogłaby się w przypadku rozstrzygnięcia dla niej niekorzystnego odwołać, składając stosowne zażalenie. Nie czyniąc tego organ naruszył art. 74 § 2 k.p.a. i art. 10 § 1 k.p.a., w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż pozbawił skarżącą możliwości zapoznania się z dokumentacją przedłożoną przez inwestora. Sąd zważył nadto, że odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi dotyczących przeprowadzonej w sprawie analizy nasłonecznienia i przesłania jest przedwczesne. Jednocześnie Sąd zwrócił jednak uwagę, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, aby opisane przez Wojewodę okna nr 1, 2 i 3 należały do tego samego mieszkania wielopokojowego, a jedynie w tym przypadku organ mógłby się powoływać na treść § 60 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Niezasadnie natomiast skarżąca zarzucała, że organy niewłaściwie odniosły się do podnoszonych przez nią zarzutów dotyczących samowoli budowlanej związanej z wybudowaniem budynku, którego dotyczy przedmiotowe postępowanie - jak wynika bowiem z akt administracyjnych organy prawidłowo ustaliły, że przedmiotowy budynek został wybudowany na podstawie pozwolenia na budowę z [...] grudnia 1978 r., a jego właściciel uzyskał zaświadczenie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w [...] z dnia 7 kwietnia 2015 r., w którym właściwy organ nadzoru budowlanego zaświadczył, że przyjął zawiadomienie o zakończeniu robót budowlanych polegających budowie budynku mieszkalnego bliźniaczego dwurodzinnego w zakresie jednego segmentu na terenie działki nr [...] [...] przy i nie wniósł sprzeciwu od tego zgłoszenia w drodze decyzji. Organ architektoniczno-budowlany nie miał zatem podstaw aby przyjąć, że ten budynek wybudowany został nielegalnie. Skargą kasacyjną A. W. i M. W. zaskarżyli powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie: 1) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem spowodowało uwzględnienie skargi i uchylenie decyzji Wojewody [...] i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta [...], pomimo braku spełnienia ustawowych przesłanek do zastosowania przedmiotowych przepisów i niewskazania w treści zaskarżonego wyroku, jaki wpływ, a tym bardziej jaki istotny wpływ na wynik sprawy miały rzekome naruszenia tych przepisów na wynik sprawy tj.: a) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez uwzględnienie skargi w zakresie uchylenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2016 r. wskutek nieuprawnionego i bezpodstawnego uznania, że Wojewoda naruszył zasadę prawdy obiektywnej, nie rozpatrzył całego materiału dowodowego i nie ocenił go na podstawie całokształtu, wskutek czego nie ustalił w toku postępowania, jakiego zakresu robót budowlanych dotyczył wniosek inwestorów; b) art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 art. 80 k.p.a. poprzez uwzględnienie skargi w zakresie uchylenia decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. wynikające z nieuprawnionego i bezpodstawnego uznania, że Prezydent Miasta [...] naruszył zasadę prawdy obiektywnej, nie rozpatrzył całego materiału dowodowego i nie ocenił go na podstawie całokształtu materiału, wskutek czego nie ustalił w toku postępowania, jakiego zakresu robót budowlanych dotyczył wniosek skarżących inwestorów; c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez uwzględnienie skargi w zakresie uchylenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2016r. oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta [...], wynikające z bezpodstawnego tj. sprzecznego ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym uznania, że powyższe decyzje naruszają dyspozycję przepisów art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., a w szczególności, że z sentencji decyzji organu I instancji nie wynika zakres robót budowlanych, na który udzielono skarżącym pozwolenia na budowę; d) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 10 § 1 i art. 74 § 2 k.p.a. poprzez nieuprawnione uznanie, że Wojewoda [...] uniemożliwił stronie postępowania R. D. dostępu do akt postępowania; 2) przepisów prawa materialnego, tj.,: a) art. 32 ust. 6 i art. 34 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane poprzez ich nieprawidłową wykładnię prowadzącą do nieuprawnionego uznania, że sentencja decyzji organu I instancji powinna opisywać szczegółowo zakres robót koniecznych dla zrealizowania zamierzenia budowlanego; b) art. 3 pkt 6 ustawy - Prawo budowlane poprzez jego nieprawidłową wykładnię prowadzącą do nieuprawnionego uznania, że z sentencji decyzji organu i instancji nie wynika zakres zatwierdzonych robót budowlanych. W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono m.in., że nieprawdą jest, że organy nie ustaliły jaki jest zakres robót budowlanych objętych wnioskiem, którego dotyczyło przedmiotowe postępowanie administracyjne. Wręcz przeciwnie, zarówno organ I jak i II instancji w sposób wnikliwy i wyczerpujący przeprowadził postępowanie wyjaśniające, zmierzając do wyjaśnienia na bieżąco wszystkich pojawiających się wątpliwości i wniosków stron. Zakres robót określony decyzją i projektem jest tożsamy. Sentencja decyzji Prezydenta z dnia [...] czerwca 2016 r. odnosiła się z jednej strony do parametrów sformułowanych przez skarżących inwestorów, wprost przytaczając za ich wnioskiem nazwę i rodzaju zamierzenia budowlanego, z drugiej strony zaś uwzględniała parametry wynikające z analizy treści załączonego do wniosku projektu budowlanego. Naruszenia art. 7, 77, 80 i art. 107 k.p.a. nie sposób również przypisać Wojewodzie [...]. W odpowiedzi na skargę kasacyjną i w piśmie procesowym z dnia 14 marca 2019r. uczestniczka postępowania R. D. wniosła o oddalenie skargi jako bezzasadnej i zasadzenie zwrotu kosztów postepowania kasacyjnego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia. Z uwagi na sposób sformułowania zarzutu naruszenia prawa materialnego, przypomnieć należy, iż jak stanowi przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, może przejawiać się w dwóch różnych formach tj. w postaci błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu określonego przepisu. Błędna wykładnia prawa polega na nieprawidłowym odczytaniu treści prawa, bądź na zastosowaniu prawa uchylonego. Niewłaściwe zastosowanie prawa może polegać na błędnej subsumcji tj. podciągnięciu stanu faktycznego pod niewłaściwy przepis. Z postawieniem zarzutów kasacyjnych wiążą się określone wymogi ustanowione w art. 176 p.p.s.a. A mianowicie, strona, która podnosi zarzut błędnej wykładni określonego przepisu prawa winna wskazać na czym polega błędna wykładnia przepisu prawa i jaka, zdaniem strony, powinna być prawidłowa wykładnia tego przepisu, bo tylko wtedy Naczelny Sąd Administracyjny może odnieść się do tak postawionego zarzutu. Stawiając zaś zarzut niewłaściwego zastosowania prawa strona winna wskazać na czym polegało niewłaściwe zastosowanie określonych przepisów prawa. W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie skarżący zarzucił naruszenie art. 32 ust. 6 i art. 34 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane oraz art. 3 pkt 6 tej ustawy poprzez ich nieprawidłową wykładnię, przy czym nie wskazał jaka powinna być prawidłowa wykładnia tych przepisów prawa niewłaściwie, w ocenie strony, zinterpretowanych przez Sąd pierwszej instancji. To zaś oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może odnieść się do tak postawionego zarzutu. Przede wszystkim jednak zauważyć należy, iż Sąd pierwszej instancji nie dokonywał wykładni tych przepisów, a zatem nie mógł dopuścić się ich naruszenia w zarzucanej mu formie. Podkreślić przy tym należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Dokonując tej kontroli Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej. A zatem zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Sposób sformułowania zarzutów naruszenia prawa materialnego, postawionych w skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie, uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do tak postawionych zarzutów. Nieusprawiedliwione są zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 art. 80 k.p.a., a także art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Rację ma bowiem Sąd pierwszej instancji, że organy obu instancji naruszyły w niniejszej sprawie powołane wyżej przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Trafnie Sąd pierwszej instancji zauważył, że zachodzi sprzeczność między rozstrzygnięciem decyzji a projektem budowlanym i złożonym przez inwestora wnioskiem o pozwolenie na budowę. Zasadnie Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę na sformułowania zawarte w powyższym wniosku: pkt D3 –"Nadbudowa i rozbudowa ( przy czym słowo rozbudowa skreślono) budynku mieszkalnego, w pkt D2 zakreślono rozbudowę i nadbudowę. Sąd pierwszej instancji dokonał też prawidłowej oceny projektu budowlanego w odniesieniu do zakresu robót objętych tym projektem. Prawidłowość stanowiska Sądu pierwszej instancji potwierdza już samo zestawienie powierzchni zabudowy istniejącej obecnie (118,23 m2) i powierzchni zabudowy po wykonaniu robót (120,60m2). Także miejsce wybudowania nowej ściany w miejsce ściany, która ma ulec rozbiórce, świadczy o przesunięciu umiejscowienia ściany w taki sposób, że zwiększy się powierzchnia zabudowy. Znajduje to odzwierciedlenie, jak prawidłowo uznał Sąd pierwszej instancji, na rysunku rzutu piwnicy, a także na rysunku rzutu fundamentów wskazujących na wykonanie nowej ławy fundamentowej. Ponadto trafność stanowiska Sądu pierwszej instancji potwierdza także opis techniczny wykonanego projektu architektoniczno-budowlanego, w którym określono zamierzenie jako: "przesunięcie ściany piwnicznej od strony frontowej (zwiększenie pomieszczenia pomocniczego), nadbudowę części tarasu wejściowego parteru (powiększenie wiatrołapu), nadbudowę tarasu piętra (nowy pokój mieszkalny)". Taki zakres robót został określony w przedłożonym projekcie budowlanym. Tymczasem organ administracji architektoniczno-budowlanej zatwierdzając ten projekt budowlany udzielił M. W. pozwolenia na zabudowę tarasu i podestu północnej elewacji budynku mieszkalno-usługowego przy ul. K. [...] w [...]. W tej sytuacji podzielić należy stanowisko Sądu pierwszej instancji, że istnieje rozbieżność między rozstrzygnięciem zawartym w decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę, a projektem budowlanym zatwierdzonym tą decyzją. To zaś oznacza, że organy nie wyjaśniły należycie sprawy, czym naruszyły art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. i dokonały dowolnej oceny materiału dowodowego, naruszającej zasadę wyrażoną art. 80 k.p.a. Przepis art. 80 k.p.a. stanowi o swobodnej ocenie materiału dowodowego, która jednak nie może nosić cech dowolności i sprzeczności. Organy naruszyły także art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Chybiony jest także zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 10 § 1 i art. 74 § 2 k.p.a. Przypomnieć należy, iż odmowa umożliwienia stronie przeglądania akt sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii i odpisów, uwierzytelnienia takich kopii i odpisów lub wydania uwierzytelnionych odpisów następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie – art. 74 § 2 k.p.a. Tymczasem organ odwoławczy w tym samym dniu, tj. [...] września 2016r. sporządził pismo o odmowie wydania uwierzytelnionych odpisów analizy zacieniania i przesłaniania ( "w nawiązaniu do pisma z dnia 22 września 2016r." – pismo R. D.) i wydał decyzję w niniejszej sprawie. W tej sytuacji podzielić należy stanowisko Sądu pierwszej instancji, że organ odwoławczy naruszył zarówno art. 74 § 2 k.p.a. jak i art. 10 k.p.a. Zaznaczyć należy, iż uczestniczka postępowania wystąpiła z powyższym wnioskiem przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy w celu realizacji swoich uprawnień wynikających z art. 10 § 1 k.p.a. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.