II SA/Gd 673/16

Dnia 2 lutego 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2017 roku, na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. D. na decyzję Wojewody z dnia 28 września 2016 roku, nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odmówić skarżącej wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Prezydenta Miasta z dnia 6 czerwca 2016 r., nr [...]. R.D. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody z dnia 28 września 2016 roku, nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 6 czerwca 2016 r., nr [...] wydaną w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia M.W. pozwolenia na budowę obejmującego zabudowę tarasu i podestu północnej elewacji budynku mieszkalno-usługowego. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji uzasadniając, że rozstrzygnięcie to jest wadliwe, gdyż zatwierdzony tą decyzją projekt budowlany zawiera rażący błąd co do wzajemnego usytuowania budynków oraz analizy zacienienia i przesłaniania. Zdaniem skarżącej prowadzenie inwestycji w oparciu o te dokumenty będzie stanowiło naruszenie prawa i spowoduje powstanie negatywnych materialnych skutków dla inwestora lub organów, które wydały i utrzymały w mocy wadliwą decyzję. Sąd uznał, że w istocie skarżąca domaga się wstrzymania zaskarżonej decyzji, utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, i tak ten wniosek zarejestrował. Rozpatrując powyższy wniosek Wojewódzki Sad Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – w skrócie jako "p.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu organu administracji publicznej zapewnia stronie tymczasową ochronę jej praw, zatem to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania danego aktu. W interesie strony leży zatem jak najbardziej wyczerpujące wykazanie przesłanek uzasadniających zastosowanie ochrony tymczasowej (por. np. postanowienia NSA z dnia 10 lutego 2014 roku, I FSK 76/14; z dnia 18 grudnia 2013 roku, II FSK 2654/13; z dnia 8 października 2013 roku, II OSK 2290/13), bowiem Sąd nie orzeka o wstrzymaniu wykonania aktu z urzędu, a wobec tego nie może stwierdzić, czy wykonanie aktu zagraża powstaniem znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, jeżeli strona nie przytoczy w tym zakresie wystarczających okoliczności (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 sierpnia 2008 roku, sygn. akt II OSK 1041/08, Baza Orzeczeń LEX nr 527673; z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, niepubl.; a także J. P. Tarno w: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz", Wydawnictwo LexisNexis Warszawa 2008, wydanie 3, str. 218). Oceniając rozpoznawany wniosek pod kątem poczynionych wyżej uwag Sąd uznał, że nie mógł on zostać uwzględniony, gdyż strona nie przytoczyła żadnych okoliczności, które mogłyby uzasadniać wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji. Analiza treści wniosku wskazuje bowiem, że w rzeczywistości zawiera on jedynie zarzuty merytoryczne stawiane zaskarżonej decyzji, natomiast Sąd w pełni podziela pogląd prezentowany w orzecznictwie, zgodnie z którym uzasadnienie wniosku o przyznanie ochrony tymczasowej oparte jedynie na zarzutach merytorycznych skierowanych przeciwko zaskarżonej decyzji - nie stanowi o istnieniu przesłanek do wstrzymania wykonania tego aktu (por. postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 11 sierpnia 2015 r., sygn. akt II SA/Gd 374/15; postanowienie WSA w Łodzi z dnia 16 października 2015 r., sygn. akt II SA/Łd 810/15 - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przesłanki te zostały bowiem wyraźnie określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., zaś Sąd - na etapie rozpoznawania tego wniosku - nie bada zasadności skargi pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Okoliczności te będą podlegać kontroli sądowej dopiero w toku merytorycznego rozpoznania sprawy. O konieczności przyznania stronie ochrony tymczasowej nie może również świadczyć stwierdzenie, że w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji dojdzie do naruszenia interesu inwestora. W tym zakresie wskazać bowiem należy, że strona składająca wniosek o wstrzymanie jej wykonania nie jest inwestorem, natomiast skutki wstrzymania wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę dotyczą przede wszystkim interesów inwestora, który ponosi ryzyko prowadzenia robót budowlanych przed rozpoznaniem skargi przez Sąd i winien liczyć się z możliwością ewentualnego uchylenia decyzji udzielającej pozwolenia na budowę (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2008 roku, sygn. akt II OZ 1202/07 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie można zatem uwzględnić wniosku strony skarżącej o wstrzymanie realizacji decyzji o pozwoleniu na budowę z uwagi na interes drugiej strony postępowania tj. inwestora, gdyż kontynuacja prac budowlanych na podstawie zaskarżonej decyzji o pozwoleniu na budowę odbywa się na ryzyko inwestora związane z ewentualnym nakazem rozbiórki oraz kosztami z tym związanymi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 czerwca 2008 roku, sygn. akt II OZ 588/08, Baza Orzeczeń LEX nr 493599, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 marca 2005 roku, sygn. akt II OZ 22/05 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Biorąc powyższe okoliczności pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., wobec braku przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, orzekł jak w sentencji postanowienia. Ponieważ brak było podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd nie zastosował w niniejszej sprawie instytucji kaucji na zabezpieczenie, o której mowa w art. 35a ustawy - Prawo budowlane. Przepis ten ma bowiem zastosowanie jedynie w sytuacji, gdy wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w danej sprawie jest zasadne z uwagi na wykazanie przez skarżącego przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., a interes inwestora przemawia za zabezpieczeniem jego ewentualnych roszczeń odszkodowawczych związanych ze wstrzymaniem realizacji inwestycji.