III SO/Gd 60/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku H. W.-F. w przedmiocie wymierzenia grzywny Prezesowi Sądu Okręgowego z powodu nieprzekazania skargi wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami administracyjnymi postanawia oddalić wniosek. H. W.-F. wnioskiem z dnia 10 sierpnia 2016 r. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku o wymierzenie Prezesowi Sądu Okręgowego grzywny, na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), za nieprzekazanie do Sądu skargi z dnia 5 maja 2016 r. w przedmiocie ochrony danych osobowych z powodu wystawienia przez Sąd Rejonowy [...] wadliwych zaświadczeń PESEL-SAD w toku postępowań sądowych w stosunku do osoby skarżącej lub w ogóle nie weryfikowanie danych skarżącej w innych sprawach wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy. W odpowiedzi na wniosek Prezes Sądu Okręgowego wniósł o jego odrzucenie wskazując, iż od 2012 r. ustawodawca wprowadził regulację szczególną trybu rozpoznawania skarg i wniosków dotyczących działalności sądów powszechnych. Skargi i wnioski z tego zakresu są aktualnie rozpoznawane na podstawie Rozdziału 5a Działu I ustawy z dnia 27 lipca 2001r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (art. 41 a i następne). Zgodnie z treścią art. 41b § 3 wskazanej powyżej ustawy, jeżeli skarga lub wniosek dotyczą działalności prezesa sądu okręgowego właściwym do jej rozpoznania jest prezes sądu apelacyjnego. Co więcej, przepisy regulujące tryb rozpoznawania skarg i wniosków na działalność sądów powszechnych nie przewidują stosowania uregulowań Kodeksu postępowania administracyjnego, czy też ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Tym samym, w ocenie Prezesa Sądu Okręgowego, do kwestionowanej przez skarżącą czynności nie znajdują zastosowania uregulowania art. 54 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ani też art. 55 § 1 tej ustawy. Prezes Sądu Okręgowego nie miał zatem obowiązku, przekazując pismo skarżącej z dnia 5 maja 2016r., przekazania go z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Dodatkowo organ wskazał, że pismo skarżącej z dnia 5 maja 2016r., które wpłynęło do Sądu Okręgowego w tym samym dniu, budziło istotne wątpliwości co do jego charakteru. Było ono oznaczone jako skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a dotyczyło w istocie działalności sądów okręgu gdańskiego i mogło również stanowić pismo inicjujące postępowanie sądowe w sprawie cywilnej. Wobec powyższego pismem z dnia 10 maja 2016r. ([...]) zobowiązano skarżącą do wyjaśnienia, czy przedmiotowa skarga to pozew o zapłatę lub ochronę dóbr osobistych skierowany do sądu powszechnego, czy też jest to pismo inicjujące postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Zakreślono termin 7 dni na wyjaśnienie wątpliwości pod rygorem przekazania pisma zgodnie z wolą skarżącej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wątpliwości nie zostały przez skarżącą wyjaśnione, wobec czego pismo przekazano do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, o czym poinformowano skarżącą. Skarga z dnia 5 maja 2016r. został odrzucona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem o sygn. akt III SA/Gd 591/16 z dnia 19 lipca 2016r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, iż przedmiotowa sprawa ma charakter sprawy administracyjnej, albowiem mieści się w katalogu spraw podlegających kognicji sądów administracyjnych. Dotyczy ona bowiem wymierzenia kary grzywny organowi z powodu nieprzekazania skargi wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami administracyjnymi. Zgodnie zaś z treścią art. 54 § 2 p.p.s.a. organ, za pośrednictwem którego wniesiona została skarga, obowiązany jest przekazać ją sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Powinien to uczynić niezależnie od tego, czy skargę uznaje za dopuszczalną oraz czy w jego ocenie przedmiotem zaskarżenia jest podlegający kognicji sądu administracyjnego akt, czynność, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie przez niego postępowania. O dopuszczalności skargi wniesionej do sądu administracyjnego rozstrzyga bowiem wyłącznie ten sąd. W razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., Sąd na wniosek skarżącego, działając na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a., może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Jak wynika z akt sprawy, H. W. – F. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, za pośrednictwem organu, skargę z dnia 5 maja 2016r. w przedmiocie zaświadczeń z systemu PESEL-SAD. Skarga ta, jak wynika z prezentaty organu, wpłynęła do Sądu Okręgowego w dniu 5 maja 2016 r. Od tej daty rozpoczął bieg trzydziestodniowy termin do wykonania przez organ obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. Termin ten upłynął w dniu 6 czerwca 2016 r. Tymczasem skarga H. W. – F. wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi została przekazana przez organ dzień później tj. w dniu 7 czerwca 2016 r. (data stempla pocztowego). W ocenie Sądu, choć wskazane opóźnienie w przekazaniu skargi nie zasługuje na aprobatę, to jednak oprócz faktu naruszenia terminu przekazania skargi sądowi, przy rozstrzyganiu o nałożeniu grzywny, należy wziąć pod uwagę również przyczyny niewypełnienia przez organ ww. obowiązku. Przepisy dopuszczające wymierzenie organowi grzywny mają bowiem na celu dyscyplinowanie organów, jak również stosowanie wobec nich finansowych środków represyjnych, a Sąd, orzekając o zasadności wymierzenia grzywny na podstawie art. 55 p.p.s.a., powinien rozważyć całokształt okoliczności sprawy, związanych z nieterminowym przekazaniem skargi, a tym samym wziąć pod uwagę stopień winy organu. W rozpatrywanym przypadku przekroczenie terminu do przekazania skargi, jest usprawiedliwione, albowiem pismo skarżącej z dnia 5 maja 2016 r. budziło uzasadnione wątpliwości co do jego charakteru i w związku z tym organ pismem z dnia 10 maja 2016 r. zobowiązał skarżącą do wyjaśnienia, czy jej skarga to pozew o zapłatę lub ochronę dóbr osobistych skierowanych do sądu powszechnego, czy też jest to pismo inicjujące postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Zakreślono termin 7 dni na wyjaśnienie wątpliwości, pod rygorem przekazania pisma zgodnie z wolą skarżącej do sądu administracyjnego. Wątpliwości te nie zostały jednak przez skarżącą wyjaśnione. W dniu 7 czerwca 2016 r. Prezes Sądu Okręgowego przekazał skargę z dnia 5 maja 2016r. wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, o czym poinformował skarżącą. Skoro zatem z treści art. 55 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd może orzec o wymierzeniu grzywy, jednak nie jest do tego bezwzględnie zobligowany, to biorąc pod uwagę wyżej wskazane okoliczności Sąd uznał, że wniosek skarżącej nie zasługiwał na uwzględnienie. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.