I OZ 1312/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk po rozpoznaniu w dniu 13 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. P., A. P., W. P., K. P., R. D., A. M., K. B.-S. i B. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lutego 2017 roku sygn. akt IV SA/Wa 3195/16 odrzucające skargę J. P., A. P., W. P., K. P., R. D., A. M., K. B.-S. i B. B. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] września 2016 roku nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 8 lutego 2017 roku sygn. akt IV SA/Wa 3195/16 wydanym na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 roku, poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) odrzucił skargę J. P., A. P., W. P., K. P., R. D., A. M., K. B.-S. i B. B. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] września 2016 roku nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji z uwagi na nieuzupełnienie, pomimo wezwania, braków formalnych skargi w zakreślonym terminie. Zażalenie na to postanowienie złożyli skarżący, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy i treść rozstrzygnięcia, tj. art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 73 § 1 i 2 p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji bezzasadne odrzucenie skargi wobec nieuzupełnienia braków w terminie w sytuacji, gdy pełnomocnik skarżących nie został skutecznie wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi albowiem nie zostało mu udostępnione przez doręczyciela zawiadomienie o złożeniu niedoręczonego pisma w placówce pocztowej, a także art. 73 § 4 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe przyjęcie przez sąd domniemania doręczenia pełnomocnikowi przesyłki zawierającej wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi w dniu 13 stycznia 2017 roku w sposób zastępczy w sytuacji, gdy pełnomocnikowi nie pozostawiono w skrzynce pocztowej zawiadomienia o możliwości odbioru pisma w placówce pocztowej (zarówno zawiadomienia z dnia 30 grudnia 2016 roku, jak i zawiadomienia powtórnego z dnia 9 stycznia 2017 roku). W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że w skrzynce pocztowej przyporządkowanej dla lokalu nr [...] przy Al. R. [...] w W. (adres do korespondencji poprzedniego pełnomocnika skarżących) nie zostały złożone zawiadomienia (ani pierwsze, ani powtórne) o złożeniu w placówce pocztowej przesyłki zawierającej wezwanie do uzupełnienia braków skargi. Na poparcie tych okoliczności przedłożono potwierdzenie złożenia reklamacji w Urzędzie Pocztowym W. [...] oraz oświadczenie pracownika kancelarii poprzedniego pełnomocnika skarżących, że w pierwszej połowie stycznia 2017 roku kancelaria funkcjonowała normalnie, a korespondencja była odbierana na bieżąco, zatem gdyby awizo zostało pozostawione w skrzynce, to na pewno przesyłka zostałaby odebrana. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 46 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 roku, poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Zgodnie z art. 57 § 1 cytowanej ustawy skarga powinna m. in. czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. W myśl art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Zgodnie z treścią art. 73 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2 (§ 1). Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (§ 2). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (§ 4). Jak wskazuje się w doktrynie i orzecznictwie dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie wraz z adnotacjami urzędowymi zamieszczonymi na przesyłce, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta on z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. W konsekwencji domniemanie faktyczne doręczenia pisma w trybie powołanego wyżej przepisu może być obalone, gdy adresat pisma wykaże, że dane wynikające z dowodu doręczenia są niezgodne z rzeczywistością. Podejmując próbę obalenia tego domniemania, należy mieć jednak na względzie, że dokumenty urzędowe są najbardziej wiarygodnymi środkami dowodowymi. Co za tym idzie, dowody przeciwne muszą być zdecydowanie przekonujące (por. B. Dauter, Komentarz do art. 73 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2016, pkt 12, a także postanowienie NSA z dnia 14 maja 2014 roku sygn. akt I FZ 25/14 i postanowienie NSA z dnia 28 sierpnia 2013 r., II FSK 2228/13, postanowienie NSA z dnia 16 grudnia 2011 roku sygn. akt I FSK 1861/11.). W niniejszej sprawie bezsporne jest to, że do skargi z dnia 4 listopada 2016 roku nie zostały dołączone pełnomocnictwa upoważniające autora skargi - adw. R. N. do występowania w imieniu skarżących - J. P., A. P., W. P., K. P., R. D., A. M., K. B.-S. i B. B., przed WSA w Warszawie. Wobec powyższego Sąd I instancji słusznie wystosował wezwanie do uzupełnienia powyższego braku formalnego w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi (k. 1 oraz k. 26). Wezwanie zostało wysłane w dniu 29 grudnia 2016 roku (k. 26) na adres ówczesnego pełnomocnika skarżących, tj. Al. R. [...] lok. [...], [...] W. W dniu 23 stycznia 2017 roku przesyłka zawierająca wspomniane wezwanie powróciła do Sądu wraz ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru (k. 61), z którego wynikało, że pierwsza bezskuteczna próba doręczenia została podjęta w dniu 30 grudnia 2016 roku, wtedy też pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej zawiadomienie o złożeniu przesyłki w placówce pocztowej - UP W. [...]. Kolejna awizacja nastąpiła w dniu 9 stycznia 2017 roku. Pomimo tego, przesyłka nie została podjęta z placówki pocztowej. W takiej sytuacji należy uznać, że Sąd I instancji prawidłowo przyjął doręczenie zastępcze pełnomocnika skarżących uregulowane w art. 73 p.p.s.a., a następnie z uwagi na nieuzupełnienie wspomnianego wyżej braku formalnego zasadnie odrzucił skargę. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego autor skargi kasacyjnej nie zdołał obalić domniemania faktycznego doręczenia przedmiotowej przesyłki. W szczególności nie udało mu się go podważyć zawartymi w zażaleniu twierdzeniami, że doręczyciel nie pozostawił w skrzynce pocztowej adresata żadnego awiza - ani pierwszego, ani powtórnego. Obalenie fikcji doręczenia nie mogło nastąpić również na podstawie przedłożenia dowodu samego tylko zainicjowania, w dodatku ponad pół roku temu, procedury reklamacyjnej w Poczcie Polskiej. Pożądanego skutku nie mogło odnieść także oświadczenie pracownika kancelarii pełnomocnika skarżących - na nieskuteczność tego rodzaju dowodu (oświadczenia strony lub osób z nią związanych) w przypadku obalenia przedmiotowego domniemania zwracano już uwagę w orzecznictwie - por. np. postanowienie NSA z dnia 16 grudnia 2011 roku sygn. akt I FSK 1861/11. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny uznał argumenty podniesione w zażaleniu za nieskuteczne, a zaskarżone postanowienie za odpowiadające prawu. Nie dopatrzył się w szczególności naruszenia wymienionych w zażaleniu przepisów art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 73 § 1, 2 i 4 p.p.s.a. Dlatego oddalono zażalenie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.