I SA/Kr 1440/16

|Sygn. akt I SA/Kr 1440/16 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 lutego 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Piotr Głowacki, Sędziowie: WSA Stanisław Grzeszek (spr.), WSA Wiesław Kuśnierz, Protokolant: specjalista Bożena Piątek, po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, w dniu 9 lutego 2017 r., sprawy ze skargi A. M.-M. na postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 19 października 2016 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego - skargę oddala - Wnioskiem z daty wpływu 26 kwietnia 2016 r. A. M.-M. zwróciła się do Ministra Rozwoju i Finansów o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych związanych z wystąpieniem wnioskodawczyni ze spółki jawnej. Z uwagi na fakt, iż wniosek nie spełniał wymogów formalnych, pismem z 15 czerwca 2016 r. wezwano wnioskodawczynię do jego uzupełnienia w terminie siedmiu dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Pismo to zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi wnioskodawczyni 20 czerwca 2016 r. (data potwierdzenia odbioru). Kolejno w dniu 5 lipca 2016 r. strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku, nadany w placówce pocztowej 29 czerwca 2016 r., do którego dołączono pismo z 24 czerwca 2016 r. (uzupełnienie wniosku). Dyrektor Izby Skarbowej, działający w imieniu Ministra Finansów, postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2016 r. nr [...], w związku z nieuprawdopodobnieniem przez pełnomocnika wnioskodawczyni braku zawinienia przy uchybieniu terminu, odmówił A. M.-M. przywrócenia terminu do uzupełnienie braków formalnych wniosku. W związku z powyższym, wydano również postanowienie z dnia 8 sierpnia 2016 r. nr [...] o pozostawieniu ww. wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji bez rozpatrzenia. W złożonym zażaleniu strona zarzuciła naruszenie art. 14g § 1 i 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja Podatkowa poprzez bezzasadne pozostawienie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia, pomimo spełnienia wymogów określonych w art. 14b § 3 Ordynacja podatkowa. W związku z powyższym wniosła o uchylenie postanowienia w całości oraz wydanie interpretacji zgodnie z jej wnioskiem. Uzasadniając powyższe zarzuty, wskazano, że mając na uwadze, iż doszło do wystąpienia przesłanki warunkującej przywrócenie terminu do rozpatrzenia pisma procesowego strony, zgodnie z art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej mianowicie doszło do uprawdopodobnienia przez stronę, iż uchybienie terminu do wniesienia odpowiedzi na wezwanie organu podatkowego do uzupełnienia braków formalnych powstało bez jej winy - zaskarżone niniejszym zażaleniem, postanowienie jawi się jako sprzeczne z prawem, w związku z czym, winno zostać wyeliminowane z obrotu prawnego, zaś wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej złożony przez stronę - rozpatrzony przez organ podatkowy. Po rozpatrzeniu zarzutów zawartych w zażaleniu, Dyrektor Izby Skarbowej, działający w imieniu Ministra Rozwoju i Finansów postanowieniem z dnia 19 października 2016 r. nr [...] utrzymał w mocy ww. postanowienie. W pierwszej kolejności organ wskazał, że wydając 8 sierpnia 2016 r. zaskarżone postanowienie organ I instancji, nie mógł naruszyć art. 14g § 3 Ordynacji podatkowej, bowiem przepis ten z dniem 1 stycznia 2016 r. został uchylony. Kolejno odnosząc się do zarzutu dot. naruszenia przepisu art. 14g § 1 podkreślił, że wniosek A. M.-M. z 19 kwietnia 2016 r. nie spełniał wymogów formalnych, o których mowa w art. 14b § 3, w tym tak istotnych, jak wyczerpujące przedstawienie stanu faktycznego (opisu zdarzenia przyszłego). Nie uiszczono od niego również należnej opłaty. W związku z powyższym, pismem z 15 czerwca 2016 r. wezwano do jego uzupełnienia z pouczeniem, że nieuzupełnienie wniosku w terminie siedmiu dni spowoduje pozostawienie ww. wniosku bez rozpatrzenia. W dniu 5 lipca 2016 r. do organu wpłynął wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku, nadany w placówce pocztowej 29 czerwca 2016 r. Dołączono do niego pismo z 24 czerwca 2016 r. (uzupełnienie wniosku). Jako przyczynę uchybienia terminowi wskazano pomyłkę operatora pocztowego. Dyrektor Izby Skarbowej w postanowieniu z dnia 8 sierpnia 2016 r., nie stwierdził podstaw do przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku. W związku z powyższym, zgodnie z art. 14g § 1 Ordynacji podatkowej, ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej pozostawiono bez rozpatrzenia, jako niespełniający wymogów formalnych, o których mowa w art. 14b § 3. Skoro bowiem uzupełnienie wniosku wniesiono po upływie siedmiodniowego terminu wyznaczonego w wezwaniu - zasadnym było pozostawienie tego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia. W związku z powyższym, jak wskazano, zarzut naruszenia przez organ art. 14g § 1 Ordynacji podatkowej poprzez bezzasadne pozostawienie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia, pozbawiony jest podstaw prawnych. Natomiast zarzut dotyczący zasadności przywrócenia terminu do uzupełnienia wniosku z 19 kwietnia 2016 r., nie dotyczy przedmiotu postępowania, zakończonego wydaniem zaskarżonego postanowienia, co oznacza, że jest on bezprzedmiotowy. Zasadnie tym samym, jak podkreślono, organ I instancji pozostawił wniosek A. M.-M. z dnia 19 kwietnia 2016 r. bez rozpatrzenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie A. M.-M. działając przez profesjonalnego pełnomocnika zarzuciła naruszenie: - art. 14g § 1 Ordynacji podatkowej poprzez bezzasadne pozostawienie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia pomimo spełnienia wymogów określonych przepisami prawa. - art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez założenie, że uzupełnienie wniosku wniesione zostało po upływie ustawowego terminu, pomimo przedłożenia organowi korzystającego z domniemania prawdziwości dokumentu urzędowego potwierdzającego dokonanie nadania przesyłki w dniu 27 czerwca 2016 r. (a więc z zachowaniem 7 dniowego terminu). Wobec tak sformułowanych zarzutów strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, oraz poprzedzającego go postanowienia z dnia 8 sierpnia 2015 r. i wydanie interpretacji zgodnie z wnioskiem strony, o przeprowadzenie rozprawy oraz o zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania sądowego, wraz z kosztami zastępstwa świadczonego przez doradcę podatkowego, stosownie do norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, iż zgodnie z treścią art. 119 pkt 3 z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. dalej - p.p.s.a.) sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli: przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W świetle treści wskazanego przepisu oraz przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie należy stwierdzić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie korzystając z dyspozycji art. 119 pkt 3 p.p.s.a. mógł z urzędu rozpoznać przedmiotową sprawę w trybie uproszczonym. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w §1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach; stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu, tzn. czy jest on zgodny z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Jednocześnie zgodnie z art. 134 p.p.s.a. sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, działającego z upoważnienia Ministra Rozwoju i Finansów nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie go z obrotu prawnego. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie, było postanowienie pozostawiające bez rozpatrzenia wniosek A. M.-M. o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych związanych z wystąpieniem wnioskodawczyni ze spółki jawnej. Jednak w tym miejscu wskazać należy, że treść tego postanowienia jest ściśle związana z ustaleniami poczynionymi przez organy w sprawie, której przedmiotem była odmowa przywrócenia skarżącej terminu do uzupełnienie braków formalnych ww. wniosku. Z przepisu art. 14g § 1 Ordynacji podatkowej, stanowiącego jedną z podstaw wydania skarżonego rozstrzygnięcia wynika, że organ podatkowy zobowiązany jest pozostawić bez rozpatrzenia wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w sytuacji gdy nie spełnia on wymogów określonych w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej lub innych wymogów określonych przepisami prawa. Przepis art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej do którego nawiązuje art. 14g § 1 Ordynacji podatkowej formułuje niezbędne wymogi wniosku o interpretację podatkową, czyniąc adresatem tej powinności podmiot występujący z wnioskiem o udzielenie interpretacji podatkowej w indywidualnej sprawie. Zgodnie z jego treścią, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Nie ulega wątpliwości, że ocena spełnienia przez wnioskodawcę wymogu wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego zależeć będzie w konkretnej sprawie od tego, co jest przedmiotem zapytania zawartego we wniosku o udzielenie indywidualnej interpretacji podatkowej. Niezbędnym jest przy tym zastrzeżenie, że spełnienie przesłanki wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) nie należy zawężać jedynie do samego opisu i sposobu zredagowania pytania przez wnioskodawcę. W równym bowiem stopniu, spełnienie omawianego wymogu należy odnosić także do oceny własnej pytającego, która, w myśl art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, stanowi integralną część wniosku o udzielenie interpretacji podatkowej. W tym sensie, zapytanie wnioskodawcy i odnosząca się do tego zapytania własna ocena pytającego powinny być traktowane w sposób kompleksowy (całościowy). Z zaprezentowanym stanowiskiem Sądu koresponduje pogląd zawarty w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 grudnia 2016 r., sygn. akt VIII SA/Wa 624/16, w którym wyrażona została teza, że użyte w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej ustawowe określenie "wyczerpująco" należy rozumieć jako przedstawienie danego zagadnienia na tyle wszechstronnie, dogłębnie, szczegółowo, gruntownie i dokładnie, aby wnioskodawca mógł zająć stanowisko w stosunku do prezentowanego stanu rzeczy, zaś organ podatkowy na tej podstawie udzielić jednoznacznej odpowiedzi co do konkretnego zdarzenia przyszłego lub obecnego. Jak wynika z akt sprawy, skarżąca wnioskiem z daty wpływu 26 kwietnia 2016 r. zwróciła się do Ministra Rozwoju i Finansów o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych ww. zakresie. Z uwagi na fakt, że wniosek ten nie spełniał wymogów formalnych o których mowa w art. 14b § 3, w tym tak istotnych, jak wyczerpujące przedstawienie stanu faktycznego (opisu zdarzenia przyszłego), oraz, że nie był on opłacony, zasadnym było wezwanie skarżącej na podstawie art. 169 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej do jego uzupełnienia. Z ww. wezwania wyraźnie wynikało, jakie braki należy usunąć i w jakim terminie, przedstawiono też podstawę prawną skierowanego wezwania oraz pouczono, że nieuzupełnienie wniosku w wyznaczonym terminie spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia. Nie budzi natomiast jakichkolwiek wątpliwości, że w postępowaniu w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, zgodnie z art. 14h Ordynacji podatkowej, ma zastosowanie art. 169 § 1-2 Ordynacji podatkowej. Z powołanych przepisów wynika, że możliwe jest żądanie przez organ wydający interpretację indywidualną, uzupełnienia braków formalnych pisma, jakim jest wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. W odpowiedzi na powyższe, skarżąca pismem z daty wpływu do organu 5 lipca 2016 r. zwróciła się o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku, wskazując jako przyczynę uchybienia terminowi pomyłkę operatora pocztowego. Do wniosku załączono pismo z 24 czerwca 2016 r. (uzupełnienie wniosku). Dyrektor Izby Skarbowej, działający z upoważnienia Ministra Rozwoju i Finansów, w postanowieniu z dnia 8 sierpnia 2016 r. nr [...], w związku z nieuprawdopodobnieniem braku winy pełnomocnika w uchybieniu terminowi do uzupełnienia ww. wniosku, nie stwierdził podstaw do przywrócenia ww. terminu. Należy podkreślić w tym miejscu, że postanowienie pozostawiające wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego bez rozpatrzenia jest prostą konsekwencją postanowienia odmawiającego przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku. Zważywszy na powyższe, wobec upływu siedmiodniowego terminu określonego w wezwaniu z dnia 15 czerwca 2016 r. i braku udzielenia odpowiedzi, w tymże terminie, zasadnym było na podstawie art. 14g § 1 Ordynacji podatkowej pozostawienie wniosku skarżącej o wydanie interpretacji indywidulanej bez rozpatrzenia, jako niespełniającego wymogów formalnych, o których mowa w art. 14 § 3 Ordynacji podatkowej. Zatem mając na uwadze powyższe okoliczności za bezpodstawny należy uznać zarzut skarżącej dotyczący naruszenia art. 14 g § 1 Ordynacji podatkowej. W skardze pełnomocnik skarżącej kwestionuje również zasadność odmowy przywrócenia przez organu terminu do uzupełninia braków formalnych wniosku. Kwestia ta jednak nie może być rozpatrywana w niniejszej sprawie dotyczącej pozostawienia wniosku o wydanie interpretacji indywidulanej bez rozpatrzenia. Sąd z urzędu przy tym zauważa, że skarga na postanowienie dotyczące odmowy przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2017 r., sygn.. akt I SA/Kr 1439/16. Z uwagi treść art. 134 § 1 p.p.s.a., wskazać należy że Sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Sąd nie mógł więc poddać kontroli postanowienia w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do uzupełnienia ww. braków, pod kątem sformułowanych zarzutów dotyczących przedmiotowego postanowienia. Powyższe oznaczałoby bowiem wyjście poza granice sprawy. Sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu. Po dokonaniu kontroli zaskarżonego postanowienia, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie może być uwzględniona. Zgromadzony w sprawie materiał i stanowisko organów nie dają podstawy do wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego. Jest ona bowiem zgodna z prawem i ani argumentacja skargi, ani analiza akt sprawy nie ujawniła wad, o których mowa w art. 145 p.p.s.a. Stąd też Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. uznając skargę za nieuzasadnioną orzekł jak w sentencji wyroku.