IV SA/Wa 3098/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kaja Angerman (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 lutego 2017 r. sprawy ze skargi J. Ch. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o ustalenie warunków zabudowy oddala skargę. IV SA/Wa 3098/16 UZASADNIENIE Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad postanowieniem z dnia [...] września 2016 r. po rozpoznaniu wniosku J. C. o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] lipca 2016 r. w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbiórce istniejących budynków i budowli oraz budowie pawilonu handlowo-usługowego wraz z towarzyszącą infrastrukturą techniczną, drogami dojazdowymi, miejscami parkingowymi, zjazdem oraz budową bilbordu reklamowego i zagospodarowaniem terenu na działce nr [...], położonej przy drodze krajowej nr [...] w obrębie [...] [...], gm. [...]. Powyższe postanowienie było wynikiem następujących ustaleń i oceny prawnej. Burmistrz Miasta i Gminy [...] przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji wystąpił do zarządcy ww. drogi krajowej z wnioskiem o uzgodnienie w trybie art. 106 k.p.a., projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji, zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r. poz. 778 ze zm.). Po rozpatrzeniu ww. wniosku postanowieniem z dnia [...] lipca 2016 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad odmówił uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Powyższe postanowienie zaskarżył inwestor J. C., który w trybie art. 127 § 3 k.p.a. złożył w ustawowym terminie wniosek z dnia [...] lipca 2016 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy. Po przeprowadzeniu ponownego postępowania w tej sprawie i rozpoznaniu ww. wniosku, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, gdyż uznał je za zasadne. Organ wyjaśnił, że podstawą prawną uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, dokonywanego przez właściwego zarządcę drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego, jest przepis art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1440). Stanowi on, że: "Zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą". Włączenie do drogi ruchu drogowego zapewnia zjazd. W przedmiotowym projekcie decyzji w pkt 2 ppkt. 2.4 ust 1 - Ustalenia dotyczące obsługi w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej - wskazano, iż obsługa komunikacyjna projektowanej inwestycji przewidziana na terenie działki nr [....] ma odbywać się bezpośrednio z drogi krajowej nr [....] na warunkach jej zarządcy. Akta sprawy dowodzą jednak, że do przedmiotowej działki nie prowadzi bezpośredni zjazd z ww. drogi krajowej. Dlatego też nie jest możliwe uzgodnienie przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji, która takiego dostępu nie posiada. Organ wskazał, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wypracowane zostało stanowisko, iż dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej na potrzeby ustalenia warunków zabudowy tegoż terenu, nie można utożsamiać z dostępem faktycznym. Dostęp ten ma być prawnie zagwarantowany (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lipca 2009 r., sygn. akt II OSK 1116/08), co oznacza, że musi wynikać z przepisu prawa, czynności prawnej, orzeczenia sądowego czy administracyjnego. Zarządca drogi dokonując oceny wyłącznie literalnych zapisów zawartych projekcie decyzji o warunkach zabudowy, jest związany treścią i ustaleniami tego projektu i jako organ uzgadniający nie może ich zmieniać ani sam ich określać. Niezależnie od powyższego organ podkreślił, iż przedmiotem zainteresowania zarządcy drogi krajowej podczas uzgadniania przedkładanych mu projektów decyzji o warunkach zabudowy są kwestie zachowania warunków bezpieczeństwa ruchu drogowego. Przesłanka ta stanowi podstawowe kryterium oceny dopuszczalności mającej powstać inwestycji przy drodze krajowej będącej w zarządzie organu uzgadniającego. W związku z tym, że na terenie działki nr [...] planowane jest prowadzenie działalności gospodarczej (pawilon handlowo-usługowy) to obsługa komunikacyjna tego obiektu musiałaby zostać zapewniona za pośrednictwem zjazdu publicznego, stosownie do § 55 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r., poz. 124). Natomiast zgodnie z § 113 ust. 7 pkt 1 w związku z § 78 ust 1 ww. rozporządzenia, zjazdy publiczne nie mogą być usytuowane w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, w szczególności w obszarze oddziaływania skrzyżowania. Z poczynionej analizy wynika, iż cała działka nr [...] znajduje się w obszarze oddziaływania skrzyżowania drogi krajowej nr [...] z drogą powiatową nr [...] [...], co implikuje zlokalizowanie na niej bezpośredniego zjazdu publicznego w świetle powołanego wyżej przepisu. Obszar oddziaływania skrzyżowania (jak w niniejszej sprawie), jest to m.in. co najmniej początek zmian w przekroju poprzecznym drogi na odcinku poprzedzającym skrzyżowanie lub miejsce informacji o skrzyżowaniu np. usytuowanie znaku. Tak więc początek obszaru oddziaływania tego skrzyżowania wyznacza miejsce umieszczenia po prawej stronie jezdni drogi krajowej nr [...] w km 39 + 152 pionowego znaku drogowego [...] "droga z pierwszeństwem", co wynika z projektu organizacji ruchu. Powołany wyżej znak stosuje się w celu oznaczenia początku drogi (trasy) w obszarze zabudowanym, na której kierujący ma pierwszeństwo na skrzyżowaniach z innymi drogami. Z uwagi na powyższe ustalenia pozytywne zaopiniowanie przedmiotowego włączenia do drogi krajowej nr [...] za pośrednictwem zjazdu publicznego naruszałoby powołany paragraf rozporządzenia stwarzając dla wszystkich użytkowników tej drogi dodatkowy punkt kolizji, wpływający na obniżenie poziomu bezpieczeństwa i płynności ruchu na ww. drodze krajowej. Kwestia bowiem zlokalizowania zjazdu publicznego w obszarze oddziaływania skrzyżowania, nie może być pominięta przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad stojącego na straży zapewnienia wymaganego przepisami prawa poziomu bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Za istotne w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego organ uznał także usytuowanie bilbordu o wysokości aż do [...] metrów tuż przy skrzyżowaniu ww. drogi krajowej z drogą niższej kategorii. Umieszczenie reklamy w złożonych i trudnych lokalizacjach, takich jak, na skrzyżowaniach dróg, może prowadzić do rozproszenia uwagi kierowców, dodatkowego obciążenia psychicznego, a także do spadku aktywności ruchowej i zdolności podejmowania decyzji. Kierowca widząc reklamę zwolni, dłużej będzie mu zajmowała zmiana pasa jezdni, popełni więcej błędów zmieniając pas, ponieważ będzie częściej spoglądał na pobocze niż na drogę, aby przeczytać informację prezentowaną na reklamie. Reklamy usytuowane w niedużej odległości od granicy pasa drogowego, powodują wizualny "bałagan" w pobliżu dróg, co może utrudniać znajdowanie przez kierowców znaków drogowych, istotnych dla ruchu tablic informacyjnych i w efekcie prowadzić do zaistnienia niebezpiecznego zdarzenia drogowego - wypadku. Zdaniem organu przedstawione stanowisko co do braku możliwości bezpiecznego włączenia do przedmiotowej drogi krajowej ruchu generowanego przez planowaną na terenie ww. działki inwestycję oraz zagrożenie płynące z dezorientacji kierowców w związku z usytuowaniem bilbordu reklamowego, mieści się w ramach art. 35 ust. 3 cyt. ustawy o drogach publicznych i tym samym stanowi podstawę i uprawnia ten organ do odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Z uwagi na powyższe ustalenia argumenty przedstawione we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczące braku unormowania prawnego do odmowy przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy i wyjściu poza zakres uzgodnienia organ uznał za chybione. Organ podniósł, że wbrew twierdzeniom strony zarządca drogi ma prawo do odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy jeśli działka inwestycyjna nie posiada właściwego dostępu do drogi publicznej. Ponadto wyjaśnił, iż postępowanie w sprawie udzielenia zezwolenia na lokalizację lub przebudowę zjazdu jest postępowaniem odrębnym, niezależnym od postępowania w sprawie uzgodnienia warunków zabudowy. W analizowanym przypadku organ poinformował stronę, iż uzyskanie zezwolenia na lokalizacje zjazdu, na podstawie art. 29 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1440) nie będzie możliwe z uwagi na niezgodność z powołanym wyżej § 113 ust. 7 pkt 1 rozporządzenia. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył J. C. zaskarżając postanowienie w całości i zarzucając: 1/ naruszenie prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię, w szczególności: a) art.61 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w wyniku czego uznano, że warunkiem dokonania uzgodnienia projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy od uprzedniego uzyskania decyzji regulującej lokalizację zjazdu z nieruchomości, 2/ naruszenie przepisów prawa procesowego, w szczególności: a) art.6 KPA poprzez naruszenie zasady praworządności, zgodnie z którą organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa; b) art. 7 KPA poprzez nie dokonanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i tym samym uznanie, iż skomunikowanie nieruchomości skarżącego z drogą krajową nie jest możliwe z uwagi na pogorszenie płynności w ruchu drogowym czy tez z uwagi na negatywny wpływ na bezpieczeństwo w ruchu drogowym, c) art 8 KPA poprzez niewskazanie żadnych przesłanek czy analiz, które pozwalałyby na uznanie stanowiska organu za słuszne, zwłaszcza w zakresie uznania, że skomunikowanie działki pogorszy stan bezpieczeństwa ruchu w stopniu uniemożliwiającym skomunikowanie, d) art. 77 KPA i art. 80 KPA zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, w sposób niewystarczający, a przez to naruszenie podstawowej zasady postępowania jaką jest zasada prawdy obiektywnej; 3/ dokonanie błędnych ustaleń faktycznych poprzez uznanie, iż planowana inwestycja stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym w stopniu uniemożliwiającym dokonanie uzgodnienia, bez uwzględnienia okoliczności niwelujących zagrożenie (odległość zjazdu od skrzyżowania, ograniczenie prędkości) Skarżący wniósł o uchylenie w całości postanowienia organu I i II instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i o zasądzenie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej według norm przepisanych. W ocenie inwestora organ administracji, który uzgadnia projekt decyzji o warunkach zabudowy może wypowiadać się co do kwestii objętych decyzją o warunkach zabudowy i tylko w zakresie swoich kompetencji. Jeżeli więc chodzi o zarządcę drogi to zajmuje stanowisko w przedmiocie obsługi planowanego zamierzenia inwestycyjnego w zakresie infrastruktury komunikacyjnej. Natomiast w niniejszym postępowaniu Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wykroczył poza zakres wniosku i poza swoje ustawowe kompetencje bowiem uzależnił pozytywne uzgodnienie przedmiotowego projektu decyzji od uprzedniego uzyskania decyzji lokalizacyjnej na zjazd z przedmiotowej nieruchomości. Skarżący wskazał, że to decyzja o ustaleniu warunków zabudowy jest podstawą do wystąpienia z wnioskiem o lokalizację zjazdu a nie odwrotnie i nie można uzależniać uzgodnienia projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy od konieczności uprzedniego uzyskania decyzji regulującej zjazd z przedmiotowej nieruchomości. Dodatkowo należy wskazać, iż przedmiotem uzgodnienia przez zarządcę drogi jest ta część decyzji, w której ustalone zostają warunki obsługi w zakresie komunikacji. Warunki te w przypadku większości inwestycji polegają na określeniu sposobu dostępu do drogi publicznej (§ 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy - Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1589). Oznacza to, że od zarządcy drogi zależy czy i na jakich warunkach możliwe jest skomunikowanie terenu inwestycji ze znajdującą się w pasie drogowym drogą publiczną. Skarżący zarzucił, iż organ błędnie ocenił rzeczywisty stan zagrożeń w ruchu drogowym nie uwzględniając: - odległości pomiędzy planowanym zjazdem a skrzyżowaniem drogi powiatowej z droga krajową, która wynosi co najmniej [...] metrów, - faktu, iż planowana inwestycja znajduje się w centrum miejscowości, co powoduje iż ruch jest spowolniony, a na objętym wnioskiem odcinku drogi krajowej znajduje się ograniczenie prędkości do [...] km/h, - aktualnego natężenia ruchu na drodze krajowej nr [...], organ nie zwrócił się chociażby do lokalnej jednostki Policji o dane statystyczne w zakresie wypadków i kolizji na odcinku drogi planowanej inwestycji. W związku z powyższym w ocenie skarżącego błędnie został przyjęty przez organ rzeczywisty stan faktyczny, co w konsekwencji doprowadziło do nieprawidłowych wniosków w zakresie ewentualnego wpływu planowanej inwestycji na bezpieczeństwo w ruchu drogowym, jak i w błędny sposób ustalił obszar oddziaływania skrzyżowania. Skarżący podkreślił, że z aktualnie obowiązujących przepisów prawa wynika, iż planowany do realizacji obiekt handlowy nie stanowi obiektu wielkopowierzchniowego i obejmie powierzchnie użytkową o wielkości max. [...] m2 i tym samym jego lokalizacja na przedmiotowej nieruchomości nie będzie skutkować istotnym wzmożeniem ruchu drogowego. Jak wynika z doświadczeń inwestora, ilość pojazdów wjeżdżających na i z przedmiotowej nieruchomości będzie oscylowała w granicach 100-200 sztuk dziennie, z czego znaczną część tych pojazdów stanowić będą pojazdy poruszające się dotychczas po tej drodze. Z powyższych względów zlokalizowany obiekt nie będzie stanowił znacznego generatora ruchu, tym bardziej, iż ma on na celu obsługę bieżącą lokalnej ludności zamieszkującej miejscowość [...]. Ponadto inwestycja nie będzie generować znacząco ruchu pojazdów, w szczególności o dużych gabarytach gdyż dostawy odbywają się maksymalnie raz na dobę, w godzinach nocnych, kompleksowo, bezpośrednio z centralnego magazynu pojazdami o masie do [...] ton ([...]) , a nie bezpośrednio przez dostawców produktów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W ocenie Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] września 2016 r. oraz poprzedzające je postanowienie z dnia [...] lipca 2016 r. nie naruszają przepisów prawa w stopniu, który miał wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Wszczęcie postępowania uzgodnieniowego, którego wynikiem było zaskarżone postanowienie następuje na żądanie organu wydającego decyzję w przedmiocie warunków zabudowy. Stosownie bowiem do treści art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wydanie tej decyzji jest możliwe po uzyskaniu m.in. uzgodnienia właściwego zarządcy drogi w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Organ uzgadniający dokonuje analizy przedstawionego projektu decyzji w granicach swojej właściwości. Co istotne, uzgodnienie polega na wyrażeniu zgody bądź jej odmowy w odniesieniu do konkretnej treści projektowanego rozstrzygnięcia, wynikającej z przedstawionego projektu decyzji i nie może dokonywać zmiany tych ustaleń. Podstawą prawną uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, dokonywanego przez właściwego zarządcę drogi, jest przepis art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych. Zgodnie z nim " zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą". Przepis ten nie określa wytycznych jakimi powinien kierować się zarządca drogi w zakresie uzgodnienia możliwości włączenia do drogi ruchu związanego z projektowaną inwestycją. Nie ulega jednak wątpliwości, że zarządca drogi powinien mieć na względzie przede wszystkim zgodność planowanych działań z zasadami bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Bezpieczeństwo w ruchu drogowym stanowi więc przesłankę dopuszczalności mającej powstać inwestycji przy drodze (w tym przypadku krajowej). Kompetencja organu uzgadniającego dotyczy w istocie oceny możliwości obsługi komunikacyjnej danej działki z punktu widzenia obowiązujących przepisów i zadań zarządcy drogi. Niewątpliwie zagadnienie to ma ścisły związek z możliwością wykorzystania, wykonania lub przebudowy zjazdu, bowiem obsługa komunikacyjna odbywa się poprzez zjazd. Kompetencja organu uzgodnieniowego w tym postępowaniu odnosi się tym samym pośrednio do zagadnienia samego zjazdu, choć ocena możliwości lokalizacji zjazdu oraz jego wpływu na bezpieczeństwo ruchu drogowego, gdy zjazd nie jest urządzony, następuje w odrębnym postępowaniu administracyjnym (art. 29 u.d.p.). W przedmiotowej sprawie organ wypowiadając się o braku bezpośredniego dostępu działki inwestycyjnej do drogi publicznej, z uwagi na nieurządzony zjazd z tej drogi, przekroczył swoją kompetencję i naruszył art. 61 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ocena czy nieruchomość ma dostęp do drogi publicznej należy bowiem do organu głównego, rozstrzygającego o warunkach zabudowy, a nie do zarządcy drogi uzgadniającego możliwość dopuszczenia ruchu z działki przyległej do pasa drogowego. Jednak wyrażenie zbyt daleko idącej oceny nie miało wpływu na wynik sprawy, bowiem organ uzgadniający przedstawił także właściwą, a więc mieszczącą się w jego kompetencji argumentację w tej sprawie, wskazującą na konieczność odmowy uzgodnienia projektu decyzji wskazującego na warunkowy dostęp do drogi krajowej (na warunkach właściciela drogi). Organ prawidłowo ocenił, że skoro planowane przedsięwzięcie polega na budowie pawilonu handlowo-usługowego, a więc związane jest z prowadzeniem działalności gospodarczej, to obsługa komunikacyjna takiego obiektu musiałaby być zapewniona za pośrednictwem zjazdu publicznego. Zgodnie bowiem z § 55 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, do obsługi obiektów, w których prowadzona jest działalność gospodarcza, właściwy jest zjazd publiczny. Wynika to z konieczności wprowadzenia bardziej rygorystycznych kryteriów lokalizacji zjazdu, z uwagi na słuszne i niebudzące wątpliwości założenie ustawodawcy, że działalność gospodarcza prowadzona w obiekcie usytuowanym przy drodze, generuje znacznie większy ruch, aniżeli inny obiekt niezwiązany z taką działalnością. Istotą sporu w przedmiotowej sprawie jest okoliczność, iż skarżący zaplanował realizację inwestycji na działce przylegającej do drogi krajowej, która ze względu na jej charakter (pawilon handlowo-usługowy) może być obsługiwana wyłącznie przez zjazd publiczny, a tego rodzaju zjazd ze względu na lokalizację nieruchomości w zasięgu skrzyżowania nie jest dozwolony. W ocenie sądu skoro obsługa planowanej inwestycji musiałaby odbywać się zjazdem publicznym z drogi krajowej nr [...], to zasadne jest stanowisko organu uzgadniającego o braku możliwości uzgodnienia projektu decyzji, bowiem lokalizacja zjazdu publicznego byłaby sprzeczna z obowiązującymi przepisami. Ze względu na treść § 113 ust. 7 w/w rozporządzenia wyjazd z drogi do obiektu i urządzenia obsługi uczestników ruchu i wjazd na drogę nie mogą być usytuowane w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, a w szczególności w obszarze oddziaływania skrzyżowania. Obowiązujący przepis prawa zalicza zatem obszar skrzyżowania do miejsc zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, nie przewidując żadnych od tego odstępstw. Oznacza to, że organ właściwy w zakresie zachowania warunków bezpieczeństwa ruchu drogowego i oceny dostępności komunikacyjnej przedmiotowej działki z punktu widzenia właśnie zasad bezpieczeństwa dla ruchu drogowego nie mógł pominąć obowiązującego przepisu prawa. Organ wyjaśnił szczegółowo powyższą negatywną przesłankę uzgodnienia, wskazując zarówno obowiązujące przepisy, jak też wskazując, że w okolicznościach faktycznych sprawy cała działka nr [...] znajduje się w obszarze oddziaływania skrzyżowania drogi krajowej nr [...] z drogą powiatową nr [...] [...], a więc w miejscu bezpośrednio zagrażającym bezpieczeństwu ruchu drogowego. Organ przedstawił racjonalną argumentację jaką kierował się ustalając położenie nieruchomości w obszarze skrzyżowania. Wyjaśnił, że obszar oddziaływania skrzyżowania wyznacza co najmniej początek zmian w przekroju poprzecznym drogi na odcinku poprzedzającym skrzyżowanie lub miejsce informacji o skrzyżowaniu np. usytuowanie znaku. W tej sprawie początek obszaru oddziaływania skrzyżowania wyznacza miejsce umieszczenia po prawej stronie jezdni drogi krajowej nr [...] w km 39 + 152 pionowego znaku drogowego [...] "droga z pierwszeństwem", co wynika z projektu organizacji ruchu. Znak ten stosuje się w celu oznaczenia początku drogi w obszarze zabudowanym, na której kierujący ma pierwszeństwo na skrzyżowaniach z innymi drogami. Wskazany przez organ zakaz wynikający z przepisu prawa oraz uwarunkowania faktyczne stanowiły wystarczającą przesłankę do odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy w zakresie obsługi komunikacyjnej nieruchomości przyległej do pasa drogowego. Na marginesie można dodatkowo wskazać, że na tym odcinku droga krajowa przebiega łukiem, co zwiększa jeszcze niewątpliwie i tak istniejące w tym miejscu niebezpieczeństwo , co potwierdzają znaki poziome w postaci podwójnej ciągłej linii oraz znak ograniczający dopuszczalną prędkość pojazdów do [...] km/h. Niesłuszny jest zatem zarzut naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania tj. art. 6, 7, 8, 77 § 1 i 80 kpa. Organ prawidłowo ustalił stan faktyczny, zebrał i ocenił materiał dowodowy przez pryzmat interesu społecznego wyrażonego w obowiązujących przepisach prawa. Tym samym negatywne rozstrzygnięcie nie było wynikiem dowolnego pominięcia słusznego interesu strony postępowania, a rezultatem zastosowania obowiązującej normy prawa materialnego. Nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy podnoszony przez skarżącego zarzut nieuwzględnienia przy ocenie zagrożeń dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym aktualnego natężenia ruchu na drodze krajowej, bowiem obowiązujący przepis prawa określa obszar skrzyżowania jako miejsce niebezpieczne niezależnie od tej wielkości. Z kolei odległość planowanego zjazdu od skrzyżowania, czy obowiązujące ograniczenie prędkości do [...] km/h zostały uwzględnione w ramach określenia obszaru oddziaływania skrzyżowania w tej sprawie, jako miejsca niebezpiecznego. W sposób zasadny i obiektywny zarządca drogi jako organ zobowiązany do przeciwdziałania wszelkim sytuacjom, które mogłyby sprowadzić niebezpieczeństwo na użytkowników dróg publicznych ocenił brak możliwości usytuowania na przedmiotowej nieruchomości bilbordu o wysokości 10 m. Podana przez organ argumentacja jest racjonalna, bowiem wskazuje na niebezpieczeństwo utrudnienia w odczytywaniu przez kierowców pojazdów znaków drogowych tam usytuowanych, co w efekcie prowadzić będzie do występowania niebezpiecznych zdarzeń drogowych. Także w tym zakresie nie można zarzucić organowi dowolności w nieuwzględnieniu interesu strony postępowania. Mając powyższe na uwadze sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.