I SA/Rz 893/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Tomasz Smoleń Sędziowie WSA Piotr Popek WSA Jarosław Szaro / spr./ Protokolant ref. staż. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 2010-2013 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego A. G. kwotę 8.717 (osiem tysięcy siedemset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2016r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania A. G., (dalej: Podatnik lub Skarżący), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2015r., nr [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za lata 2010-2013. Jak wynika z akt sprawy, Podatnik oraz A. Sp. z o.o. byli, w okresie objętym toczącym się postępowaniem, posiadaczami działki nr 636/2, obręb 214 [...] oraz obiektu budowlanego posadowionego na przedmiotowej działce, zgodnie z umowami dzierżawy z dnia 16 stycznia 2007r., z dnia 6 sierpnia 2010r., z dnia 16 stycznia 2007r., z dnia 29 lutego 2008r. oraz z dnia 9 sierpnia 2010r. W dniu 14 maja 2014r. Podatnik złożył korekty deklaracji na podatek od nieruchomości za lata 2009-2013 wskazując, że nastąpiła zmiana klasyfikacji obiektu budowlanego położonego na działce nr 636/2 obr. 214 [...] z budynku na budowlę, co wynika z opinii mgr inż. J. P. mającego uprawnienia budowlane." W związku z wątpliwościami organu podatkowego w zakresie wykazanej przez Podatnika wysokości zobowiązania podatkowego w korektach deklaracji na podatek od nieruchomości za 2009r., 2010r., 2011r., 2012r. oraz 2013r., Prezydent Miasta [...], postanowieniem z dnia 5 września 2014r. wszczął postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2009-2013. W dniu [...] listopada 2014r. organ podatkowy I instancji wydał decyzję nr: [...], określającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2009-2013, w której wskazał, że A. G. oraz A. Sp. z o.o. zobowiązani są do solidarnej zapłaty podatku w następujących kwotach odpowiednio 12.191zł, 12.629zł, 12.962zł, 13.489zł, 14.043zł. Od tej decyzji podatnik złożył odwołanie a Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...] grudnia 2014r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W toku ponownie prowadzonego postępowania przeprowadzono oględziny obiektu oraz dopuszczono dowód z opinii biegłego mgr inż. B. S. z dnia 6 lipca 2015r., w której wskazano, że obiekt budowlany jest trwale związany z gruntem oraz posiada on fundament: "poziom podeszwy fundamentu znajduje się 94 cm poniżej poziomu płytki odbojowej, wykonanej z płyt chodnikowych oraz 104 cm od dolnej krawędzi płyt wiórowych. Dolny fragment ściany fundamentowej o wysokości 44 cm wykonany jest z betonu monolitycznego. Górny fragment fundamentu wykonany jest z pustaków betonowych o wysokości 60 cm. Na fundamencie wykonana jest izolacja przeciwwilgociowa pozioma z papy na lepiku. Minimalną grubość ściany fundamentowej można określić z grubości pustaków betonowych wynoszących 25 cm. Biegły ustalił również, że ściany i dach wykonane są z lekkich elementów drewnianych, których obciążenie na fundament jest bardzo małe, a fundament o grubości 0,25m jest wystarczający. W ocenie biegłego ściany fundamentowe przedmiotowego budynku mają 1,04 m wysokości i 0,25 m grubości, a ich głębokość posadowienia w gruncie waha się od 0,94 m do 1,04 m. Biegły podkreślił ponadto, że mimo dokonania odkrywki tylko w jednym miejscu niewątpliwym jest, że taki fundament musi znajdować się pod całym budynkiem - wynika to z technologii wykonania całego obiektu. Dodatkowo biegły dokonał pomiaru powierzchni użytkowej obiektu budowlanego, która wynosi łącznie 549,3661 m2, z czego część udostępniona przez Podatnika ma powierzchnię 380,5567 m2, a przez M. C. z A. Sp. z o.o. - 168,8094 m2. Wysokość pomieszczeń waha się od 2.71 m do 2.80 m. Organ I instancji wziął pod uwagę wnioski zawarte w opinii J. P. z dnia 13 listopada 2007r., w której wskazano, że obiekt budowlany - barak typu SKOPIE jest tymczasowym obiektem budowlanym przewidzianym do przeniesienia w inne miejsce lub do rozbiórki. Z kolei z opinii biegłego rzeczoznawcy majątkowego z dnia 27 maja 2008r. wynika, że przedmiotowy obiekt budowlany jest budynkiem. Biegły stwierdził, że pawilon handlowo-biurowy nie jest ustawiony swobodnie na powierzchni terenu działki lub na utwardzonym podłożu. Jest on trwale związany z gruntem, jest wydzielony z przestrzeni za pomocą ścian zewnętrznych, tj. przegród budowlanych, oraz posiada fundamenty i dach. Konstrukcję pawilonu stanowią prefabrykowane, drewniane elementy ścian, tzw. ramki, oraz drewniane kratowe dźwigary dachowe. Konstrukcyjne elementy ścian są wypełnione płytami twardej wełny mineralnej i osłonięte płytami gipsowo- kartonowymi. Zewnętrzne, elewacyjne powierzchnie ścian są osłonięte płytami eternitu falistego. Połać dachu pokryta jest papą. Obiekt jest podzielony wewnętrzną ścianą murowaną. W ścianach zewnętrznych są osadzone okna i drzwi. Płyty eternitu elewacyjnego są w części zniszczone, mają niewielkie miejscowe ubytki. W miejscach ubytków przy powierzchni terenu są widoczne betonowe ławy fundamentowe ścian wewnętrznych oraz pozioma izolacja ścian wykonana z papy. Stan faktyczny pawilonu pozawala zaliczyć go do budynków. Budynek pawilonu stanowi odrębną całość i nie można go zakwalifikować jako część budynku. W opinii biegłego z dnia 4 grudnia 2009r. rzeczoznawca budowlany uznał przedmiotowy obiekt budowlany za budynek. Biegły wskazał przy tym, że pawilon objęty opracowaniem jako obiekt budowlany trwale związany z gruntem, nie przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, ani nie przeznaczony do przeniesienia w inne miejsce lub do rozbiórki, nie jest tymczasowym obiektem budowlanym. W Opinii Kwalifikacyjnej dotyczącej przedmiotowego obiektu z 2011 roku, biegły orzekł jednoznacznie, że przedmiotowy barak typu "Skopje" jest trwale związany z gruntem za pomocą betonowych fundamentów - nie jest swobodnie ustawiony na utwardzonym podłożu lub wprost na powierzchni terenu działki. Odłączenie konstrukcji pawilonu od podłoża byłoby jego rozbiórką. Baraku nie można zaliczyć do obiektów niepołączonych trwale z gruntem. Prezydent Miasta [...], mając na względzie zabrany materiał dowodowy wskazał, że przedmiotowy barak jest niewątpliwie obiektem budowalnym, co potwierdza zarówno opinia prywatna mgr inż. J. P., jak i opinie sporządzone przez biegłych powołanych w trakcie postępowania przez organ podatkowy. Zdaniem organu I instancji ww. prywatna opinia jest lakoniczna i nie zawiera uzasadnienia stanowiska biegłego. Dodatkowo biegły sporządził ją bez uprzednich oględzin samego obiektu. Z treści samej opinii nie wynika, jaka dokumentacja posłużyła biegłemu do przygotowania opinii, nie została ona również dołączona do niej. Organ I instancji wskazał, że z definicji ustawowych budynku i budowli (art. 1a pkt 1 i 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych, tekst jedn. Dz. U. z 2014r., poz. 849 ze zm., dalej u.p.o.l.) wynika, że obie kategorie mieszczą się w zbiorze kategorii prawnej obiektów budowlanych. U.p.o.l. nie definiuje pojęcia obiektu budowlanego, lecz przez sformułowanie "w rozumieniu przepisów prawa budowlanego" odsyła w tym zakresie do unormowań tego prawa. Definicja obiektu budowlanego w Prawie budowlanym została skonstruowana przy użyciu definicji budynku, budowli i obiektu małej architektury i z art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2016r., poz. 290 ze zm., dalej: p.b.) wynika, że wyliczenie to ma charakter wyczerpujący, zatem każdy obiekt budowlany można zaliczyć do którejś z trzech wymienionych kategorii. W tym sensie odrębną kategorią obiektów budowlanych nie są tymczasowe obiekty budowlane, bowiem te ostatnie są odmianą obiektów budowlanych, wyodrębnioną ze względu na pewne specyficzne cechy, wobec czego również w kategoriach budynków, budowli czy też obiektów małej architektury mogą mieścić się takie, które spełniają te cechy i są tymczasowymi obiektami budowlanymi. Organ I instancji stwierdził więc, że tymczasowy obiekt budowlany może być budynkiem lub budowlą. Mając na względzie definicję budynku zawartą w u.p.o.l., jak również opinie biegłych, z których wynika, że obiekt budowlany posadowiony na działce nr 636/2 w obr. 214 jest trwale związany z gruntem, poprzez betonowe fundamenty sięgające ok. 1m w głąb grunt, nie jest swobodnie usadowiony na twardym podłożu lub bezpośrednio na powierzchni działki, a odłączenie go od gruntu skutkowałoby faktyczną rozbiórką, jest wydzielony z przestrzeni poprzez drewniane ściany zewnętrzne, elementy ścian są wypełnione płytami twardej wełny mineralnej i osłonięte płytami gipsowo-kartonowymi oraz z zewnątrz osłonięte płytami eternitowymi, obiekt posiada dach pokryty papą, Prezydent Miasta uznał, że przedmiotowy obiekt budowlany spełnia kryteria przewidziane w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. W związku z powyższym Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] października 2015r., nr [...] określił A. G. wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2010 w kwocie 12.393zł, za rok 2011 w kwocie 12.719zł, za rok 2012 w kwocie 13.236zł a za rok 2013 w kwocie 13.780zł. A. G. wniósł odwołanie od powyższej decyzji, wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Odwołujący zarzucił zaskarżonej decyzji m.in. naruszenie przepisów postępowania, poprzez niedokładne i przedwczesne wyjaśnienie istniejącego stanu faktycznego. W uzasadnieniu odwołujący wskazał, że jest posiadaczem działki o nr 636/2, , na której znajduje się obiekt budowlany - barak typu SKOPIE. Odwołujący podniósł, że w zaskarżonej decyzji uwzględniono jedynie opinię biegłego B. S., natomiast pominięto opinie biegłego P. jako lakoniczną. Odwołujący powołał się na drugą opinię biegłego P. z dnia 11 stycznia 2012r., która była w posiadaniu organu I instancji, więc powinna być wzięta pod uwagę podczas wydawania zaskarżonej decyzji. Odwołujący wskazał, że opinia ta została wykonana pod odkopaniu gruntu pod ścianą budynku, co została udokumentowane za pomocą fotografii. W opinii tej stwierdzono, że obiekt budowlany jest postawiony jedynie na podsypce żwirowo - piaskowej i warstwie wyrównującej z pustaka betonowego o wysokości jedynie 25 cm, z czego 10 cm znajduje się pod powierzchnią gruntu. Prace te służyły jedynie wypoziomowaniu obiektu budowlanego. Z kolei z opinii biegłego B. S. wynika natomiast, że "fragment ściany fundamentowej wykonany jest z betonu monolitycznego o wys. 44 cm, następnie jest warstwa z pustaków betonowych o wysokości 60 cm." Odwołujący zarzucił, że biegły S. dokonał odkrywki tylko w jednym miejscu. W opinii tej nie wskazano również, w jaki sposób połączono trwały obiekt z fundamentami a w szczególności, czy elementy konstrukcji drewnianej są zakotwiczone w gruncie lub w fundamencie, lub też, czy obciążenie grawitacyjne jest trwały związaniem obiektu z gruntem. Z tych powodów ww. opinia jest niekompletna. Odwołujący podniósł, że w oparciu o ww. opinie nie można w sposób jednoznaczny stwierdzić, czy obiekt objęty decyzją jest budynkiem, czy też budowlą. W opisanej na wstępie decyzji z dnia [...] lipca 2016r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Kolegium uznało, że organ I instancji nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa procesowego, jak również prawa materialnego a zaskarżona decyzja została wydana w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania dowodowego. Organ odwoławczy wskazał, że w toku postępowania odwoławczego zlecił organowi I instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego. Jednakże po ponownym przeprowadzeniu szczegółowej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz stanowiska organu I instancji uznano za niezasadny zarzut dotyczący konieczności przeprowadzenia ponownej analizy i uwzględnienia opinii biegłego J. P., gdyż czynność ta została prawidłowo przeprowadzona przez organ I instancji i przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.. Kolegium wskazało, że opinia J. P. z 13.11.2007r. jest opinią prywatną, w której lakonicznie stwierdzono, iż sporny obiekt jest tymczasowym obiektem budowlanym, który spełnia kryteria budowli. Opinia nie zawiera przy tym uzasadnienia. Kolegium stwierdziło również, że w świetle definicji budynku w rozumieniu u.p.o.l. sporny obiekt ma przegrody budowlane (ściany) wydzielającego go z przestrzeni, jest "trwale związany z gruntem" z uwagi na brak możliwość dowolnego przemieszczania jego bez faktycznej zmiany charakteru całości obiektu, jest trwale związany z gruntem poprzez betonowy fundament, ma dach. Z tego powodu należało uznać, że konstrukcja całego obiektu powoduje, że spełnia on kryteria budynku przewidziane w treści art. 1 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Kolegium stanęło na stanowisku, że sporny obiekt spełnia kryteria budynku w rozumieniu art. 1 a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., ponieważ jest trwale związane z gruntem, ma fundamenty, jest wydzielony z przestrzeni z użyciem przegród budowlanych oraz ma dach. A. G., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika zaskarżył powyższą decyzję Kolegium, wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o dopuszczenie dowodu z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2004r. na okoliczność jej treści. Skarżący zarzucił naruszenie art. 107 § 3 ustawy z dnia 30 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2016r., poz. 23 ze zm., dalej: k.p.a.), poprzez niedostateczne wyjaśnienie i rozważenie sprawy, nie zweryfikowanie wątpliwości co do trwałego związania z gruntem przedmiotowego obiektu położonego na działce nr 636/2. W uzasadnieniu wskazano, że Skarżący podtrzymuje swoje stanowisko zawarte w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2015r. Dodatkowo Skarżący wskazał, że z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta [...] z dnia 26 kwietnia 2004r. wynika jednoznacznie, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z obiektem budowlanym a nie z budowlą. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie miał na uwadze, co następuje: Skarga jest uzasadniona albowiem decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego narusza prawo. W pierwszej kolejności należy zauważyć, co już wyżej wskazano, że decyzja podatkowa w podatku od nieruchomości dotyczy lat 2010 do 2013r., a więc kolejnych czterech lat kalendarzowych. W przypadku podatników będących osobami prawnymi obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości powstaje z mocy prawa i podatnik na podstawie art. 6 ust. 9 u.p.o.l., ma obowiązek składać deklaracje podatkowe określając zobowiązanie podatkowe a następnie dokonywać jego płatności w terminie do 15 dnia każdego następującego po sobie miesiąca z tym ,że za styczeń do dnia 31 stycznia. Taka sama zasada obowiązuje osoby fizyczne jeżeli są one podatnikami podatku od nieruchomości jako współwłaściciele lub "współposiadacze" przedmiotu podatku od nieruchomości (art. 6 ust.11 u.p.o.l.). Również oni są zobowiązani do składania deklaracji i opłacania podatku, tak jak osoby prawne. W przypadku zatem, gdy nieruchomość znajduje się we współwłasności osoby prawnej i osoby fizycznej, lub nieruchomość ta jest w posiadaniu takich osób, to te osoby składając deklaracje określają wysokość zobowiązania podatkowego i są na mocy samego prawa zobowiązane do opłacania podatku w tych terminach. W tym przypadku osoby fizyczne jako podatnicy podatku od nieruchomości nie są objęte regulacją 6 ust. 7 u.p.o.l. , a więc organ podatkowy nie ustala zobowiązania podatkowego osobom fizycznym. Konsekwencją takiego stanu prawnego jest tryb przysługujący organowi podatkowemu w przypadku powzięcia przez niego wątpliwości co do prawidłowości zadeklarowanej wysokości podatku. W takiej sytuacji jest on bowiem uprawniony do wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w myśl art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U.z 2015r., poz. 613 ze zm., dalej: o.p.). Do przedawnienia wydania takiej decyzji przez organ podatkowy nie mają przy tym zastosowania przepisy art. 68 § 1 lub § 2 op. Do przedawnienia takiego zobowiązania podatkowego należy stosować przepis art. 70 § 1 o.p. a więc następuje ono z upływem 5-ciu lat od końca roku w którym przypadał termin płatności podatku. W niniejszej sprawie, jak wynika z powyżej wskazanego przepisu, termin płatności podatku za poszczególne lata przypadał w roku, za który należało uiścić podatek (najpóźniej 15 grudnia każdego roku), stąd uprawnione wydaje się być twierdzenie, że termin przedawnienia zaczynał biec dla każdego z tych zobowiązań podatkowych z upływem końca roku, którego to zobowiązanie dotyczyło. Zobowiązanie za rok 2010 przedawniało się z upływem dnia 31 grudnia 2015r., zaś pozostałe zobowiązania w latach kolejno następujących. Upływ przedawnienia ma natomiast ten skutek, że po jego upływie organ podatkowy nie może wydać decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, przy czym dotyczy to zarówno organu I, jak i II instancji i jest to niezależne od tego, czy podatek został, czy też nie został uiszczony. Nie jest dopuszczalne wydanie decyzji dotyczącej określenia wysokości zobowiązania podatkowego po upływie terminu przedawnienia, nawet w sytuacji, gdy organ I instancji orzekał przed jego upływem. Również organ II instancji musi orzekać przed jego upływem. Spotykane są nawet poglądy, że również doręczenie decyzji organu II instancji musi nastąpić przed upływem terminu przedawnienia (np.: wyrok NSA z dnia 2 wrzesnia 2016r. II FSK 2074/14). Jeżeli termin ten upłynął to jest on zobowiązany uchylić decyzje organu I instancji i postępowanie w całości umorzyć (por. np.: wyrok NSA z dnia 10 listopada 2016r. sygn. II FSK 2851/14). W przedmiotowej sprawie organ I instancji orzekał w sprawie tych zobowiązań podatkowych w dniu [...] października 2015r, zaś organ II instancji w dniu [...].07.2016r. Daty te nakazują przyjąć, że odnośnie zobowiązania podatkowego (jeżeli nie zachodzą pewne szczególne okoliczności) w podatku od nieruchomości za rok 2010 organ II instancji orzekał już po upływie terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1 op. Wydanie decyzji określającej zobowiązanie podatkowe po upływie terminu przedawnienia stanowi naruszenie przepisu prawa materialnego i ma wpływ na wynik sprawy. Okoliczność ta dotyczy wszakże jedynie zobowiązania za rok 2010, bowiem odnośnie pozostały lat podatkowych i określonych zobowiązań nie doszło do naruszenia art. 70 § 1 o.p. W tym zakresie rzeczą organu, przy ponownym procedowaniu będzie ustalenie, czy nie zachodzą okoliczności skutkujące zawieszeniem bądź przerwaniem biegu terminu przedawnienia, a w przypadku, gdyby nie miały one miejsca, organ będzie zobligowany w tym zakresie umorzyć postępowanie. Organ II instancji musi również mieć na uwadze okoliczność, że będzie orzekał w roku 2017, a więc co do zasady po ulewie terminu z art. 70 § 1 o.p. także co do zobowiązania za tok 2011, jednak zastosowanie będzie miał przepis art.70 § 6 pkt 2 i 70 § 7 pkt 2 op. Po rozstrzygnięciu kwestii przedawnienia należy odnieść się – w drugiej kolejności - do kwestii kwalifikacji podmiotowej skarżącego do bycia podatnikiem w niniejszej sprawie. Jak wynika z deklaracji składanej przez skarżącego związanej z płaceniem podatku od nieruchomości kwalifikował on przedmiotowy "pawilon typu Skopje" jako budowlę i z tego tytułu odprowadzał należny podatek. W trakcie przeprowadzonego postępowania podatkowego organy podatkowe dokonały jednak odmiennych ustaleń faktycznych co do rodzaju obiektu budowlanego jakim jest przedmiotowy pawilon. Dopuszczone zostały bowiem opinie biegłych z zakresu budownictwa celem ustalenia, czy przedmiotowy pawilon jest trwale połączony z gruntem, a także jaka jest jego powierzchnia. W sprawie niniejszej organ dopuścił dowód z opinii rzeczoznawcy o specjalności konstrukcyjno- inżynierskiej mgr.inż. B. S. celem ustalenia, czy przedmiotowy pawilon posiada fundament i w związku z tym jest on trwale związany z gruntem. Rzeczoznawca ten wydał opinię po przeprowadzeniu oględzin przedmiotowego pawilonu i stwierdził, że obiekt ten został posadowiony na fundamencie o wysokości (głębokości) 1 m i szerokości 25 cm. To ustalenie w połączeniu z pozostałymi cechami tego obiektu (ściany i dach) pozwoliło temu biegłemu wysnuć wniosek (podzielony przez organy), że obiekt ten stanowi w rzeczywistości połączony trwale z gruntem budynek. Odłączenie naziemnej jego części od fundamentów skutkowało by jego rozbiórką. Organy podzieliły tę opinię i jednocześnie nie uwzględniły opinii mgr. inż. J. P., przedłożonej przez skarżącego jako opinia prywatna. Taka ocena dowodów nie stanowi o naruszeniu art. 187 § 1 o.p. Organy wskazały na jakim oparły się dowodzie i dlaczego nie dały wiary dowodowi przeciwnemu. Obdarzenie wiarą tego dowodu nie stanowi naruszenia prawa procesowego, tym bardziej, że w aktach znajduje się opinia biegłej mgr inż. E. B., której wnioski są zbieżne z twierdzeniami biegłego S. Organy miały zatem prawo uznać obiekt budowlany określany jako "barak Skopje" za budynek trwale złączony z gruntem. Nie odniosły się jednak w żaden sposób do konsekwencji prawnych, jakie z takiego stanowiska wynikają. Punktem wyjścia do dalszych rozważań musi być twierdzenie skarżącego, że barak ten nie jest trwale związany z gruntem, obalone przez organy. To stanowisko organów ma zaś ważkie znaczenie dla określenia właściciela tego obiektu. Wskazać bowiem trzeba, że przepis art. 191 kc stanowi, że własność nieruchomości rozciąga się na rzecz ruchomą, która została połączona z nią w taki sposób, że stała się częścią składową gruntu. Jako klasyczny przykład rzeczy ruchomej stanowiącej część składową gruntu należy wskazać budynek posadowiony na gruncie , który poza nielicznymi wyjątkami będzie stanowił własność właściciela gruntu. Nie jest zasadniczo możliwe istnienie trwale złączonego z gruntem budynku, który byłby odrębnym przedmiotem prawa własności (poza wyjątkami przewidzianymi przez prawo np.: użytkowanie wieczyste, czy własność urządzeń przesyłowych wchodzących w skład przedsiębiorstwa – art. 49 k.c.). Wszystkie rzeczy z chwilą połączenia trwałego z nieruchomością stają się własnością właściciela gruntu. W przedmiotowej sprawie organy ustaliły, że przedmiotowy obiekt "barak Skopie" został w sposób trwały połączony z gruntem, a zatem, jak się na chwilę obecną wydaje, poprzez to połączenie stał się on przedmiotem własności właściciela gruntu. Należy zatem rozważyć podstawę prawną do uznania skarżącego za podatnika podatku od nieruchomości. Kategorie podmiotów będących podatnikami podatku od nieruchomości są wymienione w art. 3 ust.1 pkt 1-4 u.p.o.l. Są nimi właściciele nieruchomości, użytkownicy wieczyści, posiadacze samoistni, czy też w końcu w odniesieniu do pewnych kategorii nieruchomości posiadacze zależni. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu decyzji przyjmuje, że podstawą opodatkowania skarżącego A. G. jest przepis art. 3 ust.1 pkt 1 i 3 u.p.o.l., co nakazuje przyjąć, że traktuje ono skarżącego jak właściciela nieruchomości. Dodatkowo trafności tego spostrzeżenia przesądza fakt, że następnie powołuje się na treść przepisu art. 3 ust. 4 u.p.o.l. stanowiącego podstawę solidarnego opodatkowania współwłaścicieli nieruchomości. Organ II instancji uznał skarżącego i uczestnika postępowania za współwłaścicieli przedmiotowego budynku. Na chwilę obecną, w świetle powyżej dokonanych rozważań, uznano ich za współwłaścicieli budynku trwale związanego z gruntem, nie stanowiącym ich własności. Ponieważ jest to budynek trwale z gruntem złączony stanowi on cześć składową nieruchomości a tym samym, jak się wydaje, stanowi własność właściciela gruntu. W takiej sytuacji w myśl podstawowej zasady podatnikiem jest właściciel budynku. Jak się wydaje (te okoliczności nie wynikają przecież z ewidencji gruntów i budynków) właścicielem tym będzie Gmina, która, jak wynika z umów dzierżawy gruntu jest właścicielem nieruchomości gruntowej. Należy zatem rozważyć inne niż określona w art. 3 ust.1 pkt 1 podstawy opodatkowania skarżącego z tytułu władztwa nad przedmiotowym budynkiem. Podatnikiem może być przecież również posiadacz samoistny, jak też posiadacz zależny nieruchomości stanowiącej własność organu samorządu terytorialnego lub Skarbu Państwa, jeżeli włada nią na podstawie umowy zawartej z właścicielem lub włada nią bez tytułu prawnego. ( art. 3 ust.1 pkt 4 u.p.o.l.) Analizowanie tych okoliczności pozostało całkowicie poza zakresem rozważań organów podatkowych, a nie jest rolą sądu administracyjnego poszukiwanie podstawy opodatkowania, której nie wskazują organy podatkowe. Wszystkie kwestie, które musza zostać ustalone i rozważone przy ponownym rozpatrzeniu sprawy nie wymagają prowadzenia postępowania dowodowego w całości lub znacznej części. Sąd akceptuje w pełni ustalenia organów, że przedmiotowy "barak" jest budynkiem trwale związanym z gruntem i żadnych nowych ustaleń w tym zakresie nie ma potrzeby czynić. Ani też uzupełniać postępowania dowodowego. Organ II instancji musi ustalić, czy nie zachodzą przyczyny zawieszenia lub przerwania biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego co do skarżącego A. G. i w zależności od poczynionych ustaleń wydać w tym zakresie odpowiednie rozstrzygnięcie. Co do istoty sprawy organ musi dokonać rozważań co do tego, czy A. G. może być uznany w świetle przedstawionego powyżej poglądu za właściciela nieruchomości budynkowej (barak), a jeżeli nie, to czy istnieje inna kategorią podmiotowa podatnika, do której może być zaliczony i ewentualnie opodatkowany. Ustalając, że skarżący może być opodatkowany jako posiadacz nieruchomości budynkowej (czyli tak samo jak w przypadku gruntu) organ musi rozważyć, czy powinien być opodatkowany jako posiadacz całego budynku (ewentualnie solidarnie z A. sp. z o.o.), czy tylko od tej części budynku, której jest ewentualnym posiadaczem. Z tych względów Sąd uchylił zaskarżoną decyzje na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016r. poz. 718 ze zm.), dalej P.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a. Obejmują one zwrot wpisu sądowego i opłatę na rzecz pełnomocnika w wysokości 7200 zł w związku z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015r., poz. 1800) w brzmieniu obowiązującym do 27 października 2016 r. w zw. z § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2016r., poz. 1668).