V SA/Wa 2462/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Sędzia WSA - Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), Sędzia WSA - Izabella Janson, Protokolant spec. - Mariusz Dzierzęcki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2015 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w S. na rozstrzygnięcie zawarte w piśmie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych; oddala skargę. Przedmiotem kontroli Sądu jest rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, dalej: "Agencja", "ARiMR", zawarte w piśmie z dnia [...] czerwca 2014 r., którym to pismem Agencja poinformowała [...] Sp. z o. o. w S., dalej: również jako: "skarżąca", o odmowie przyznania pomocy w ramach działania 123 "Zwiększanie wartości dodanej podstawowej produkcji rolnej i leśnej" z uwagi na niespełnienie warunków określonych w § 3 ust. 2 pkt 2 oraz § 4 ust. 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 października 2007 r. w sprawie poszczególnych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania 123 "Zwiększanie wartości dodanej podstawowej produkcji rolnej i leśnej" objętego programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 200, poz. 1444 ze zm.), dalej: "rozporządzenie MRiRW". W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Agencja wyjaśniła, że w wyniku analizy dokumentów dostarczonych przez skarżącą, jak również weryfikacji złożonego w tym samym naborze przeprowadzonym w roku 2013 przez Grupę Producentów Rolnych [...] Sp. z o. o. (dalej GPR [...] Sp. z o. o.) wniosku o przyznanie pomocy oraz analizy dokumentacji projektu inwestycyjnego, na który została przyznana wyżej wymienionemu podmiotowi (tj. GPR [...] Sp. z o. o.) pomoc w ramach umowy nr [...] z dnia [...] maja 2013 r. stwierdziła, że skarżąca stworzyła sztuczne warunki w celu uzyskania korzyści finansowej w postaci przyznania pomocy w ramach działania "Zwiększanie wartości dodanej podstawowej produkcji rolnej i leśnej" PROW 2007-2013, dalej również jako "przedmiotowe działanie", w kwocie przekraczającej limit pomocy w ramach tego działania. Powyższe, jak stwierdziła Agencja, stoi w sprzeczności z § 4 ust. 5 rozporządzenia MRiRW. Agencja ustaliła, że: - GPR [...] Sp. z o. o. posiada 100% udziału w kapitale [...] Sp. z o. o. a ponadto prezesem zarządu obydwu spółek jest ta sama osoba – M. S.; - skarżąca została zawiązana przez GPR [...] Sp. z o. o. aktem założycielskim z dnia [...] grudnia 2012 r. i zarejestrowana w Krajowym Rejestrze Sadowym w dniu [...] stycznia 2013 r., tj. w roku ogłoszenia naboru wniosków o przyznanie pomocy w ramach przedmiotowego działania; - siedziby obu spółek zlokalizowane są pod tym samym adresem; - GPR [...] Sp. z o. o. Agencja w ramach umowy zawartej w dniu [...] maja 2013 r. przyznała pomoc w wysokości [...] zł; inwestycja ma zostać zrealizowana w woj. [...], pow. [...], gminie [...],[...] ul. [...], nr działki [...], obręb [...],[...]; - GPR [...] Sp. z o. o. w ramach przeprowadzonego w roku 2013 naboru wniosków w ramach przedmiotowego działania ubiega się o przyznanie pomocy w kwocie [...] zł – jak wynika z dokumentów planuje w powyżej wskazanej lokalizacji w ramach usprawnienia procesu produkcyjnego w nowobudowanym zakładzie realizować zdania inwestycyjne, których łączny koszt przekracza kwotę [...] mln zł, przy czym wnioskowana pomoc wynosi [...] zł; - [...] Sp. z o. o. planuje w tej samej lokalizacji (na której realizowane będą obie operacje przez GPR [...] Sp. z o. o.) na części dzierżawionej działki nr [...] zrealizować operację, przedmiotem której jest budowa i uruchomienie zakładu hurtowej sprzedaży zboża na cele paszowe; skarżąca ubiega się o refundację kosztów tej operacji w wysokości [...] zł; - zgodnie z zapisami złożonego przez skarżącą biznesplanu, działalność nowobudowanego przez nią zakładu będzie polegała na zakupie zboża, jego przygotowaniu do sprzedaży hurtowej podmiotom produkującym pasze dla zwierząt gospodarskich, przy czym odbiorcą 50 % dostaw zboża "wytwarzanego" przez skarżącą (14 ton), zgodnie z biznesplanem, będzie właśnie [...] Sp. z o. o., z którym skarżąca posiada podpisany list intencyjny. Agencja po przeanalizowaniu dokumentacji aplikacyjnej przedłożonej przez obie ww. spółki, doszła do wniosku, że [...] Sp. z o. o. została utworzona przez GPR [...] Sp. z o. o. w celu uzyskania w ramach działania "Zwiększanie wartości dodanej podstawowej produkcji rolnej i leśnej" PROW 2007-2013 dodatkowego wsparcia finansowego w kwocie ponad 14 mln zł. W ocenie ARiMR, stanowi to próbę obejścia przepisów dotyczących limitu kwoty pomocy, jaka może być przyznana i wypłacana jednemu beneficjentowi w okresie realizacji programu. W tej sytuacji Agencja stwierdziła, że działania skarżącej wyczerpują przesłanki określone w art. 4 pkt 3 rozporządzenia Rady nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich, zgodnie z którym działania skierowane na pozyskanie korzyści w sposób sprzeczny z odpowiednimi celami prawa wspólnotowego mającymi zastosowanie w danym przypadku poprzez sztuczne stworzenie warunków w celu uzyskaniu tej korzyści, prowadzą do nieprzyznania lub wycofania korzyści, jak i art. 4 ust. 8 Rozporządzenia komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U.UE.L.2011.25.8, ze zm. dalej: rozporządzenie 65/2011), zgodnie z którym nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów, w odniesieniu do których stwierdzono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami wsparcia. Pismem z dnia [...] czerwca 2014 r. skarżąca wezwała ARiMR do usunięcia naruszenia prawa. Skarżąca nie zakwestionowała, że występują powiązania pomiędzy nią a GPR [...]Sp. z o. o. Co więcej, istnienie przedmiotowych powiązań skarżąca eksponowała w dokumentach i oświadczeniach na każdym etapie postępowania. Jednakże wskazała, że pomimo istnienia tych powiązań, [...] zalicza się do sektora MŚP, wobec czego spełnia kryteria podmiotowe wymagane dla uzyskania wsparcia finansowego przewidzianego dla podmiotów tego sektora, w ramach działania 123 "Zwiększanie wartości dodanej podstawowej produkcji rolnej i leśnej", objętego programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. Skarżąca zarzuciła Agencji, że wskazując istnienie określonych powiązań pomiędzy spółkami, nie identyfikuje przy tym naruszenia jakichkolwiek przepisów, lecz uznaje istnienie tych powiązań – pomimo ich zgodności z prawem i kryteriami podmiotowymi działania – za równoznaczne z tworzeniem sztucznych warunków do otrzymania pomocy. Stanowi to, zdaniem skarżącej, obejście obowiązujących przepisów w celu pozbawienia beneficjenta dostępu do pomocy – a co za tym idzie – jest sprzeczne z prawem. Zdaniem skarżącej, występowanie powiązań pomiędzy spółkami, nie wyklucza udzielenia skarżącej pomocy w ramach przedmiotowego działania. ARiMR pismem z dnia [...] lipca 2014 r. poinformowała skarżąca, że nie doszło do naruszenia prawa w niniejszej sprawie. Uzasadnienie odmowy przyznania pomocy zawarte w piśmie z dnia [...] czerwca 2014 r. Agencja uznała za prawidłowe, mając na uwadze niespełnienia warunków określonych w § 3 ust. 2 pkt 2 oraz w § 4 ust. 5 rozporządzenia MRiRW. Agencja przyznała, że istotnie, wnioski o przyznanie pomocy złożone przez spółki i podmioty podejmujące działalność gospodarczą, choćby całkowicie powiązane ze sobą, np. przez ich członków, czy też kapitałowo, są wnioskami złożonymi przez odrębne podmioty, a przepisy ww. rozporządzenia, nie zawierają ograniczenia w zakresie ubiegania się o wsparcie przez te podmioty. Jednakże, w ocenie ARiMR powoływanie nowych podmiotów gospodarczych do wykonywania działalności przez powiązane osoby w świetle akt sprawy daje uzasadnione podstawy do stwierdzenia, że stanowi to próbę obejścia przepisów dotyczących limitu wnioskowanej kwoty pomocy przypadającego na jednego beneficjenta w okresie trwania programu, poprzez stworzenie sztucznie warunków w celu uzyskania pomocy. Zdaniem Agencji w sprawie istotny jest fakt, że jedynym udziałowcem [...] Sp. z o. o. jest GPR [...]Sp. z o. o., prezesem zarządu obu spółek jest M. S., operacje zlokalizowane są na tej samej działce ewidencyjnej. Powyższe dane wskazują, że założeniem było rozszerzenie działalności prowadzonej przez GPR [...] Sp. z o. o., a co się z tym wiąże, stworzenie jednego kompleksu gospodarczego, który przez istniejące powiązania może wywierać istotne znaczenie na rynku związanym z obrotem zbożem. ARiMR ponownie stwierdziła, że analiza całości materiału dowodowego, pozwala na stwierdzenie, że złożenie wniosku przez skarżącą miało na celu obejście przepisów rozporządzenia MRiRW, w szczególności określających limit pomocy na jednego beneficjenta, a tym samym uzyskanie nienależnej pomocy finansowej. Organ w tej sytuacji uznał, że działania podjęte przez obie spółki, polegające na ubieganiu się o przyznanie pomocy przez dwa podmioty gospodarcze w celu uzyskania wsparcia w łącznej kwocie większej niż limit przysługujący jednemu beneficjentowi, wobec ograniczonej kwoty środków finansowych w ramach programu oraz celów programu, należy uznać za obejście prawa zmierzające do naruszenia społeczno-gospodarczego przeznaczenia prawa. Agencja wyjaśniła również, że środki pomocowe pochodzące z Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich w większości są finansowane z budżetu Unii Europejskiej, w związku z powyższym podlegają one ochronie zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz. U. L 312 z 23 grudnia 1995 r.). Stosownie do ww. rozporządzenia, środki te muszą być wydatkowane zgodnie z zasadami rzetelnego zarządzenia finansami, ogólną zasadą słuszności i proporcjonalności. Prawo wspólnotowe nakłada na Komisję Europejską i Kraje Członkowskie obowiązek badania, czy środki z budżetu Wspólnoty są wykorzystywane zgodnie z ich przeznaczeniem. W skardze z dnia [...] sierpnia 2014 r. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie [...] Sp. z o. o. z siedzibą w S., zarzuciła zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie: - art. 22 ust. 3 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 173), poprzez bezzasadne przyjęcie, że wniosek nie spełnia warunków przyznania pomocy; - art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich, poprzez jego bezpodstawne zastosowanie, - art. 28 ust. 1 lit b tiret pierwsze rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFPROW), poprzez jego niewłaściwe zastosowanie; - obejście przepisów o kryteriach dostępu do pomocy z Działania 123 "zwiększanie wartości dodanej podstawowej produkcji rolnej i leśnej", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 w celu uzasadnienia odmowy przyznania pomocy; - naruszenia § 4 ust. 5 rozporządzenia MRiRW, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie; - naruszenie art. 28 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w związku z zaleceniem Komisji 2003/361/WE z dnia 6 maja 2003 r. dotyczącym definicji przedsiębiorstw mikro, małych i średnich. W uzasadnieniu skargi skarżąca podtrzymała więc zarzuty zawarte w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa i podkreśliła, że GPR [...] jest wobec [...] spółką dominującą, jej jedynym właścicielem. Zgodnie z obowiązującym prawem skarżąca składając wniosek o dofinansowanie, dokonała niezbędnego sumowania potencjałów spółek (ilości pracowników, sumy bilansowej i obrotu). W ocenie skarżącej, istnienie takich powiązań pomiędzy spółkami, nie skutkuje obniżeniem limitu wskazanego w § 4 ust. 5 rozporządzenia MRiRW. W odpowiedzi na skargę ARiMR wniosła o jej oddalenie, uznając zarzuty w niej zawarte za nieuzasadnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie jest zasadna. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.). Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270; dalej: “p.p.s.a."), w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając wydane w sprawie rozstrzygnięcie przy zastosowaniu powyższych kryteriów Sąd uznał, że zaskarżone pismo Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] czerwca 2014 r. jest zgodne z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podzielił ustalenia faktyczne zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia czyniąc je integralną częścią ustaleń własnych. Przede wszystkim Sąd wskazuje, że na gruncie prawa krajowego zasady przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zwiększenie wartości dodanej..." reguluje rozporządzenie rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 października 2007 r. w sprawie poszczególnych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania 123 "Zwiększanie wartości dodanej podstawowej produkcji rolnej i leśnej" objętego programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 200, poz. 1444 ze zm.). wydane w oparciu o delegację ustawową z art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich. Ustawa z dnia 7 marca 2007 r. w art. 1 i 2 wskazuje, że odnosi się do zadań i działań określonych rozporządzeniem unijnym nr. 1698/2005 w zakresie nieokreślonym w tych przepisach Unii Europejskiej i przepisach wydanych w trybie tego rozporządzenia. Zatem regulacje ustawy krajowej stanowią uzupełnienie regulacji prawa unijnego i tylko w zakresie przewidzianym przez przepisy prawa unijnego do określenia przez państwo członkowskie. Regulacje prawa unijnego mają pierwszeństwo stosowania przed prawem krajowym. Według treści art. 2 pkt.1 ustawy przez działanie należy rozumieć środek, o którym mowa w art. 2 lit.d rozporządzenia 1698/2005. Rozporządzenie 1698/2005 określa nie tylko priorytety i środki dla rozwoju obszarów wiejskich (art.1 pkt.4) ale ustanawia ogólne zasady wsparcia obszarów wiejskich, finansowane z Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFFROW) ustanowionego rozporządzeniem (WE) nr. 1290/2005 (art.1 pkt.1), określa cele, dla których ma się przyczynić polityka rozwoju obszarów wiejskich (art.1 pkt.2). Zgodnie z preambuła rozporządzenia i jej punktem 6 działalność EFFROW oraz operacje, do których Fundusz się przyczynia, muszą być spójne i zgodne z innymi politykami wspólnotowymi oraz zgodne z całym prawodawstwem wspólnotowym. Natomiast według punktu 62 tej preambuły w celu zapewnienia skuteczności, uczciwości i trwałego wpływu pomocy z EFFROW powinny istnieć przepisy gwarantujące, że operacje związane z inwestycjami są trwałe oraz uniemożliwiają korzystanie z tego funduszu w celu wprowadzenia nieuczciwej konkurencji. Niewątpliwie takim przepisem krajowym mającym wpływ na zachowanie uczciwej konkurencji mikroprzedsiębiorstw jest powołane wyżej rozporządzenie MRiRW z dnia 17 lipca 2008 r., z którego wynika, że pomoc jest przyznawana i wypłacana do wysokości limitu, który w okresie realizacji Programu (a więc całym okresie 2007-2013r.) wynosi na jednego beneficjenta 20 mln zł (§ 4 pkt 5 rozporządzenia). Zgodnie z treścią § 2 ust. 1 tego rozporządzenia o pomoc może ubiegać się podmiot, który: 1) prowadzi przedsiębiorstwo określone w art. 28 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE L 277 z 21.10.2005, str. 1, z późn. zm.; dalej jako rozporządzenie nr1698/2005); 2) wykonuje działalność, o której mowa w art. 28 ust. 1 lit. b tiret pierwsze rozporządzenia nr 1698/2005, w zakresie: a) co najmniej jednego z rodzajów działalności wymienionych w wykazie określonym w załączniku nr 1 do rozporządzenia lub b) przetwórstwa roślin na produkty, które są wykorzystywane na cele energetyczne; 3) nie podlega wykluczeniu z ubiegania się o przyznanie pomocy na podstawie przepisów rozporządzenia nr 1698/2005 oraz przepisów Unii Europejskiej wydanych w trybie tego rozporządzenia lub przepisów odrębnych; 4) jest zdolny do zrealizowania operacji i osiągnięcia jej celu. Nadto z treści § 3 ust. 2 rozporządzenia wynika, że pomoc jest przyznawana podmiotowi, który spełnia warunki określone w § 2 ust. 1 rozporządzenia i któremu został nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, jeżeli (pkt 2) zostały spełnione inne warunki określone w rozporządzeniu oraz innych przepisach prawa związanych z realizacją operacji. Natomiast zgodnie z § 4 ust. 5 rozporządzenia pomoc przyznaje się i wypłaca do wysokości limitu, który w okresie realizacji Programu wynosi maksymalnie 20 mln złotych na jednego beneficjenta, przy czym wysokość pomocy przyznanej na realizację jednej operacji nie może być niższa niż 100 tys. złotych. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, wydanego w trybie art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r., stanowił cyt. § 3 ust. 2 pkt 2 w zw. z § 4 ust. 5 rozporządzenia z dnia 17 października 2007 r. w zw. z treścią przepisów unijnych, tj. z art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. L. 25, s.8, dalej jako rozporządzenie nr 65/2011). Zdaniem Sądu organ zastosował wymienione przepisy prawidłowo, mają one charakter prawa materialnego i mogą stanowić samoistną podstawę orzekania w odniesieniu do złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy dla działania "Zwiększanie wartości dodanej podstawowej produkcji rolnej i leśnej " objętego PROW na lata 2007-2013. Należy podkreślić, że istota sporu w sprawie sprowadza się do dokonania oceny, czy w okolicznościach kontrolowanej sprawy organy orzekające dokonały prawidłowego ustalenia, że działania Skarżącej, jak też i drugiej spółki – GPR [...] Sp. z o.o. - poprzez sztuczne stworzenie warunków w celu pozyskania korzyści w sposób sprzeczny z celami prawa wspólnotowego stanowiły podstawę odmowy przyznania pomocy skarżącej spółce na podstawie art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011. Jak już wskazano, materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił bowiem przywołany art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011, zgodnie z którym nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów, w odniesieniu do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia. Przepis ten stanowi zatem generalną klauzulę pozwalającą organom administracji publicznej przeciwdziałać obejściu prawa przez podmioty, celem uzyskania przez nich korzyści wbrew intencjom ustawodawcy unijnego. Obejście prawa dotyczy więc sytuacji, gdy działanie danej osoby zmierza do innego niż typowe w danych okolicznościach, wynikających z przepisów prawa, ukształtowania stosunków faktycznych lub prawnych po to tylko, by osiągnąć zamierzony przez taką osobę skutek prawny. Podkreślić należy także, że obejście prawa nie może skutkować ochroną prawną podmiotu, który sztucznie kreuje okoliczności uzasadniające stosowanie danej normy przyznającej określoną korzyść finansową i wiąże się to z sankcją wykluczenia możliwości skorzystania z tego prawa przez ten podmiot, o czym orzekł Trybunał Sprawiedliwości UE w wyroku z dnia 16 marca 2006 r. sygn. C-94/05 Emsland-Stärke GmbH przeciwko Landwirtschaftskammer Hannover (pkt 52-53) (patrz: LEXIS.pl nr 405322). Rozporządzenie Komisji (UE) nr 65/2011 nie definiuje ściśle pojęcia "sztucznych warunków". Należy jednakże wskazać, że problematyka obchodzenia prawa była przedmiotem szerszych rozważań Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Dlatego też przy interpretowaniu powyższego pojęcia Sąd posłużył się ocenami zawartymi w wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 12 września 2013 r. w sprawie C-434/12 (Słynczewa siła EOOD przeciwko Izpylnitelen direktor na Dyrżawen fond "Zemedelie" - Razplasztatelna agencja), który dotyczy właśnie wykładni art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 65/2011. Wyrok w sprawie C-434/12 określa prawidłowy sposób postępowania przez organy ARiMR przy ocenie wystąpienia przesłanek z art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011. Do stwierdzenia stworzenia przez beneficjenta sztucznych warunków uzasadniających odmowę przyznania płatności konieczne jest wykazanie łącznego wystąpienia elementu obiektywnego (ogółu obiektywnych okoliczności, z których wynika, że pomimo formalnego poszanowania przesłanek przewidzianych w stosownych uregulowaniach, cel realizowany przez te uregulowania nie został osiągnięty) i subiektywnego (wola uzyskania korzyści wynikającej z uregulowań Unii Europejskiej poprzez sztuczne stworzenie wymaganych dla jej uzyskania przesłanek). Do dokonania oceny, czy doszło do stworzenia sztucznych warunków w rozumieniu art. 4 ust. 8 rozporządzenia (UE) nr 65/2011, konieczna jest ocena projektu (wniosku) złożonego przez drugiego beneficjenta. W przeciwnym razie niemożliwe byłoby uwzględnienie całości okoliczności sprawy dla oceny obiektywnego i subiektywnego aspektu uznania stworzenia sztucznych warunków dla otrzymania płatności. Z orzeczenia ETS wynika (pkt 41), że zaistnienie subiektywnego elementu może zostać również wzmocnione poprzez dowód zmowy mogącej przyjąć postać zamierzonej koordynacji pomiędzy różnymi inwestorami ubiegającymi się o pomoc w ramach systemu wsparcia EFRROW, w szczególności gdy projekty inwestycyjne są identyczne lub gdy istnieje więź geograficzna, ekonomiczna, funkcjonalna, prawna lub personalna pomiędzy tymi projektami (patrz: analogicznie wyrok z dnia 11 stycznia 2007 r. w sprawie C-279/05 Vonk Dairy Products, Zb. Orz. s. I-239, pkt 33). Zgodnie z pkt 42 Trybunał jednakże orzekł, że nie można odmówić finansowania projektu, gdy dana inwestycja może mieć inne uzasadnienie niż tylko płatność w ramach systemu wsparcia EFRROW (patrz: analogicznie wyrok z dnia 21 stycznia 2006 r. w sprawie C-255/02 Halifax i in., Zb. Orz. s. I-1609, pkt 75). Trybunał orzekł zatem (pkt 43), że z tego względu art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011 należy interpretować w ten sposób, że przesłanki stosowania tego przepisu wymagają istnienia elementu obiektywnego i elementu subiektywnego. W ramach istnienia elementu obiektywnego do sądu należy zatem rozważenie obiektywnych okoliczności danego przypadku pozwalających na stwierdzenie, że nie może zostać osiągnięty cel zamierzony przez system wsparcia Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW). Natomiast w ramach drugiego z elementów (subiektywnego) do sądu należy rozważenie obiektywnych dowodów pozwalających na stwierdzenie, że poprzez sztuczne stworzenie warunków wymaganych do otrzymania płatności z systemu wsparcia EFRROW, ubiegający się o taką płatność zamierzał wyłącznie uzyskać korzyść sprzeczną z celami tego systemu. W tym względzie sąd może oprzeć się nie tylko na elementach takich jak więź prawna, ekonomiczna lub personalna pomiędzy osobami zaangażowanymi w przedsięwzięcie, lecz także na wskazówkach świadczących o istnieniu zamierzonej koordynacji pomiędzy tymi osobami. Nie budzi wątpliwości Sądu, iż w przypadku ustalenia faktu stworzenia sztucznych warunków do uzyskania pomocy, wymienione przepisy uzasadniają odmowę jej przyznania. Sama okoliczność stworzenia sztucznych warunków do przyznania unijnej pomocy finansowej jest wynikiem logicznego podsumowania zdarzeń wywołanych przede wszystkim działaniem zainteresowanej strony ubiegającej się o tę pomoc, jak też logiczną oceną okoliczności wynikających z innego wniosku, innego podmiotu, czy też innego faktu i zdarzenia ustalonego w sprawie. Tak też było w przedmiotowej sprawie. Punktem odniesienia były cele ustanowione przez ustawodawcę unijnego i krajowego uzasadniające przyznanie tej pomocy. Pomoc w ramach działania omawianego w niniejszej sprawie sprowadza się do dofinansowania, głównie ze środków unijnych, projektu, który w swojej istocie prowadziłby do bezpośredniego osiągnięcia szczegółowego celu w nim określonego i jednocześnie przyczyniał się do realizacji jednego lub więcej celów określonych w rozporządzeniu nr 1698/2005 a także aktach normatywnych wydanych w trybie tego rozporządzenia. Pomocowym celem działania "Zwiększanie wartości dodanej podstawowej produkcji rolnej i leśnej" jest wsparcie przedsiębiorczości i rozwijania struktury gospodarczej na obszarach wiejskich, szczególnie poprzez tytułowe zwiększanie wartości dodanej podstawowej produkcji rolnej i leśnej (art. 5 ust. 1 pkt. 5 ustawy). Wynika to z regulacji art. 2 lit. c w zw. z art. 4 w zw. z art. 20 lit. b pkt iii) oraz art. 28 rozporządzenia nr 1698/2005, stanowiącej, że wsparcie ukierunkowane na konkurencyjność sektora rolnego i leśnego dotyczy środków mających na celu restrukturyzację i rozwój kapitału rzeczowego i wspieranie innowacji poprzez zwiększanie wartości dodanej produktów rolnych i leśnych. Cyt. wsparcia udziela się z tytułu materialnych lub niematerialnych inwestycji, które: a) poprawiają ogólne wyniki przedsiębiorstwa; b) dotyczą: – przetwarzania lub obrotu produktami objętymi załącznikiem I do Traktatu, z wyjątkiem produktów rybołówstwa oraz przetwarzania lub obrotu produktami leśnymi, i/lub – rozwoju nowych produktów, procesów i technologii związanych z produktami objętymi załącznikiem I do Traktatu, z wyjątkiem produktów rybołówstwa oraz rozwoju nowych produktów, procesów i technologii związanych z produktami leśnymi, oraz c) spełniają normy wspólnotowe mające zastosowanie do danej inwestycji. Ponadto z art. 28 ust. 3 wynika wyraźnie, że wsparcie udzielane na mocy art. 28 ust. 1 rozporządzenia nr 1698/2005 w maksymalnej stawce ogranicza się do mikro-, małych i średnich przedsiębiorstw w rozumieniu zalecenia Komisji 2003/361/WE (Dz. U. L 124 z 20 maja 2003 r., str. 36). Jak to już wskazano, w cyt. § 4 ust. 5 krajowego rozporządzenia wykonawczego z dnia 17 października 2007 r. przewidziano kwotę 20 000 000 zł jako górną granicę pomocy przyznawanej na jeden projekt. Ta górna granica ma ważne znaczenie w sprawie, stanowi bowiem zobiektywizowaną okoliczność równej pomocy na realizację jednego pod względem gospodarczym projektu. Skoro jeden zgłaszany do pomocy projekt ma być projektem poprawiającym ogólne wyniki przedsiębiorstwa, dotyczącym przetwarzania lub obrotu produktami objętymi cyt. załącznikiem I do Traktatu i/lub rozwoju nowych produktów, procesów i technologii związanych z produktami objętymi załącznikiem I do Traktatu, to logicznym jest, że powinien to być projekt jednego zgłaszającego stanowiący pewną zamkniętą całość gospodarczą przedsiębiorcy. Przepisy nie wykluczają podmiotu grupowego, ale musi to być podmiot prowadzący wspólną działalność gospodarczą, podmiot ubiegający się o dofinansowanie na podstawie jednego wniosku pomocowego w działaniu o określonym limicie dopuszczalnej pomocy. Sytuacja, w której ubiegałoby się o pomoc dwóch lub więcej jej beneficjentów na działalność, która w rzeczywistości stanowi jedną całość gospodarczą, stanowi jeden zamknięty, kompletny projekt oferowany na rynku w ramach komplementarnych usług, byłaby działaniem zagrażającym konkurencyjności chronionej ww. przepisami. Działaniem mającym na celu uzyskanie podwójnej, czy większej liczby dofinansowania do jednego realnego projektu. Działaniem z założenia zmierzającym do uzyskania lepszej pozycji finansowej na starcie w prowadzeniu działalności w warunkach konkurujących ze sobą podmiotów. Nie ulega wątpliwości, że finanse i ich poziom wpływają w sposób bezpośredni i zasadniczy na prowadzenie działalności gospodarczej, na jej rozmiar, obroty, możliwości oferty na otwartym rynku gospodarczym. Założenie ustawodawcy regulującego przedmiotowe wsparcie w żadnym razie nie miało na celu umożliwienie wybranym podmiotom uzyskania silniejszej pozycji rynkowej w porównaniu do innych powstających, bądź już działających podmiotów na tym rynku. Ustawodawca przewidując limit dofinansowania wskazuje bowiem na obiektywnie jednakowe możliwości uzyskania pomocy dla jednego gospodarczego projektu (patrz: wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 września 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 966/14, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z treścią motywu 12 preambuły Zalecenia Komisji 2003/361/WE z dnia 6 maja 2003 r. dotyczącego definicji małych i średnich przedsiębiorstw (stanowiącego załącznik I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008r.), przy dokonywaniu kwalifikacji danego przedsiębiorstwa, należy także wziąć pod uwagę relacje między przedsiębiorstwami, a osobami fizycznymi, w celu zapewnienia, że tylko przedsiębiorstwa, które naprawdę potrzebują przywilejów wynikających z MŚP z różnych przepisów lub środków zastosowanych dla ich korzyści, faktycznie z nich skorzystają. Skarżąca nie podważała ustaleń, że weryfikacja wniosku o przyznanie pomocy złożonego przez nią jak również spółkę GPR [...] Sp. z o. o. w ramach naboru wniosków wykazała, iż powyższe spółki są powiązane ze sobą poprzez ich udziałowców i osoby pełniące funkcje zarządcze ale jednocześnie wskazywała, że generalnie były to wnioski złożone przez formalnie odrębne podmioty. Należy się generalnie zgodzić ze skarżącą, że powołanie wielu spółek, czy prowadzenie kilku działalności przez tych samych udziałowców bądź wspólników nie narusza samo w sobie żadnych przepisów krajowych, czy wspólnotowych. Przepisy rozporządzenia MRiRW z dnia 17 października 2007 r. nie zawierają ograniczenia w zakresie możliwości ubiegania się o wsparcie przez te podmioty. Jednakże w niniejszej sprawie organ prawidłowo ustalił, że prowadzenie działalności przez powiązane spółki , ich powiązania kapitałowe, osobowe i funkcjonalne daje w niniejszej sprawie uzasadnione podstawy do stwierdzenia, iż stanowi to próbę obejścia przepisów dotyczących limitu kwoty pomocy, jaka może być przyznana i wypłacona jednemu beneficjentowi w okresie realizacji Programu. Oceniając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, który stanowił podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, należy zgodzić się w tym aspekcie ze stanowiskiem organu. Mianowicie dokonując oceny dokumentacji zgromadzonej w sprawie, zdaniem Sądu, organ prawidłowo wykazał związek istniejący pomiędzy spółkami, wynikający z ich struktury własnościowej, lokalizacji miejsca prowadzonej działalności w ramach jednego naboru wniosków i powiązań kapitałowych. Skarżąca spółka zajmuje się działalnością polegającą na zakupie zboża a GPR [...], sprzedażą producentom pasz dla zwierząt. Generalnie zakres prowadzonej działalności nie wyklucza więc, że działania obydwu beneficjentów mogą się uzupełniać i stanowić jeden profil działania. Poza tym oba podmioty prowadzą działalność na jednej działce ewidencyjnej, zbyt skarżącej spółce zapewnia GPR [...] (50%), co świadczy o tym, że obiektywnie ich działalność jest komplementarna i pozwoli na stworzenie de facto jednego przedsiębiorstwa, którego celem będzie produkcja i zbyt zboża a następnie wykorzystanie go do produkcji pasz dla zwierząt. Będzie to łatwiejsze i uzasadnione ekonomicznie, gdyż działalność obu podmiotów prowadzona będzie na jednej działce ewidencyjnej, tym bardziej, że oba podmioty będą zarządzane przez te same osoby. Zdaniem Sądu nie można w związku z tym odmówić zasadności i spójności takim twierdzeniom o stworzeniu sztucznych warunków. Odnosząc się do zarzutów skargi należy wskazać, że brak jest podstawy do uznania, iż przyjęty rynek zbytu dla skarżącej spółki ma charakter przykładowy (hipotetyczny) i że odbiorcą produktów będą inne podmioty niż spółka GPR [...]. Elementem wniosku o dofinansowanie jest biznesplan w którym wskazano rynek zbytu. Przesłanka zbytu, jest badana przy rozpoznawaniu wniosku o dofinansowanie jako element związany z faktyczną możliwością zrealizowania inwestycji. Ta wskazana przez skarżącą we wniosku o dofinansowanie wskazuje, że spółka GPR [...] będzie znaczącym odbiorcą produktów skarżącego. Oznacza to także, że z kolei działalność tej spółki będzie uzależniona od działalności skarżącej spółki. Okoliczności te świadczą o ekonomicznym powiązaniu pomiędzy tymi podmiotami. W takim wypadku, zdaniem Sądu, wystarczy, aby organy uprawdopodobniły, iż możliwe jest wspólne działanie pomiędzy wnioskodawcami w celu osiągnięcia efektu finansowego i gospodarczego, aby można było traktować te wnioski, jako uzupełniające się i podlegające ocenie w przedmiocie ewentualnego stworzenia sztucznych warunków. Należy też zaznaczyć, iż ARiMR nie negował możliwości prowadzenia działalności gospodarczej zarówno przez obie spółki, jako samodzielnych przedsiębiorców. Jednakże, obowiązujące przepisy nie dopuszczają możliwości udzielenia pomocy publicznej tym podmiotom, które sztucznie stworzyły warunki wymagane do otrzymania płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami systemu wsparcia w ramach działania "Zwiększanie wartości dodanej podstawowej produkcji rolnej i leśnej", w tym odnośnie uzyskania kwoty przewyższającej możliwe dofinansowanie, co w świetle wniosków o dofinansowanie i przyznanych wcześniej kwot nie budzi wątpliwości Sądu. Zatem skoro zdaniem organu zachodziło duże prawdopodobieństwo, iż skarżąca wraz z powiązaną spółką stworzyły sztuczne warunki uzyskania pomocy poprzez chęć przysporzenia (przekroczenia) na swoją rzecz limitu pomocy przysługującego jednemu beneficjentowi, miał on podstawę do wydania rozstrzygnięcia o odmowie udzielenia dofinansowania na mocy wskazanych przepisów. Oceny, co do jedności projektu nie może zmienić okoliczność, że formalnie projekt jest przedstawiany w odrębnych wnioskach, przez odrębne podmioty wskazujące na samodzielność w prowadzeniu działalności gospodarczej i w sporządzeniu formalnie własnego projektu zgłoszonego do dofinansowania. Ocena dokonanych zgłoszeń musi uwzględniać wszystkie okoliczności związane z przedstawianą inwestycją. Musi uwzględniać realność funkcjonowania gospodarczego inwestycji po jej zrealizowaniu z pieniędzy publicznych przyznanych w ramach omawianego dofinansowania. Taka ocena jest dokonywana na użytek udzielenia wnioskowanej pomocy i nie ma nic wspólnego z utrudnianiem, czy uniemożliwianiem swobody w prowadzeniu działalności gospodarczej na rynku krajowym. W ramach swobody gospodarczej można prowadzić działalność gospodarczą w przedmiotach dozwolonych prawem. Organ rozstrzygający wniosek skarżącej nie zabrania ani nie uniemożliwia prowadzenia takiej działalność. Jest to możliwe pod warunkiem, że działalność ta będzie finansowana przez prowadzącego działalność gospodarczą ze środków własnych lub kredytowych. W przypadku natomiast wystąpienia o środki publiczne taki podmiot musi spełniać wszystkie warunki przewidziane przepisami regulującymi to dofinansowanie. Nie jest bowiem tak, że samo zgłoszenie wniosku o pomoc wypełnia przesłanki jej udzielenia (patrz: cyt. wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 września 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 966/14). Wskazać też należy, że zarówno ustawodawca unijny jak i krajowy przewidział możliwość dofinansowania, w określonej górnej kwocie, jednego gospodarczego projektu oferowanego na rynku w ramach omawianego działania. Formalne zgłoszenie przez dwa różne podmioty gospodarcze, dwóch projektów, nie zawsze stanowi o ich odrębności gospodarczej. Tak też było w przedmiotowej sprawie. Ocena, czy mamy do czynienia z jednym, spójnym, gospodarczym projektem inwestycyjnym została pozostawiona organowi. Przewidział to ustawodawca tworząc zapisy prawne ogólne, nakładające na organy państwa członkowskiego obowiązek dbania o to, aby przy realizacji prawa do omawianej pomocy nie doszło w wyniku sztucznie stworzonych warunków do uzyskania korzyści sprzecznej z celami dofinansowania (art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011). Zdaniem Sądu omówione powyżej przepisy zostały prawidłowo zastosowane w przedmiotowej sprawie, organ zaś słusznie uznał, że przedstawiony przez skarżącą projekt może być elementem jednej większej inwestycji dwu podmiotów ze względu na komplementarność ich przedsięwzięć, powiązania kapitałowe i osobowe oraz miejsce wykonywania działalności gospodarczej przez oba podmioty na jednej działce ewidencyjnej. Nie chodzi tu o jednakowość prowadzonej działalności gospodarczej, ale o jej uzupełniający charakter. Ta komplementarność wynikająca także z miejsca prowadzonej działalności na działce [...] uzasadnia twierdzenie, że pod względem ekonomicznym taka działalność wspólna ma rację bytu. Nie ma w takich okolicznościach potrzeby dokonywania zwiększonych nakładów chociażby na transport zboża, wyszukiwania potencjalnych kontrahentów czy przechowywania go przez oba podmioty gospodarcze. Skarżąca spółka nie podważa w skardze ustaleń organu odnoszących się do istnienia powiązań istniejących pomiędzy Skarżącą spółką i Spółką GPR [...] wskazując, że ta druga jest wobec [...] spółką dominującą, jej jedynym właścicielem i że dokonała w związku z tym zsumowania ich potencjałów. Zdaniem Sądu zasadnie organ przyjął, że tego rodzaju powiązania kapitałowe i osobowe wyraźnie wskazują, że zamiarem była realizacja jednego przedsięwzięcia, które zostało podzielone pomiędzy poszczególne spółki, przy czym nie bez znaczenia jest to, że skarżąca spółka powstała dopiero w czasie, kiedy możliwe było ubieganie się o dofinansowanie. Tym samym, mając na uwadze przedstawiony we wnioskach spółek, w tym we wniosku Skarżącej spółki, zakres przedsięwzięcia inwestycyjnego oraz powiązania kapitałowe i osobowe udziałowców, a także zarządzających tymi spółkami - ocena, że było to działanie skierowane na pozyskanie korzyści poprzez sztuczne stworzenie warunków w celu uzyskania tej korzyści w sposób sprzeczny z celami danego wsparcia w rozumieniu art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011, nie została skutecznie podważona w skardze. Z uwagi na przyczynę odmowy przyznania pomocy spółce nie mają też znaczenia podnoszone okoliczności dotyczące działalności spółki ani to, czy łącznie oceniana działalność obydwu spółek powoduje, czy też nie powoduje przekroczenia wartości granicznych dla mikroprzedsiębiorcy. Istota zagadnienia dotyczyła bowiem tego, czy działania skarżącej spółki wraz z inną spółką, z uwagi na zamiar realizacji określonego przedsięwzięcia oraz powiązanie osobowe i kapitałowe tych spółek, były wystarczające do stwierdzenia, że było to sztuczne stworzenie warunków w celu uzyskania korzyści w sposób sprzeczny z celami prawa wspólnotowego. Z § 4 ust. 5 rozporządzenia z dnia 17 października 2007 r., który był podstawą prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia, wynika, iż maksymalna kwota pomocy dla jednego beneficjenta wynosi 20 000 000 zł. Celem tej regulacji jest umożliwienie uzyskania środków pomocowych jak największej liczbie podmiotów, które spełniają warunki wymagane prawem. Okoliczności tej sprawy wskazywały, iż cyt. wyżej przepis rozporządzenia nie pozwalał na uzyskanie środków pomocowych przez grupy przedsiębiorców powiązanych ze sobą osobowo, kapitałowo oraz planujących wykonać jedno kompleksowe przedsięwzięcie, a korzyści odniosłyby te same osoby działające w ramach tych podmiotów (por.: wyrok NSA w Warszawie z dnia 10 marca 2014 r., sygn. akt II GSK 2076/12, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z tych też względów Sąd nie podzielił zarzutów skarżącej spółki odnoszących się do naruszenia wskazywanych w skardze przepisów prawa materialnego wynikających z przepisów prawa krajowego i wspólnotowego. Analiza akt wykazuje, że ustalenia organu znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym w sprawie. Ocena tego materiału jest prawidłowa i logiczna. Reasumując w ocenie Sądu, przyjęcie przez organy orzekające, że nastąpiło sztuczne tworzenie warunków w celu uzyskania korzyści finansowej, co pozostaje w sprzeczności z celami prawa wspólnotowego i ma na celu ominięcie przepisów, jest w pełni zasadne. Prawidłowo zatem organy te uznały, iż powyższe działanie Skarżącej wyczerpało przesłanki art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011. W konsekwencji powyższe skutkowało odmową przyznania Skarżącej płatności i brak jest zatem podstaw do zakwestionowania prawidłowości wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, co czyni niezasadnymi zarzuty naruszenia art. 22 ust. 3 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich. Sąd nie dopatrzył się ponadto naruszenia przez organ przepisów postępowania, które zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. powinno prowadzić do uwzględnienia skargi. W kontekście powyższych przepisów nie dają podstaw do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia podniesione przez Skarżącą zarzuty, należy bowiem podkreślić, że stosownie do treści powołanego wyżej przepisu p.p.s.a. podstawą do uwzględnienia skargi może być naruszenie przepisów postępowania tylko wtedy, gdy uchybienie to wywarło istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę.