I SA/Sz 268/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Polańska, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska (spr.), Sędzia WSA Kazimierz Maczewski, Protokolant starszy sekretarz sądowy Beata Radomska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 8 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku od nieruchomości za 2005 r., po wznowieniu postępowania oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 31 grudnia 2015 r. nr: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] (dalej: "SKO"), na podstawie art. 233 § 1 pkt 1, art. 13 § 1 pkt 3, art. 122, art. 128, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 240 § 1 pkt 5, art. 245 § 1 pkt 3 lit. a) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., zwana dalej: "O.p."), po rozpatrzeniu sprawy z odwołania K. K. (dalej: bądź "Strona" bądź "Skarżąca") od decyzji Burmistrza dnia 12 października 2015 r., znak: [...] . w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji z dnia 18 lutego 2005 r. znak [...] ustalającej wysokość podatku od nieruchomości za 2005 r. w kwocie [...] zł, wydanej po wznowieniu postępowania, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji i akt sprawy wynika następujący jej stan faktyczny. Dnia 6 sierpnia 2007 r. Strona działając jako Kupujący w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, zawarła w formie aktu notarialnego (Rep. A numer [...]) umowę sprzedaży: – prawa własności nieruchomości składającej się z działek gruntu nr: [...] o łącznym obszarze [...] m2 zabudowanej budynkiem gospodarczym (kotłownia - konserwalnia), położonej w [...] ; – prawa własności nieruchomości składającej się z działek gruntu nr: [...] o łącznym obszarze [...] m2 zabudowanej warsztatami magazynem technicznym, położonymi w [...] ; – prawa użytkowania wieczystego działki gruntu nr [...] o obszarze [...] m2 wraz z prawem własności posadowionego na ww. działce budynku warsztatu położonych w [...] ; – prawa użytkowania wieczystego działek gruntu o nr [...] o łącznym obszarze [...] m2 zabudowanych placem manewrowym. Ostateczną decyzją z dnia 18 lutego 2005 r. ww. organ podatkowy ustalił Stronie zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2005 r. w kwocie [...] zł. Strona, pismem z dnia 3 września 2013 r. wniosła o wznowienie postępowania w sprawie wymiaru podatku od ww. nieruchomości za lata 2004-2008, uchylenie dotychczasowych decyzji oraz orzeczenie co do istoty sprawy. W uzasadnieniu wniosku Strona wskazała, że decyzją z 2008 r. organ odmówił Stronie wznowienia postępowania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2003-2008 wskazując, że nie wystąpiły przesłanki z art. 240 § 1 O.p., jednakże organ nie dysponował wówczas dokumentami sporządzonymi przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który wydał decyzję nr [...] z dnia 12 stycznia 2000 r. Strona, przedłożyła ww. decyzję o nakazie rozbiórki obiektów budowlanych wybudowanych na terenie nieruchomości przy ul. [...], na działce oznaczonej nr [...] bez wymaganego pozwolenia na budowę oraz protokół z dnia 16 grudnia 1999 r. oględzin robót budowlanych lub obiektu budowlanego. Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego poinformował organ podatkowy pierwszej instancji, iż postępowanie nr [...] obejmowało jedynie roboty wykonane bez wymaganego pozwolenia na budowę, a w aktach sprawy brak jest materiałów dotyczących hali produkcyjnej, która stanowiła przedmiot opodatkowania w 2005 r. Pracownik organu I instancji dokonał przeglądu akt wyżej wskazanej sprawy i stwierdził brak dowodów potwierdzających istnienie lub stan budynków, istniejących w trakcie zakupu przez Stronę ww. nieruchomości przy [...] i stanowiących przedmiot opodatkowania w 2004 r. Jednocześnie ustalił, iż zgromadzono dokumenty związane z rozbiórką kotłowni - konserwalni położonej na działce nr [...] (przedmiot opodatkowania w 2004 r.), w tym zgłoszenie rozbiórki z dnia 05 grudnia 2008 r. Pozostałe dokumenty dotyczyły postępowania prowadzonego w latach 2009 - 2010 w związku z prowadzeniem prac rozbiórkowych. Postanowieniem z dnia 29 grudnia 2014 r. organ I instancji wznowił z urzędu postępowanie w sprawie określenia Stronie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2002 – 2008. Do materiałów sprawy dołączono notatkę służbową PINB z dnia 26 lutego 2009 r. z której wynikało, że dokonano sprawdzenia wykonania przez Stronę obowiązku rozbiórki na nieruchomości [...] na działce o nr..[...]. Stwierdzono, że nie dokonano całkowitej rozbiórki obiektu. Do notatki dołączono materiały zdjęciowe. Decyzją z dnia 19 stycznia 2015 r. organ I instancji odmówił uchylenia decyzji ustalającej Stronie wymiar podatku od nieruchomości za 2005 rok w uzasadnieniu wskazując, iż dokumenty przedłożone przez Stronę dotyczyły samowoli budowlanej dokonanej przez Stronę na ww. nieruchomościach, jednakże obiekty te nie były przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości a w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego nie znajdują się żadne materiały dotyczące budynków nie objętych ww. samowolą, tj. zgłoszonych przez Stronę do opodatkowania i objętych ww. decyzją ostateczną. SKO decyzją znak [...] z dnia 31.03.2015 r. uchyliło wyżej wskazaną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi podatkowemu pierwszej instancji. W uzasadnieniu SKO wskazało, że organ I instancji w zaskarżonej decyzji nie oznaczył strony postępowania, nie dookreślił przedmiotu postępowania podatkowego, nie wskazał pełnego rozstrzygnięcia zgodnie z powołaną podstawą prawną, nie zbadał przesłanek przedawnienia zobowiązania podatkowego, dokonał nieprawidłowej interpretacji stanu faktycznego w oparciu o art. 6 ust. 3 u.p.o.l., nie zgromadził materiału dowodowego (nie odzwierciedlono w dokumentacji sprawy faktu co znajduje się na dokumentacji zdjęciowej z wizji lokalnej spornej nieruchomości i czy materiał ten może stanowić podstawę ustalenia stanu faktycznego opodatkowanych nieruchomości). Mając na uwadze ww. ustalenia SKO wskazało, że organ I instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy dokona ustaleń w powyższym zakresie oraz je udokumentuje. Organ I instancji rozpoznając sprawę ponownie: – wystąpił do [...] Urzędu Skarbowego [...] o udzielenie informacji odnoście czynności egzekucyjnych w stosunku do Strony związanych z zaległościami w podatku od nieruchomości za lata 2003-2004 uzyskując wnioskowane informacje; – dokonał przeglądu akt sprawy Strony w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego oraz odebrał wyjaśnienia od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego , który oświadczył, że Strona nie zgłaszała faktu złego stanu faktycznego opodatkowanych budynków i nie prowadzono postępowań w tej sprawie, jak i że organ nadzoru budowlanego nie dokonał w późniejszym okresie żadnych czynności w stosunku do tych nieruchomości (oględzin bądź wizji); do notatki służbowej dołączoną dokumentacje zdjęciową znajdującą się w aktach PINB; ponadto ustalono, iż PINB prowadził postępowanie jedynie w sprawie samowoli budowlanej na nieruchomości, której właścicielem była Strona, natomiast organ ten nie prowadził postępowania w sprawie złego stanu budynków będących przedmiotem opodatkowania za 2004 r. Decyzją z dnia 12 października 2015 r., wydaną na podstawie art. 245 § 1 pkt 3 lit a) O.p., po wznowieniu postępowania, organ I instancji odmówił Stronie uchylenia ww. ostatecznej decyzji ustalającej Stronie wymiar podatku od nieruchomości za 2005 r. z dnia 18 lutego 2004 r. Organ odwoławczy, w wyniku rozpoznania sprawy na skutek złożonego przez Stronę odwołania od decyzji organu I instancji, ww. decyzją z dnia 31 grudnia 2015 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że organ podatkowy pierwszej instancji prawidłowo wznowił postępowanie w sprawie podatku od nieruchomości za 2005 rok uznając, iż decyzja w sprawie podatku od nieruchomości na 2005 rok stała się ostateczna a wskazane przez Stronę przesłanki wznowienia postępowania spełniały formalne wymogi określone w art. 240 § 1 pkt 5) O.p. Organ uznał ponadto, że zobowiązanie podatkowe nie przedawniło się wobec przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w wyniku wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Organ odwoławczy wskazał jednakże, iż dokonane ustalenia nie dają podstawy do oceny stanu opodatkowanych w 2005 r. budynków, albowiem na podstawie protokołu oględzin robót budowlanych - samowoli budowlanej z 16 grudnia 1999 r., czy też decyzji PINB z 12 stycznia 2000 r. nakazującej rozbiórkę obiektów wybudowanych bez wymaganego zezwolenia, a także zgłoszenia Strony z 05 grudnia 2008 r. rozbiórki obiektów nie sposób ustalić w jakim stanie znajdowały się opodatkowane nieruchomości w 2005 roku. Reasumując organ odwoławczy uznał, że w rozpoznawanej sprawie wyszły na jaw istotne dla sprawy, nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję, bowiem organ podatkowy nie dysponował w trakcie ustalania wysokości zobowiązania podatkowego na 2005 rok wskazaną przez Stronę dokumentacją. Jednak po zbadaniu nowych dokumentów, organ II instancji uznał, że na ich podstawie brak jest możliwości stwierdzenia, że w 2005 roku sporne budynki nie istniały. W związku z powyższym organ II instancji uznał, że w sprawie znajduje zastosowanie art. 245 § 1 pkt 3 lit. a) O.p. i utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Strona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na ww. decyzję organu odwoławczego, domagając się uchylenia w całości zaskarżonej decyzji a także zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj.: – art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego płyną wnioski przeciwne. – art. 121 § 1 w zw. z art. 191 O.p. przez przeprowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych oraz zaniechanie przez organ podatkowy podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu ustalenia wyjaśnienia stanu faktycznego; – art. 122 w zw. z art. 187 § 1 O.p. poprzez niezgromadzenie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego oraz przez nazbyt swobodną jego ocenę; – art. 245 § 1 pkt 3 O.p. poprzez uznanie, że w wyniku uchylenia dotychczasowej decyzji mogłaby zostać wydana wyłącznie decyzja rozstrzygająca istotę sprawy tak jak dotychczasowa decyzja, podczas gdy prawidłowo przeprowadzone postępowanie powinno doprowadzić do uchylenia dotychczasowej decyzji i ustalenia wymiaru podatku we właściwej wysokości. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a"), uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (dotyczy skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego), co oznacza, że Sąd zobowiązany jest dokonać oceny legalności zaskarżonej decyzji niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze. Mając na uwadze tak zakreśloną kognicję, Sąd stwierdził, że skarga nie była zasadna. Na wstępie rozważań podkreślić należy, że zaskarżona decyzja została wydana w trybie postępowania wznowieniowego. Istotą sporu jest zatem ocena wystąpienia przesłanek do ewentualnego uchylenia decyzji podatkowej w trybie wznowienia postępowania podatkowego. Sąd wskazuje, że jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, w tym podatkowego, jest zasada trwałości decyzji administracyjnej. Zasadę tę ustanawia art. 128 O.p., zgodnie z którym decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności lub wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w O.p. oraz ustawach podatkowych. Przyjęte rozwiązanie wyznacza granice pojęcia decyzji ostatecznej oraz stanowi, że wydanie takiej decyzji jest ostatecznym załatwieniem sprawy administracyjnej. Zasada trwałości decyzji ostatecznych ma podstawowe znaczenie dla stabilizacji opartych na decyzji skutków prawnych, dlatego uchodzi za jedno z kardynalnych założeń całego systemu postępowania administracyjnego. Jest to tzw. domniemanie mocy obowiązującej decyzji. Ustawodawca dopuszcza możliwość zaistnienia sytuacji wyjątkowych, w których będzie można dokonać wyeliminowania rozstrzygnięć wadliwych. Celowi temu służą tzw. nadzwyczajne środki wzruszeń decyzji ostatecznych. Zostały one enumeratywnie wymienione w O.p. Jednym z nich jest uchylenie w całości lub w części decyzji ostatecznej w trybie wznowienia postępowania podatkowego (art. 240-246 O.p.). Postępowanie wznowieniowe jest postępowaniem nadzwyczajnym, które toczy się w zawężonych ramach. Jego przedmiotem nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności wymienione w art. 240 § 1 O.p. (por. wyrok NSA z dnia 22 maja 2003 r., III SA 2367/01, niepubl., Dowgier Rafał, Etel Leonard, Kosikowski Cezary, Pietrasz Piotr, Popławski Mariusz, Presnarowicz Sławomir, komentarz LEX 2009, Komentarz do art.240 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U.05.8.60), [w:] C. Kosikowski, L. Etel, R. Dowgier, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, M. Popławski, Ordynacja podatkowa. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III.). Zgodnie z art. 241 § 1 O.p. wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Ponadto z przepisu art. 243 § 1 O.p. wynika wprost, że wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia. Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania, co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (§ 2). Odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze decyzji (§ 3). W sprawie wniosek o wznowienie postępowania oparty został na przesłance określonej w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Z powyższych regulacji wynika, że postępowanie zostanie wznowione, gdy zostaną łącznie spełnione trzy przesłanki: 1) wyszły na jaw nowe istotne okoliczności faktyczne lub nowe dowody; 2) nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniały w dniu wydania decyzji; 3) nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję. Zwrot: "wyjdą na jaw", oznacza, że decydujący jest moment ujawnienia danego dowodu lub okoliczności, czyli okazania i udostępnienia go organowi, zaś przesłanka istotnych okoliczności lub dowodów jest spełniona wtedy, gdy mogą one mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, więc wywołują konieczność uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w całości lub w części (vide: wyrok NSA z dnia 1 października 2003 r., sygn. akt III SA 2923/01, publikowany na stronie internatowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast "nowe okoliczności lub dowody" to takie dowody lub okoliczności, które wprawdzie istniały w dniu wydania rozstrzygnięcia w zwykłym postępowaniu, ale które zostały wykryte, po wydaniu decyzji. Istotne jest więc, aby te dowody lub okoliczności nie były znane organowi. Ponadto Sąd podkreśla, że ocena właściwego przeprowadzenia postępowania dowodowego w postępowaniu zwyczajnym nie stanowi przedmiotu postępowania wznowieniowego (vide: wyrok NSA z dnia 19 listopada 2009 r., sygn. akt II FSK 933/08, publ. w LEX nr 579725), aczkolwiek wskazać należy, że w sytuacji, gdy organ we wznowionym postępowaniu uzna nowy dowód za istotny, może zaistnieć konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego od nowa w całości bądź w znacznej części. Z powyżej powołanych przepisów O.p. wynika, że przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ podatkowy bada wyłącznie kwestie dopuszczalności wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną, tj. czy wniosek o wznowienie opiera się na którejś z ustawowych przesłanek z art. 240 § 1 O.p., czy w świetle twierdzeń w nim zawartych wniosek został złożony przez podmiot uznający się za stronę postępowania oraz czy został wniesiony z zachowaniem terminów. Natomiast, jeśli w świetle twierdzeń wynikających już z samego wniosku o wznowienie wynika, że brak jest ustawowych podstaw do wznowienia, wniosek składa podmiot niebędący stroną albo termin do jego złożenia nie został zachowany organ wydaje decyzję o odmowie wznowienia postępowania (art. 243 § 3 O.p.). W przeciwnym wypadku wznawia postępowanie (art. 243 § 1 O.p.) i przeprowadza je zarówno co do rzeczywistego istnienia przyczyn wznowienia jak i pozostałych kwestii dotyczących dopuszczalności wznowienia, a także w ostatnim etapie, rozstrzyga co do istoty sprawy (art. 243 § 2 O.p.). Stwierdzenie w kolejnej fazie postępowania, że z wnioskiem wystąpił podmiot niebędący w rzeczywistości stroną albo, że nie zaistniały przesłanki wznowienia lub terminy z art. 241 § 2 O.p. nie zostały zachowane, skutkuje - zgodnie z art. 245 § 1 pkt 2 O.p. - odmową uchylenia decyzji dotychczasowej w formie decyzji. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy w pierwszej kolejności Sąd uznał, że wznowienie postępowania okazało się zasadne. Podstawą wznowienia postępowania w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie organu I instancji z dnia 29 grudnia 2014 r. Jak wynika z uzasadnienia ww. postanowienia postępowanie zostało wznowione na żądanie Skarżącej (wniosek z dnia 3 września 2013 r.) w związku ze wskazaniem przesłanki wznowienia, o której stanowi art. 240 § 1 pkt 5) O.p. Skarżąca przedłożyła bowiem kserokopię decyzji z dnia 12 stycznia 2000 r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o nakazie rozbiórki obiektów budowlanych na terenie nieruchomości przy [...]na działce ewidencyjnej nr [...] oraz kserokopię protokołu oględzin robót budowlanych z 16 grudnia 1999 r. ww. nieruchomości. W ocenie Skarżącej, ww. dowody, które nie były znane wcześniej organowi podatkowemu, a które istniały w okresie prowadzenia postępowania zwyczajnego, są dokumentami nowymi i istotnymi dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż wskazują one na zły stan techniczny (ewentualnie nieistnienie) budynków przyjętych jako podstawa opodatkowania podatkiem od nieruchomości za 2005 r., co jednocześnie ma wpływ na wymiar tego podatku dokonany ww. decyzją ostateczną. Ponadto w obrocie istniała, co nie jest kwestionowane przez Strony postępowania, ostateczna decyzja z dnia 18 lutego 2005 r. ustalająca Skarżącej wymiar podatku od nieruchomości za 2005 r. Organy zasadnie również uznały, że w sprawie nie nastąpiło przedawnienie zobowiązania Skarżącej za 2005 r., albowiem jak wynika z informacji uzyskanej od Naczelnika II Urzędu Skarbowego w stosunku do wyegzekwowania zaległości Skarżącej w podatku od nieruchomości za 2005 r. podjęte zostały czynności, które skutkowały przerwaniem terminu biegu przedawnienia, tj. dnia 6 grudnia 2006 r. zajęcie wynagrodzenia, dnia 4 listopada 2008 r. zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego, 4 lipca 2013 r. zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego. Powyższe okoliczności również nie są sporne pomiędzy Stronami. A zatem, mając na uwadze ww. okoliczności Sąd uznał, że zasadnie przyjęły organy podatkowe, że wniosek Skarżącej opierał się na ustawowej przesłance z art. 240 § 1 pkt 5) O.p., został złożony przez stronę postępowania oraz został wniesiony bez naruszenia terminów. Dokonując oceny prawidłowości przeprowadzenia przez organy kolejnego etapu postępowania wznowieniowego, tj. stadium rozpoznania, Sąd uznał, że postępowanie w tym zakresie zostało przeprowadzone prawidłowo. Wskazać bowiem należy, że stosownie do wskazanej przez Skarżącą podstawy wznowienia postępowania, organy przeprowadziły szerokie postępowanie dowodowe mające na celu ustalenie czy w chwili wydania ww. decyzji ostatecznej istniały istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, nieznane organowi, który wydał decyzję. W tym celu, działając w oparciu o dokumenty załączone przez Skarżącą do wniosku o wznowienie postępowania, organy dokonały ustaleń dotyczących przedłożonych przez Skarżąca dokumentów, które miały wskazywać nieprawidłowe ustalenie w ww. decyzji ostatecznej podstawy opodatkowania (w odniesieniu do opodatkowania budynków) a tym samym nieprawidłowe ustalenie Skarżącej wymiaru podatku od nieruchomości za 2005 r. Przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie dowodowe, obejmowało ustalenie czy w prowadzonym przez Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego postępowaniu w sprawie o sygn. akt [...] zakończonym decyzją przedłożoną przez Skarżącą i w ramach, którego sporządzony został przedłożony przez Skarżącą protokół z oględzin, ustalono bądź udokumentowano brak czy też zły stan techniczny budynków stanowiących przedmiot opodatkowania za 2005 r., który wskazywałby na nieprawidłowe ustalenie Skarżącej podatku od nieruchomości za 2005 r. ww. decyzją ostateczną. Organ I instancji dokonał przeglądu akt ww. postępowania i jego udokumentowania (notatki urzędowe, dokumentacja fotograficzna). Organ dokonał również przeglądu pozostałych akt dotyczących nieruchomości Skarżącej, w tym zgłoszenia przez Skarżącą w 2008 r. zamiaru wykonania na działce nr [...] robót polegających na rozbiórce obiektu przemysłowego i zbędnych przybudówek, z którego wynikało, że rozpoczęcie robót zaplanowano na 5 stycznia 2009 r. W ocenie Sądu, zasadnie uznały organy podatkowe, iż z dokumentów tych nie wynika, aby dokumenty załączone przez Skarżącą do wniosku o wznowienia postępowania odzwierciedlały brak bądź stan techniczny obiektów przyjętych jako podstawa ustalenia Skarżącej podatku od nieruchomości za 2005 r. Sąd zauważa bowiem, że z akt ww. postępowania wynikało, że dotyczyło ono wyłącznie samowoli budowlanej dokonanej na nieruchomości Skarżącej zaś obiekty samowoli budowlanej nie zostały objęte wymiarem podatku od nieruchomości za 2005 r. Ponadto w trakcie wizji lokalnej z dnia 16 grudnia 1999 r. dokonanej w ww. postępowaniu (której protokół załączyła Skarżąca do wniosku o wznowienie postępowania), dokonano ustaleń i sporządzono dokumentację, w tym fotograficzną, jedynie w odniesieniu do obiektów samowoli budowlanej. Sąd podkreśla również, że z ustaleń dokonanych przez organ I instancji z Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego , wynikało, iż organ ten nie prowadził innego postępowania, którego przedmiotem byłyby stan budynków objętych wymiarem podatku za 2005 r. dokonanym ww. decyzją ostateczną a dopiero w 2008 r. Skarżąca zgłosiła zamiar rozbiórki tych obiektów. Ponadto w aktach PINB , jak również zasadnie wskazały organy, nie znajdują się żadne zgłoszenia Skarżącej jak i dokumenty dotyczące złego stanu technicznego budynków stanowiących podstawę opodatkowania Skarżącej podatkiem od nieruchomości za 2005 r. Sąd podkreśla, iż jak wskazał na wstępie, postępowanie wznowieniowe jest postępowaniem nadzwyczajnym, które toczy się w zawężonych ramach. Jego przedmiotem nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności wymienione w art. 240 § 1 O.p. Mając na uwadze powyżej wskazane okoliczności, jak i wskazane granice postępowania wznowieniowego prowadzonego w rozpoznawanej sprawie w oparciu o przesłankę z art. 240 § 1 pkt 5) O.p., w ocenie Sądu, zasadnie uznały organy podatkowe, iż na podstawie wyżej wskazanych ustaleń, w tym w szczególności dokumentów załączonych przez Skarżąca do wniosku o wznowienie postępowania, nie było podstaw do oceny stanu opodatkowanych budynków w 2005 roku. Tym samym, Sąd uznał, za zasadne stwierdzenie organów, zgodnie z którym na podstawie protokołu oględzin robót budowlanych - samowoli budowlanej z 16 grudnia 1999 r., czy też decyzji PINB z 12 stycznia 2000 r. nakazującej rozbiórkę obiektów wybudowanych bez wymaganego zezwolenia, a także zgłoszenia Skarżącej z 05 grudnia 2008 r. rozbiórki obiektów nie sposób ustalić w jakim stanie znajdowały się opodatkowane nieruchomości w 2005 roku. Powyższy wniosek, wbrew stanowisku organów podatkowych, wskazuje jednak, iż wskazana przez Skarżącą przesłanka wznowienia postępowania w rozpoznawanej sprawie nie zaistniała, albowiem przesłanka z art. 240 § 1 pkt 5) O.p. musi wykazywać znamiona istotności zaś, jak wskazano powyżej, przesłanka istotnych okoliczności lub dowodów jest spełniona wtedy, gdy mogą one mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, więc wywołują konieczność uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w całości lub w części. Skoro, ww. dokumenty załączone przez Skarżącą jak i zebrane w toku postępowania wznowieniowego, nie odzwierciedlały stanu faktycznego budynków przyjętych jako podstawa opodatkowania ww. podatkiem za 2005 r., to tym samym uznać należało, że nie mogą one mieć wpływu na odmienne rozstrzygnięcie w sprawie zakończonej powyżej wskazaną decyzją ostateczną ustalającą Skarżącej podatek od nieruchomości za 2005 r. W tym miejscu Sąd ponownie wskazuje, że przedmiotem postępowania wznowieniowego nie jest ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, w tym przeprowadzenie przez organy ponownego postępowania dowodowego w nieograniczonym zakresie, jak zdaje się oczekiwać Skarżąca. Postępowanie wznowieniowe jest bowiem postępowaniem nadzwyczajnym, które toczy się w zawężonych ramach a jego przedmiotem, w rozpoznawanej sprawie było jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności wymienione w art. 240 § 1 pkt 5) O.p. Mając na uwadze powyższe okoliczności, w tym w szczególności zawężone granice postępowania wznowieniowego, Sąd uznał zarzuty skargi w zakresie naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 121 § 1 w zw. z art. 191 O.p. i art. 122 w zw. z art. 187 § 1 O.p. za niezasadne, albowiem w ocenie Sądu, organy zgodnie z ww. przepisami przeprowadziły postępowanie, co do zaistnienia wskazanej przez Skarżącą przesłanki wznowienia postępowania określonej w art. 240 § 1 pkt 5) O.p. prawidłowo uznając, iż dowody załączone przez Skarżącą jak i zebrane w toku postępowania wznowieniowego nie odzwierciedlały stanu faktycznego budynków przyjętych jako podstawa opodatkowania ww. podatkiem za 2005 r. Według składu orzekającego w sprawie, zamiarem Skarżącej było dokonanie przez organ w ramach postępowania wznowieniowego, ponownego postępowania dowodowego w zakresie stanu technicznego budynków zaliczonych do podstawy opodatkowania w podatku od nieruchomości za 2005 r., merytorycznej analizy tak zebranego materiału dowodowego i rozstrzygnięcie przez ten organ co do istoty sprawy zakończonej już wcześniej decyzją ostateczną, a takie działanie wykracza poza umocowanie ustawowe organów podatkowych, określone w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Skoro zatem, przedstawione przez Skarżącą dokumenty nie spełniły ww. przesłanki istotności koniecznej dla uznania istnienia podstawy wznowienia określonej w art. 240 § 1 pkt 5) O.p., to w konsekwencji organy, zgodnie z dyspozycją art. 245 § 1 pkt 2) O.p. winny odmówić Skarżącej uchylenia decyzji dotychczasowej w całości z powodu niestwierdzenia istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 O.p. Organy odmawiając uchylenia ww. decyzji ostatecznej uznały jednak, że w sprawie zaistniała ww. przesłanka wznowienia postępowania, ale pozostaje ona bez wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia ww. decyzji ostatecznej, albowiem na podstawie ww. dokumentów nie sposób ustalić w jakim stanie znajdowały się opodatkowane nieruchomości w 2005 roku. Stanowisko organów w tym zakresie, w świetle ww. okoliczności, Sąd uznał za nieprawidłowe. Mając jednak na uwadze, iż w przypadku uchylenia przez Sąd zaskarżonej decyzji z powyższej przyczyny, sentencja decyzji nieuległa by zmianie, Sąd uznał, że nie zaistniały podstawy uchylenia zaskarżonej decyzji stosownie do art. 145 § 1 P.p.s.a. Tym samym Sąd uznał, że w sprawie doszło do naruszenia art. 245 § 1 pkt 3) pkt O.p. jednakże naruszenie to pozostało bez istotnego wpływu na wynik sprawy tym samym zarzut skargi w tym zakresie nie mógł stanowić podstawy uchylenia zaskarżonej decyzji. W związku z powyższym, Sąd uznał, że w powyższych okolicznościach rozpoznawanej sprawy również zarzut skargi w zakresie naruszenia przez organ odwoławczy przepisu art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 240 § 1 pkt 5) O.p. nie zasługiwał na uwzględnienie. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.