II FSK 1304/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Stefan Babiarz (sprawozdawca), Sędzia NSA Andrzej Jagiełło, Sędzia WSA (del.) Mirosław Surma, Protokolant Dorota Rembiejewska, po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lutego 2017 r. sygn. akt III SA/Wa 413/16 w sprawie ze skargi Starostwa Powiatowego w Krakowie na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 14 grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na PFRON za okres od grudnia 2008 r. do listopada 2009 r. oddala skargę kasacyjną. 1. Wyrokiem z dnia 15 lutego 2017 r., III SA/Wa 413/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę Starostwa Powiatowego na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 14 grudnia 2015 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na PFRON za okresy od grudnia 2008 r. do listopada 2009 r. 2. Ze stanu sprawy przyjętego przez sąd I instancji wynika, że w dniu 3 października 2013 r. Prezes PFRON wezwał Starostwo Powiatowe (będącym pracodawcą) do przedstawienia m.in. dowodów w postaci orzeczeń o stopniu niepełnosprawności pracowników albo orzeczeń o częściowej lub całkowitej niezdolności do pracy, wraz z adnotacją, kiedy orzeczenie wpłynęło do pracodawcy, złożonych do ZUS deklaracji DRA za okres: grudzień 2008 - listopad 2009 r. Różnica pomiędzy kwotą zobowiązania wyliczoną przez Starostwo Powiatowe w deklaracjach za okres: grudzień 2008 – styczeń-listopad 2009, a prawidłową wysokością zobowiązania na rzecz PFRON wyniosła – zdaniem Prezesa PFRON - 23.055 zł. 3. Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia 14 grudnia 2015 r. po rozpatrzeniu odwołania z dnia 30 grudnia 2014 r. utrzymał w mocy decyzję Prezesa Zarządu PFRON. Organ odwoławczy podał, że obecna decyzja została wydana w wykonaniu decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 9 października 2014 r., którą uchylono decyzję Prezesa Zarządu PFRON z dnia 14 lutego 2014 r. Organ odwoławczy zalecił organowi pierwszej instancji przeprowadzenie postępowania dowodowego w szerszym zakresie a ponadto uwzględnienie dokumentów zgromadzonych przez organ odwoławczy. Organ pierwszej instancji wykonał powyższe wskazania. Tym samym wysokość zobowiązania strony od lipca do listopada 2009 r. uległa zmniejszeniu. Minister zauważył, że organ odwoławczy w decyzji z dnia 9 października 2014 r. odniósł się do orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA z dnia 9 lipca 2002 r. wydanego pracownicy, wskazując, że orzeczenie to nie stanowi podstawy do uznania takiej osoby za niepełnosprawną w rozumieniu przepisów ustawy dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 127 poz. 721 – zwanej dalej ustawą o rehabilitacji). Orzeczenie to zakwalifikowało pracownicę do trzeciej grupy inwalidów na stałe, ze stwierdzeniem, że "inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą w Policji". Zgodnie z art. 62 ust. 1 i 2 ustawy o rehabilitacji osoby, które przed dniem 1 stycznia 1998 r. zostały zaliczone do jednej z grup inwalidów przez komisje lekarskie podległe MON lub MSWiA na podstawie odrębnych przepisów dotyczących niezdolności do służby, są osobami niepełnosprawnymi w rozumieniu ustawy, jeżeli przed tą datą orzeczenie o zaliczeniu do jednej z grup inwalidów nie utraciło mocy. Orzeczenie takie przekłada się na następujące stopnie niepełnosprawności: - orzeczenie o zaliczeniu do I grupy inwalidztwa traktowane jest na równi z orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, - orzeczenie o zaliczeniu do II grupy inwalidztwa traktowane jest na równi z orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, - orzeczenie o zaliczeniu do III grupy inwalidztwa w związku ze służbą z jednoczesnym orzeczeniem inwalidztwa III grupy z ogólnego stanu zdrowia traktowane jest na równi z lekkim stopniem niepełnosprawności. Orzeczenie ustalające inwalidztwo III grupy wyłącznie z tytułu "niezdolności do służby" oznacza zdolność do pracy poza służbą, a zatem posiadaczy tych orzeczeń nie zalicza się do osób niepełnosprawnych w rozumieniu przepisów ustawy o rehabilitacji. Stanowi o tym art. 20 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 66, z późn. zm.) oraz art. 20 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67, z późn. zm.). Jak wynikało ze zgromadzonej dokumentacji, z wnioskiem o ustalenie stopnia niepełnosprawności do powiatowego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności pracownica wystąpiła w 2013 r. W wyniku jego rozpatrzenia, Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w dniu 25 września 2013 r. zaliczył ją do osób niepełnosprawnych w stopniu umiarkowanym. Orzeczenie powyższe zostało dostarczone do pracodawcy w dniu 30 września 2013 r. i od tego dnia, zgodnie z art. 2a. 1. ustawy o rehabilitacji, osoba ta została wliczona do stanu zatrudnienia osób niepełnosprawnych. Nie istnieje zatem podstawa prawna do uznania pracownicy za osobę niepełnosprawną w okresie, którego dotyczyła decyzja Prezesa Zarządu PFRON z dnia 23 grudnia 2014 r. W ocenie Ministra wszystkie dowody mające znaczenie w sprawie zostały zgromadzone (w tym kopia orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA z dnia 9 lipca 2002 r.) i rozpatrzone. Postępowanie podatkowe zostało prawidłowo przeprowadzone, stan faktyczny wynikał ze zgromadzonego materiału dowodowego, a wysokość zobowiązania strony za okres od grudnia 2008 r. do listopada 2009 r. została wyliczona prawidłowo. Minister zauważył, że orzeczenie Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia 25 września 2013 r. nie mogło być uwzględnione za okres grudzień 2008 r. - listopad 2009 r., nawet jeśli w orzeczeniu tym znalazło się stwierdzenie, że "niepełnosprawność istnieje od 1992 r.". W orzecznictwie osób niepełnosprawnych rozróżnia się: - niepełnosprawność w sensie prawnym (osoba legitymująca się ważnym orzeczeniem, wydanym przez uprawnione organy), - niepełnosprawność w sensie biologicznym (występujące schorzenia). Celem umieszczania daty lub okresu powstania niepełnosprawności w orzeczeniach jest szacunkowe (zbliżone) ustalenie niepełnosprawności biologicznej ułatwiającej organom orzeczniczym proces orzekania i ustalenie pogłębiających się dysfunkcji spowodowanych schorzeniami w odniesieniu do danego wieku osoby orzekanej. Data ustalenia niepełnosprawności w sensie biologicznym nie może być zatem utożsamiana z datą ustalenia niepełnosprawności w sensie prawnym. Status osoby niepełnosprawnej, w rozumieniu przepisów ustawy o rehabilitacji, należy liczyć dopiero od daty wydania orzeczenia Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności jako decyzji administracyjnej. 3. Pismem z dnia 5 stycznia 2016 r. Starostwo Powiatowe wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra z dnia 14 grudnia 2015 r., zarzucając naruszenie art. 1, art. 2 pkt 10 w związku z art. 21 ust. 1 ustawy o rehabilitacji poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Zdaniem Starostwa Powiatowego Minister – jako organ odwoławczy - bezpodstawnie zakwestionował zaliczenie do osób niepełnosprawnych pracownicy. Starostwo wskazało, że z dokumentów wynikało, iż pracownica posiada status osoby niepełnosprawnej od 1992 r. w stopniu lekkim, a od 2013 r. w stopniu umiarkowanym. Legitymuje się wydanym przez Wojewódzką Komisję Lekarską MSWiA orzeczeniami sprzed dnia 1 stycznia 1998 r. stwierdzającymi inwalidztwo III grupy inwalidzkiej w związku ze służbą z jednoczesnym orzeczeniem inwalidztwa III grupy z ogólnego stanu zdrowia na stałe (orzeczenia z dnia 28 maja 1991 r., z dnia 28 października 1992 r., z dnia 17 lutego 1994 r., z dnia 24 lipca 1996 r., z dnia 9 lipca 2002 r.). Inwalidztwo III grupy z ogólnego stanu zdrowia trwało cały czas. 4. Sąd pierwszej instancji podzielił pogląd Starostwa Powiatowego. Stosownie do art. 1 ustawy o rehabilitacji niepełnosprawność pracownicy została potwierdzona orzeczeniem, najpierw Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA, a następnie, w dniu 25 września 2013 r., to jest jeszcze przed wydaniem zaskarżonej decyzji, orzeczeniem Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności. Zatem stan obiektywnie istniejący, zgodny z prawdą i faktami oraz orzeczeniami wskazuje, że pracownica jest osobą niepełnosprawną w stopniu lekkim od 1991 r., a w stopniu umiarkowanym od września 2013 r. Zgodnie z art. 1 ustawy nie można kwestionować prawa pracodawcy do zaliczania pracownika do osób niepełnosprawnych jeśli jego niepełnosprawność istnieje obiektywnie. Inna interpretacja jest niezgodna z celem i duchem ustawy. Sąd zauważył, że w stanie prawnym obowiązującym w okresie objętym postępowaniem (grudzień 2008 - listopad 2009) nie obowiązywał żaden przepis określający datę rozpoczęcia wliczania osoby niepełnosprawnej do stanu zatrudnienia niepełnosprawnych w zakładzie w celu ustalenia powstania obowiązku i wysokości wpłat na Fundusz. Zatem w sprawie nie można było podzielić stanowiska organu, że pracownica została nieprawidłowo uwzględniona jako osoba niepełnosprawna w okresie od grudnia 2008 r. do listopada 2009 r. Niepełnosprawność pracownicy została potwierdzona orzeczeniem, które zgodnie z § 13 ust. 2 pkt 11 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności zawiera datę powstania niepełnosprawności ustaloną w trybie § 14 ust. 3 rozporządzenia. Niepełnosprawność została co prawda potwierdzona stosownym orzeczeniem już po zawarciu umowy, ale z orzeczenia wynika, że na dzień podpisania umowy beneficjent był osobą niepełnosprawną. Tym samym, chociaż w dniu zawarcia umowy zatrudnienia w Starostwie Powiatowym podatniczka nie przedłożyła wymaganego orzeczenia, to brak ten został usunięty i uznać należy, że beneficjent była osobą niepełnosprawną w rozumieniu art. 1 ustawy o rehabilitacji. Stąd też nie można podzielić poglądu organów I i II instancji, iż beneficjent na dzień podpisania umowy był niepełnosprawna jedynie w sensie medycznym, a nie w sensie prawnym. 5. Powyższy wyrok uwzględniający skargę został w całości zaskarżony przez Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, który zarzucił naruszenie: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie wyroku, polegające na błędnym i wybiórczym ustaleniu stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz braku wyjaśnienia — wobec wskazań co do oceny materiału dowodowego wyrażonych w wyroku — innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 2) art. 1 pkt 1-3 w związku z art. 62 ust. 1 i 2 w związku z art. 2a ust. 1 w związku z art. 21 ust. 1 i 2a) w związku z art. 49 ust. 1 ustawy o rehabilitacji - poprzez błędną wykładnię i uznanie, że prawo wliczenia pracownika do stanu zatrudnienia osób niepełnosprawnych na potrzeby wpłat na PFRON powstaje, jeśli niepełnosprawność pracownika istnieje obiektywnie. Tymczasem warunkiem wliczenia pracownika do stanu zatrudnienia osób niepełnosprawnych jest posiadanie oraz przedstawienie pracodawcy ważnego orzeczenia wydanego przez zespół do spraw orzekania o stopniu niepełnosprawności lub orzeczenia wydanego przez organy rentowe, równoważnego na mocy przepisów szczególnych; 3) art. 1 pkt 1-3 w związku z art. 62 ust. 1 i 2 ustawy o rehabilitacji poprzez niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji błędne uznanie, że w okresie objętym sprawą pracownica była osobą niepełnosprawną w rozumieniu art. 1 ustawy o rehabilitacji, 4) art. 62 ust. 1 i 2 ustawy o rehabilitacji w związku z art. 20 ust. 1 pkt 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu - przez niewłaściwe zastosowanie, tj. pominięcie tych przepisów przy rozpoznawaniu sprawy. Zrównanie orzeczeń o inwalidztwie z orzeczeniami o niepełnosprawności dotyczy jedynie orzeczeń wydanych przed dniem 1 stycznia 1998 r., które przed tą datą nie utraciły ważności, a orzeczenie o zaliczeniu do III grupy inwalidów wyłącznie z tytułu niezdolności do służby oznacza zdolność do pracy poza służbą, 5) art. 2a ust. 1 ustawy o rehabilitacji w związku z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 29 października 2010 r. o zmianie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 226, poz. 1475 ze zm.) — zwanej dalej "ustawą zmieniającą" w związku z art. 21 ust. 1 i 2a) ustawy o rehabilitacji poprzez niewłaściwe zastosowanie i błędne uznanie, że przepis ten nie ma zastosowania w stanie faktycznym sprawy. Mając na uwadze powyższe, Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, wniósł o: -uwzględnienie skargi kasacyjnej, uchylenie wyroku w całości i rozpoznanie skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny, ewentualnie -uwzględnienie wniesionej skargi kasacyjnej, uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania; - rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie; -zasądzenie od Starostwa Powiatowego na rzecz Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Starostwo Powiatowe podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi kasacyjnej w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu. 6. Przede wszystkim niezasadny jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., a więc sporządzenia wadliwego uzasadnienia wyroku. W uzasadnieniu wyroku sąd pierwszej instancji bardzo szczegółowo i kompleksowo ustalił oraz ocenił stan faktyczny i prawny sprawy. Zebrany w sprawie materiał dowodowy, opisany w uzasadnieniu wyroku, a następnie oceniony przez sąd wskazuje, że zatrudniona w Starostwie legitymowała się orzeczeniami Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA wydanymi przed 1998 r. potwierdzającymi, że również jej inwalidztwo III grupy wynikające z ogólnego stanu zdrowia trwało nieprzerwanie cały czas począwszy od 1991 r. (co jest równoważne z orzeczeniem o lekkim stopniu niepełnosprawności). Zwrócić tu uwagę trzeba na to, że orzeczenia te wzajemnie się "zazębiały" i w nim chodzi o czas trwania inwalidztwa z ogólnego stanu zdrowia, a to oznacza, że było ono ciągłe i także ciągły był stan niepełnosprawności. Zauważyć jeszcze należy, że sąd I instancji nie naruszył także art. 62 ust. 1 ustawy o rehabilitacji albowiem orzeczenie o zaliczeniu do III grupy inwalidztwa pracownicy z dnia 24 lipca 1996 r. nie utraciło mocy w dniu 1 stycznia 1998 r., a stan ten potwierdzały kolejne orzeczenia. To, że nie były one orzeczeniami, o których mowa w art. 1 ustawy o rehabilitacji, aż do czasu wydania orzeczenia z dnia 25 września 2013 r., jest bez znaczenia, skoro przepisu art. 2a) ustawy o rehabilitacji jeszcze w okresie, w którym powstały zobowiązania z tytułu wpłat, nie obowiązywał. Dodatkowo istniejąca niepełnosprawność została potwierdzona orzeczeniem Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia 23 września 2013 r. (wydanym i doręczonym pracodawcy przed wydaniem przez organ decyzji określającej wysokość wpłat na PFRON), z którego wynika, że pracownica była osobą niepełnosprawną w stopniu lekkim począwszy od 1991 r., a następnie osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym od września 2013 r. Sąd w uzasadnieniu przywołał także wszystkie obowiązujące w tej materii przepisy prawa. Powyższe oznacza, że stosownie do art. 1 ustawy o rehabilitacji niepełnosprawność pracownicy została potwierdzona orzeczeniem, najpierw Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA, a następnie, w dniu 25 września 2013 r., to jest jeszcze przed wydaniem zaskarżonej decyzji, orzeczeniem Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności. Stan obiektywnie istniejący, zgodny z prawdą i faktami oraz orzeczeniami wskazuje, że pracownica jest osobą niepełnosprawną w stopniu lekkim od 1991 r., a w stopniu umiarkowanym od września 2013 r. Zgodnie z art. 1 tej ustawy nie można kwestionować prawa pracodawcy do zaliczania pracownika do osób niepełnosprawnych, jeżeli jego niepełnosprawność istnieje obiektywnie. W stanie prawnym obowiązującym w okresie objętym niniejszym postępowaniem (grudzień 2008 - listopad 2009) nie obowiązywał żaden przepis określający datę rozpoczęcia wliczania osoby niepełnosprawnej do stanu zatrudnienia niepełnosprawnych w zakładzie w celu ustalenia powstania obowiązku i wysokości wpłat na Fundusz – w szczególności nie obowiązywał jeszcze art. 2a ust. 1 ustawy o rehabilitacji. Zatem w sprawie nie można było podzielić stanowiska organu, że pracownica została nieprawidłowo uwzględniona jako osoba niepełnosprawna w okresie od grudnia 2008 r. do listopada 2009 r. Stosownie do art. 2a ust. 1 ustawy o rehabilitacji, obowiązującego od dnia 1 stycznia 2011 r., osobę niepełnosprawną wlicza się do stanu zatrudnienia osób niepełnosprawnych począwszy od dnia przedstawienia pracodawcy orzeczenia potwierdzającego niepełnosprawność. Przepis ten stosuje się odpowiednio do dokumentów potwierdzających wystąpienie schorzeń uzasadniających obniżenie wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych, o którym mowa w art. 21 ust. 2 ustawy o rehabilitacji w związku z art. 2a ust. 4 tej ustawy. Natomiast w okresie przypadającym na okres przed 1 stycznia 2011 r. - którego dotyczy zaskarżona decyzja - podstawą żądania od pracodawcy dokumentu potwierdzającego niepełnosprawność pracownika był art. 1 ustawy o rehabilitacji z tym, że dokument, o którym mowa w tym przepisie złożony np. w okresie późniejszym, nie pozbawiał pracodawcy prawa do ulgi. Powyższy przepis art. 2a) ustawy o rehabilitacji jest przepisem prawa materialnego, gdyż wskazuje on jedną z materialnoprawnych przesłanek określenia wysokości wpłat na Fundusz. Z okoliczności sprawy wynika, że niepełnosprawność została potwierdzona stosownym orzeczeniem wprawdzie po zawarciu umowy, ale z orzeczenia wynika, że na dzień podpisania umowy beneficjent był osobą niepełnosprawną. Tym samym, choć w dniu zawarcia umowy pracownica nie przedłożyła wymaganego orzeczenia, to brak ten został usunięty i uznać należy, że była ona osobą niepełnosprawną w rozumieniu art. 1 ustawy o rehabilitacji. Powyższe stanowisko można uznać za utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych albowiem znajduje w znacznym zakresie oparcie w ocenach prawnych zawartych - między innymi - w wyroku NSA z dnia 24 sierpnia 2014 r., II GSK 1064/13, czy też WSA w Warszawie z dnia 29 listopada 2006 r., III SA/Wa 1066/06. Przytoczone wyżej poglądy sądów administracyjnych oraz zawartą w nich ocenę prawną w pełni podziela także skład orzekający NSA w tej sprawie. 7. Reasumując, uznać należy, że beneficjent była osobą niepełnosprawną w rozumieniu art. 1 ustawy o rehabilitacji. Stąd też nie można podzielić poglądu organów, że beneficjent na dzień podpisania umowy była niepełnosprawna jedynie w sensie medycznym, a nie w sensie prawnym. Okoliczność ta nie jest pojęciem prawnym. Okoliczność zaś, że pracownica tej niepełnosprawności na dzień podpisania umowy nie udokumentowała, nie może obecnie mieć decydującego znaczenia w sprawie, gdyż te nieprawidłowości w dniu wydania decyzji z dnia 14 lutego 2014 r. już nie istniały, a zatem nie było podstaw do wydania decyzji określającej wysokość zobowiązań Starostwa Powiatowego z tytułu wpłat na PFRON na podstawie art. 49e ust. 1 ustawy o rehabilitacji w wysokości wyższej, niż wynikało to z deklaracji. 8. W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 p.p.s.a.