II SA/Kr 1330/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA WSA Beata Łomnicka (spr.) Sędziowie: WSA Krystyna Daniel WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Protokolant: Maksymilian Krzanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2017 r. sprawy ze skargi K. L. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. nr [...] z dnia 31 sierpnia 2016 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia skargę oddala. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] postanowieniem nr [...] znak: [...] z dnia 31 sierpnia 2016 r., na podstawie: - art. 134 i art. 123, w związku z art. 141 § 1 i art. 144 ustawy dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity - Dz. U. z 2016 r., poz. 23, dalej: k.p.a.); - art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. 2016 r. poz. 290, dalej: u.p.b.); stwierdził niedopuszczalność zażalenia skarżącego – K. L. z dnia 29 września 2015 r. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 03 sierpnia 2015 r., znak: [...], którym w oparciu o art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. postanowiono odmówić zawieszenia postępowania administracyjnego znak: [...] prowadzonego w sprawie sprawdzenia wykonania obowiązku nałożonego ostateczną decyzją PINB w [...] nr [...] z dnia 10.11.2011 r., znak: [...], nakładająca na inwestorów: J. i K. L., w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo Budowlane, obowiązek sporządzenia i przedłożenia w organie czterech egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami, wymaganymi przepisami szczególnymi zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy Prawo budowlane, z uwagi na fakt, iż wskazana przez wnioskodawcę przesłanka polegająca na cyt.: "(...) do czasu zakończenia postępowania w przedmiocie nieważności decyzji wzizt w części dotyczącej linii zabudowy ustalonej w głąb działki", nie stanowi zagadnienia wstępnego, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., od rozstrzygnięcia którego zależy rozpatrzenie niniejszej sprawy i wydanie decyzji, gdyż obecnie obszar na którym zlokalizowany jest budynek mieszkalny jednorodzinny z ogrodem zimowym tj. działki nr [...] i [...] obr. [...] przy ul. [...] w [...] objęty jest obowiązującym Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego pn. [...]. Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym: [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], stwierdził, że w/w zażalenie jest niedopuszczalne. Organ powołał art. 141 § 1 k.p.a. Wskazał, że postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego wydane na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. z dnia 03 września 2015 r., znak: [...] , nie jest objęte regulacją umożliwiającą wniesienie zażalenia. Organ wskazał, iż postanowienia, na które przepisy rangi ustawowej nie przewidują wniesienia zażalenia objęte są regulacją zawartą w art. 142 k.p.a., zgodnie z którą strona może je zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. Zatem w przedmiotowej sprawie występuje brak przedmiotu zaskarżenia i tym samym przesłanka do stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia skarżącego o charakterze przedmiotowym. Ponadto, zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji w pouczeniu skarżonego postanowienia nadmienił o braku możliwości zaskarżenia przedmiotowego postanowienia. Zatem, skoro brak jest normy prawa pozytywnego, która dopuszczałaby zaskarżenie postanowienia o zmianie postanowienia, wydanego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., na które nie służy zażalenie, to w obowiązku organu odwoławczego jest wydanie postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność wniesionego zażalenia. Organ wyjaśnił, że z uwagi na charakter rozstrzygnięcia i wiążącą organ zasadę dwuinstancyjności wyrażoną w art. 15 k.p.a. [...] WINB nie może się odnieść do podnoszonych w zażaleniu kwestii. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na powyższe postanowienie wniósł skarżący – K. L., wnosząc o jego uchylenie. Skarżący podniósł, że przedmiotem nie jest Postanowienie z dnia 03 sierpnia 2015 r., a Postanowienie z dnia 03 września 2015 r. a znak skarżonego Postanowienia, to [...] , a nie [...].. Skarżący podkreślił, że w toku postępowania nie jest uwzględniony trzeci współwłaściciel działki nr [...] - S. L.. W dalszym ciągu postępowania, organy administracyjne ignorują fakt, iż nie zostały poprawnie ustalone strony niniejszego postępowania. W ocenie skarżącego, mimo zmiany przepisu art. 101 k.p.a., nie doszło do ograniczenia prawa wniesienia zażalenia w przypadku postanowień w sprawie zawieszenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014.1647) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016.718) zwanej dalej p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy). Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Kontrola zaskarżonego postanowienia doprowadziła do wniosku, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 31 sierpnia 2016 r., którym organ stwierdził niedopuszczalność zażalenia skarżącego – K. L. z dnia 29 września 2015 r. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 03 sierpnia 2015 r., znak: [...], którym w oparciu o art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. postanowiono odmówić zawieszenia posterowania administracyjnego znak: [...] prowadzonego w sprawie sprawdzenia wykonania obowiązku nałożonego ostateczną decyzją PINB w [...] nr [...] z dnia 10.11.2011 r., znak: [...]. [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] trafnie uznał, iż zaskarżone postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] o odmowie zawieszenia postępowania prowadzonego w sprawie wykonania obowiązku nałożonego ostateczną decyzją PINB w [...] jest niezaskarżalne. Z uzasadnienia postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z 03 sierpnia 2015 r., wynika, że organ odmówił zawieszenia postępowania administracyjnego prowadzonego w sprawie sprawdzenia wykonania obowiązku nałożonego ostateczną decyzją PINB w [...] nr [...] z dnia 10.11.2011 r. nakładająca na inwestorów: J. i K. L., w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo Budowlane, obowiązek sporządzenia i przedłożenia w organie czterech egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami, wymaganymi przepisami szczególnymi zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy Prawo budowlane, z uwagi na fakt, iż wskazana przez wnioskodawcę przesłanka, nie stanowi zagadnienia wstępnego, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] odmawiając zawieszenia prowadzonego postępowania pouczając skarżącego powołał art. 101 § 3 k.p.a. W ocenie skarżącego, mimo zmiany przepisu art. 101 k.p.a., nie doszło do ograniczenia prawa wniesienia zażalenia w przypadku postanowień w sprawie zawieszenia. Zauważyć trzeba, iż art. 101 § 3 k.p.a. w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18), która weszła w życie 11 kwietnia 2011 r. (a, więc obowiązywała w dacie wydania zaskarżonego postanowienia ) stanowi, że na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie. Przed nowelizacją przepis powyższy brzmiał następująco: "Na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania służy stronie zażalenie". W kontekście wskazanej zmiany unormowanie to należy odczytywać w ten sposób, że zażalenie przysługuje na postanowienie o zawieszeniu postępowania oraz na postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania. Za takim rozumieniem tego przepisu przemawia uzasadnienie rządowego projektu ustawy o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z którego wynika, że ustawodawca wprost wykluczył zażalenie na odmowę zawieszenia postępowania, motywując to możliwością oceny jego zasadności w ramach kontroli podjętego rozstrzygnięcia na skutek odwołania (i skargi do sądu). Za wskazaną interpretacją przemawia także wykładnia celowościowa i systemowa tego przepisu. W uzasadnieniu postanowień z dnia 12 listopada 2015r, II OSK 590//14 i II OSK 920/14 Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że istotą nowelizacji art. 101 § 3 k.p.a. było pozostawienie środka zaskarżenia na postanowienia tamujące postępowanie administracyjne i jednocześnie wyłączenie możliwości zaskarżania postanowień, które nie wstrzymują biegu postępowania administracyjnego, a więc postanowienia o odmowie zawieszenia oraz o podjęciu zawieszonego postępowania administracyjnego. Wobec powyższego stwierdzić należy, że skoro obowiązujące w dacie wydawania zaskarżonego postanowienia przepisy procedury administracyjnej nie przewidują samoistnego środka zaskarżenia dla postanowień o odmowie zawieszenia postępowania, to środek ten stronie nie przysługuje. W takim przypadku zastosowanie ma art. 134 k.p.a., który stanowi, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Regulacja ta w myśl art. 144 k.p.a. ma odpowiednie zastosowanie do zażaleń. Podkreślić należy, że przepis art. 134 k.p.a. obliguje organ II instancji w pierwszej kolejności do badania dopuszczalności zażalenia. Pozostałe zarzuty skargi odnoszą się do ewentualnych błędów pisarskich, które w trybie postępowania administracyjnego podlegają sprostowaniu, natomiast pozostają bez wpływu na ocenę legalności zaskarżonego postanowienia. W świetle powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę oddalił.