IV SO/Wr 52/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Stowarzyszenia Osób Poszkodowanych Przez Spółki Grupy [...] z siedzibą w W. o wymierzenie grzywny [...] SA z siedzibą w L. za nieprzekazanie Sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: I.wymierzyć [...] SA z siedzibą w L. grzywnę w kwocie 200 (słownie: dwieście) złotych; II.zasądzić od [...] z siedzibą w L. na rzecz wnioskodawcy kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z dnia 22 lipca 2016 r., sygn. akt IV SO/Wr 17/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wymierzył Prezesowi Zarządu [...]S.A. z siedzibą w L. grzywnę w wysokości 200 zł, za nieprzekazanie w terminie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę . W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że Stowarzyszenie Osób Poszkodowanych Przez Spółki Grupy [...] AG z siedzibą Warszawie we wniosku z dnia 25 maja 2016 r. domagało się wymierzenia grzywny [...] SA z siedzibą w L. na podstawie art. 55 §1 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej powoływanej jako "p.p.s.a.". Wnioskodawca podał, że w dniu 2 maja 2016 r. za pośrednictwem Spółki skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Prezesa Spółki z dnia 13 kwietnia 2016 r. utrzymującą w mocy decyzję z dnia 22 marca 2016 r. o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Pismem z dnia 6 maja 2016 r. odebranym przez wnioskodawcę w dniu 13 maja 2016 r. Spółka odesłała przesłaną skargę wraz z załącznikami twierdząc, że do spółki nie znajduje zastosowania art. 54 § 1 p.p.s.a. W odpowiedzi na opisany wyżej wniosek Spółka podniosła, że nie jest podmiotem podlegającym regulacjom wynikającym z ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r. poz. 2058 ze zm.), dalej powoływanej jako u.d.i.p., a w konsekwencji nie podlega obowiązkom wynikającym z art. 54 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wymierzając grzywnę powołał się na art. 54 § 1 i 2 p.p.s.a. oraz art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej i wskazał, że obowiązek przekazania Sądowi skargi istnieje niezależnie od tego, czy organ (podmiot) ten uznaje, że skarga nie należy do kognicji sądu administracyjnego, czy też uzna, że w istocie nie jest organem administracji, czy nawet dysponentem żądanych informacji, czy też stwierdzi że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej. Już samo żądanie strony nadania skardze określonego biegu obliguje podmiot do którego została skierowana, do uczynienia zadość temu żądaniu. To dopiero bowiem Sąd w toku postępowania zainicjowanego skargą zobowiązany jest dokonać oceny wniosku i ustalić, czy skarga mieści się w zakresie właściwości sądów administracyjnych, czy żądane informacje były informacją publiczną oraz czy adresat wniosku o udzielenie tych informacji zobowiązany był do rozpoznania wniosku stosownie do przepisów u.d.i.p. Zatem nawet uzasadnione przekonanie, że skarga nie jest dopuszczalna z uwagi np. na brak właściwości sądu administracyjnego, nie zwalnia podmiotu od obowiązku przekazania tej skargi wraz z odpowiedzią na skargę do sądu administracyjnego. Sąd jest jedynie władny do dokonania oceny skargi tak pod względem formalnym jak i merytorycznym w oparciu o skargę i akta administracyjne, a organ nie może go w tym zastępować, nawet pozostając w uzasadnionym przekonaniu o niedopuszczalności skargi. Sąd podkreślił, że z akt sprawy wynika, że strona bezsprzecznie uchybiła obowiązkowi, o którym mowa w art. 21 pkt 1 u.d.i.p. i do dnia 22 lipca 2016 r. nadal nie uczyniła zadość wskazanemu obowiązkowi ustawowemu. Obie strony tego postępowania nie kwestionują bowiem faktu, że skarga wnioskodawcy z dnia 2 maja 2016 r. na decyzję Prezesa Zarządu [...] S.A. o odmowie udostępnienia informacji publicznej została złożona w spółce w dniu 5 maja 2016 r. Nie ulega zatem wątpliwości, że skarżący był uprawniony zwrócić się z wnioskiem o ukaranie strony przeciwnej grzywną po dniu 20 maja 2016 r., kiedy to upływał 15 – dniowy termin, o którym mowa w przepisie art. 21 pkt 1 u.d.i.p. Nie dość bowiem, że we wskazanym terminie podmiot, do którego została skierowana skarga nie przekazał doręczonej mu skargi do sądu administracyjnego, to obowiązek ten nie został dotychczas w ogóle wykonany, gdyż do dnia rozpoznania przedmiotowego wniosku, oryginał skargi strony skarżącej nie został przekazany. Stwierdzenie powyższego, zdaniem Sądu, uzasadnia wymierzenie organowi sankcji w postaci grzywny. Sąd podkreślił przy tym, że przedmiotem rozpoznania nie jest ani kwestia, czy informacja objęta żądaniem skarżącego jest informacją publiczną, ani prawidłowość reakcji strony przeciwnej na zgłoszone żądanie o udostępnienie informacji publicznej, czy też zasadność skargi na bezczynność tego organu. Przedmiotem badania jest wyłącznie kontrola prawidłowości wykonania przez skarżony podmiot ustawowych obowiązków związanych z wpływem skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oraz możliwość zastosowania sankcji przewidzianych za ewentualne niewykonanie lub nienależyte wykonanie tych obowiązków. Za adekwatną wysokość grzywny Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał kwotę 200 zł. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła [...]S.A. z siedzibą w L., zarzucając naruszenie: 1) art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. w zw. z art. 55 § 1 i art. 54 § 2 p.p.s.a. poprzez błędne zastosowanie i wymierzenie, w punkcie I postanowienia grzywny w wysokości 200 zł Prezesowi Zarządu spółki prawa handlowego [...]S.A. z siedzibą w L. oraz w punkcie II zasądzenie od Prezesa Zarządu [...]S.A. z siedzibą w L., na rzecz Stowarzyszenia Osób Poszkodowanych Przez Spółki Grupy [...] AG z siedzibą W., kwoty 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 2) art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 55 § 1 i art. 54 § 2 p.p.s.a. poprzez błędne zastosowanie i wymierzenie Prezesowi Zarządu strony skarżonej kary grzywny, pomimo że w art. 21 pkt 1 norma prawna nakazuje stosowanie przepisów p.p.s.a. tylko do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej, zatem w ocenie strony skarżonej nie uprawnia strony skarżącej do wystąpienia z wnioskiem o wymierzenie grzywny oraz nie uprawnia Sądu do wymierzenia kary grzywny, ponieważ jest to już odrębne postępowanie, nie wskazane w art. 21 pkt 1. W oparciu o powyższe zarzuty wnosząca zażalenie wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia. Postanowieniem z dnia 26 października 2016 r., sygn. akt I OZ 1180/16 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiego Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu. W uzasadnieniu Sąd kasacyjny uznał, że Sąd I instancji błędnie wymierzył grzywnę Prezesowi Zarządu [...] S.A., dokonując nieuprawnionej zmiany podmiotowej. To bowiem strona jest odpowiedzialna za oznaczenie podmiotu, którego zbadania bezczynności się domaga. Wniosek Stowarzyszenia Osób Poszkodowanych Przez Spółki Grupy [...] AG z siedzibą W. dotyczył wymierzenia grzywny spółce – [...] S.A. Również skarga na decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej była skierowana wprost do spółki, a nie jej Prezesa. W tej sytuacji Sąd I instancji wadliwie ustalił, że podmiotem odpowiedzialnym za przekazanie skargi był Prezes Zarządu. Ponownie rozpoznając sprawę obowiązkiem Sądu I instancji będzie zatem ustalenie, czy [...] S.A. z siedzibą w L. jest organem administracji w sensie funkcjonalnym. Odnosząc się do pozostałych zarzutów zawartych w zażaleniu wskazano, że zgodnie z art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. Przepis ten statuuje bezwzględny obowiązek przekazania sądowi dokumentów warunkujących przeprowadzenie kontroli sądowej. Organ musi więc przekazać skargę sądowi raz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Obowiązek ten spoczywa na organie w rozumieniu art. 32 p.p.s.a., niezależnie od tego, czy uznaje on skargę za dopuszczalną oraz czy w jego ocenie przedmiotem zaskarżenia jest podlegający kognicji sądu administracyjnego akt, czynność, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Nie ulega wątpliwości, że o dopuszczalności skargi wniesionej do sądu administracyjnego może rozstrzygać wyłącznie ten sąd, nie zaś organ, za pośrednictwem którego powyższy środek prawny został wniesiony. Podkreślono przy tym, że w sprawach o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie akt w sprawach dotyczących skarg na decyzje w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej Sąd nie jest uprawniony do badania przesłanek, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. W postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. Sąd bada jedynie czy organ wykonał obowiązki określone w art. 54 § 2 p.p.s.a. Odnosząc się do zarzutu zawartego w pkt 2 zażalenia wskazać należy, że norma prawna, o której mowa w art. 21 pkt 1 u.d.i.p. ma zastosowanie do spraw z wniosku o wymierzenie grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 21 pkt 1 u.d.i.p. do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z tym, że przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. Przepis ten stanowi lex specialis w stosunku do art. 54 § 2 p.p.s.a. i w zakresie terminu do przekazania skargi wyłącza jego stosowanie. Instytucja wymierzenia grzywny, uregulowana w art. 55 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 21 pkt 1 u.d.i.p. służy ochronie jednej z naczelnych zasad postępowania sądowoadministracyjnego – wyrażonej w art. 7 p.p.s.a. – zasady szybkości postępowania przed sądem administracyjnym. Przepis ten stanowi regulację szczególną w odniesieniu do art. 54 § 2 p.p.s.a., bowiem skraca termin, w jakim organ zobligowany jest do przesłania Sądowi skargi, wraz z odpowiedzią na nią i aktami sprawy. Nie znosi on w żadnym razie tego obowiązku, a wręcz zaostrza wymogi, jakie stawiane są organowi. Nie można zatem przyjąć, że w sytuacji, kiedy organ zobligowany jest do działania w warunkach zaostrzonego rygoru w zakresie terminu przesłania skargi, jednocześnie zwolniony byłby od sankcji za niedochowanie tego terminu. O tym, że postępowanie, o którym mowa w art. 21 pkt 1 u.d.i.p. należy stosować również do wniosków o wymierzenie grzywny wskazuje również treść art. 55 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli organ nie przekazał sądowi skargi mimo wymierzenia grzywny, sąd może na żądanie skarżącego rozpoznać sprawę na podstawie nadesłanego odpisu skargi, gdy stan faktyczny i prawny przedstawiony w skardze nie budzi uzasadnionych wątpliwości. W przepisie tym ustawodawca określił następstwa prawne nieprzekazania sądowi przez organ skargi pomimo wymierzenia temu organowi grzywny. W takiej sytuacji sąd administracyjny będzie mógł, na żądanie skarżącego rozpoznać sprawę wyłącznie na podstawie nadesłanego odpisu skargi. Regulacja ta znajduje zastosowanie w sytuacji gdy zobligowany do tego na podstawie art. 54 § 2 p.p.s.a. organ administracji publicznej nie przekaże sądowi administracyjnemu skargi (por. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda [w:]. R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2015, s. 346). Przyjęcie poglądu zaprezentowanego przez wnoszącego zażalenie prowadziłoby natomiast do nieuprawnionego zróżnicowania sytuacji podmiotów składających wnioski o wymierzenie grzywny w zależności od przedmiotu postępowania głównego. Pozbawiłoby to możliwości skutecznego wniesienia skargi w sprawach dotyczących udostępnienia informacji publicznej w sytuacji gdyby organ skarg tych nie przekazywał. Powyższe przesądza, że w przypadku skarg dotyczących udostępnienia informacji publicznej termin, o którym mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a., stosownie do art. 21 pkt 1 u.d.i.p. wynosi 15 dni. Przeciwna interpretacja prowadziłaby do pozbawienia sensu regulacji zawartej w art. 55 § 1 p.p.s.a., bowiem organ pozostawałby bezkarny w sytuacji, kiedy w istocie jego zawinienie miałoby charakter daleko bardziej poważny, niż w sprawach, w których zastosowanie znajdowałby ogólny termin do przekazania skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Stosownie zaś do treści § 2 tegoż przepisu - organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Cytowany przepis statuuje obowiązek przekazania sądowi dokumentów warunkujących przeprowadzenie kontroli sądowej. Aby rozpocząć taką kontrolę, sąd musi bowiem posiadać materiały konieczne do jej przeprowadzenia i świadomość, że skarżący wszczął postępowanie. Jednakże mając na uwadze, że przedmiotem sporu jest dostęp do informacji publicznej, ma w takim przypadku zastosowanie przepis art. 21 pkt 1 u.d.i.p., mający charakter przepisu szczególnego, a zgodnie z którym przekazanie sądowi akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania przez organ skargi. Przytoczone regulacje oznaczają, że obowiązek przekazania Sądowi skargi istnieje niezależnie od tego, czy organ (podmiot) ten uznaje, że skarga nie należy do kognicji sądu administracyjnego, czy też uzna, że w istocie nie jest organem administracji, czy nawet dysponentem żądanych informacji, czy też stwierdzi że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej. Już samo żądanie strony nadania skardze określonego biegu obliguje podmiot do którego została skierowana, do uczynienia zadość temu żądaniu. To dopiero bowiem Sąd w toku postępowania zainicjowanego skargą zobowiązany jest dokonać oceny wniosku i ustalić, czy skarga mieści się w zakresie właściwości sądów administracyjnych, czy żądane informacje były informacją publiczną oraz czy adresat wniosku o udzielenie tych informacji zobowiązany był do rozpoznania wniosku stosownie do przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zatem nawet uzasadnione przekonanie, że skarga nie jest dopuszczalna z uwagi np. na brak właściwości sądu administracyjnego, nie zwalnia podmiotu od obowiązku przekazania tej skargi wraz z odpowiedzią na skargę do sądu administracyjnego. Sąd jest jedynie władny do dokonania oceny skargi tak pod względem formalnym jak i merytorycznym w oparciu o skargę i akta administracyjne, a organ nie może go w tym zastępować, nawet pozostając w uzasadnionym przekonaniu o niedopuszczalności skargi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 20 września 2011 r., sygn. akt IIOZ 799/11; z dnia 30 czerwca 2010 r. sygn. akt I OZ 495/10; z dnia 11 stycznia 2011 r. sygn. akt I OZ 996/10; z dnia 15 czerwca 2011 r. sygn. akt I OZ 410/11, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Wymaga też podkreślenia, że w związku z wprowadzeniem pośredniego trybu wnoszenia skarg do wojewódzkich sądów administracyjnych, ustawodawca przewidział w procedurze sądowo-administracyjnej instytucję mającą na celu zdyscyplinowanie podmiotów uchylających się od obowiązku przekazania skargi. W takim przypadku, na mocy art. 55 § 1 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Przy czym postępowanie sądowe o wymierzenie grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. jest odrębnym postępowaniem sądowym, wszczynanym na wniosek strony skarżącej w wypadku niewywiązania się przez organ z obowiązku przesłania do sądu skargi wraz z aktami administracyjnymi i odpowiedzią na skargę. Przewidziana w art. 55 § 1 p.p.s.a. instytucja wymierzenia grzywny ma na celu przede wszystkim wyegzekwowanie od organu wypełnienia przezeń obowiązków procesowych, o jakich mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. Obok funkcji dyscyplinującej polegającej na przymuszeniu organu grzywną do przesłania skargi, odpowiedzi na skargę oraz akt sprawy, występuje dodatkowo także funkcja represyjna grzywny. Ta funkcja znajduje uzasadnienie w potrzebie ochrony konstytucyjnego prawa do rozpoznania sprawy sądowej bez nieuzasadnionej zwłoki, o którym mowa w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, a którego realizacja napotyka przeszkodę w razie niedopełnienia przez organ obowiązków z art. 54 § 2 p.p.s.a. (por. uchwałę siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09, publ. ONSA/WSA 2010/1/2). Instytucja wymierzenia grzywny z art. 55 § 1 p.p.s.a. pełni też funkcję prewencyjną, bowiem ukaranie organu służy także zapobieganiu naruszenia prawa w przyszłości, zarówno przez ukarany organ, jak i inne organy. Z akt sprawy oraz urządzeń ewidencyjnych tut. Sądu wynika, że strona przeciwna bezsprzecznie uchybiła obowiązkowi, o którym mowa w art. 21 pkt 1 u.d.i.p. i do dnia 22 lipca 2016 r. nadal nie uczyniła zadość wskazanemu obowiązkowi ustawowemu. Obie strony tego postępowania nie kwestionują bowiem faktu, że skarga wnioskodawcy z dnia 2 maja 2016 r. na decyzję Prezesa Zarządu [...] S.A. o odmowie udostępnienia informacji publicznej została złożona w spółce w dniu 5 maja 2016 r. Nie ulega zatem wątpliwości, że skarżący był uprawniony zwrócić się z wnioskiem do Sądu o ukaranie strony przeciwnej grzywną po dniu 20 maja 2016 r., kiedy to upływał 15 – dniowy termin, o którym mowa w przepisie art. 21 pkt 1 u.d.i.p. Nie dość bowiem, że we wskazanym terminie podmiot, do którego została skierowana skarga nie przekazał doręczonej mu skargi do sądu administracyjnego, to obowiązek ten nie został dotychczas w ogóle wykonany, gdyż do dnia rozpoznania przedmiotowego wniosku, oryginał skargi strony skarżącej nie został przekazany. Sąd dysponuje odpisem nadesłanym przez wnioskodawcę. Stwierdzenie powyższego uzasadnia wymierzenie organowi sankcji w postaci grzywny. Zaakcentować w tym miejscu należy, że w niniejszej sprawie przedmiotem rozpoznania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie jest ani kwestia, czy informacja objęta żądaniem skarżącego jest informacją publiczną, ani prawidłowość reakcji strony przeciwnej na zgłoszone żądanie o udostępnienie informacji publicznej, czy też zasadność skargi na bezczynność tego organu. Przedmiotem badania jest wyłącznie kontrola prawidłowości wykonania przez skarżony podmiot ustawowych obowiązków związanych z wpływem skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oraz możliwość zastosowania sankcji przewidzianych za ewentualne niewykonanie lub nienależyte wykonanie tych obowiązków. Zgodnie z art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. grzywna może zostać wymierzona do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Jak wynika z komunikatu Prezesa GUS z dnia 11 maja 2016 r., opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej Monitor Polski z dnia 11 maja 2016 r. pod pozycją 443, przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej w I kwartale 2016 r. wyniosło 4181, 49 złotych. Wobec tego maksymalna wysokość grzywny kształtuje się na poziomie 41814,90 złotych. Zauważyć przy tym należy, że ustawodawca nie przewidział jej dolnej granicy oraz nie określił dyrektyw jej wymierzania, pozostawiając decyzję w tym zakresie sądowi. Grzywna za nieprzekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę ma – o czym był już mowa wyżej - charakter dyscyplinująco– restrykcyjny, co oznacza, że jej celem jest zarówno ukaranie organu za brak jego aktywności w realizacji spoczywających na nim obowiązków ustawowych jak i zmobilizowanie go do ich wykonania w sytuacji, gdy tego jeszcze nie uczynił . W przypadku niezastosowania się do nakazu przekazania skargi do sądu wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, grzywna może zostać wymierzona ponownie, aż do osiągnięcia swojego celu. Dodać również należy, że przy ponownym wymierzaniu grzywny przesłanką mającą wpływ na jej wysokość będzie również niezastosowanie się organu do wydanego już postanowienia sądowego w sprawie zastosowania grzywny. Mając powyższe na uwadze za adekwatną wysokość grzywny Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał kwotę 200 zł. Mając to na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na mocy art. 55 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 21 pkt 1 u.d.i.p. oraz w zw. art. 154 § 6 p.p.s.a postanowił jak w punkcie I postanowienia. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 64 § 3 p.p.s.a.