I SA/Rz 8/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Małgorzata Niedobylska / spr./ Sędziowie WSA Grzegorz Panek WSA Piotr Popek Protokolant ref. staż. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2017 r. spraw ze skarg spółki "A" w P. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2016 r. - nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2011 rok, - nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 rok, oddala skargi. I SA/Rz 8/17 Uzasadnienie Decyzjami z dnia [...] października 2016 r. nr [...] i nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: SKO) utrzymało w mocy decyzje Prezydenta Miasta z dnia [...] września 2016 r. w sprawie określenia A. (dalej: podatnik/spółka) zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2011r. i 2012 r. Z uzasadnienia decyzji oraz akt sprawy wynika, że spółka w 2011r. i 2012r. była użytkownikiem wieczystym nieruchomości Skarbu Państwa oznaczonych jako: działka nr 360 obr. 213 o powierzchni 2.443 m², zabudowana budynkiem o powierzchni użytkowej 1.577 m² i budowlami o łącznej wartości 288 zł poł. w P. przy ul. H. [...] oraz działka nr 373 obr.213 o powierzchni 2.973 m², zabudowana budynkiem o powierzchni użytkowej 973 m², poł. w P. przy ul. H. [...]. Spółka zadeklarowała do opodatkowania w 2011r. grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o łącznej powierzchni 2.443 m², grunty pozostałe o łącznej powierzchni 2.973 m², budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o łącznej powierzchni 2.550 m² oraz budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o łącznej wartości 288 zł. Dla budynków o powierzchni 973 m² podatnik wykazał zwolnienie przewidziane dla budynków indywidualnie wpisanych do rejestru zabytków. W korekcie powyższej deklaracji spółka wykazała natomiast grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej 5.416m2, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej 1.577m2 oraz budowle o wartości 288zł. Jako przyczynę korekty podała, że w związku z demontażem budynku warsztatowo-biurowego na działce nr 373, polegającym na zdjęciu dachu w maju 2010r., nie wystąpiła powierzchnia do opodatkowania. Do opodatkowania w 2012r. Spółka zadeklarowała grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o łącznej powierzchni 2.443 m², grunty pozostałe o łącznej powierzchni 2.973 m², budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o łącznej powierzchni 1.577 m² , budynki pozostałe o pow. 973 m2 oraz budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o łącznej wartości 288 zł. W wyniku korekty deklaracji za 2012r. spółka zadeklarowała grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o łącznej powierzchni 5.416m2, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o łącznej powierzchni 1.577 m² oraz budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o łącznej wartości 288 zł. Jako przyczynę korekty podała, że w związku z demontażem budynku warsztatowo-biurowego na działce nr 373, polegającym na zdjęciu dachu w maju 2010r., nie wystąpiła powierzchnia do opodatkowania. Zdaniem organu I instancji, powyższe korekty deklaracji były bezskuteczne, bo zostały złożone już po wszczęciu postępowania podatkowego, a zgodnie z art. 81 b Ordynacji podatkowej uprawnienie do skorygowania deklaracji podatkowej ulega zawieszeniu na czas trwania postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej w zakresie objętym tym postępowaniem lub kontrolą. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego decyzjami z dnia [...] września 2016 r. Prezydent Miasta określił spółce zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2011 r. i 2012 r. w kwotach odpowiednio 50 097 zł oraz 61 307 zł. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że działka oznaczona nr 373 zgodnie z zapisami ewidencji gruntów i budynków miasta P. zabudowana jest budynkiem produkcyjnym z 1890 r. W trakcie postępowania ustalono, że od momentu nabycia przedmiotowa nieruchomość zabudowana była budynkiem, który w roku 2010 znajdował się w stanie technicznym wymagającym przeprowadzenia remontu, m.in. w budynku odłączone były wszystkie instalacje. Okoliczności te potwierdzają dowody w postaci opinii biegłego sądowego Z. J. z dnia 11 maja 2007 r., w opinii technicznej sporządzonej w czerwcu 2011 r. przez W. J. oraz zeznania świadków A. M., P. K. i J. B.. W ocenie organu, z samego faktu, że spółka jest przedsiębiorcą, wynika - w myśl art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych ( t.j. Dz.U.z 2016r., poz.716 – dalej: u.p.o.l.), wg stanu obowiązującego w 2011r. i w 2012r. - że znajdujące się w jej władaniu grunty i obiekty budowlane uważane są za związane z działalnością gospodarczą, co uzasadnia ich opodatkowanie stawkami właściwymi dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Wyjątek stanowią jedynie takie przedmioty opodatkowania znajdujące się w posiadaniu przedsiębiorcy, które do prowadzenia tej działalności nie są i nie mogą być wykorzystywane ze względów technicznych. Organ odwołał się do pojęcia przesłanki "względów technicznych", jaką posługiwał się art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., w stanie prawnym obowiązującym w 2011 i 2012 r. i stwierdził, że w niniejszej sprawie nie można mówić, aby przedmiotowe nieruchomości nie mogły być wykorzystywane przez podatnika do działalności gospodarczej ze względów technicznych. Okoliczność, że w chwili nabycia przez spółkę przedmiotowy budynek nie mógł być wykorzystywany w prowadzonej działalności gospodarczej z uwagi na swój stan techniczny, nie oznacza, że budynek ten nie jest związany z prowadzeniem tej działalności. Za znajdującej się w aktach opinii biegłego Z. J. z 11 maja 2007 r., sporządzonej dla potrzeb postępowania egzekucyjnego, wynika, że budynek warsztatowo-biurowy położony na działce nr 373 jest w złym stanie technicznym i wymaga nakładów remontowych, od kilku lat nie jest użytkowany i w tym czasie nie były w nim prowadzone żadne roboty konserwacyjne, nieczynne jest również wyposażenie instalacyjne obiektów, a stopień zużycia budynku został określony jako średni. W żadnym miejscu opinii biegły nie stwierdził, że budynek trwale nie nadaje się do eksploatacji, a zarówno z treści przedmiotowej opinii, jak i z załączonej dokumentacji fotograficznej jednoznacznie wynika, że nieruchomość budynkowa położona na działce nr 373 spełnia kryteria budynku wskazane w art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 Prawo budowlane (Dz.U. z 2016r., poz.290 ze zm. - dalej: pr.bud.), do którego odwołuje się u.p.o.l. Zgodnie z tym przepisem, budynkiem jest taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Bezsprzecznie przedmiotowy budynek wymogi te spełnia i z tej przyczyny podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, stosownie do treści art. 2 ust. 1 u.p.o.l. Również pozostałe dowody, w tym projekt budowlany, decyzja zatwierdzająca projekt, dziennik budowy itp, wskazują, że ich przedmiotem jest rozbudowa, nadbudowa, przebudowa budynku biurowo -magazynowego. Natomiast zły stan techniczny, który nie powoduje wyłączenia budynku z użytkowania, jak też braki wyposażenia budynku w wymagane urządzenia i instalacje, bez których budynek nie może służyć prowadzonej działalności gospodarczej, nie mieszczą się w pojęciu "względów technicznych". Również przejściowe niewykorzystywanie nieruchomości w związku z przeprowadzaniem remontu budynku, nie pozbawia tego budynku związku z działalnością gospodarczą w szerokim znaczeniu. Wyłączenie przewidziane w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. odnosi się do takiego stanu technicznego nieruchomości, który w sposób obiektywny i trwały powoduje niewykorzystywanie nieruchomości do celów prowadzonej działalności. Zdaniem organu, przedłożone przez podatnika dowody potwierdzają stanowisko organu podatkowego, natomiast z zeznań świadków wynika, że budynek po przeprowadzeniu prac remontowych znajduje się w bardzo dobrym stanie technicznym. Odnosząc się do deklarowanego przez spółkę zwolnienia powierzchni użytkowej budynków o powierzchni łącznej 973 m² ze względu na wpisanie tego budynku do ewidencji zabytków organ stwierdził, że faktycznie nieruchomość przy ul. H. [...] znajduje się w gminnej ewidencji zabytków miasta P., jednakże nie jest wpisana indywidualnie do rejestru zabytków województwa podkarpackiego, co potwierdza pismo z dnia 11 maja 2011 r. Oznacza to, że przedmiotowa nieruchomość nie podlega zwolnieniu od podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l., ponieważ zwolnienie to znajduje zastosowanie jedynie w sytuacji, gdy wpis nieruchomości budynkowych i gruntowych ma charakter indywidualny oraz dla powierzchni nie zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Dla celów opodatkowania przyjęto, że wszystkie nieruchomości spółki związane są z działalnością gospodarczą tj. w 2011r - grunty o pow. 5.416m2 i budynki o pow. 2.549,92m2, a w 2012r. - grunty o pow. 5.416m2, natomiast budynki o pow. 2.549,92m2 (od stycznia do lipca 2012r.), a następnie o pow. 2.975m2 (od sierpnia do grudnia 2012r.), ponieważ wg wyjaśnień pełnomocnika strony złożonych w odpowiedzi na wezwanie z dnia 17 sierpnia 2016r., powierzchnia spornego budynku po rozbudowie i nadbudowie wynosi 1398 m². Organ zatem przyjął na podstawie art. 6 ust. 3 u.p.o.l., że obowiązek podatkowy co do rozbudowanej części powstał z dniem 1 sierpnia 2012 r., czyli powierzchnia użytkowa budynku położonego na działce nr 373 uległa zwiększeniu od sierpnia 2012 r. z 972,92 m² do 1398 m². Od powyższych decyzji spółka złożyła odwołania, kwestionując sposób opodatkowania budynku na działce nr 373, bowiem przepisy u.p.o.l. wiążą obowiązek podatkowy z posiadaniem gruntów, budynków i budowli, natomiast - zdaniem podatnika - wraz z oddaniem obiektu w posiadanie wykonawcy robót budowlanych, co nastąpiło w maju 2010 r., ich posiadaczem był wykonawca. Skoro więc spółka nie była posiadaczem obiektu, nie mogło być mowy o prowadzeniu przez nią działalności gospodarczej. Podatnik dodał, że zapisy w dzienniku budowy stwierdzają wprawdzie przebudowę "budynku", ale jest to sformułowanie potoczne, powszechnie używane przez osoby niemające wiedzy prawniczej, gdyż w rzeczywistości kierownikowi budowy chodziło o przebudowę "obiektu budowlanego" - pojęcie szersze niż budynek, bo zawiera w sobie również pojęcie budowli. Nie można zatem oprzeć się na treści dziennika budowy przy dowodzeniu, że dany obiekt budowlany jest budynkiem. Z przedłożonych dokumentów dotyczących pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku wynika, że w spornym okresie w budynku tym prowadzone były prace budowlane, a nie statutowa działalność podatnika, co świadczy o tym, że w latach 2010 - 2013 nie było mowy o prowadzeniu w nim działalności gospodarczej. W związku z tym, nieruchomość w ogóle nie powinna być opodatkowana, z uwagi na obiektywną niemożność wykorzystania gruntu i budynku do działalności gospodarczej z przyczyn technicznych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze powołanymi wyżej decyzjami z dnia [...] października 2016 r. utrzymało w mocy decyzje organu pierwszej instancji, uznając je za prawidłowe i zgodne z obowiązującym stanem prawnym i faktycznym. Organ odwoławczy uznał za bezzasadne zarzuty odwołania. Z art. 3 ust. 3 u.p.o.l. wynika, że podatnikiem jest właściciel nieruchomości lub obiektu budowlanego, chyba że tymi rzeczami włada posiadacz samoistny i w takim przypadku obowiązek podatkowy spoczywa na posiadaczu samoistnym. Wykonawcy robót budowlanych w żadnej sytuacji nie można uznać za posiadacza samoistnego w rozumieniu kodeksu cywilnego - podatnikiem pozostaje w dalszym ciągu właściciel nieruchomości. Sam fakt nieprowadzenia przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej nie świadczy o tym, że budynek ten nie jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Nie jest prawdą, że zapisy w dzienniku budowy stwierdzają przebudowę "budynku" jedynie w znaczeniu potocznym, ponieważ zakres prowadzonych prac znajduje odzwierciedlenie w decyzji z [...] grudnia 2009 r. o pozwoleniu na budowę dla zamierzenia budowlanego pod nazwą "rozbudowa, nadbudowa, przebudowa budynku biurowo-magazynowego wraz instalacjami", również informacja powiatowego inspektora nadzoru budowlanego z 2011 r. potwierdza fakt istnienia budynku na nieruchomości podatnika. Na podstawie zgromadzonych dowodów, tj. opinii biegłych wraz z dokumentacją fotograficzną oraz dziennika budowy organ uznał, że budynek podatnika w latach 2011 - 2012 nie był wypełniony przez jakikolwiek urządzenia kubaturowe zajmujące jego powierzchnię w znacznym stopniu, dlatego nie przestał być budynkiem. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że już z samego faktu, iż podatnik jest przedsiębiorcą wynika - w myśl art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. - że znajdujące się w jego władaniu grunty, budynki, budowle uważane są za związane z działalnością gospodarczą i podlegają opodatkowaniu stawkami odpowiednimi dla działalności gospodarczej. W rozpoznawanej sprawie nie może być mowy o wyłączeniu z opodatkowania nieruchomości z uwagi na "względy techniczne". Nawet brak wyposażenia budynku w wymagane urządzenia i instalacje, ani jego zły stan techniczny, nie oznacza, że budynek nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. Wyłączenie, o którym mowa w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. odnosi się do takiego stanu technicznego nieruchomości, który w sposób obiektywny i trwały powoduje niewykorzystywanie nieruchomości do celów prowadzonej działalności. Nie mogą to być okresowe przeszkody w prowadzeniu działalności w danym budynku czy też jego części, zwłaszcza takie jak remont, modernizacja, adaptacja, czy względy ekonomiczne występujące w danym okresie. Samo przekonanie podatnika o niemożności wykorzystania budynku lub jego części do prowadzenia działalności nie może być dowodem, na którym można oprzeć ustalenia co do istnienia technicznych względów, wykluczających możliwość jego wykorzystania do takiej działalności. Zgodnie z obowiązującymi przepisami u.p.o.l. wszystko to, co znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy, związane jest z prowadzeniem działalności gospodarczej. Związek danej nieruchomości z prowadzoną działalnością gospodarczą oznacza także związek pośredni służący prowadzonej działalności i nie może być utożsamiany z działalnością faktyczną. Wyłączenie z zakresu przedmiotów opodatkowania dotyczy sytuacji, gdy przedmiot ten nie jest i nie może być (nawet w przyszłości) wykorzystywany do działalności gospodarczej ze względu na zdarzenie niezależne od podatnika. Organ odwoławczy stwierdził też, że organ pierwszej instancji zebrał i rozpatrzył wszystkie dowody w sprawie, a wydane decyzje są prawidłowe. Na powyższe decyzje spółka złożyła skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji. Skarżący podniósł, że głównym przedmiotem sporu jest opodatkowanie budynku położonego na działce nr 373 obr. 213 o powierzchni użytkowej 972,92 m² wraz z przyległym gruntem. Budynek ten stanowi dawne koszary artylerii konnej i w chwili zakupu przez spółkę nie nadawał się do użytkowania. Od 2008 r. ze względu na zły stan techniczny nie prowadzono na terenie nieruchomości produkcji, ani żadnej innej działalności gospodarczej, co zostało udowodnione dokumentami oraz oświadczeniami strony i opiniami biegłych. Budynek ten do 2010 r. nie nadawał się do użytku z uwagi na dewastacje, natomiast po 2010 r. z uwagi na trwające w nim prace budowlane. Zdaniem skarżącej spółki w świetle art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. istotne jest jedynie, aby brak możliwości korzystania z przedmiotu opodatkowania wynikał ze "względów technicznych", przy czym ustawa nie precyzuje, co mieści się w tym pojęciu, dlatego należy je rozumieć szeroko i nie można ograniczać jedynie do niesprawności technicznej. W zakres tego pojęcia będą wchodzić wszelkie potoczne rozumiane względy techniczne, które uniemożliwiają wykorzystanie obiektu zgodnie z prowadzoną działalnością gospodarczą. Skarżąca zarzuciła, że organ podatkowy w zasadzie nie prowadził żadnego postępowania dowodowego poza uaktualnieniem danych z ewidencji gruntów i budynków, jednakże fakt, że obiekt budowlany znajduje się w ewidencji gruntów i budynków nie przesądza o jego opodatkowaniu jako budynku, bowiem kwestię kwalifikacji obiektów budowlanych jako budynków lub budowli na potrzeby opodatkowania rozstrzyga tylko u.p.o.l. Oznacza to, że organ podatkowy nie może powoływać się na sam fakt wpisania obiektu budowlanego do ewidencji gruntów i budynków, jako dowodu na to, że przedmiotowy obiekt należy kwalifikować jako budynek. Skarżąca podniosła, że jej zdaniem wraz z oddaniem obiektu w posiadanie zależne wykonawcy robót budowlanych, co nastąpiło w maju 2010 r. po protokolarnym przekazaniu placu budowy, posiadaczem zależnym był wykonawca. O prowadzeniu działalności przez właściciela nie mogło być mowy, gdyż oddał obiekt budowlany w posiadanie zależne, celem przeprowadzenia niezbędnych prac budowlanych. Podatnik był więc posiadaczem samoistnym obiektu budowlanego, ale działalności gospodarczej nie prowadził, gdyż obiekt budowlany nie nadawał się do tego ze względów technicznych. Doprowadzenie przez poprzedniego właściciela do złego stanu technicznego obiektu budowlanego było zdarzeniem niezależnym od podatnika, na które nie miał on żadnego wpływu Zdaniem skarżącej spółki wykładnia celowościowa, językowa, logiczna oraz gramatyczna przepisu art. 1a u.p.o.l. prowadzi do wniosku, że celem ustawodawcy było określenie budynku jako obiektu budowlanego, który posiada łącznie wymienione w tym przepisie elementy, tj. trwałe związanie z gruntem, wydzielenie z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz fundamenty i dach. Skarżący nie zgadza się z takimi interpretacjami tego przepisu, prezentowanymi również w orzecznictwie, że wymienione elementy nie muszą występować łącznie. Dowody zebrane w sprawie jednoznacznie wskazują, że przedmiotowy budynek nie nadawał się do jakiegokolwiek użytku, nie było żadnych instalacji, dach był nieszczelny i bez gruntownego remontu tego stanu technicznego nie można było zmienić. W latach 2010 - 2013, kiedy trwała przebudowa w budynku podatnik nie mógł tam prowadzić działalności gospodarczej. W wyniku przebudowy zmieniła się powierzchnia budynku, układ pomieszczeń, ścian i instalacji. Skoro budynek nie mógł być wykorzystany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych, to również grunt, na którym ten budynek był posadowiony, nie mógł być uznany za wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. Oznacza to, że organy zastosowały błędną stawkę podatku od nieruchomości. W odpowiedziach na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o ich oddalenie i podtrzymało dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: P.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga jest niezasadna. Nie ma w rozpoznawanej sprawie sporu co do tego, że skarżąca jest użytkownikiem wieczystym opisanych wyżej nieruchomości gruntowych oznaczonych jako działki nr 360 i 373 w obr. 213 w P. oraz właścicielem posadowionych na nich budynków i budowli. Budynek znajdujący się na działce nr 373 w latach 2010- 2012 był w trakcie remontu, podczas którego m.in. podniesiono konstrukcję, wymieniono dach i instalacje. Skarżąca kwestionuje w związku z tym jego opodatkowanie stawkami właściwymi dla działalności gospodarczej twierdząc, że usunięcie dachu pozbawiło obiekt cech budynku, a oddanie go w trakcie remontu we władanie wykonawcy robót budowlanych spowodowało utratę posiadania budynku i niemożność prowadzenia w nim działalności. Poza tym brak możliwości korzystania z budynku na skutek złego stanu technicznego i prowadzonego remontu, uzasadnia uznanie istnienia tzw. względów technicznych, o których mowa w art.1 a ust.1 pkt 3 u.p.o.l. Powyższe zarzuty są bezpodstawne. Stosownie do treści art.2 ust.1 u.p.o.l, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Za budynek uznaje się obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach (art.1 a ust.1 pkt 1 u.p.o.l.). Definicja ta odpowiada definicji budynku zawartej w art. 3 ust. 2 prawa budowlanego W ocenie Sądu brak podstaw do uznania, że usunięcie z obiektu dachu na czas remontu pozbawia go cech budynku w rozumieniu art.1a ust.1 pkt 1 u.p.o.l. Sąd podziela prezentowany w orzecznictwie pogląd, że powołana wyżej ustawowa definicja budynku nie uwzględnia jego stanu technicznego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 3 kwietnia 2014 r. II FSK 821/12; z 21 lipca 2015 r. II FSK 1157/15 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 2 grudnia 2015 I SA/Gd 1230/15; publ.: CBOSA). W konsekwencji należy uznać, że obiekt budowlany pozostaje budynkiem nawet wówczas, gdy ze względów technicznych, faktycznych czy prawnych nie jest i nie może być wykorzystywany zgodnie z jego przeznaczeniem. Przy badaniu czy dany obiekt jest budynkiem w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. nie ma zatem znaczenia brak w nim okien, schodów, instalacji, fragmentów dachu, ani też stopień zdewastowania budynku, bądź niemożność jego wykorzystywania. Niezbędnymi jego elementami są natomiast: trwałe związanie z gruntem, wydzielenie z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, fundamenty, dach. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym funkcjonuje również jednolite stanowisko, zgodnie z którym budynek posiada dach do momentu jego całkowitego usunięcia, demontażu, rozbiórki. Stan dachu, jego uszkodzenie lub częściowe usunięcie nie oznacza, że dany obiekt "nie posiada dachu" i przez to przestaje być budynkiem w rozumieniu u.p.o.l. Dopiero obiekt całkowicie i trwale pozbawiony dachu, nieosłonięty, nieograniczony z góry przestaje być budynkiem, a tym samym przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości.(por. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 25 maja 2016 r. sygn. akt I SA/Go 122/16, publ. CBOSA). Z akt niniejszej sprawy wynika, że sporny obiekt budowlany mimo złego stanu technicznego nie przestał być budynkiem. Analiza pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta z dnia 23 maja 2011 r. dowodzi, że w odniesieniu do przedmiotowych nieruchomości ani w latach poprzednich, ani w chwili obecnej nie było i nie jest prowadzone żadne postępowanie administracyjne dot. stanu technicznego użytkowanych obiektów budowlanych oraz obiektów nieużytkowych, a właściciel nie zgłaszał zamiaru rozpoczęcia rozbiórki jakiegokolwiek obiektu. Natomiast dokumentacja związana z prowadzonym remontem budynku - tj. projekt budowlany, który zakłada rozbudowę i nadbudowę budynku socjalno-magazynowego, decyzja z dnia [...] grudnia 2009 r. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę dla zmierzenia budowlanego p.n.: rozbudowa, nadbudowa i przebudowa budynku biurowo magazynowego wraz z instalacjami oraz dziennik budowy, gdzie jako "rodzaj budowy lub rozbiórki" wskazano "rozbudowę, nadbudowę przebudowę budynku biurowo magazynowego wraz z instalacjami" - wskazuje, że przedmiotem prowadzonych prac był budynek i że nie został on pozbawiony dachu na stałe, a jedynie na czas remontu. Takie krótkotrwałe usunięcie dachu na czas wykonania robót budowlanych nie może być uznane za pozbawienie obiektu budowlanego jednej z istotnych cech budynku. Stosownie do treści art.3 ust.1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych, użytkownikami wieczystymi gruntów, posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego (...). W rozpoznawanej sprawie spółka jest podatnikiem podatku od nieruchomości jako użytkownik wieczysty gruntów i właściciel budynków i budowli. Oddanie nieruchomości na czas remontu we władanie podmiotu prowadzącego prace remontowe nie zwalnia właściciela (posiadacza samoistnego) z obowiązku podatkowego. W ocenie Sądu nietrafny jest również zarzut zastosowania przez organy błędnej stawki podatku od nieruchomości, wobec uznania, że zły stan techniczny budynku nie uzasadnia przyjęcia tzw. względów technicznych, o których mowa w art.1a ust.1 pkt 3 u.p.o.l. Przepis ten w brzmieniu obowiązującym w 2011r. i 2012r. definiuje pojęcie gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jako grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. O tym, czy nieruchomość podlega opodatkowaniu stawkami podatkowymi w podwyższonej wysokości decyduje sam fakt posiadania jej przez podmiot legitymujący się statusem przedsiębiorcy, wpisany do rejestru przedsiębiorców, a nie sposób, w jaki faktycznie jest ona wykorzystywana oraz jakie (i czy w ogóle) przynosi to efekty finansowe. Dla celów podatku od nieruchomości nie ma zatem znaczenia, czy nieruchomość jest faktycznie w danym okresie wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej. Sąd podziela stanowisko organów dotyczące przesłanki "względów technicznych", której istnienie, stosownie do art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. in fine, skutkuje wyłączeniem z opodatkowania podwyższoną stawką przedmiotu opodatkowania znajdującego się w posiadaniu przedsiębiorcy. Trafnie organ odwoławczy wskazał, że przez "względy techniczne" należy rozumieć trwałą i obiektywną przeszkodę w wykorzystywaniu nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej. Istotnie w u.p.o.l. nie ma definicji pojęcia "względów technicznych", ale sposobem rozumienia tej przesłanki zajmowały się sądy administracyjne niejednokrotnie w swym orzecznictwie. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wystąpienie powyższej przesłanki uzależnione jest od łącznego spełnienia dwóch warunków; pierwszy dotyczy faktycznego niewykorzystywania nieruchomości w działalności gospodarczej, drugi odwołuje się natomiast do braku obiektywnej możliwości korzystania z niej w celach gospodarczych - ze względów technicznych. Należy w każdej konkretnej sprawie dokonać ustaleń faktycznych dotyczących rodzaju prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej, obiektywnego (niezależnego od woli podatnika) oraz trwałego charakteru przeszkód uniemożliwiających prowadzenie tej działalności na danej nieruchomości, a także ustaleń obejmujących istnienie tych przeszkód w roku podatkowym, którego dotyczy postępowanie (por. wyrok NSA z dnia 18 lipca 2013r. sygn. akt II FSK 2470/12, wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2013r. sygn. akt II FSK 1974/11 - wszystkie wyroki publ.: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Pojęciem "względów technicznych" nie są natomiast objęte okoliczności lub zdarzenia faktyczne i prawne prowadzące do niewykorzystywania nieruchomości, a będące skutkiem świadomego, zamierzonego działania przedsiębiorcy, który z różnych względów, innych niż techniczne, zaprzestał czasowo lub trwale użytkowania w celach gospodarczych danej nieruchomości (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 19 lipca 2012 r., sygn. akt I SA/Ol 288/12, Lex nr 1215689). W ocenie Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie dowodzi, że brak możliwości wykorzystywania przedmiotowego budynku dla celów działalności gospodarczej spółki nie nastąpił z powodów niezależnych od niej (obiektywnych), ale był efektem celowej strategii spółki. Wprawdzie spółka nie miała wpływu na to, że poprzedni właściciel obiektu doprowadził do dewastacji budynku, ale niewątpliwie miała wpływ na podjęcie decyzji o zakupie budynku w złym stanie technicznym, a zadecydowały o tym prawdopodobnie względy ekonomiczne. Sama skarżąca przyznała, że budynek ten od chwili zakupu nie nadawał się do prowadzenia działalności z uwagi na brak instalacji, nieszczelny dach itp., ale w wyniku przeprowadzenia zaplanowanego remontu, na który spółka zleciła sporządzenie projektu i uzyskała pozwolenie budowlane, znajduje się w bardzo dobrym stanie technicznym i prowadzona jest w nim obecnie działalność gospodarcza, co wynika m.in. z zeznań świadków. Słusznie więc uznały organy, że nie została też spełniona przesłanka trwałości "względów technicznych", polegająca na tym, że przedmiot opodatkowania nie jest i w przyszłości nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Zatem nie można uznać, że przeszkody w prowadzeniu działalności gospodarczej na tej nieruchomości miały charakter obiektywny i trwały. Oznacza to, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi przesłanka względów technicznych, o której mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., uzasadniająca odstąpienie od opodatkowania nieruchomości stawkami właściwymi dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zdaniem Sądu, zasadnie uznały też organy brak podstaw do zastosowania wobec budynku o łącznej 973 m2 zwolnienia przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l., z uwagi na brak indywidualnego wpisania nieruchomości przy ul. H. [...] do rejestru zabytków Województwa, co zresztą nie było kwestionowane. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi Sąd stwierdza, że są one nietrafne. Organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych, dokonały prawidłowej oceny zebranego materiału dowodowego, a wydane rozstrzygnięcia w sposób wyczerpujący uzasadniły. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd uznał, że decyzje organów obu instancji nie naruszają prawa, dlatego na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.