II OZ 624/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Teresa Kobylecka, po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Stowarzyszenia S. W. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 marca 2017 r. sygn. akt IV SA/Po 14/17 w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi Stowarzyszenia S. W. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia 11 października 2016 r. nr ... w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia uchylić zaskarżone postanowienie. Postanowieniem z dnia 21 marca 2017 r., sygn. akt IV SA/Po 14/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił przyznania prawa pomocy Stowarzyszeniu S. W. w sprawie ze skargi Stowarzyszenia na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia 11 października 2016 r., nr ... w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego. W uzasadnieniu wyżej wymienionego postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wskazał, że Stowarzyszenie wniosło skargę na decyzję SKO w P., w skardze tej zawarto wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem Sądu z dnia 21 lutego 2017 r., sygn. akt IV SA/Po 14/17 odrzucono skargę strony skarżącej. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że w świetle art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Nawet zatem, jeśli zachodzą przesłanki związane z trudną sytuacją materialną strony, określone w art. 246 p.p.s.a., oczywista bezzasadność skargi wyłącza możliwość przyznania stronie prawa pomocy. Oczywista bezzasadność skargi w rozumieniu art. 247 p.p.s.a. zachodzi wówczas, gdy bez głębszej analizy prawnej nie ulega wątpliwości, że skarga nie może być uwzględniona. Ma to miejsce zwłaszcza wtedy, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. M. Niezgódka-Medek (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2011, s. 731). W myśl art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w terminie braków formalnych skargi. Sąd wywiódł, że w niniejszej sprawie skarżąca nie wykonała wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi, wobec czego podlegała ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W ocenie Sądu I instancji, brak było zatem podstaw do merytorycznego rozpoznania skargi złożonej w niniejszej sprawie, co oznacza oczywistą bezzasadność tej skargi w rozumieniu art. 247 p.p.s.a. Sąd uznał, że w konsekwencji powyższego, żądanie skarżącej dotyczące przyznania prawa pomocy - w myśl art. 247 p.p.s.a. - nie zasługiwało na uwzględnienie. Z tych względów Sąd na podstawie art. 247 p.p.s.a odmówił przyznania prawa pomocy. W zażaleniu na powyższe postanowienie Stowarzyszenie m. in. wniosło o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, uzupełnienia i sprostowania części orzekającej zaskarżonego postanowienia i ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 247 p.p.s.a., na który powołał się Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu, prawo pomocy nie przysługuje w razie oczywistej bezzasadności skargi. Okoliczność taka zachodzi, gdy bez potrzeby dokonania głębszej analizy prawnej nie ulega wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona (p. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OZ 273/08 oraz z dnia 14 lutego 2012 r., sygn. akt II GZ 41/12, publ. CBOSA, J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 572, Jagielska M., Jagielski J., Gołaszewski P., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. Hauser R., Wierzbowski M., Warszawa 2011, s. 803). Tak więc zastosowanie przepisu art. 247 p.p.s.a. jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości co do braku szans na uwzględnienie skargi. W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 1-6 p.p.s.a. Postanowienie Sądu z dnia 21 marca 2017r. o odmowie przyznania prawa pomocy uznać należy za przedwczesne. Odmowa przyznania stronie prawa pomocy mogła nastąpić wyłącznie z powodu niespełnienia przesłanek określonych w art. 246 p.p.s.a., a nie na podstawie art. 247 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.