II OSK 2157/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz /spr./ Sędziowie sędzia NSA Anna Łuczaj sędzia del. WSA Piotr Korzeniowski Protokolant starszy asystent sędziego Justyna Żurawska po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Stowarzyszenia [...] z siedzibą w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 maja 2017 r. sygn. akt IV SA/Po 75/17 w sprawie ze skargi A.L., M.L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżony wyrok, 2. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza U. z dnia [...] czerwca 2016 r. znak [...], 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz [...] Stowarzyszenia [...] z siedzibą w R. kwotę 750 (siedemset pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrokiem z dnia 10 maja 2017 r. sygn. akt IV SA/Po 75/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę A.L. i M.L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] sierpnia 2016 r. w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wyrok ten został wydany w następującym stanie sprawy: Decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] Burmistrz [...], na podstawie art. 50 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2016 r., poz. 778 ze zm.) oraz art. 7 ust. 1 i ust. 2a ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 909 ze zm.), na wniosek [...] sp. z o.o. z siedzibą w W., ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym – gminnym; rodzaj inwestycji - budowa stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] wraz z przeniesieniem słupa energetycznego zlokalizowanego w granicach działki nr [...] w [...], gmina [...]. Inwestycja będzie obejmowała budowę wieży kratowej stalowej o wysokości całkowitej 57,00 m n.p.t. oraz montaż siedmiu anten radioliniowych o parametrach określonych w decyzji, montaż kontenera z urządzeniami technologicznymi na fundamencie, budowę kablowej elektroenergetycznej linii zasilającej NN 0,4 kV; budowę dojść i dojazdów, niezbędne utwardzenie i ogrodzenie terenu; budowę nowego słupa narożnego linii elektroenergetycznej SN 15 kV, przebudowę odcinka napowietrznej linii elektroenergetycznej SN 15 kV, rozbiórkę słupa narożnego. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli A. i M.L. oraz K. i M.S. W uzasadnieniu podkreślono, że stacja bazowa telefonii komórkowej bez anten sektorowych nie jest stacją bazową telefonii komórkowej. Bez tych anten inwestycja nie ma charakteru publicznego i w tej sytuacji winna zostać wydana decyzja o warunkach zabudowy. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazało, że zgodnie z art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj. Dz.U. z 2016 r., poz. 2147 ze zm.), jednym z celów publicznych w rozumieniu tej ustawy jest między innymi budowa i utrzymywanie obiektów i urządzeń łączności publicznej. Norma art. 4 pkt 18 ww. ustawy precyzuje, że łącznością publiczną jest infrastruktura telekomunikacyjna służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego. Przepis art. 2 pkt 35, 42, 48 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz.U z 2014 r., poz. 246 ze zm.) definiuje pojęcie sieci telekomunikacyjnej, telekomunikacji i usługi telekomunikacyjnej. Natomiast z art. 46 ust. 3 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 880 ze zm.), w przypadku braku planu miejscowego lokalizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, na warunkach określonych w przepisach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem Kolegium z powołanych przepisów wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że budowa stacji telefonii komórkowej składającej się z anten radioliniowych, mieści się w kategorii budowy urządzeń łączności publicznej, a zatem wbrew zarzutom odwołujących jest inwestycją celu publicznego. Również i pozostałe zarzuty, zdaniem organu odwoławczego, nie zasługiwały na uwzględnienie. Podstawą tych zarzutów jest mylne przekonanie odwołujących, że w ramach planowanej inwestycji mają być realizowane anteny sektorowe. Z wniosku inwestora wynika bowiem, iż planowana inwestycja będzie się składała wyłącznie z anten radioliniowych. Skargę na powyższą decyzję wnieśli A. i M.L. oraz K. i M.S., domagając się jej uchylenia. Postanowieniem z dnia 21 lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę K. i M.S. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie. Na rozprawie w dniu 10 maja 2017 r. [...] Stowarzyszenie [...] z siedzibą w R., wniosło o dopuszczenie do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym i Sąd pierwszej instancji dopuścił ww. Stowarzyszenie do udziału w przedmiotowym postępowaniu. Stowarzyszenie zaś poparło wniesioną skargę, podzielając stanowisko w niej zawarte. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, że skarga podlegała oddaleniu. Podstawę orzeczenia stanowił art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Zdaniem Sądu organy wydały decyzje zgodne z prawem. W uzasadnieniu Sąd przytoczył definicję celu publicznego zawartą w art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a następnie wskazał na art. 6 ust. 1 oraz art. 4 pkt 18 ustawy o gospodarce nieruchomościami i art. 46 ust. 3 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz przytoczył art. 2 pkt 48 i pkt 35 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. z 2016 r., poz. 1489). W ocenie Sądu analiza powyższych zapisów wskazuje na prawidłowość zakwalifikowania przez organy obu instancji planowanej inwestycji jako inwestycji celu publicznego, dla której wymagane jest wydanie decyzji o lokalizacji celu publicznego na warunkach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zamierzenie inwestora dotyczy infrastruktury telekomunikacyjnej służącej zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych. Zgodnie z uzupełnieniem wniosku z dnia 11 kwietnia 2016 r. inwestycja dotyczy elementu transmisyjnego sieci, mającego za zadanie zapewnienie prawidłowej komunikacji pozostałych elementów sieci znajdujących się w okolicy. Sąd nie podzielił twierdzenia skarżących oraz dopuszczonej do udziału w postępowaniu organizacji społecznej, iż bez anten sektorowych inwestycja nie ma charakteru inwestycji celu publicznego, albowiem, zdaniem Sądu, nie znajduje to oparcia w przepisach. Ustawodawca nie sformułował ograniczeń nakazujących za inwestycję celu publicznego uznawać jedynie stacje bazowe telefonii komórkowej wyposażone w anteny sektorowe. Dalej Sąd wyjaśnił, iż ugruntowane orzecznictwo sądów administracyjnych przesądzające, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego nie może być interpretowane w ten sposób, że taką inwestycją nie są inne przedsięwzięcia z zakresu łączności publicznej. Wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, całe toczące się na jego skutek postępowanie administracyjne oraz wydane decyzje dotyczą obiektu, który nie jest wyposażony w anteny sektorowe, a wyłącznie w anteny radioliniowe. Instalacje radioliniowe wyłączone są z katalogu przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko – zarówno zawsze, jak i potencjalnie - § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia. Wyłączenie to jest niezależne od częstotliwości emitowanego pola elektromagnetycznego i – co jeszcze istotniejsze – od mocy promieniowania anteny. Niezależnie zatem od ilości anten i ich mocy, a także niezależnie od odległości od miejsc dostępnych dla ludności, instalacja radiokomunikacyjna wyposażona jedynie w anteny radioliniowe nigdy nie jest uznawana za mogącą choćby potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Dalej Sąd zwrócił uwagę, że decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego ma charakter związany, co oznacza, że nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. W świetle powyższego za niezasadne Sąd uznał wszystkie podniesione przez skarżących zarzuty. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodło [...] Stowarzyszenie [...] z siedzibą w R., zaskarżając go w całości. Orzeczeniu temu zarzucono naruszenie: 1/ art. 141 § 4 oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez niedokonanie prawidłowej kontroli sądowej z uwagi na przyjęcie, iż przedmiotem sprawy jest budowa stacji bazowej telefonii komórkowej, która bez anten sektorowych nie ma takiego charakteru o czym świadczy jednolite w tej kwestii orzecznictwo. Ponadto w wyroku zabrakło wskazania jak organy rozumieją pojęcie stacji bazowej oraz w jaki sposób anteny radioliniowe będą służyć okolicznym mieszkańcom; 2/ art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że inwestycją celu publicznego jest budowa stacji bazowej bez anten sektorowych, które to właściwe nadały tego typu inwestycjom publiczny charakter, o czym świadczy jednolite orzecznictwo (możliwość wykonania bezpłatnego połączenia alarmowego); 3/ art. 52 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 lit. c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. poprzez niepodanie w decyzji organu drugiej instancji oraz wyroku mocy EIRP anten radioliniowych objętych analizą; Mając na uwadze tak przedstawione zarzuty Stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W uzasadnieniu zawarto argumenty na poparcie ww. podstaw kasacyjnych. Na rozprawie w dniu 3 lipca 2019 r. Stowarzyszenie poparło wywiedzioną skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych. Zaś tak rozpoznawana skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie, albowiem zawiera w części usprawiedliwione podstawy. Przystępując do wyjaśnienia przesłanek uwzględnienia wniesionego w tej sprawie środka odwoławczego zauważyć należy, iż w okolicznościach rozpoznawanej sprawy usprawiedliwiony jest zarzut oznaczony jako 1. w petitum skargi kasacyjnej, a to naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. polegającego na niedokonaniu prawidłowej kontroli legalności zaskarżonej decyzji. Zgodnie z dyspozycją art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisko pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego dlaczego sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem. Zarzut naruszenia tego przepisu jest skuteczny wówczas, gdyby sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z tego przepisu, dlaczego nie stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Również z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. mamy do czynienia w przypadku, gdy uzasadnienie nie odpowiada wymogom tego przepisu, przy czym nie każde naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej, a jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie ujawnione naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż w sposób niewystarczający w motywach zaskarżonego wyroku odniesiono się, w oparciu o akta sprawy, do prawidłowości przeprowadzonego postępowania, które w efekcie doprowadziło do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego pn. budowa stacji bazowej telefonii komórkowej. Tym samym w tej sprawie Sąd pierwszej instancji stosując konstrukcję prawną z art. 151 p.p.s.a. w istocie nie wyjaśnił w sposób wymagany przywołanym wyżej przepisem art. 141 § 4 p.p.s.a. dlaczego uznał zaskarżoną decyzję za odpowiadającą prawu, co skutkowało oddaleniem wniesionej skargi. Przedmiotem zaś niniejszego postępowanie jest ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego pn. budowa stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] wraz z przeniesieniem słupa energetycznego na dz. [...] w [...], gm. [...]. Jak wynika z akt sprawy wniosek inwestora dotyczył realizacji stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z jej infrastrukturą, przy czym zakres urządzeń tej stacji ograniczony został wyłącznie do anten radioliniowych (7 anten radioliniowych). Stacja ta nie obejmowała zatem anten sektorowych. Na skutek wezwania organu pierwszej instancji do uzupełnienia złożonego wniosku, w tym do podania parametrów planowanej inwestycji, inwestor w piśmie z dnia 11 kwietnia 2016 r. uzupełniając ten wniosek wyjaśnił, iż na etapie złożonego wniosku, inwestycja polegająca na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...], będzie elementem transmisyjnym sieci, które ma za zadanie zapewnienie prawidłowej komunikacji pozostałych elementów sieci znajdujących się w okolicy. Z tego powodu zakres urządzeń został ograniczony wyłącznie do anten radioliniowych. Przede wszystkim o tym czy mamy w sprawie do czynienia z inwestycją celu publicznego nie decyduje treść wniosku i załączona do niego dokumentacja, ale to jakie poszczególne elementy zawiera decyzja administracyjna. Inwestycja celu publicznego odnosi się do działań o znaczeniu lokalnym, ponadlokalnym, a także krajowym stanowiących realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, przy czym celami publicznymi jest także łączność publiczna i sygnalizacja. Za inwestycję celu publicznego może być jednak uważane tylko takie zamierzenie, które jest technicznie konieczne do realizacji celu publicznego, nie zaś takie, które ma jedynie sprzyjać wykonaniu wskazanego celu. Koniecznym zatem elementem inwestycji w zakresie łączności publicznej – oprócz budowy wieży antenowej, lokalizacji kontenera u podnóża wieży, ogrodzenia i utwardzenia terenu stacji oraz budowy przyłącza energetycznego – jest montaż anten nadawczo-odbiorczych zapewniających łączność. Tylko inwestycja w takim kształcie stanowi o realizacji celu publicznego (por. wyrok NSA z dnia 13 listopada 2007 r. sygn. akt II OSK 1506/06). W przypadku decyzji dokonującej lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej nie jest wystarczające określenie rodzaju inwestycji przez wskazanie, że ma być zrealizowana wieża antenowa, kontener u podnóża wieży, ogrodzenie i utwardzenia terenu stacji oraz budowa przyłącza energetycznego. Konieczne jest także wskazanie o dopuszczeniu montażu anten nadawczo-odbiorczych, które zapewniają łączność publiczną i w którym to elemencie decyzji lokalizacyjnej skupia się istota zgody na lokalizację inwestycji celu publicznego (por. wyrok NSA z 7 kwietnia 2010 r. II OSK 1342/09; oraz wyrok WSA w Łodzi z 19 czerwca 2009 r. II SA/Łd 186/09). W cenie składu orzekającego w tej sprawie w decyzji dokonującej lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej nie jest wystarczające określenie samego rodzaju inwestycji, lecz konieczne jest także precyzyjne wskazanie: z ilu anten może składać się planowana wieża telekomunikacyjna, jakiego typu i mocy anteny mogą być montowane na wieży – ze wskazaniem konkretnej charakterystyki anteny, w tym emitowanych pól elektromagnetycznych, ich częstotliwościach i równoważnej mocy promieniowana izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny i wreszcie w jaki sposób anteny powinny być skierowane. Nie jest sporne, iż decyzja Burmistrza [...] dotyczy wieży kratowej o wysokości całkowitej 57 m, montażu kontenera z urządzeniami technologicznymi na fundamencie, budowy kablowej elektroenergetycznej linii zasilającej NN 0,4 kV; budowy dojść i dojazdów, niezbędnego utwardzenie i ogrodzenie terenu; budowy nowego słupa narożnego linii elektroenergetycznej SN 15 kV, przebudowy odcinka napowietrznej linii elektroenergetycznej SN 15 kV, rozbiórki słupa narożnego, a stacja ta wyposażona będzie w anteny radioliniowe, ale bez anten sektorowych. Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że radiolinie są używane w systemach telefonii komórkowej jako system zapewniający transmisję pomiędzy stacją bazową a kontrolerem stacji bazowej, tj. zapewnia bezpośrednią łączność pomiędzy stacjami bazowymi. Z kolei jest faktem notoryjnym, iż antena sektorowa zapewnia łączność z telefonem komórkowym w stacji bazowej. Aby mówić o stacji bazowej telefonii komórkowej to niewątpliwie należy łączyć ją z równoczesnym zainstalowaniem na niej anten sektorowych - podobnie w wyrokach NSA: z dnia 25 maja 2017 r. sygn. akt II OSK 2422/15; z dnia 8 maja 2015 r. sygn. akt II OSK 827/14. Aby w ogóle można było stwierdzić, że dla konkretnej inwestycji może być wydana decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego w trybie art. 50-58 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, to stacja bazowa telefonii komórkowej winna być wyposażona w anteny sektorowe. Decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego powinna bowiem zawierać odpowiedni stopień zindywidualizowania inwestycji, co wynika z art. 54 pkt 2 i art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a niewątpliwie to "budowa łączności publicznej" jest celem publicznym, o czym stanowi powołany już wyżej art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W przedmiotowym postępowaniu inwestor występując o lokalizację inwestycji celu publicznego, w szczególności w piśmie z dnia 11 kwietnia 2016 r. stanowiącym uzupełnienie przedmiotowego wniosku o wydanie takiej decyzji lokalizacyjnej, wyraźnie zaznaczył, iż sporna inwestycja składająca się z anten radioliniowych jest wyłącznie elementem sieci znajdującej się w okolicy. Tym samym tak określony zakres inwestycji, pozwala wyprowadzić wniosek, iż inwestycja ta jest tylko i wyłącznie elementem sieci znajdującej się w okolicy. Skoro tak to właśnie taka inwestycja jako całość, a więc ta, która jest przedmiotem niniejszego postępowania, jak i te dla której jest ona tylko elementem sieci (w skład której wchodzą inne stacje bazowe telefonii komórkowej wraz z antenami sektorowymi) stanowi jako całość inwestycję celu publicznego. Tylko w takim właśnie zakresie sporne przedsięwzięcie może być uznane za inwestycję celu publicznego. Skoro zatem przyjąć należy, iż sporna inwestycja jest inwestycją celu publicznego w takim właśnie jak wyżej wskazano zakresie, to niewątpliwie ocena podjętych w sprawie decyzji w ramach sądowej kontroli ich legalności winna doprowadzić do zweryfikowania prawidłowości ustaleń organów orzekających w sprawie. Przede wszystkim należało w ramach tego postępowania ustalić, których instalacji "w okolicy", a więc konkretnie oznaczonych i zlokalizowanych, sporne zamierzenie będzie elementem. Inwestor powinien wskazać konkretne stacje bazowe telefonii komórkowej z oznaczeniem ilości anten, w tym sektorowych na nich zamontowanych, aby w sposób prawidłowy oznaczyć przedmiotowe zamierzenie jako element sieci znajdującej się właśnie "w okolicy". Przecież, jak wyżej zaznaczono, anteny radioliniowe zapewniają bezpośrednią łączność pomiędzy stacjami bazowymi. Należało również ustalić jakie znaczenie ma przedmiotowa inwestycja dla istniejących już stacji bazowych telefonii komórkowej wyposażonych przecież w anteny sektorowe, czy także planowana lokalizacja powoduje zmianę parametrów całej instalacji czy też jej części, a w konsekwencji czy nastąpi zwiększenie oddziaływania tejże na środowisko jako całości czy też nie. W tych okolicznościach istotnym jest także poczynienie ustaleń w zakresie kwalifikacji tego przedsięwzięcia, ale jako całości w kontekście rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397 ze zm.). Takich ustaleń w sprawie brak. Nie jest sporne, iż w aktach sprawy zalega opracowanie "Kwalifikacja przedsięwzięcia pod względem konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko" z dnia 20 lipca 2015 r., jednakże opracowanie to wskazuje wyłącznie na 7 anten radioliniowych, a więc jedynie na pewien element sieci, i w tym zakresie zajmuje stanowisko, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać środowisko, nie stanowi przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z powołanym wyżej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. Opracowanie to jednakże nie odnosi się do całości inwestycji, której sporne zamierzenie jest jedynie elementem, co przecież obrazuje wniosek inwestora o ustalenie lokalizacji tej inwestycji. Dlatego też nie można uznać by wskazane wyżej opracowanie z dnia 20 lipca 2015 r. wiarygodnie oceniało planowaną inwestycje jako całość. W tych okolicznościach, skoro organy orzekające w sprawie, w sposób prawidłowy nie przeprowadziły postępowania dotyczącego ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego pn. budowa stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...], będącej przecież jedynie elementem istniejącej "w okolicy" sieci, zaś Sąd pierwszej instancji, dokonując kontroli legalności skutecznie zaniechał właściwej oceny spornej inwestycji w ujęciu całościowym, o czym wyżej była mowa, to tym samym nie przeprowadził prawidłowej kontroli zaskarżonej decyzji. O wadliwości tejże kontroli świadczy uzasadnienie zaskarżonego wyroku, w którym skoncentrowano się przede wszystkim na wyjaśnieniu charakteru decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, zamiast dokonaniu szczegółowej oceny ustalonego stanu faktycznego sprawy w kontekście wniosku inwestora o wydanie wnioskowanej decyzji lokalizacyjnej. Dlatego też podzielono zarzut skargi kasacyjnej obrazy przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. z powodów wyżej przedstawionych. Pozostałe zaś zarzuty skargi kasacyjnej, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w okolicznościach tej sprawy nie zasługiwały na uwzględnienie, w szczególności gdy uwzględnimy planowaną inwestycję jako element istniejącej "w okolicy" sieci. Dotychczasowe rozważania pozwalają uznać, że Sąd pierwszej instancji nie przeprowadził prawidłowej kontroli legalności zaskarżonej decyzji, skoro wadliwie zastosował konstrukcję prawną oddalenia wniesionej skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. w sytuacji wykazanej wyżej wadliwości postępowania w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego. W związku z tym, że w sprawie zaszła przesłanka do uchylenia zaskarżonego wyroku, a istota sprawy zastała dostatecznie wyjaśniona w rozumieniu art. 188 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał wniesioną skargę. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżona decyzja oraz poprzedzającą ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem prawa procesowego, a to art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. W kontekście uzupełnienia wniosku inwestora o wydanie przedmiotowej decyzji wskazującego na to, że inwestycja ta jest tylko i wyłącznie elementem sieci znajdującej się "w okolicy", a więc jest ona elementem większej całości, konieczne było poczynienie dodatkowych ustaleń niezbędnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia tej sprawy. Przede wszystkim należało w ramach tego postępowania ustalić, których instalacji "w okolicy", a więc konkretnie oznaczonych i zlokalizowanych sporne zamierzenie będzie elementem, z precyzyjnym oznaczeniem ilości zamontowanych na nich anten nadawczo-odbiorczych. Należy również ustalić jakie znaczenie ma przedmiotowa inwestycja dla istniejących stacji bazowych telefonii komórkowej wyposażonych w anteny sektorowe, czy także planowana lokalizacja powoduje zmianę parametrów całej instalacji czy też jej części, a w konsekwencji czy nastąpi zwiększenie oddziaływania tejże na środowisko jako całości czy też nie. Konieczne jest także dokonanie ustaleń w zakresie kwalifikacji tego przedsięwzięcia, ale jako całości w kontekście rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Dopiero tak przeprowadzone postępowanie pozwoli na ocenę dopuszczalności wydania w tej sprawie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznej. Nieustalenie prawidłowego stanu faktycznego sprawy, pozwalającego na właściwą ocenę wniosku inwestora o wydanie przedmiotowej decyzji lokalizacyjnej powoduje, że zaistniała podstawa do uwzględnienia wniesionej skargi A. i M.L. i wyeliminowania z obrotu prawnego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 135 tej ustawy, zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 188 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 200 w zw. z art. 193 p.p.s.a.