II SA/Bk 144/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jacek Pruszyński, sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję P. Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie mianowania na stanowisko służbowe oddala skargę Skarga została wywiedziona na tle następujących okoliczności. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r. Komendant Miejski Policji w B. odwołał skarżącego – podinspektora K. P. z zajmowanego wówczas stanowiska Komendanta Komisariatu III Policji w B. i z dniem [...] lutego 2011 r. przeniósł go do swojej dyspozycji. Po upływie 6 miesięcy, zgodnie z art. 6 "e" ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, zaistniała konieczność ponownego ukształtowania stosunku służbowego skarżącego poprzez mianowanie na stanowisko służbowe. Dlatego Komendant Miejski Policji w B. rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] września 2011 r. mianował skarżącego z dniem [...] października 2011 r. na stanowisko dyżurnego Zespołu Dyżurnych Wydziału Sztab Policji Komendy Miejskiej Policji w B. Rozkaz ten został utrzymany w mocy przez P. Komendanta Wojewódzkiego Policji w dniu [...] grudnia 2011 r. (rozkazem nr [...]), a skarga funkcjonariusza wywiedziona do WSA w Białymstoku została oddalona w sprawie II SA/Bk 108/12 wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2012 r. Skarżący wywiódł wówczas skargę kasacyjną do NSA, a tenże sąd wyrokiem z dnia 27 sierpnia 2013 r. w sprawie sygn. akt I OSK 1736/12 uchylił wyrok WSA w Białymstoku oraz opisane wyżej rozkazy personalne obu organów o mianowaniu skarżącego na stanowisko dyżurnego Zespołu Dyżurnych. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że mianowanie skarżącego na wymienione wyżej stanowisko nastąpiło z mającym wpływ na wynik sprawy naruszeniem przepisów prawa materialnego. Stanowisko, na które skarżący został mianowany, nie jest bowiem stanowiskiem równorzędnym z zajmowanym przed powołaniem do funkcji komendanta komisariatu. Sytuacja skarżącego została zrównana z sytuacją przeniesienia funkcjonariusza na inne stanowisko służbowe, objętą regulacją art. 32 i 38 ustawy o Policji. W konsekwencji tryb przeniesienia na niższe stanowisko służbowe policjanta odwołanego ze stanowiska zajmowanego na podstawie powołania wymagał wykazania braku możliwości przeniesienia na równorzędne stanowisko służbowe względem zajmowanego przed powołaniem do funkcji komendanta komisariatu, gdyż na niższe stanowisko służbowe można przenieść policjanta z różnych przyczyn, gdy nie ma możliwości mianowania go na stanowisko równorzędne. Końcowo NSA stwierdził, że obowiązkiem organu ponownie rozpoznającego sprawę będzie zastosowanie się do stanowiska wyrażonego w wyroku. W okresie, gdy trwało opisane wyżej postępowanie sądowoadministracyjne (tj. po wyroku WSA w Białymstoku a przed rozpoznaniem przez NSA skargi kasacyjnej) skarżący, na własną prośbę wyrażoną raportem z dnia [...] maja 2012 r., rozkazem personalnym P. Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] został przeniesiony z dniem [...] lipca 2012 r. do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w Ł. Komendant Miejski Policji w Ł. rozkazem personalnym z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] mianował przeniesionego na stanowisko eksperta Zespołu do Spraw Wykroczeń Wydziału Prewencji Komendy Miejskiej Policji w Ł. W momencie zatem przesłania przez sąd administracyjny do Komendy Miejskiej Policji w B. prawomocnego wyroku NSA z dnia 27 sierpnia 2013 r., co miało miejsce w dniu 30 października 2013r., przełożonym skarżącego nie był już Komendant Miejski Policji w B. a Komendant Miejski Policji w Ł. W dniu 3 października 2014 r. P. Komendant Wojewódzki Policji uwzględniając zażalenie pełnomocnika skarżącego na niezałatwienie sprawy mianowania skarżącego na stanowisko służbowe (objętej wyrokiem NSA), wyznaczył Komendantowi Miejskiemu Policji w B. termin na ponowne rozpatrzenie sprawy do dnia 10 listopada 2014 r. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] listopada 2014 r. Komendant Miejski Policji w B. powołując się na art. 105 § 1 K.p.a. umorzył w całości postepowanie administracyjne w sprawie mianowania skarżącego na stanowisko służbowe w Komendzie Miejskiej Policji w B. W uzasadnieniu rozkazu, po przypomnieniu przebiegu zdarzeń, organ stwierdził, że skarżący nie jest już podwładnym Komendanta Miejskiego Policji w B., a organ ten nie posiada umocowania prawnego do wydawania decyzji personalnych wobec podinspektora K. P. Jednocześnie organ wskazał, że wniosek dowodowy pełnomocnika skarżącego o dopuszczenie dowodu z akt postępowań administracyjnych Komendanta Głównego Policji i P. Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazów personalnych o przeniesieniu do dalszej służby w Komendzie Miejskiej Policji w Ł. i mianowaniu na stanowisko eksperta Zespołu do Spraw Wykroczeń Wydziału Prewencji Komendy Miejskiej Policji w Ł., jest wnioskiem niezasadnym, gdyż akta powyższych postępowań nie mają dla sprawy niniejszej znaczenia. Od powyższej decyzji umarzającej postępowanie w sprawie, skarżący wywiódł odwołanie, w którym zarzucił decyzji naruszenie szeregu przepisów proceduralnych: art. 7, 8, 12, 35 § 1 i art. 36 § 1 oraz 75 § 1 w związku z art. 77 § 1 i 107 § 3 K.p.a. oraz art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niezastosowanie się do wytycznych zawartych w wyroku NSA. Rozkazem personalnym nr [...] r. wydanym dnia [...] grudnia 2014 r. P. Komendant Wojewódzki Policji po rozpatrzeniu odwołania orzekł o utrzymaniu w mocy rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w B. z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] o umorzeniu postępowania w sprawie mianowania skarżącego na stanowisko służbowe w tejże Komendzie. W uzasadnieniu rozkazu organ II instancji scharakteryzował istotę bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego i stwierdził, że w sprawie niniejszej taka bezprzedmiotowość zaistniała. Komendant Miejski Policji w B. utracił bowiem, z momentem przeniesienia skarżącego do dalszej służby w Komendzie Miejskiej Policji w Ł., kompetencję prawną do kształtowania sytuacji służbowej funkcjonariusza podległego innemu przełożonemu. Organ II instancji podkreślił, że niemożność merytorycznego rozpatrywania sprawy mianowania skarżącego na stanowisko służbowe czyniła zbytecznym gromadzenie materiałów dowodowych i podejmowanie czynności wyjaśniających. Z tych przyczyn trafnie organ I instancji nie uwzględnił wniosku dowodowego pełnomocnika skarżącego o dopuszczenie dowodu z akt innych postępowań administracyjnych związanych z przeniesieniem skarżącego do dalszej służby w Komendzie Miejskiej Policji w Ł. i mianowaniem go na stanowisko służbowe w tej Komendzie. Na marginesie organ dodał, że oba postępowania nadzwyczajne zakończyły się odmową stwierdzenia nieważności wyżej opisanych rozkazów personalnych. Jednocześnie organ nadmienił, że akta osobowe skarżącego zostały po otrzymaniu wyroku NSA przekazane w dniu 30 października 2013 r. do Komendy Miejskiej Policji w Ł. zgodnie z właściwością organu prowadzącego akta osobowe policjanta. W skardze wywiedzionej do WSA w Białymstoku na opisaną wyżej decyzję ostateczną pełnomocnik skarżącego K. P. sformułował następujące zarzuty: 1. naruszenia art. 75 § 1 K.p.a. w związku z art. 77 § 1 K.p.a. wobec uchybienia obowiązkowi wyczerpującego zgromadzenia i rozpatrzenia całego materiału dowodowego poprzez: - wydanie decyzji bez wcześniejszego zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach postepowania administracyjnego, znajdujących się w Komendzie Miejskiej Policji w Ł. od dnia 4 listopada 2013 r., - nieuwzględnienie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach postępowania administracyjnego prowadzonego przez Komendanta Głównego Policji w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. o zwolnieniu skarżącego ze stanowiska dyżurnego Zespołu Dyżurnych Wydziału Sztabu Policji KMP w B. z dniem [...] lipca 2012 r. i z dniem [...] lipca 2012 r. przeniesienia do dalszego pełnienia stanowiska w KMP w Ł., - nieuwzględnienie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach postępowania administracyjnego prowadzonego przez P. Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...] wydanego przez Komendanta Miejskiego Policji w Ł. z dnia [...] lipca 2012 r.; 2. naruszenia art. 7 K.p.a. w związku z art. 8 i 77 K.p.a. wobec: - przyjęcia, że postępowania administracyjne dotyczące stwierdzenia nieważności rozkazów personalnych nr [...] i [...] zakończyły się odmową stwierdzenia nieważności powyższych rozkazów, w sytuacji gdy postępowania te nadal trwają na skutek złożenia przez K. P. skargi do WSA w Warszawie, - uznania, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe i powinno być umorzone oraz, że brak możliwości zastosowania się przez organ I instancji do wyroku NSA w sytuacji, gdy to organ I instancji wydał wadliwą decyzje, którą powinien zmienić, a umorzenie postępowania powoduje, że organy próbują uchylić się od odwrócenia skutków faktycznych i prawnych spowodowanych uchyleniem decyzji, - uznania, że brak jest możliwości realizacji przez Komendanta Miejskiego Policji w B. wytycznych zawartych w wyroku NSA, przez co postępowanie należy uznać za bezprzedmiotowe pomimo, że wyrok NSA został wydany w dniu 27 sierpnia 2013 r. czyli wówczas, gdy skarżący był już przeniesiony na inne stanowisko służbowe w Ł., co potwierdza, że sąd administracyjny uchylając decyzję i wydając odpowiednie wytyczne miał na względzie obecną sytuację zawodową skarżącego, - dowolnego uznania, że przedmiotowe postępowanie jest bezprzedmiotowe pomimo, że organy zaniechały zgromadzenia i analizy materiałów dowodowych dotyczących akt osobowych skarżącego, w sytuacji gdy przepisy postępowania administracyjnego nakładają na organy obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego; 3. naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. wobec braku należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji polegającego na niewskazaniu w uzasadnieniu faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a w szczególności braku wyczerpującego wyjaśnienia okoliczności faktycznych przemawiających za umorzeniem postępowania w niniejszej sprawie, 4. naruszenia art. 37 § 2 K.p.a. wobec niewyjaśnienia przez organ II instancji przyczyn bezczynności organu I instancji w niniejszej sprawie, osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, wskazania środków zapobiegających naruszeniu terminów załatwienia spraw w przyszłości, mimo że Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wskazując na powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonych rozkazów personalnych obu organów i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. P. Komendant Wojewódzki Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. W trakcie postępowania przed sądem pełnomocnik skarżącego poinformował o biegu postępowań nieważnościowych dotyczących wydawanych wobec skarżącego rozkazów personalnych, w tym o: - złożeniu do WSA w Warszawie zarejestrowanej pod sygnaturą II SA/Wa 135/156 skargi na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 15 grudnia 2014 r. utrzymującą w mocy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji o odmowie stwierdzenia nieważności rozkazu z dnia [...] lipca 2012 r. w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze stanowiska w KMP w B. i przeniesieniu do KMP w Ł.; - nieprawomocnym oddaleniu w sprawie II SA/Wa 179/15 skargi K. P. na rozkaz Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2014 r. utrzymujący w mocy rozkaz P. Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] października 2014 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności rozkazu Komendanta KMP w Ł. o mianowaniu na stanowisko służbowe w KMP w Ł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała oddaleniu, bowiem zaskarżony rozkaz personalny nie narusza prawa, w tym sąd nie stwierdził w kontrolowanym postępowaniu uchybień uzasadniających jego eliminację z obrotu prawnego. Przedmiotem zaskarżenia jest orzeczenie o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie mianowania skarżącego na stanowisko służbowe w Komendzie Miejskiej Policji w B. (dalej jako KMP) - z uwagi na jego bezprzedmiotowość. W podstawie prawnej rozkazu personalnego wskazano art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.), dalej jako k.p.a. Spór w sprawie dotyczył mianowania funkcjonariusza Policji na stanowisko służbowe (dyżurnego Zespołu Dyżurnych w KMP) po jego odwołaniu ze stanowiska służbowego zajmowanego na podstawie powołania (Komendant Komisariatu). Opisane wyżej zmiany stosunku służbowego skarżącego były dokonywane przez jego ówczesnego przełożonego tj. Komendanta Miejskiego Policji w B. zgodnie z dyspozycją art. 6d ust. 1, 6e ust. 3 w związku z art. 32 ust. 1 i art. 6f ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn.: Dz. U. z 2011 r. nr 287, poz. 1687 z późn. zm., obecnie tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r., poz. 355 z późn. zm.). Z przepisów tych wynika, że komendant miejski Policji jako przełożony policjantów na terenie swojego działania (art. 6f) jest jednocześnie uprawniony do mianowania policjantów na stanowiska służbowe (art. 32 ust. 1). Sytuacja uległa jednak zmianie w lipcu 2012 r., kiedy to na skutek własnego raportu uwzględnionego przez P. Komendanta Wojewódzkiego Policji, rozkazem personalnym z dnia [...] lipca 2012 r. został on przeniesiony z dniem [...] lipca 2012 r. do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w Ł., a tamtejszy Komendant mianował go w dniu [...] lipca 2012 r. na stanowisko eksperta Zespołu do Spraw Wykroczeń Wydziału Prewencji Komendy Miejskiej Policji w Ł. Istotne jest również w sprawie, że powyższa zmiana nastąpiła w trakcie postępowania sądowoadministracyjnego, którego przedmiotem była kontrola mianowania skarżącego na stanowisko dyżurnego Zespołu Dyżurnych Wydziału Sztab Policji KMP w B. W dniu 26 kwietnia 2012 r. został bowiem wydany wyrok w sprawie II SA/Bk 108/12 oddalający skargę na rozkaz o mianowaniu na stanowisko dyżurnego, od którego skarżący złożył skargę kasacyjną, zaś w dniu 27 sierpnia 2013 r. NSA uchylił wyrok w sprawie II SA/Bk 108/12 formułując wytyczne, których niewykonanie zarzuca organom Policji pełnomocnik skarżącego w sprawie niniejszej. Z powyższego wynika, że przed wydaniem zaskarżonego obecnie orzeczenia o umorzeniu postępowania zaistniały dwa istotne fakty mające wpływ na bieg postępowania w sprawie mianowania skarżącego na stanowisko dyżurnego. Przede wszystkim ten, że z dniem [...] lipca 2012 r. doszło do zmiany przełożonego skarżącego, a zatem z tym dniem decyzje służbowe (personalne) wobec strony zgodnie z art. 32 ust. 1 i art. 6f ustawy o Policji mógł wykonywać wyłącznie Komendant Miejski Policji w Ł. a nie Komendant Miejski Policji w B. (skarżący przestał pełnić służbę na terenie działania tego ostatnio wskazanego organu Policji). Po wtóre natomiast zauważyć należy, że NSA w swoim wyroku w sprawie I OSK 1736/12 nie wskazał na fakt, iż od ponad roku skarżący pełni służbę w Ł. a nie w B. Oznacza to, zdaniem składu orzekającego w sprawie niniejszej, że sąd kasacyjny nie miał wiedzy na ten temat. Jak wynika z protokołu rozprawy przed NSA, dopuszczonym przez tutejszy sąd jako dowód w sprawie niniejszej, na rozprawie przed NSA skarżący był obecny wraz ze swoim profesjonalnym pełnomocnikiem, jednakże w tymże protokole nie ma wzmianki na temat zmiany miejsca pełnienia służby przez skarżącego. Wskazane powyżej dwa fakty miały swoje określone następstwa dla postępowania w sprawie mianowania na stanowisko w KMP w B., które, zdaniem składu orzekającego w sprawie niniejszej, organy Policji orzekające w tej sprawie prawidłowo zrozumiały i wykorzystały. Przede wszystkim trafnie ustaliły, że na skutek zmiany przełożonego skarżącego doszło do zmiany właściwości organu uprawnionego do podejmowania decyzji w jego sprawie, a tym samym, że Komendant Miejski Policji w B. przestał być uprawniony do dalszego prowadzenia sprawy skarżącego dotyczącej mianowania go na stanowisko dyżurnego Zespołu Dyżurnych Wydział Sztab Policji KMP w B. Tym samym postępowanie przed Komendantem Miejskim Policji w B. w tym przedmiocie stało się bezprzedmiotowe. Z sytuacją bezprzedmiotowości postępowania mamy do czynienia, gdy przestanie istnieć jeden z warunków, bez spełnienia których nie można mówić o istnieniu przedmiotu postępowania. Warunkami tymi są: działanie organu administracji publicznej, który jest organem właściwym w sprawie, indywidualny charakter sprawy, istnienie w przepisach prawa materialnego normy kompetencyjnej upoważniającej organ do podjęcia określonego rozstrzygnięcia, brak ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie, zrealizowanie stanu faktycznego odpowiadającego hipotezie zawartej w normie kompetencyjnej, istnienie podmiotu będącego stroną postępowania, który dysponuje interesem prawnym w rozumieniu art. 28 k.p.a. oraz który zgłosił inicjatywę we wszczęciu postępowania (vide G. Łaszczyca, C. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Tom II. Komentarz do art. 104 269 wydanie III, Lex, tezy 2.1.1). W sprawie niniejszej niewątpliwie odpadły dwa warunki prowadzenia postępowania tj. warunek właściwości organu dotychczas rozpoznającego sprawę oraz warunek posiadania przez tenże właściwy do tej pory organ normy kompetencyjnej upoważniającej go do podjęcia rozstrzygnięcia. Po przeniesieniu skarżącego do struktur KMP w Ł., Komendant Miejski Policji w B. utracił swą właściwość i możliwość decydowania o stosunku służbowym skarżącego. W konsekwencji postępowanie przed tym organem stało się bezprzedmiotowe i należało je umorzyć na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., co też organy trafnie uczyniły. Wobec powyższego nieskuteczne pozostają wszystkie zarzuty skargi dotyczące nieuwzględniania przez organ i niezgromadzenia wyczerpującego materiału dowodowego, w tym zarzuty o bezzasadnej odmowie dopuszczenia dowodu z materiałów postępowań nieważnościach toczących się z wniosków skarżącego, a dotyczących rozkazów personalnych o zwolnieniu go ze stanowiska dyżurnego Zespołu Dyżurnych i przeniesieniu do KMP w Ł. (z dnia [...] lipca 2012 r.) oraz o mianowaniu na stanowisko służbowe w KMP w Ł. (z dnia [...] lipca 2012 r.). Skoro bowiem Komendant Miejski Policji w B. przestał był organem właściwym w sprawie, bowiem w sytuacji prawnej skarżącego zaistniała zmiana terytorialnej podległości służbowej, to tenże Komendant nie mógł dalej postępowania prowadzić i dokonywać w nim czynności, w tym dowodowych. Z tych samych powodów bezzasadne pozostają zarzuty dotyczące niewykonania wytycznych zawartych w wyroku NSA w sprawie I OSK 1736/12, bowiem Komendant Miejski Policji w B. od dnia przeniesienia skarżącego do Ł. jako organ niewłaściwy nie mógł kontynuować postępowania zwróconego mu przez NSA po wyroku kasacyjnym i realizować wytycznych zawartych w tym wyroku. Podkreślić trzeba, że NSA orzekał nie będąc świadomy zmian zaistniałych w stosunku służbowym skarżącego, bowiem nie został o nich poinformowany. Sąd kasacyjny formułował wytyczne tak, jakby skarżący nadal pozostawał w strukturach KMP w B. Zmiany w jego stosunku służbowym, jakie zaszły w lipcu 2012 r., musiały jednak zostać uwzględnione przez Komendanta Miejskiego Policji w B., co uzasadniało odstąpienie od związania oceną prawną sądu administracyjnego wynikającego z art. 153 p.p.s.a. Jak wskazuje się w orzecznictwie, obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciąży na organie i na sądzie, a może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego sprawy. Inaczej rzecz ujmując wiąże ona o tyle, o ile odnosi się do tych samych okoliczności faktycznych i prawnych (vide wyrok z dnia 22 października 2014 r., II FSK 2472/12, z dnia 20 sierpnia 2014 r., II SA/Go 480/14, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej w skrócie jako CBOSA). Skoro zatem ocena prawna NSA została wyrażona wobec innego stanu faktycznego i prawnego niż miał miejsce w dniu jego orzekania, co organy Policji w B. trafnie dostrzegły, to nie były nią związane w takim zakresie, jak zarzuca skarżący. Również niezasadne było, aby organy Policji orzekające w sprawie niniejszej zawieszały postępowanie w sprawie mianowania strony na stanowisko dyżurnego Zespołu Dyżurnych do czasu zakończenia zainicjowanych przez niego postępowań nieważnościowych. Sąd nie widzi podstaw do ustalania takiej wzajemnej zależności tych postępowań, a wręcz przeciwnie, zależność ewentualnie można by rozpatrywać w drugą stronę. To rozkazy personalne o zwolnieniu ze stanowiska dyżurnego oraz o mianowaniu na stanowisko w KMP w Ł. były bowiem następstwem rozkazu personalnego o mianowaniu na stanowisko dyżurnego. Również na uwzględnienie nie zasługuje zarzut niewyjaśnienia przez organ odwoławczy przyczyn i osób winnych bezczynności organu I instancji w niniejszej sprawie. Zauważyć należy, że kwestia bezczynności była już przedmiotem oceny w postępowaniu sądowym. W sprawie II SAB/Bk 101/14 tutejszy sąd umorzył postępowanie ze skargi na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w B. stwierdzając jednocześnie, że dopuszczono się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i wymierzono organowi grzywnę. Wyrok zapadł w dniu 20 stycznia 2015 r. i w sytuacji, gdy decyzja zaskarżona w sprawie niniejszej funkcjonowała już w obrocie prawnym od dnia 29 grudnia 2014 r. Dlatego sąd obecnie orzekający nie widzi podstaw do uznania, iż naruszono prawo zaskarżoną decyzją przez nieustosunkowanie się do kwestii już skontrolowanych przez tutejszy sąd. Zwłaszcza że sprawa niniejsza nie miała za przedmiot bezczynności organu. Skład orzekający nie stwierdził również, aby uzasadnienie zaskarżonej decyzji naruszało zasady sporządzania uzasadnień wynikające z art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.