I OSK 1662/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska Sędziowie: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak Sędzia del. WSA Agnieszka Miernik (spr.) po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 2 marca 2017 r. sygn. akt III SA/Kr 1334/16 w sprawie ze skargi M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia [...] 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na przebudowę zjazdu oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 2 marca 2017 r. sygn. akt III SA/Kr 1334/16 w pkt I oddalił skargę M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z [...]r. nr [...] w przedmiocie wydania zezwolenia na przebudowę zjazdu. W pkt II przyznał od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz radcy prawnego M. B. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych podwyższoną o podatek od towarów i usług przewidziany dla tego rodzaju czynności tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W uzasadnieniu wyroku Sąd podał następujący stan faktyczny i prawny: M. G. we wniosku z [...]r. zwróciła się do Zarządu Drogowego w D. T. o wyrażenie zgody na modernizację istniejącego zjazdu, znajdującego się przy ul. [...] na działce nr [...] przy granicy z działką nr [...]. Dyrektor Zarządu Drogowego w D. T. decyzją z [...]r. nr [...] odmówił wydania zezwolenia na przebudowę zjazdu, znajdującego się przy ul. [...]a na działce nr [...] przy granicy z działką nr [...]. W uzasadnieniu wskazano, że w tym miejscu brak jest zjazdu więc nie może stanowić on przedmiotu przebudowy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T., po rozpoznaniu odwołania M. G. , decyzją z [...]r. nr [...]uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że należy wyjaśnić, czy faktycznie zjazd, który jest przedmiotem żądania, nigdy nie istniał i czy nie może podlegać przebudowie. Dyrektor Zarządu Drogowego w D. T. decyzją z [...] r. umorzył postępowanie w przedmiocie wydania zezwolenia na przebudowę zjazdu, znajdującego się przy ul. [...]a na działce nr [...] przy granicy z działką nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że w piśmie z [...]r. M. i K. G. wyraźnie wnieśli o odbudowanie zjazdu, który według nich uprzednio istniał. Ponadto już podczas oględzin M. G. oświadczyła, że domaga się odbudowy zjazdu ewentualnie remontu i modernizacji. Takie żądanie stron, w ocenie organu pierwszej instancji, nie mogło zostać załatwione przez organ poprzez wydanie decyzji administracyjnej. W myśl bowiem art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (Dz. z 2015 r. poz. 460 ze zm.), powoływanej dalej jako "u.d.p.", w przypadku budowy lub przebudowy drogi budowa lub przebudowa zjazdów dotychczas istniejących należy do zarządcy drogi. W ustawie o drogach publicznych nie ma podstawy prawnej do wydania przez zarządcę drogi decyzji w przedmiocie odbudowy (odtworzenia) zjazdu. Wskutek zmiany treści wniosku w toku postępowania sprawa utraciła charakter sprawy administracyjnej, dlatego też postępowanie należało umorzyć jako bezprzedmiotowe. M. G. i K. G. wnieśli odwołanie od powyższej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. decyzją z [...]r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i orzekło o odmowie wydania na wniosek M. G. i K. G. zezwolenia na przebudowę zjazdu znajdującego się przy ul. [...] a na działce nr [...] przy granicy z działką nr [...]. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że uchyliło decyzję organu pierwszej instancji z uwagi na fakt, że wnioskodawcą w sprawie była nie tylko M. G. ale i K. G. . Ponadto wniosek stron nie dotyczył okoliczności, o jakich mowa w art. 29 ust.2 u.d.p., w związku z czym nie było podstaw do umorzenia postępowania. Natomiast odmawiając wydania zezwolenia na przebudowę zjazdu Kolegium wskazało, że z prawidłowo przeprowadzonego postępowania dowodowego dokonanego przez organ pierwszej instancji wynika, że zjazd taki nie został wybudowany i w związku z tym brak jest możliwości jego przebudowy. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, zdaniem Kolegium, nie potwierdził argumentów odwołujących się, że przy granicy z działką nr [...] istniał prawnie usankcjonowany zjazd publiczny na działkę nr [...]. M. G. wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 2 marca 2017 r. sygn. akt III SA/Kr 1334/16 oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał że organy właściwie ustaliły stan faktyczny i zebrały materiał dowodowy, co skutkowało stwierdzeniem, że w istocie M. G. nie domaga się przebudowy zjazdu, gdyż przy granicy z działką nr [...] nie istniał prawnie usankcjonowany zjazd publiczny na działkę nr [...]. W tym kontekście brak było podstaw prawnych do wydania decyzji zezwalającej na przebudowę tego zjazdu. Skoro organy ustaliły, że zjazd, którego przebudowy żąda skarżąca nie istniał, to tym samym nie było podstawy do wydania decyzji administracyjnej w tym przedmiocie. Aktualnie działka nr [...] posiada jeden zjazd przy granicy z działką nr [...]. Ponadto Starostwo Powiatowe w D. T. oświadczyło, że w [...] r. nastąpiła przebudowa drogi powiatowej nr [...] D. T. - Ż. na odcinku D. T. -Ż. - etap l" km drogi [...] – [...], w ramach której dokonano przebudowy pasa jezdnego, chodników i istniejących zjazdów. Powyższe roboty realizowane były na podstawie zatwierdzonego projektu budowlanego oraz zgłoszenia robót budowlanych uprawnionemu organowi. Projekt przebudowy drogi [...] obejmował także przebudowę istniejącego zjazdu do działki nr [...] zlokalizowanego bezpośrednio przy granicy z działką nr [...] w D. T. , który został wykonany. Wykonawca robót prowadząc roboty w sąsiedztwie działki nr [...] samowolnie wykonał drugi zjazd do ww. nieruchomości. Dokumentacja projektowa będąca w posiadaniu Starostwa Powiatowego w D. T. nie przewidywała wykonania dodatkowego zjazdu z działki nr [...], w związku z powyższym nakazano jego rozbiórkę w ramach usuwania przez wykonawcę usterek powstałych przy wykonywanych robotach. Rozbiórka zjazdu była doprowadzeniem wykonanych robót do stanu zgodnego z projektem przebudowy drogi. Na rozbiórkę dodatkowego zjazdu z działki [...] nie wydano żadnej decyzji administracyjnej i w tej sprawie nie toczyło się żadne postępowanie administracyjne. Sąd wskazał także, że M. G. nie domagała się od Starosty Powiatu w D. T. konkretnego rozstrzygnięcia administracyjnego, ale domagała się wykonania czynności faktycznych polegających na ponownym wybudowaniu zjazdu, który został już raz wybudowany, a następnie został przez zarządcę drogi rozebrany. Domaganie się podjęcia czynności faktycznych, tj. ponownego wykonania zjazdu nie kończy się wydaniem rozstrzygnięcia, a wiąże się z wykonaniem tego zjazdu przez zarządcę drogi. Nie jest to zatem załatwienie sprawy w rozumieniu ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.), powoływanej dalej jako "K.p.a." . Sąd uznał, że argumentację użytą przez Kolegium należy uznać za całkowicie słuszną, gdyż podstawą odmowy wydania zezwolenia na przebudowę zjazdu jest ustalenie przez organ pierwszej instancji, że zjazd taki nie został wybudowany i w związku z tym brak jest możliwości jego przebudowy. M. G. , reprezentowana przez M. B., wniosła od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze, na podstawie art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", zarzuciła: 1) naruszenie prawa materialnego tj. art. 29 ust. 1 i 2 u.d.p. poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie wskutek czego nieprawidłowo uznano, że skarżąca nie jest uprawniona do zezwolenia na przebudowę zjazdu znajdującego się przy ul. [...]a na działce nr [...], przy granicy z działką nr [...], a ponadto poprzez uznanie że nie domaga się przebudowy zjazdu, gdyż nie istniał uprzednio prawnie usankcjonowany zjazd publiczny; 2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie, wskutek czego pomimo naruszenia w toku postępowania administracyjnego naczelnej zasady postępowania administracyjnego jaką jest zasada prawdy obiektywnej Sąd oddalił skargę, pomimo że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy; b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 8 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie, wskutek czego pomimo naruszenia w toku postępowania administracyjnego naczelnej zasady postępowania administracyjnego jaką jest zasada prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, Sąd oddalił skargę, pomimo że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy; c) 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 9 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie, wskutek czego pomimo naruszenia w toku postępowania administracyjnego naczelnej zasady postępowania administracyjnego jaką jest zasada informowania stron postępowania Sąd oddalił skargę, pomimo że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy; d) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 10 § 1 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie, wskutek czego pomimo naruszenia w toku postępowania administracyjnego naczelnej zasady postępowania administracyjnego jaką jest zasada czynnego udziału strony w postępowaniu, Sąd oddalił skargę, pomimo że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy; e) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 66 § 3 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie, a w szczególności dyspozycji przepisu art. 66 § 3 K.p.a. i niezwrócenie podania stronie ze wskazaniem na właściwą drogę sądową w tej sprawie, co skutkować powinno uchyleniem zaskarżonej decyzji, podczas gdy Sąd oddalił skargę; f) art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, które to miało wpływ na treść wydanego wyroku wobec wadliwego uzasadnienia orzeczenia, braku odniesienia się do zgromadzonego materiału dowodowego i dowodów złożonych przez stronę, co prowadzi do ograniczenia stronie prawa do merytorycznego i wyczerpującego odniesienia się do podstaw rozstrzygnięcia. Skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego tytułem pomocy prawnej udzielonej z urzędu, a która to pomoc nie została w całości ani w części opłacona. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 wskazanej ustawy, należy zatem ograniczyć się do zarzutów wskazanych w podstawie skargi kasacyjnej. Związanie granicami skargi kasacyjnej oznacza natomiast związanie wskazanymi w niej podstawami zaskarżenia oraz wnioskiem. W dalszej części uzasadnienia wyroku dla ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stosowany będzie skrót tożsamy ("P.p.s.a.") ze skrótem stosowanym w części historycznej uzasadnienia dla wskazanej ustawy obowiązującej na dzień orzekania przez organy administracyjne i Sąd Wojewódzki. Przepisy powyższej ustawy powołane dalej w uzasadnieniu wyroku nie uległy bowiem zmianie. Zgodnie z art. 182 § 2 P.p.s.a Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie przesłanki te zaistniały. Powołanie się na obie podstawy kasacyjne wymaga rozważenia w pierwszej kolejności zasadności zarzutów procesowych, gdyż dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny sprawy został prawidłowo ustalony i nie doszło do istotnych uchybień procesowych, można przejść do oceny podstawy naruszenia prawa materialnego. Wskazana w skardze kasacyjnej w pkt II lit. a – e podstawa kasacyjna naruszenia przepisów postępowania sprowadza się do zarzucenia Sądowi pierwszej instancji naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. art. 7, 8, 9, 10 § 1 i 66 § 3 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie, pomimo że naruszenia te miały wpływ na wynik sprawy. Zarzuty te są niezasadne. Nietrafnie w skardze kasacyjnej zarzuca się Sądowi Wojewódzkiemu zaakceptowanie naruszenia w toku postępowania administracyjnego naczelnych zasad postępowania administracyjnego i oddalenie skargi. Działanie organu administracyjnego nie było niezgodne, w szczególności z wyrażoną w art. 7 K.p.a., zasadą praworządności - czyli podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zgromadzony w toku postępowania administracyjnego materiał dowodowy nie potwierdził stanowiska skarżącej kasacyjnie, że istniał legalny zjazd z drogi publicznej na działkę nr [...] usytuowany przy granicy z działką nr [...]. Organy administracyjne przeprowadziły na tę okoliczność postępowanie dowodowe, w ramach którego przeprowadzono oględziny terenu w dniu [...] r., przesłuchano świadka M. G. – właściciela działki nr [...] w dniu [...] r., włączono do materiału dowodowego protokół zeznań świadków z [...]r. w sprawie prowadzonej przed Sądem Rejonowym w D. T. (sygn. akt XII C 34/13) dotyczącej powództwa M. i K. G. przeciwko Skarbowi Państwa, a także materiał zdjęciowy. Uzyskano też wyjaśnienia Dyrektora Zarządu Drogowego w D. T. (pismo z [...] r. nr [...]), z których wynika, że w [...] r. Powiat D. realizował inwestycję pn. "przebudowa drogi powiatowej nr [...] D. T. – Ż. na odcinku D. T. – Ż. – etap I" km drogi [...], [...], w ramach której dokonano przebudowy pasa jezdnego i istniejących zjazdów. Powyższe prace realizowane były na podstawie zatwierdzonego projektu budowlanego oraz zgłoszenia robót budowlanych uprawnionemu organowi. Projekt przebudowy obejmował także istniejący zjazd do działki nr [...] zlokalizowanego bezpośrednio przy granicy z działką nr [...] w D. T. , który został wykonany. Wykonawca robót prowadząc prace w sąsiedztwie działki nr [...] samowolnie wykonał drugi zjazd do ww. nieruchomości. Dokumentacja projektowa będąca w posiadaniu Starostwa Powiatowego w D. T. nie przewidywała wykonania dodatkowego zjazdu z działki nr [...], w związku z czym nakazano jego rozbiórkę w ramach usuwania przez wykonawcę usterek powstałych przy wykonywanych robotach. Rozbiórka zjazdu była doprowadzeniem wykonanych robót do stanu zgodnego z projektem przebudowy drogi. Nie można więc zgodzić się ze skarżącą kasacyjnie, że stan sprawy nie został wyjaśniony. To, czy dany dowód zostanie przeprowadzony zależy od oceny przydatności tego dowodu dla wyjaśnienia okoliczności sprawy, co do których organ miał wątpliwości. Szeroki zakres środków dowodowych możliwych do zastosowania w sprawie na podstawie art. 75 K.p.a. nie powoduje konieczności ich przeprowadzania, jeśli dana okoliczność została już wyjaśniona w oparciu o inny dowód i nie został on podważony. Strona skarżąca nie przedłożyła bowiem organom administracyjnym dokumentów, z których wynikałoby, że posiada zezwolenie na urządzenie zjazdu z ul. G. na działkę nr [...] usytuowanego w sąsiedztwie działki nr [...]. Istnienie zjazdu z drogi publicznej na nieruchomość, zarówno według obowiązującego stanu prawnego (art. 29 ust. 1 u.d.p.), jak i poprzednio obowiązującej ustawy z 29 marca 1962 r. o drogach publicznych (Dz. U. poz. 90 oraz z 1971 r. poz. 115; art. 39 ust. 3), było uwarunkowane wcześniejszym wydaniem zezwolenia odpowiednio zarządcy drogi na lokalizację zjazdu albo zarządu drogi na urządzenie zjazdu. W aktach sprawy znajdują się wyłącznie, wydane na wniosek M. i K. G., decyzja z [...] r. nr [...]/[...] zezwalająca na lokalizację zjazdu do działki nr [...] położonej w D. T. z drogi powiatowej nr [...] D. T. – Ż. oraz decyzja z [...] r. nr [...] zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego obejmującego m.in. budowę zjazdu z drogi powiatowej – ulica G. (działki nr [...]) do działki inwestora nr [...]. Przedłożone zaś przez skarżącą odpis z księgi wieczystej nr [...] i mapa do celów projektowych, z których wynika, że nieruchomość nr [...] obciążona jest służebnością gruntową drogi wzdłuż jej całej granicy z działką nr [...] od ul. G. do działki nr [...] na rzecz właściciela działki nr [...], nie są dowodem na okoliczność istnienia legalnego zjazdu z drogi publicznej. Nie są również zasadne zarzuty naruszenia art. 8, art. 9 i art. 10 § 1 K.p.a. Zgodnie z art. 8 K.p.a. organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. W myśl art. 9 K.p.a. organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Natomiast zgodnie z art. 10 § 1 K.p.a organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Autor skargi kasacyjnej upatruje naruszenia tych przepisów przez nienależyte uwzględnienie przez organy administracyjne okoliczności podnoszonych przez skarżącą w toku postępowania administracyjnego oraz przedkładanych przez nią materiałów dowodowych, nieuwzględnienie specyfiki stanu faktycznego i nieinformowanie skarżącej o dalszych środkach prawnych jej przysługujących. Wskazane okoliczności, które autor skargi kasacyjnej traktuje jako naruszenia naczelnych zasad postępowania administracyjnego, dotyczą w istocie sposobu załatwienia przez organy sprawy administracyjnej. Zwalczaniu zaś ustaleń faktycznych służą zarzuty naruszenia innych przepisów prawa. Jeśli chodzi zaś o zarzut naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. jest on gołosłowny. W piśmie z [...] r., skutecznie doręczonym skarżącej, organ zawiadomił o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym i wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów. Nie można skutecznie zarzucać organowi administracyjnemu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 66 § 3 K.p.a., skoro zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 29 ust. 1 u.d.p. Zgodnie z tym przepisem budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu. Organ odwoławczy uchylił decyzję organu pierwszej instancji i orzekł co do istoty uznając, że żądanie wnioskodawców dotyczyło wydania zezwolenia na przebudowę zjazdu, co oznacza, że w sprawie nie zaistniała przesłanka bezprzedmiotowości postępowania. W tej sytuacji na organie administracyjnym nie ciążył obowiązek zwrócenia podania wnoszącemu z powodu ustalenia, że w sprawie właściwy jest sąd powszechny zgodnie z art. 66 § 3 K.p.a. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. należy przyznać rację skarżącej kasacyjnie, że Sąd Wojewódzki nie odniósł się do całości zgromadzonego materiału dowodowego, w tym dowodów przedłożonych przez stronę skarżącą. Jednakże brak szczegółowego odniesienia się przez Sąd do wszystkich zarzutów zawartych w skardze i skoncentrowanie się tylko na istotnych kwestiach, nie jest wadliwe, o ile te kwestie mają znaczenie dla rozstrzygnięcia, a wątki pominięte mają jedynie charakter uboczny i nie rzutują na wynik sprawy. Tak było w rozpoznawanej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza w związku z tym, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. jest niezasadny. Przepis ten stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wymaga zaznaczenia, że przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną tylko wtedy, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Ponadto, aby zarzut taki mógł stanowić samodzielną podstawę skargi kasacyjnej, wskazana wada uzasadnienia musi być na tyle istotna, że uniemożliwia kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 marca 2017 r. sygn. akt I FSK 1489/15). Ponadto wskazuje się, że z naruszeniem art. 141 § 4 P.p.s.a. mamy do czynienia wówczas, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się sąd, podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę instancyjną orzeczenia lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 marca 2017 r. sygn. akt II GSK 2217/15). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku w sposób wystarczający spełnia warunki wynikające z art. 141 § 4 P.p.s.a., zawiera bowiem wszystkie elementy istotne z punktu widzenia wydanego rozstrzygnięcia. Analiza treści uzasadnienia pozwala ustalić, jakimi przesłankami kierował się Sąd oddalając skargę. Niezasadny jest także zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Stawiając zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, należy wykazać, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego, należy wykazać, że sąd stosując przepis popełnił błąd w subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, że stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu z hipotezy normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi ponadto w uzasadnieniu, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia bądź jak powinien być stosowany konkretny przepis prawa ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu - dlaczego powinien być zastosowany. Autor skargi kasacyjnej nie zachował powyższych wymogów. Ponadto w uzasadnieniu zarzutu naruszenia prawa materialnego wskazano na takie okoliczności jak to, że nieprawidłowe było uznanie, że skarżąca nie jest uprawniona do zezwolenia na przebudowę zjazdu znajdującego się przy ul. [...]a na działce nr [...], przy granicy z działką nr [...], oraz że nie domaga się przebudowy zjazdu, gdyż nie istniał uprzednio prawnie usankcjonowany zjazd publiczny. Uzasadnienie tej podstawy kasacyjnej sprowadza się zatem do kwestionowania ustaleń stanu faktycznego sprawy. Podnoszenie zaś zarzutów w oparciu o podstawy wymienione w art. 174 pkt 1 P.p.s.a. nie jest skuteczne w przypadkach, gdy strona chce zakwestionować wadliwe, jej zdaniem, ustalenia stanu faktycznego. Wykazywanie naruszenia prawa materialnego nie polega bowiem na kwestionowaniu przez stronę ustaleń w zakresie okoliczności sprawy. Ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Mając na uwadze, że zarzuty skargi kasacyjnej nie są usprawiedliwione, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. Orzeczenie nie obejmuje rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów z tytułu sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej na rzecz adwokata ustanowionego z urzędu należnych od Skarbu Państwa (art. 250 P.p.s.a.). Koszty nieopłaconej pomocy prawnej przyznawane są przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w art. 258 – 261 P.p.s.a.). O wynagrodzeniu adwokata udzielającego pomocy prawnej z urzędu orzeknie zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie.