II SA/Sz 1360/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.),, Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 2 marca 2017 r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Wnioskiem z dnia [...] r. M.K. zwrócił się do Starosty K. o pozwolenie na budowę budynku handlowego wraz z infrastrukturą techniczną na działkach nr [...],[...] obręb [...], gmina [...]. Wojewoda Z., po rozpoznaniu odwołania Spółki A., decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty K. z dnia [...] nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą M.K. pozwolenia na budowę budynku handlowego wraz z infrastrukturą techniczną na działkach nr [...] obręb [...], gm. [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 25 marca 2015 r. sygn. akt II SA/Sz 990/14 uchylił decyzję Wojewody Z. z dnia [...] nr [...]. W uzasadnieniu wyroku sąd wskazał, że zaskarżona decyzja nie zawiera wyczerpującego uzasadnienia prawnego i oceny, czy w sprawie zaszły przesłanki do zastosowania art. 9 ustawy Prawo budowlane. Ponadto organ odwoławczy nie dość wnikliwie rozpoznał zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji. Ponownie rozpatrując sprawę, Wojewoda Z. decyzją z dnia [...], nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Spółki A., wyrokiem z dnia 3 grudnia 2015 r. sygn. akt II SA/Sz 1082/15 uchylił decyzję Wojewody Z. z dnia [...], nr [...]. W uzasadnieniu wyroku sąd wskazał, że związany jest treścią prawomocnego wyroku z dnia 25 marca 2015 r., sygn. akt II SA/Sz 990/14, a tym samym wyrażoną w nim oceną prawną. Kontrolując, czy Wojewoda Z. zastosował się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, zawartych w ww. wyroku, sąd wskazał, że Wojewoda nadal nie wykazał, aby istniały szczególne okoliczności, z powodu których należało udzielić inwestorowi zgody na odstępstwo od konieczności zachowania § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Wojewoda Z., po ponownym rozpatrzeniu odwołania Spółki A., decyzją z dnia [...] nr [...], uchylił decyzję Starosty K. z dnia [...] nr [...] oraz postanowienie z dnia [...] znak: [...], w którym Starosta K. wyraził zgodę na odstępstwo od przepisów i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że sprawa wymaga przeprowadzenia przez organ pierwszej instancji postępowania wyjaśniającego w znacznej części. Wojewoda wskazał, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ winien przeprowadzić analizę, czy w sprawie zachodzi istotnie, szczególnie uzasadniony przypadek dopuszczenia odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych, wskazujący na udzielenie odstępstwa. Wydając postanowienie dopuszczające odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, organ pierwszej instancji zobowiązany jest wykazać, że ma miejsce taki przypadek. W przeciwnym wypadku należy zobowiązać inwestora do doprowadzenia projektu zagospodarowania działki do zgodności z przepisami. Postanowieniem z dnia [...] Starosta K., na podstawie art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz pisma Ministra Infrastruktury i Rozwoju znak: [...], Nr [...] dnia [...] , po ponownym rozpoznaniu wniosku M.K., wyraził zgodę na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dla zadania polegającego na budowie budynku handlowego, zwróconego ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych w odległości od granic działek budowlanych numer [...], wynoszącej 1,5 m, tj. mniejszych niż określone w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że projekt inwestora dotyczy jednokondygnacyjnego, drewnianego, sezonowego budynku handlowego związanego ze sprzedażą pamiątek. Teren na którym planuje się jego lokalizację obejmuje działkę nr [...] o powierzchni 123,40 m2 w kształcie zbliżonym do trójkąta, zlokalizowaną na końcowym odcinku ulicy [...] z przeznaczeniem w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obrębu ewidencyjnego [...] i części obrębów [...]A, pod zabudowę usługową. Powierzchnia zabudowy projektowanego budynku handlowego wynosi 62,88m2. Wybudowanie budynku handlowego zgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi spowoduje, że działka przeznaczona w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę usługową nie mogłaby być racjonalnie wykorzystana. Działka objęta wnioskiem graniczy bezpośrednio od strony południowo-wschodniej z drogą publiczną, od strony północno-zachodniej z działką zabudowaną nr [...], znajdującą się w użytkowaniu wieczystym Spółki A., od strony południowo- zachodniej z działką nr [...] stanowiącą własność Z.M. Obiekt zlokalizowany jest od strony północno-zachodniej od granicy działki nr [...] Spółki A. w odległości 1,5 m. Na działce nr [...] obiekty wczasowe zlokalizowane są w znacznej odległości (około 28 m) od granicy działki, a w bezpośrednim sąsiedztwie jest teren wolny od zabudowy. Od strony południowo-zachodniej budynek handlowy zlokalizowany jest w odległości 1,5 m od granicy niezabudowanej działki [...], a od strony południowo-wschodniej w odległości 1,0 m od drogi publicznej. W ocenie organu, materiał dowodowy wskazuje, że odstępstwo nie powoduje zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia, a w stosunku do obiektów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4, ograniczenia dostępności dla osób niepełnosprawnych oraz nie powoduje pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych i użytkowych, a także stanu środowiska. Starosta K. decyzją z dnia [...] nr [...], działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, zatwierdził projekt budowlany i udzielił M.K. pozwolenia na budowę budynku handlowego (sprzedaż pamiątek) wraz z infrastrukturą techniczną na działkach numer [...],[...]obręb [...], gmina [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że inwestor do wniosku dołączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej wraz z dokumentami, a projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające prawo wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Powierzchnia zabudowy wynosi 50,95% powierzchni działki - maksymalna powierzchnia zabudowy 60%. Powierzchnia biologicznie czynna wynosi 44,59% - wymagane minimum 10%. Powierzchnia użytkowa projektowanego budynku handlowego wynosi 45,29 m2. Organ stwierdził zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębu ewidencyjnego [...] i części obrębów [...], zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Gminy w [...] z dnia [...], a także wymaganiami art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Zaproponowana lokalizacja budynku handlowego nie utrudnia zagospodarowania działek sąsiednich i kwalifikuje się do uznania, że jest to szczególnie uzasadniony przypadek. Przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, inwestor zgodnie z art. 9 w powiązaniu z art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane wystąpił z wnioskiem do Starostwa Powiatowego w K. o odstępstwo od warunków technicznych, polegające na dopuszczeniu sytuowania ściany bez otworów okiennych i drzwiowych projektowanego obiektu w odległości 1,5 m od granicy z działkami budowlanymi nr ew. [...] w [...]. W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka A. podniosła zarzut naruszenia: - art. 9 ust. 1 i 2 ustawy Prawo budowlane oraz § 12 ust. 1 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych (...) poprzez uznanie, że w niniejszej sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek uzasadniający dopuszczenie do odstępstwa od przepisów § 12 ust. 1 pkt 2 wskazanego rozporządzenia, pomimo iż stan faktyczny w sprawie nie pozwala na przyjęcie takiego założenia, - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego oraz niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy poprzez niewskazanie dowodów i udowodnionych faktów pozwalających na uznanie, że w niniejszej sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek umożliwiający odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych (...), - art. 8 i art. 107 § 3 K.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności nienależyte wyjaśnienie dlaczego organ uznał, że w opisywanej sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek uzasadniający odstępstwo od ww. przepisów techniczno-budowlanych. Spółka wskazała, że posiada ośrodek [...] zlokalizowany w [...] przy ul. [...]. Jest to obiekt o wysokim standardzie, położony bezpośrednio przy nadmorskim deptaku. W 2011 r. przeszedł gruntowną modernizację i stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych obiektów wypoczynkowych w [...]. Jest to zasługa zarówno przemyślanych inwestycji strony jak i lokalizacji ośrodka - budynek recepcji wraz z charakterystycznym logo spółki był doskonale widoczny z ronda na ul. [...], gdzie rozpoczyna się ulica pełna lokali gastronomicznych i stoisk handlowych, przyciągająca każdego, kto przyjeżdża do [...]. W wyniku budowy obiektu na działkach [...], Spółka najprawdopodobniej poniesie znaczne straty, związane ze zmniejszeniem rozpoznawalności ośrodka wśród turystów, wskutek całkowitego przesłonięcia widoku na elewację recepcji. Wojewoda Z. decyzją z dnia [...] nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, zwanej dalej "K.p.a.", po rozpatrzeniu odwołania Spółki A., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy, po sprawdzeniu projektu budowlanego stanowiącego integralną część decyzji o pozwoleniu na budowę stwierdził, że został on wykonany zgodnie z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy w [...] z dnia [...] oraz zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej, co zostało potwierdzone oświadczeniem autorów projektu posiadających stosowne uprawnienia budowlane i legitymujących się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem o wpisie projektantów na listę członków właściwych izb samorządu zawodowego. Dokonując oceny postanowienia Starosty K. z dnia [...] Wojewoda wskazał, że inwestor zgodnie z art. 9 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane wystąpił z wnioskiem o odstępstwo od warunków technicznych. Starosta K. pismem z dnia [...] prawidłowo zwrócił się do Ministra Infrastruktury i Rozwoju o udzielenie zgody na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych (...). Minister pismem z dnia [...] znak: [...] Nr [...], upoważnił Starostę K. do wyrażenia zgody w drodze postanowienia na przedmiotowe odstępstwo. Omawiane odstępstwo dotyczy przepisu § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych (...), w myśl którego budynek na działce budowlanej, zwrócony ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych w stronę granicy z sąsiednią działką budowlaną, należy sytuować w odległości nie mniejszej niż 3 m. Organ II instancji wskazał, że decyzją z dnia [...] znak: [...] Wójt Gminy [...] wyraził zgodę na usytuowanie obiektu na działce nr [...] w odległości 1,0 m od linii rozgraniczającej krawędź jezdni drogi gminnej nr [...] ul. [...] w [...]. Ponadto analiza projektowanej inwestycji wykazała, że przy takiej lokalizacji na działkach nr [...] nie zostaną naruszone przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych (...) dotyczące: § 13 - odnośnie przesłaniania budynków sąsiednich przez nowo projektowany budynek handlowy, § 57- odnośnie dostępu światła, § 271- odnośnie spełnienia warunków ochrony przeciwpożarowej oraz § 314 -odnośnie ochrony przed promieniowaniem jonizującym i polami elektromagnetycznymi. Inwestycja nie powoduje także ograniczeń dla sąsiednich działek co do możliwości korzystania z mediów (woda, ciepło, prąd, telekomunikacja) i nie pozbawia sąsiednich działek dostępu do drogi publicznej. Na kształt i wielkość zaprojektowanego budynku handlowego miał wpływ obrys i niewielka powierzchnia działki, a jego forma nakreślona została zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego przy poszanowaniu interesów osób trzecich. Wojewoda stwierdził, iż w rzeczywistości realizacja sezonowego pawilonu handlowego bez uzyskania zgody na odstępstwo jest niemożliwa, a działka przeznaczona w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę usługową nie może być racjonalnie wykorzystana. Do przesłanek odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych zaliczyć można: stan zagospodarowania nieruchomości i terenów sąsiednich, kształt i wymiary nieruchomości, ukształtowanie terenu, położenie względem nieruchomości sąsiednich. Analiza materiału dowodowego wykazała, że w sprawie zachodzą okoliczności stanowiące szczególnie uzasadniony przypadek umożliwiający wydanie zgody na odstępstwo. Organ II instancji zauważył, że Ministerstwo Infrastruktury i Rozwoju - Departament Budownictwa w piśmie z dnia [...] udzieliło Spółce A. szczegółowych wyjaśnień w sprawie udzielonego upoważnienia do wyrażenia zgody na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych (...). Ustosunkowując się do uwag zawartych w odwołaniu organ stwierdził, że brak jest przepisów prawa, które regulują przesłanianie widoków przez projektowany pawilon handlowy, a ostateczna ocena co do odstępstwa od przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych (...), pozostaje w wyłącznej kompetencji organu administracji architektoniczno-budowlanej, który ma możliwość stwierdzenia wystąpienia wyjątkowych przypadków i czy zastosowanie odstępstwa jest celowe. Powyższą decyzję Spółka A., zaskarżyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego oraz niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy poprzez niewskazanie dowodów i udowodnionych faktów pozwalających na uznanie, że w niniejszej sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek umożliwiający odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, - art. 8 i art. 107 § 3 K.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności nienależyte wyjaśnienie dlaczego organ uznał, że w opisywanej sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek uzasadniający odstępstwo od ww. przepisów techniczno-budowlanych, - art. 153 P.p.s.a. poprzez niezastosowanie się przez organ do wiążących wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 3 grudnia 2015 r. sygn. akt II SA/Sz 1082/15, polegające na niezbadaniu wszystkich okoliczności przesłanek mogących przemawiać za istnieniem w sprawie szczególnie uzasadnionego przypadku uzasadniającego odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych i nierozważeniu możliwości naruszenia interesów właścicieli nieruchomości sąsiednich, - art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w związku z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że w niniejszej sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek uzasadniający dopuszczenie do odstępstwa od przepisów ww. rozporządzenia. Na poparcie zarzutów skargi Spółka powołała się na orzecznictwo sądów administracyjnych i literaturę przedmiotu. Ponadto wskazała, że przyczyną wyrażenia zgody na odstępstwo nie może być przypuszczenie organu, iż realizacja sezonowego pawilonu handlowego bez uzyskania zgody na odstępstwo jest niemożliwa, a działka przeznaczona w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę usługową nie mogłaby być racjonalnie wykorzystana. Organ nie poparł tego twierdzenia żadnymi dowodami oraz nie zbadał czy nie doszło do naruszenia interesu właścicieli nieruchomości sąsiednich. Organ nie wykazał także, by planowane umiejscowienie obiektu wynikało z zasad zachowania na tym terenie ładu przestrzennego i stanowiło kontynuację zastanego sposobu zabudowy i zagospodarowania terenu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Z. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.). Stosownie do art. 153 P.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego toku postępowania wyrażone w wyroku sądu wojewódzkiego wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Niniejsza sprawa była już dwukrotnie przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie – wyrok z dnia 25 marca 2015 r. sygn. akt II SA/Sz 990/14 i wyrok z dnia 3 grudnia 2015 r. sygn. akt II SA/Sz 1082/15. Oceną prawną i wskazaniami co do dalszego toku postępowania wyrażonymi w tych wyrokach, związany był zarówno organ administracji publicznej rozpatrujący sprawę, jak również sąd kontrolujący zaskarżoną decyzję. Ze wskazań sądu zawartych w ww. wyrokach wynika, że organ ponownie rozpoznając sprawę, powinien w sposób wyczerpujący ocenić i uzasadnić, czy w sprawie zaszły przesłanki do zastosowania art. 9 ustawy Prawo budowlane i czy zaistniały szczególne okoliczności, z powodu których należało udzielić inwestorowi zgody na odstępstwo od konieczności zachowania wymogów z przepisu § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Obowiązkiem sądu było zatem skontrolowanie, czy stan prawny oraz faktyczny rozpoznawanej sprawy ustalony przez organ I instancji, uprawniał Wojewodę Z. do wydania decyzji utrzymującej w mocy decyzję Starosty K. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M.K. pozwolenia na budowę budynku handlowego wraz z infrastrukturą techniczną na działkach numer [...] obręb [...], gmina [...]. Zgodnie z art. 35 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r. poz. 290), przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane). Ustawodawca w art. 9 ustawy Prawo budowlane, przewidział w przypadkach szczególnie uzasadnionych możliwość dopuszczenia odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych, o których mowa w art. 7, a więc przepisów z którymi wymagana jest zgodność projektu budowlanego, podlegającego zatwierdzeniu przez organ architektoniczno- budowlany. Odstępstwo nie może powodować zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia, a w stosunku do obiektów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 - ograniczenia dostępności dla osób niepełnosprawnych oraz nie powinno powodować pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych i użytkowych, a także stanu środowiska, po spełnieniu określonych warunków zamiennych. Właściwy organ, po uzyskaniu upoważnienia ministra, który ustanowił przepisy techniczno-budowlane, w drodze postanowienia, udziela bądź odmawia zgody na odstępstwo (art. 9 ust. 2). W rozpoznawanej sprawie inwestor M.K. przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę wystąpił do Starosty K. o odstępstwo od warunków technicznych, polegające na dopuszczeniu sytuowania ściany bez otworów okiennych i drzwiowych obiektu projektowanego na działkach nr [...] w odległości 1,5 m od granicy z działkami budowlanymi nr ew. [...] w [...], tj. w odległości mniejszej niż określona w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Z przepisu § 12 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia wynika bowiem, że budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 3 m w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Wyrokami sądów zapadłymi w niniejszej sprawie organy architektoniczno- budowlane został zobowiązane do wyczerpującego zbadania czy w stanie faktycznym sprawy wystąpił szczególnie uzasadniony przypadek pozwalający na odstępstwo od wskazanego § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...). Zdaniem sądu, orzekające w sprawie organy, w ramach obowiązków określonych w cytowanym art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego prawidłowo ustaliły, że przedłożony projekt budowlany jest kompletny, zamierzenie inwestycyjne nie narusza szczegółowych zasad zagospodarowania terenu zawartych w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obrębu ewidencyjnego [...] i części obrębów [...], zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Gminy w [...] z dnia [...]. Organy wyczerpująco uzasadniły też powód wyrażenia zgody na wybudowanie budynku handlowego przez inwestora z naruszeniem § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych. Z przepisu art. 9 ustawy Prawo budowlane wynika, że organ może wyrazić zgodę na odstępstwo, jeśli nie stwierdzi zaistnienia w sprawie: zagrożenia życia ludzi, zagrożenia bezpieczeństwa mienia, ograniczenia dostępności dla osób niepełnosprawnych, pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych i użytkowych, pogorszenie stanu środowiska. Z uwagi na treść przepisu art. 9 ustawy Prawo budowlane organ zobowiązany był do wszechstronnego zbadania, czy w rozpoznawanej sprawie występują zagrożenia wymienione w omawianym przepisie gdyż zaistnienie jakiegokolwiek z nich stanowiłoby przyczynę odmowy udzielenia odstępstwa. W niniejszej sprawie organ słusznie uznał i wyjaśnił, że planowana inwestycja zlokalizowana od strony północno-zachodniej od granicy działki nr [...] w odległości 1,5 m i od strony południowo-zachodniej w odległości 1,5 m od granicy działki [...], nie powoduje zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia, a w stosunku do obiektów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 - ograniczenia dostępności dla osób niepełnosprawnych oraz nie powoduje pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych i użytkowych, a także stanu środowiska. Zgodzić należy się z organem, iż zaproponowana lokalizacja budynku handlowego nie utrudnia zagospodarowania działek sąsiednich i kwalifikuje się do uznania, że jest to szczególnie uzasadniony przypadek. Sąd stwierdził, iż organy w uzasadnieniu zaskarżonej jak i poprzedzającej ją decyzji oraz postanowienia Starosty K. z dnia [...] wyrażającego zgodę na odstępstwo, w sposób wyczerpujący oceniły, czy w sprawie zaistniały warunki od których uzależnione jest wydanie odstępstwa, przewidziane w art. 9 ustawy Prawo budowlane. Nadto z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby wskutek realizacji projektowanej inwestycji doszło do naruszenia interesu właścicieli nieruchomości sąsiedniej. Obawy strony skarżącej, iż wskutek realizacji spornej inwestycji Spółka najprawdopodobniej poniesie znaczne straty, wskutek całkowitego przesłonięcia widoku na elewację recepcji [...], nie mieszczą się w kategorii zagrożeń o których mowa w art. 9 zdanie drugie, ustawy Prawo budowlane, których zaistnienie uniemożliwia wyrażenie zgody na odstępstwo. Odnosząc się do zarzutów strony skarżącej, wskazać należy, że w przypadku zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, organ architektoniczno-budowlany nie ma uprawnień do badania zachowania na terenie budowy inwestycji, ładu przestrzennego czy kontynuacji zastanego sposobu zabudowy i zagospodarowania terenu. Kompetencja ta należy do organu architektoniczno-budowlanego, w ramach wydawania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w sytuacji, gdy teren planowanej inwestycji nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Taka okoliczność w niniejszej sprawie nie wystąpiła. Reasumując stwierdzić należy, iż zarzuty skargi są niezasadne. W ocenie sądu, postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane. Organ nie naruszył art. 153 P.p.s.a., stosując się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku sądu, poprzedzającym zaskarżoną decyzję. Sąd nie stwierdził zarzucanego w skardze naruszenia art. 9 ust. 1 ustawy Prawo budowlane ani innych naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, które miałyby jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, a zatem skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.